Αν έχεις τύχη διάβαινε

Ε, γιορτές είναι, ας βάλουμε και κανένα παραμύθι παραπάνω. Και διάλεξα ένα παραμύθι που η αρχή του θυμίζει την κατάσταση που υπάρχει σήμερα στον τόπο μας – με τα οικονομικά  εννοώ – ενώ η συνέχειά του δείχνει ότι μόνο με τύχη σαν του ήρωα έχει πιθανότητες πολύς κόσμος να τη βγάλει καθαρή στις μέρες μας. Όσο για τη γελοιογραφία του Κώστα Μητρόπουλου που βρήκα, είναι του 1986 (!) όπου μοιάζει από τότε ένα από τα προβλήματα της οικονομίας να είναι το Δημόσιο.  Κι όταν λέμε “Δημόσιο” εννοούμε μία μεγάλη γκάμα δημόσιων υπαλλήλων που έχει ό,τι μπορείς να φανταστείς: από εφοριακούς, δικαστικούς και αστυφύλακες έως γιατρούς, τραπεζικούς  και παπάδες!  Εδώ και πολλές δεκαετίες οι οικογένειες ονειρεύονταν να γίνουν τα παιδιά τους δημόσιοι υπάλληλοι και πιέζανε ως ψηφοφόροι του βουλευτές τους να βάλουν τα παιδιά τους στο Δημόσιο, κι εκείνοι το έκαναν. Κάπου τους διόριζαν είτε χρειάζονταν είτε όχι. Την εποχή που ήμουν στην ΕΡΤ, χρειάζονταν γύρω στους 2.000 για όλη την Ελλάδα, και είχε  3.500!!  Πω, πω… τι θυμήθηκα! Όσοι έχετε διαβάσει το βιογραφικό μου εδώ, θα έχετε δει ότι υπήρξα υπάλληλος της ΕΡΤ για 9 χρόνια. Πριν προσληφθώ, δούλευα ως ελεύθερος συνεργάτης στο ραδιόφωνο και σκιζόμουνα για να κάνω καλά τη δουλειά μου, που ήταν πάντα το παιδικό πρόγραμμα. Όταν κάποια στιγμή με προσλάβανε στην τηλεόραση -και μάλιστα ως προϊστάμενο τμήματος-  εγώ συνέχισα να τρέχω για να γίνει η δουλειά μου. Μάλιστα κάποιες φορές, όταν αργούσε να εμφανιστεί ο ειδικός υπάλληλος που ήταν για να κουβαλάει τις βιντεοταινίες -ήταν και σαν μικρές βαλίτσες τότε-  εγώ τις φορτωνόμουν και τις ανέβαζα στο μοντάζ. Μια μέρα, στις αρχές που είχα πάει, έπεσα σε μια τέτοια περίπτωση αργοπορίας, κι επειδή καιγόμουν να πάω στο μοντάζ – τρεις ορόφους πιο πάνω- φορτώθηκα τις δύο ταινίες κι άρχισα να τρέχω στο διάδρομο. Ξαφνικά πέφτω πάνω σε ένα “συνάδελφο” που με κοιτάζει με απορία και μου λέει: “Κουλάρισε ρε μα…., σε προσλάβανε, είσαι υπάλληλος πια”!  Ε, κάτι τέτοιο -εκτός των άλλων- υπονοείται και στη γελοιογραφία του Μητρόπουλου. Αυτά…
Καλό βράδυ και σας εύχομαι να έχετε την τύχη του ήρωα του παραμυθιού, αλλά και να κόβει έτσι το μυαλό σας, γιατί, όπως λέγανε και “οι  αρχαίοι ημών πρόγονοι”: Συν Αθηνά και χείρα κίνει.

