Όταν κανείς είναι νέος…

Για αρχή της νέας χρονιάς θα βάλω άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι “ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ”, που μεταφράζω αυτόν τον καιρό.
Καλή χρονιά
       Π.

Όταν κανείς είναι νέος πρέπει να είναι επαναστατημένος, όχι απλώς επαναστατικός, αυτό είναι κάτι που το κάνουν όλοι. Αλλά το να είσαι πραγματικά επαναστατικός, όχι με την Κινέζικη ή με την Κομμουνιστική έννοια, αλλά το να είσαι ψυχολογικά επαναστατικός σημαίνει μη αποδοχή οπουδήποτε μοντέλου φτιαγμένου από σένα ή από κάποιον  άλλο, σημαίνει καμία αίσθηση συμμόρφωσης, μη αποδοχή οποιουδήποτε είδους αυθεντίας, που σημαίνει ελευθερία από το φόβο. Και με αυτή την ελευθερία μπορεί να ζήσει κανείς ένα εντελώς διαφορετικό είδος ζωής, όχι μια ζωή εδραιωμένη από παλιότερη γενιά, με τους πολέμους της, με την ανταγωνιστική της ζωή, τους θεούς της, τις θρησκείες της, τους σωτήρες της και τους ιερωμένους της. Όλα αυτά είναι νεκρά και τελειωμένα.

 

Καλή χρονιά

                                      Ξεχάστηκα κι άργησα να ανεβάσω τις ευχές μου για την καινούργια χρονιά.

                                                                          Καλή χρονιά λοιπόν και θα τα πούμε.

 

 

Βαθιά ανακάλυψη

 

Άλλα ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι. “Συναντώντας τη ζωή”, που μεταφράζω τελευταία.
Καλή εβδομάδα.
           Π.

Έτσι, αν κανείς έχει πάει πολύ βαθιά στην ανακάλυψη του εαυτού του, τότε ο θρησκευόμενος νους όντως υπάρχει και δεν ανήκει σε κανένα άτομο. Είναι ο νους· είναι ο θρησκευόμενος νους πέρα από όλες τις ανθρώπινες προσπάθειες, απαιτήσεις, ατομικές παρορμήσεις, εξαναγκασμούς και όλα τα υπόλοιπα. Έχουμε περιγράψει μόνο το σύνολο του νου, που μπορεί να φαίνεται διαιρεμένος από τη χρήση διαφορετικών λέξεων, αλλά είναι κάτι συνολικό όπου όλα αυτά περιέχονται. Οπότε, ένας τέτοιος θρησκευόμενος νους μπορεί να δεχτεί κάτι που δεν είναι μετρήσιμο από το μυαλό. Αυτό το πράγμα δεν έχει όνομα· ούτε ναός, ούτε ιερέας, ούτε δόγμα μπορεί να το κρατήσει. Η άρνηση όλων αυτών και το να ζήσει κανείς σε αυτή την κατάσταση, είναι ο αληθινά θρησκευόμενος νους.

 

 

“Καλημέρα”

Για σήμερα αποφάσισα να ανεβάσω αυτή τη φωτογραφία.
Καλό βράδυ

 

Ένας μύθος του Αισώπου

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι δεν έχω ανεβάσει ποτέ καμία ιστορία του αρχαιότερου Παραμυθά ή του πρώτου Παραμυθά, όπως τον λένε, του Αισώπου. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω τίποτε άλλο. Βρήκα ένα ωραίο βίντεο με κινούμενα σχέδια, βασισμένο στην ιστορία του Αισώπου, “Ο ψεύτης βοσκός”.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

Ένα παραμύθι του Παραμυθά

Και μετά τα “Παραμύθια της γιαγιάς” του προηγούμενου ποστ, για σήμερα είπα να ανεβάσω και ένα παραμύθι του Παραμυθά.  Είναι απο το βιβλίο του Παραμυθά “Ο Δράκος της Κίνας” που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα και που έχω ανεβάσει άλλα δύο παραμύθια από αυτό. Το σημερινό έχει τίτλο, “Ο γίγαντας και οι ομπρέλες του  κυρ Νώντα”.
Καλή εβδομάδα και καλό μήνα.

                    Π.

