Τα Ιμαλάια

Στο βιβλίο του Κρισναμούρτι  “Συναντώντας τη ζωή” που μεταφράζω, όπως σας έχω πει, αυτό τον καιρό, συνάντησα μία περιγραφή του Κρισναμούρτι για τα Ιμαλάια που μου άρεσε πολύ και είπα να την ανεβάσω εδώ.
Καλή εβδομάδα
Π.

“Καθώς στεκόταν σε εκείνο το λόφο, είδε από μακριά 300 μίλια από τα Ιμαλάια, σχεδόν από τη μία άκρη του ορίζοντα στην άλλη, με βαθιές, σκοτεινές κοιλάδες, με την μια κορυφή μετά την άλλη, με ατελείωτο χιόνι, χωρίς κανένα σπίτι στη θέα, κανένα χωριό, καμία καλύβα. Ο ήλιος άγγιζε τις πιο υψηλές κορυφές και ξαφνικά όλη η οροσειρά έμοιαζε σαν να ήταν μέσα στις φλόγες. Έμοιαζε σαν να φλεγόταν από μέσα, μία λάμψη απίστευτης έντασης. Οι κοιλάδες έγιναν σκοτεινότερες και η ησυχία ήταν απόλυτη. Καθώς ο ήλιος ανέτειλε από την μακρινή ανατολή, η απεραντοσύνη, η απόλυτη αγνότητα αυτών των γιγάντιων βουνών έμοιαζε τόσο κοντά που κανείς θα μπορούσε σχεδόν να τα αγγίξει, αλλά ήταν πολλές εκατοντάδες μίλια μακριά.
Και η ημέρα άρχισε. Καμία απορία γιατί ο άνθρωπος έχει λατρέψει αυτά τα όρη· είναι ιερά για να λατρεύονται από μακριά. Όλοι οι αρχαίοι έκαναν θεούς από αυτά, γιατί εκεί οι ουράνιοι έκαναν την κατοικία τους. Τώρα έχουν γίνει χιονοδρομικές πίστες, με ξενοδοχεία, πισίνες και φασαρία. Αλλά όχι ανάμεσα σε εκείνα τα άφθαρτα και σκληρά χιόνια.Εκεί η  ομορφιά είναι ακατάλυτη και άπειρα επικίνδυνη.”

 

 

Σχολιάστε