«Ο ήχος του κώδωνος»

Πριν μερικές μέρες, είχαμε μια συζήτηση στο σπίτι για τον Γιάνη Σκαρίμπα και θυμήθηκα ότι στα νιάτα μου είχαμε παίξει με ένα θίασο νέων ένα θεατρικό του έργο – το «Ο ήχος του κώδωνος» – και τον είχα γνωρίσει προσωπικά. Εξαιρετικός άνθρωπος!  Έτσι αποφάσισα σήμερα να ανεβάσω το βίντεο από αυτή την παράσταση που είναι από ένα ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ της ΕΡΤ όπου είχε παιχτεί. Κάντε κλικ στο παρακάτω λινκ της ΕΡΤ  και θα το δείτε.
Καλό Σαββατοκύριακο.
         Π.

27Aπρ2015 – Το Θέατρο της Δευτέρας

 

 

Για τη γιορτή της μητέρας

Λέω σήμερα που είναι η γιορτή της μητέρας να ανεβάσω ένα σχετικό βιντεοκλίπ. Είναι το τραγούδι, «Μαμά» με τον Βασίλη Παπακωσταντίνου.
Χρόνια πολλά μαμάδες.
                Π.

 

 

 

 

 

Εκατόν δέκα χρόνια πριν

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι βγαλμένη το 1908, δηλαδή 110 χρόνια πριν!  Έναν αιώνα και…. δηλαδή. Και αυτό που θεώρησα εντυπωσιακό, είναι ότι το πρόσωπο του άντρα έχει στυλ που μοιάζει πολύ με σημερινό! Για δείτε το  και σε κοντινό.

Αλλά ας το πάρω από την αρχή. Προχθές, εκεί που μετέφραζα, ξαφνικά σκέφτηκα τον νονό  μου κι έψαξα να βρω φωτογραφίες του στο ίντερνετ. Δεν βρήκα καμία από την εποχή που τον ήξερα και βρήκα μόνο αυτήν όπου είναι μαζί με τη γυναίκα του, (την νονά μου) την ηθοποιό Κυβέλη. Για χάρη της, έγινε θεατρικός επιχειρηματίας και έφτιαξε το Θέατρο Κυβέλης στην Πλατεία  Συντάγματος, που δεν υπάρχει πια και όπου πρωτοβγήκα στα παιδικό θέατρο εκεί στα οχτώ μου το 1951.   (Παραλίγο ένας αιώνας. Χα, χα, χα…)  Για όλα αυτά σας έχω μιλήσει σε παλιότερο ποστ.  Εκτός από τη φωτογραφία που με εντυπωσίασε με τη … «σημερινότητά της»,  με συγκίνησε και με τις αναμνήσεις που  μου έφερε από την παιδική μου ηλικία. Όπως την ταινία  «Η  Άγνωστος»  με την Κυβέλη, που είναι και η μόνη ταινία που με άφησαν να παίξω ως μικρός. Και επειδή είδα ότι το βίντεο που το είχα ανεβάσει πριν δέκα χρόνια περίπου εδώ, άλλοτε μπορείς να το δεις κι άλλοτε όχι, αποφάσισα να το ξανανεβάσω εδώ. Είναι τα έντεκα  πρώτα λεπτά της ταινίας, όπου εμφανίζομαι κάνοντας τον Αλέκο Αλεξανδράκη, μικρό!  Αν δεν βαριέστε δείτε το. Έχουν ενδιαφέρον οι τίτλοι όπου παρουσιάζονται τα ονόματα των καλύτερων ηθοποιών της εποχής του 1952 που γυρίστηκε η ταινία.
Καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο
            Π.