Προχθές, πέρασα από το φίλο μου τον κυρ Νώντα τον ομπρελά για να δω τι κάνει και πώς πάνε οι δουλειές του. «Χάλια», μου λέει. «Έχει μέρες να βρέξει, Παραμυθά, και δεν έχω πουλήσει ούτε μία ομπρέλα». «Μη σε νοιάζει κυρ Νώντα, θα βρω γιατί σταμάτησε έτσι ξαφνικά να βρέχει». Σε λίγο ήμουν πετώντας σε ένα σύννεφο. Το χτυπάω κι ακούω ένα ξερό ήχο. «Άδειο είναι», σκέφτηκα. Και τότε βλέπω κάτι νάνους να πετούν στα σύννεφα κουβαλώντας κουβάδες και να αδειάζουν τα σύννεφα από το νερό! «Που το πάνε άραγε», αναρωτήθηκα και τους ακολούθησα πετώντας. Σε λίγο βρέθηκα σε ένα λιβάδι με ένα τεράστιο αντίσκηνο και δίπλα του μια μεγάλη δεξαμενή όπου οι νάνοι άδειαζαν τους κουβάδες τους! «Για ποιον να’ ναι», απόρησα. «Θα πρέπει να είναι μέσα στο αντίσκηνο». Έγινα μικρός σαν καρφίτσα και τρύπωσα μέσα στο αντίσκηνο. Εκεί καθόταν ένας γίγαντας που έτρωγε συνέχεια πασατέμπους κι έπινε νερό για να ξεδιψάει. Θύμωσα πολύ και κάποια στιγμή που αποκοιμήθηκε ο γίγαντας έτρεξα στους νάνους. «Δεν είναι σωστό αυτό που κάνετε. Επειδή αυτός θέλει να τρώει πασατέμπους θα μαραθούν όλα τα φυτά και ο κυρ Νώντας δεν θα πουλάει ομπρέλες;». «Δεν μπορούμε να σταματήσουμε, Παραμυθά, γιατί τότε ο κακός μάγος Κατσουφάκιας, που είναι πατέρας του γίγαντα, θα μας μεταμορφώσει σε κατσαρίδες». Εκείνη τη στιγμή, μου ήρθε μια ιδέα. «Καλά», τους λέω, «αλλά τουλάχιστον υποσχεθείτε μου ότι το πρωί θα πάρετε νερό από το σύννεφο που θα σας δείξω». Οι νάνοι συμφώνησαν κι εγώ όλη νύχτα άδειασα ένα μεγάλο σύννεφο και το γέμισα με αλμυρό νερό από τη θάλασσα. Μόλις ξημέρωσε οι νάνοι ήρθαν κι άρχισαν να παίρνουν νερό απ’ αυτό το σύννεφο. «Φτου! Τι αηδία είναι αυτή!», ούρλιαξε ο γίγαντας, που μετά την αλμύρα του πασατέμπου ήπιε και το αλάτι της θάλασσας κι έφυγε τρέχοντας χωρίς να ξαναγυρίσει ποτέ. Ύστερα από λίγο άρχισε να βρέχει δυνατά. Τα λουλούδια χαμογέλασαν και ο κυρ Νώντας, καταχαρούμενος, δεν προλάβαινε να πουλάει ομπρέλες.

 

 

 

Για την μοναχικότητα

Για σήμερα έχω άλλο ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το  ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ.  Μιλάει για την μοναχικότητα και κάποια άλλα θέματα.
Καλό Σαββατοκύριακο.
            Π.

” Η μοναχικότητα είναι ένα πράγμα και το να είσαι μόνος είναι ένα άλλο. Η μοναχικότητα μπορεί να είναι απομόνωση, μία φυγή, κάτι ανεπιθύμητο· αλλά το να είσαι μόνος χωρίς να σε βαραίνει η ζωή, με εκείνη την απόλυτη ελευθερία όπου σκέψη και χρόνος δεν παρεμβαίνουν ποτέ, είναι το να είσαι με το σύμπαν. Στην μοναχικότητα υπάρχει απελπιστική μοναξιά, μία αίσθηση ότι είσαι εγκαταλελειμμένος, χαμένος, διψασμένος για κάποιο είδος σχέσης, είσαι σαν ένα πλοίο χαμένο στη θάλασσα. Όλη η καθημερινή μας δραστηριότητα οδηγεί σε αυτή  την απομόνωση, με τις ατέλειωτες συγκρούσεις και δυστυχίες και σπάνιες χαρές μέσα σε αυτήν. Αυτή η απομόνωση είναι η διαφθορά που εκδηλώνεται στην πολιτική, στις επιχειρήσεις και φυσικά στις οργανωμένες θρησκείες.  Η διαφθορά υπάρχει παντού. Το να είσαι δεμένος με κάτι είναι διαφθορά· κάθε μορφή προσκόλλησης οδηγεί σε αυτήν, είτε είναι δοξασία, πίστη, ιδανικό, εμπειρία ή οποιοδήποτε συμπέρασμα. Η ψυχολογική διαφθορά είναι ο κοινός παράγοντας των ανθρώπων. Χρήματα, κύρος, εξουσία, είναι οι επιφανειακές αντιδράσεις της εσωτερικής διαφθοράς της μεγάλης ευχαρίστησης που δίνει η επιθυμία, η εικόνα που χτίζει η σκέψη γύρω από την κίνηση της επιθυμίας. Η διαφθορά είναι ψυχολογικό κομμάτιασμα.”