 

 

 

 

«Άγριες Φράουλες»

Σήμερα ήρθε η ώρα να ανεβάσω το πόστ για τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, που το ανέβαλα τη Δευτέρα για να ανεβάσω τις φωτογραφίες που έβγαλα με τα παιδάκια μου. (Σας ευχαριστώ όλους για τα τρυφερά σας σχόλια). Ο Μπέργκμαν μαζί με τον Φελίνι, ήταν οι αγαπημένοι μου σκηνοθέτες κινηματογράφου στα νιάτα μου – αλλά και ακόμα θα έλεγα, αν και δεν βλέπω ταινίες τους πια. Την ιδέα για αυτό το ποστ μου την έδωσε  το τετραήμερο αφιέρωμα που έγινε  στις 19 με 22  Απριλίου, στους κινηματογράφους  ΑΣΤΟΡ  και ΑΝΔΟΡΑ , με τίτλο, «Μια αιωνιότητα και ένας αιώνας: Μπέργκμαν 1918-2018», για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του. Έτσι, μπήκα στο ίντερνετ και βρήκα την πιο αγαπημένη μου ταινία του, «Άγριες Φράουλες» με ελληνικούς υπότιτλους  και σας την ανεβάζω. Αν σας κάνει κέφι δείτε την – ολόκληρη ή και μέρος της.
Καλό βράδυ.    
           Π.

 

 

 

 

Παγκόσμια ημέρα…. Φρουτοπίας

Όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog, θα θυμάστε ότι στις αρχές του μήνα ανέβασα ένα post για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας  και  όπως ξέρετε, οι Παγκόσμιες Ημέρες δεν είναι πολύ του γούστου μου. Αλλά, εσείς το ξέρατε ότι σήμερα είναι εννέα Παγκόσμιες  Ημέρες μαζί!!!  Αφού σκέφτηκα ότι στο τέλος θα κάνουν και Παγκόσμια Ημέρα  της Παγκόσμιας Ημέρας! Χα, χα, χα….  Δείτε τα θέματα της σημερινής Παγκόσμιας Ημέρας αν δεν τα ξέρατε: Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού – Παγκόσμια Ημέρα Δασοπονίας – Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης – Παγκόσμια Ημέρα Ύπνου – Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down – Διεθνής Ημέρα της Γης – Παγκόσμια Ημέρα Κουκλοθεάτρου – Παγκόσμια Ημέρα Οικιακής Οικονομίας – Παγκόσμια Ημέρα Μονογονεϊκών Οικογενειών.

Τέλος πάντων…. Όλο αυτό για την  σημερινή ήμερα το ανακάλυψα από ένα post  που ανέβασε μια φίλη που ζει μόνη της με τα τρία της παιδάκια και είναι, δηλαδή, μία μονογονεϊκή οικογένεια. Δεν το ήξερα ότι υπήρχε και τέτοια Παγκόσμια Ημέρα! Έτσι, μ’ έπιασε η περιέργεια να δω πόσες Παγκόσμιες Ημέρες υπάρχουν. Ε, είναι ατέλειωτες, αφού μόνο για μια μέρα, σήμερα, είναι εννιά! Και διαβάζοντας τον κατάλογο για σήμερα, ανακάλυψα ότι είναι και ημέρα του κουκλοθεάτρου!  Αυτό μου έφερε στον νου μία από τις πιο αγαπημένες παραγωγές που είχα κάνει όταν ήμουν Προϊστάμενος  του Τμήματος Παιδικών Εκπομπών, την ΦΡΟΥΤΟΠΙΑ.  Ίσως να θυμάστε ότι πριν τρία χρόνια είχα ανεβάσει post για τα 30 χρόνια της που, αν θέλετε, μπορείτε να το δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ.  Έτσι λοιπόν,  αποφάσισα να βάλω και ένα δέκατο θέμα στη σημερινή ημέρα και να την πω, Παγκόσμια Ημέρα της Φρουτοπίας και να ανεβάσω  κι ένα επεισόδιο της σειράς. Είναι το τρίτο επεισόδιο της σειράς, με τίτλο, «Η Εξαφάνιση του Μανώλη του Μανάβη».  Δείτε το.
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

 