 

 

Ο δακρυσμένος δράκος

Σήμερα,  μετά από τον “Δράκο της Κϊνας” και τον “Δράκο του νησιού”, λέω να ανεβάσω άλλη μια ιστορία για δράκο που βρήκα στη σειρά, ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΊΑ. Έχει τίτλο, “Ο δακρυσμένος δράκος”. Διασκεδαστική ιστορία.
Καλό Σαββατοκύριακο.
               Π.

 

 

 

 

 

Ο Δράκος του νησιού

Μετά τον “Δράκο της Κίνας” και τον “Δακρυσμένο Δράκο”, θυμήθηκα μια παλιά ιστορία του “Παραμυθά” σε βίντεο,  με Δράκο. Τον Δράκο του νησιού.  Και λέω να υποδεχτούμε τον καινούργιο μήνα με αυτόν. 
Καλό Σαββατοκύριακο και καλό μήνα.
                        Π.

 

 

 

 

 

Ο Δράκος της Κίνας

Τον Ιανουάριο είχα ανεβάσει ένα ποστ με τίτλο, “Το παραμυθένιο ξημέρωμα”, που είναι από το βιβλίο του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, που ήταν να βγει φέτος, αλλά που τελικά δεν έχει αποφασιστεί αν και πότε θα βγει. Έτσι, αποφάσισα να ανεβάσω ακόμα μία ιστορία από αυτό το βιβλίο με τίτλο, “Ο Δράκος της Κίνας”, που είναι και ο τίτλος του βιβλίου.
Καλό Σαββατοκύριακο.
               Π.

Ο Δράκος της Κίνας

Ένα πρωί πριν από μερικές ημέρες, ήρθε ο ταχυδρόμος και μου έφερε ένα τηλεγράφημα από τον φίλο μου τον Τσεν, τον Κινέζο. Το άνοιξα αμέσως και το διάβασα. «Φίλε μου Παραμυθά, έλα γρήγορα εδώ γιατί είναι μεγάλη ανάγκη. Τσεν». Σκέφτηκα ότι για να γράφει κάτι τέτοιο ο φίλος μου, που συνήθως είναι πολύ ψύχραιμος, θα πρέπει να συμβαίνει κάτι πραγματικά σοβαρό. Έκλεισα το σπίτι μου, κι έφυγα πετώντας για την Κίνα. Τη διαδρομή αυτή μέχρι το χωριό του φίλου μου την είχα ξανακάνει και είναι υπέροχη! Και κάποια στιγμή, έφτασα και κατέβηκα στο σπίτι του φίλου μου, που με είχε δει από το παράθυρο και βγήκε έξω να με υποδεχτεί.
«Καλώς τον φτερωτό μου φίλο», είπε ο Τσεν, κάνοντας μια βαθιά υπόκλιση όπως συνηθίζεται στην Κίνα.
«Καλώς σε βρήκα, Τσεν», του απαντάω κι εγώ κι αμέσως εκείνος μου λέει: «Ήρθες πάνω στην ώρα του φαγητού, πέρασε μέσα».
Έτσι, κάθισα αμέσως στο τραπέζι μαζί με τον Τσεν και την οικογένειά του και φάγαμε ένα υπέροχο ρύζι με λαχανικά. Όταν τελειώσαμε το φαγητό λέω στον φίλο μου: «Και τώρα πες μου γιατί με κάλεσες, Τσεν».
«Πάμε να σου δείξω, Παραμυθά», μου λέει εκείνος. Βγήκαμε από το σπίτι κι αρχίσαμε να περπατάμε. Ύστερα από λίγο βρεθήκαμε μπροστά σε ένα καμένο δάσος, που ήταν δίπλα σε ένα μεγάλο ποτάμι.
«Πω, πω… Πώς κάηκε, Τσεν», ρώτησα τον φίλο μου.
«Έχει έρθει ένα δράκος στον τόπο μας, Παραμυθά. Ένας δράκος που βγάζει φλόγες από το στόμα του. Και δεν φτάνει που καίει τα φυτά που είναι γύρω του, αλλά πίνει και το νερό του ποταμού και θα μαραθούν όλα τα φυτά μας που είναι δίπλα στο ποτάμι. Γι’ αυτό σε φώναξα Παραμυθά, για να μας βοηθήσεις».
«Πάμε Τσεν. Πήγαινέ με εκεί που είναι ο Δράκος», είπα αμέσως και ξεκινήσαμε. Σε λίγο είχαμε πλησιάσει κοντά στο μέρος όπου ζούσε ο Δράκος. «Δεν προχωράω άλλο, φοβάμαι», μου λέει ο Τσεν. «Καλά, κάτσε εδώ και περίμενε», του είπα.
Έτσι, άφησα τον Τσεν και ξεκίνησα να πάω στον Δράκο, που ήταν εκεί κοντά. Ύστερα από λίγο περπάτημα, είδα στο βάθος του δάσους τον Δράκο. Ήταν πολύ μεγάλος, τεράστιος, και με εντυπωσίασε. «Πω… πω… ένας Δράκος!..», είπα δυνατά.
«Ποιος είσαι εσύ;» μου λέει ο Δράκος με μια φωνή τόσο ψιλή, που ήταν σαν να μιλούσε ένα μικρό κοριτσάκι, κι εγώ έβαλα τα γέλια.
«Χα, χα, χα… Πρώτη φορά βλέπω Δράκο που να έχει τόσο ψιλή φωνή… χα, χα, χα…»
«Δεν σε ακούω, έλα επάνω», μου είπε ο Δράκος κι εγώ πέταξα και κάθισα σε ένα κλαδί στο κεφάλι του. Δεν ξέρω πώς έγινε, αλλά από την πρώτη στιγμή συμπάθησε ο ένας τον άλλον.
«Δεν ντρέπεσαι Δράκο μου, να καις τα δέντρα και να αδειάζεις το ποτάμι», του είπα ύστερα από λίγο.
«Αχ, δεν το θέλω κι εγώ που βγάζω αυτές τις φλόγες, αλλά ξέρεις τι δίψα με πιάνει. Ούτε αν πιω όλο το ποτάμι δεν μπορώ να ξεδιψάσω».
«Έχω μια ιδέα», του λέω, «θέλεις να γίνεις μικρός; Να γίνεις ένα μικρό, συμπαθητικό Δρακάκι; Έτσι και οι φλόγες σου δεν θα κάνουν κακό και θα ξεδιψάς εύκολα».
Κι εκεί που δεν το περίμενα, με ρωτάει ο Δράκος: «Θέλω, αλλά πώς θα γίνει αυτό»;
«Θα πάω σε ένα φίλο μου μάγο και θα μου δώσει κάτι για να το πιεις και να γίνεις μικρός. Ξέρω ότι μπορεί».
«Κάνε ό,τι θέλεις», μου φωνάζει ο Δράκος. «αλλά διψάω..»
«Κάνε υπομονή. Θα πάω και θα έρθω γρήγορα και θα ξεδιψάσεις με πολύ λίγο νερό».
Έτσι έφυγα πετώντας για τον φίλο μου τον μάγο. Πέταξα πάρα πολύ γρήγορα, όπως δεν πετάω συνήθως και σε λίγο έφτασα στο σπίτι του μάγου.
«Γεια σου, φίλε μου», του λέω, «έχεις κανένα μαγικό υγρό που να το πιεί ένας τεράστιος Δράκος και να γίνει μικρός;»
«Θα σου φτιάξω ένα, Παραμυθά μου», μου είπε ο μάγος. Πήγαμε μαζί στο εργαστήριό του κι εκεί μου ετοίμασε ένα μαγικό υγρό για τον Δράκο, που το έβαλε σε ένα γυάλινο μπουκάλι. Μόλις ήταν έτοιμο το πήρα, ευχαρίστησα τον φίλο μου τον μάγο και έφυγα πετώντας γρήγορα.
 Όταν έφτασα εκεί που ήταν ο Δράκος, πέταξα πάνω από το κεφάλι του και του φώναξα: «Άνοιξε το στόμα σου, άνοιξε το στόμα σου…». Μόλις άνοιξε το στόμα του, άδειασα εκεί όλο το μπουκάλι.
«Μμμ… πολύ ωραίο ήταν», είπε ο Δράκος γλύφοντας τα χείλια του και περίμενα να δω τι θα γίνει. Και πριν περάσει ένα λεπτό, ο Δράκος άρχισε να μικραίνει, να μικραίνει, μέχρι που έγινε λίγο πιο μικρός κι από ένα κοτόπουλο! Έγινε ένα όμορφο… Δρακάκι. Του έδωσα να πιει νερό και ξεδίψασε με πολύ λίγο πια. Τότε τον πήρα και πήγαμε πετώντας στο σπίτι του φίλου μου του Τσεν. Το τι έγινε δεν περιγράφεται. Τα παιδιά του Τσεν ενθουσιάστηκαν με το Δρακάκι  κι έτσι η οικογένεια αποφάσισε να το κρατήσει. Ήταν όλοι ενθουσιασμένοι. Η οικογένεια επειδή είχαν κάτι σαν ένα παράξενο ζωάκι στο σπίτι που το φρόντιζαν, κράτησαν  και το Δρακάκι, επειδή πια μπορούσε να πίνει λίγο νερό και να ξεδιψάει.