Και λίγος Μότσαρτ…

Αυτός που βλέπετε στη φωτογραφία, είναι ο… Βόλφγκανγκ  Αμαντέους Μότσαρτ, στα παιδικά του χρόνια. Χα, χα, χα…. Ναι, εγώ είμαι, βέβαια, που έπαιξα τον Μότσαρτ στην παιδική μου ηλικία στο Παιδικό Θέατρο, το 1953, όταν ήμουν 10 χρονών. Νομίζω, ότι σας έχω ξαναμιλήσει γι’ αυτό σε παλαιότερο post. Από τότε είναι και ο αγαπημένος μου κλασσικός μουσικοσυνθέτης.  Σήμερα, μπαίνοντας στο internet  να να δω σε video ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια τού Μότσαρτ, το Allegreto  από τη Σονάτα 17 για πιάνο, έπεσα πάνω σε ένα video όπου το κομμάτι το παίζει εξαιρετικά ένα αγοράκι   8 χρονών! Με συγκίνησε κι έτσι αποφάσισα να το ανεβάσω. Αξίζει πραγματικά να το δείτε. Κρατάει μόλις τριάμιση λεπτά.
Καλή εβδομάδα.
          Π.

 

 

Χρόνια πολλά στα τρίδυμα

Για σήμερα έλεγα να ανεβάσω ένα κείμενο του Κρισναμούρτι για το bullying, αλλά έπεσα πάνω σε αυτό που ανέβασε μια φίλη για τα γενέθλια των παιδιών της. Ενθουσιάστηκα τόσο πολύ από το βίντεο των γενεθλίων τους, που αποφάσισα να το ανεβάσω μαζί με την αποκριάτικη φωτογραφία τους που βλέπετε. Σαν χθες, λοιπόν, πριν τρία χρόνια, γεννήθηκαν αυτά τα τρία τρομερά πιτσιρικάκια, τρίδυμα – δύο αγόρια και ένα κορίτσι- μιας φίλης που την ξέρω από όταν ήταν σε αυτή την ηλικία, ίσως και πιο μικρή. Δεν λέω τίποτε άλλο, το βίντεο από τα γενέθλιά τους τα λέει όλα. Δείτε το κάνοντας κλικ ΕΔΩ  και μετά κάντε κλικ πάνω στην εικόνα, κάτω δεξιά,  για μεγάλωμα της οθόνης.
Καλή εβδομάδα.
       Π.

 

 

Μία … λερωμένη ανάμνηση

Σήμερα άργησα λίγο να ανεβάσω ποστ, επειδή περίμενα μήπως μου στείλουν καμιά φωτογραφία από την σημερινή εκδήλωση που σας είπα χθες, στον παιδότοπο του Σούπερ Μάρκετ Θανόπουλος – ίσως το κάνω από Δευτέρα. Θα ήθελα, όμως, εδώ να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδάκια και στους γονείς τους για την παροσία τους, αλλά και στη διεύθυνση του καταστήματος που μου έδωσε την ευκαιρία για μια πολύ καλή – και  ίσως την καλύτερη έως τώρα – εκδήλωση παρουσίασης του τελευταίου βιβλίου μου του Παραμυθά, με τίτλο, «Στο νησί των τεμπέληδων».  Και τώρα, πάμε στο σημερινό ποστ.
Εδώ και καιρό σκέφτομαι να ανεβάσω ένα ποστ που έχει σχέση με την εφηβεία μου, στη δεκαετία του ’50. Τα τελευταία χρόνια, επισκέπτομαι κατά διαστήματα την οδό Μαυροματαίων, που βρίσκεται μπροστά στο Πεδίον του Άρεως – το «Πάρκο» όπως το λέγαμε παλιά – όπου βρίσκεται το γραφείο της Δικηγόρου μας.  Εκεί, την εποχή της εφηβείας μου υπήρχε ένα Καφεζαχαροπλαστείο, 
που στο υπόγειό του είχε μία από τις καλύτερες Discoteque της εποχής, που δεν ήταν και πάρα πολλές και που πηγαίναμε συχνά με τους φίλους μας και τα κορίτσια μας και χορεύαμε.  Η φωτογραφία που βλέπετε, λοιπόν,  είναι του Ζαχαροπλαστείου Green Park, όπως ήταν στην δεκαετία του ’50, και που τη  βρήκα προχθές τυχαία στο ίντερνετ.           

Έτσι, αποφάσισα να ανεβάσω το ποστ με μια φωτογραφία που έχωτραβήξει με το κινητό σε μια από τις επισκέψεις  μου στο Δικηγορικό Γραφείο, αλλά δεν είχε νόημα να μπει μόνη της χωρίς τη φωτογραφία από παλιά. Κοιτάξτε, λοιπον, πώς είναι σήμερα και θα καταλάβετε γιατί έβαλα στον τίτλο του ποστ την λέξη, «λερωμένη».

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω τίποτα άλλο για να εξηγήσω τη λέξη, «λερωμένη» στον τίτλο. Και θα ήθελα να κλείσω αυτό το ποστ με ένα βιντεο-κλιπ  του αγαπημένου μου συγκροτήματος εκείνης της εποχής, τους PLATTERS. Το τραγούδι που λένε έχει τίτλο, «Ο Μεγάλος Υποκριτής», που μου άρεσε πάρα πολύ, γιατί καθώς από μικρός έπαιζα στο θέατρο, ήξερα καλά την τέχνη της υποκρισίας ή της υποκριτικής. Αλλά εκτός από αυτό, το τραγούδι είναι πολύ ωραίο και μιλάει και για την ψυχολογική μου κατάσταση τότε, ύστερα από τον απότομο χωρισμό από έναν παιδικό έρωτα.
Καλό βράδυ.
  Π.

 

 

 

Το αγόρι που ζει κάτω από τη θάλασσα

Κατ’ αρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω τους 7 φίλους που ανταποκρίθηκαν στο αίτημα της ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ,  στο προ-προηγούμενο ποστ, ανεξάρτητα από το ποσό που κατέθεσε ο καθένας. Τώρα, για σήμερα, λέω να ανεβάσω ένα μικρό βίντεο που έκανε ο γιος μου ο Κωνσταντίνος. Το ανέβασε στο ίντερνετ και σας αντιγράφω εδώ και την εισαγωγή που έκανε.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                    Π

Πριν από δύο χρόνια ο φίλος μου ο Γιώργος μετακόμισε στο Άμστερνταμ. Πήγα να τον επισκεφτώ για την παραμονή της νέας χρονιάς. Κάναμε ένα νυχτερινό ταξίδι στην Αμβέρσα, και μετά επιστρέψαμε στο Άμστερνταμ για την τελευταία νύχτα του 2017. Ήταν πάντα μπροστά μου όταν εγώ βιντεοσκοπούσα κάτι κι έτσι σκέφτηκα να κάνω με το βίντεο ένα μικρό ντοκιμαντέρ.

 

 

 

Τικ Τοκ

Ε, ήρθε η ώρα να βάλουμε κι ένα ποστ για τη νέα χρονιά που να έχει σχέση με τα παιδιά, μια και αυτό το μπλογκ έχει να κάνει και με παιδιά. Πρώτα, όμως, θα ήθελα να ευχαριστήσω εδώ εκ μέρους τής ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ, τους 9 φίλους που μέχρι στιγμής έκαναν τη δωρεά τους. Όσοι δεν ξέρουν για ποιο πράγμα μιλάω, μπορούν να δουν την σχετική ανακοίνωση,  μετά το κείμενο του Κρισναμούρτι, στο προηγούμενο ποστ, κάνοντας κλικ ΕΔΩ .
Λέω, λοιπόν,  να συνεχίσουμε τα ποστς της καινούριας χρονιάς, με ένα ποστ αφιερωμένο στα παιδιά -αλλά και σε όλους τους μεγάλους που νοιώθουνε παιδιά- με ένα βίντεο που έχει ήρωα τον Μίκυ Μάους και που με τις ταινίες του έχουν μεγαλώσει πολλοί από μας.
Καλή χρονιά και  πάλι.
                    Π.