Σας φιλώ.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par2/2.3-An_exeis_tixi-diavene.mp3]

Το έξυπνο κόλπο του έμπορου

Λέω να βάλω ένα από τα γνωστά παραμύθια με ήχο που είχα κάνει παλιά. Είναι μέρα για σπίτι και παραμύθια. Από τη μια η αργία του Σαββατοκύριακου, από την άλλη που το βάρυνα τελευταία κι από την παρ’άλλη το “χιονάκι” που λέει κι η Άιναφετς, επειδή βλέπει το “χιονάκι” σαν κάδρα από το παράθυρο, ενώ ο ταλαίπωρος ο σύζυγος, χώνεται μέσα στο χιόνι για να πάρει το αυτοκίνητο και να πάει στο χωριό να ψωνίσει, και να κάνει κι εκατό χρόνια να πάει και να ‘ρθει γιατί κάτι παπάρες με αυτοκίνητα σαν του Λούνα Παρκ, βρήκανε τη μέρα να βγούνε βόλτα και μένουνε σαν τις μύγες, κι εσύ κατεβαίνεις και σπρώχνεις για να βγούνε από τη μέση του δρόμου και να περάσεις. Κι αυτό το έργο, γίνεται δεκαοχτώ χρόνια τώρα: Πώς το λέει η Σοφία Βέμπο στο παλιό ελαφρό τραγούδι; “Αθήνα και πάλι, Αθήνα…” Τέλος πάντων… Γι’ αλλού το ξεκίνησα κι αλλού με πήγε, γιατί ενδιάμεσα πήγα να διαβάσω το τελευταίο χιονισμένο post της Άιναφετς. (Και για όποιον δεν κατάλαβε, παρακολουθείτε ενδο-οικογενειακή διαφωνία). Και θα μου πείτε, τι είναι αυτή η φωτογραφία του ψυγείου; Μήπως, την έβαλα αντί για τοπίο με χιόνι; Όοοοοχι. Απλώς, επειδή την τελευταία φορά που ανέβασα παραμύθι με ήχο έγραψα και σχόλιο σχετικό με τον τίτλο, λέω να το κάνω και σήμερα. Ε, λοιπόν, σ’ αυτό το ψυγείο βλέπετε το “Το έξυπνο κόλπο του κομπιουτερατζή”. Να τι θα πει αυτό: Μόλις άνοιξα χθες το κομπιούτερ για να δουλέψω,αρχίζει να μουγκρίζει ο ανεμιστήρας, κολλάει η ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ και βγαίνει ξαφνικά ένα μήνυμα που έλεγε ότι δεν δουλεύει το σύστημα αερισμού και να το πάω αμέσως για service. Πατάω το ένα κουμπί, πατάω το άλλο, τίποτα, ενώ το laptop άρχιζε να βγάζει ζέστη σαν θερμοφόρα! Παίρνω τηλέφωνο στο computer service, μου λένε να το κλείσω αμέσως και με ρωτάνε αν έχω κάνει αντίγραφα τα αρχεία μου. Πάγωσα. Είχα να κάνω back up από τον Σεπτέμβριο! Κλείνω το τηλέφωνο και βάζω ένα εξωτερικό σκληρό δίσκο για να αντιγράψω τη δουλειά του τελευταίου τρίμηνου, αλλά τίποτα. Και δώσ’ του να βγαίνει το μήνυμα ότι πρέπει να το κλείσω και να το πάω για service γιατί θα πάθει ζημιά. Κι επειδή, όπως μου έλεγε η μανούλα μου, εκτός από το ότι δεν έχω “ούτε ιερό ούτε όσιο”, είμαι και “ξεροκέφαλος και πεισματάρης”, δεν το έβαλα κάτω και είπα: “εγώ θα κάνω backup οπωσδήποτε”. Και τότε, μου έκανε “κλικ”: Άδειασα ένα ράφι του μικρού ψυγείου, ανέβασα την ψύξη στο τέρμα, έβαλα το laptop μέσα (είναι η φωτογραφία που βλέπετε), περίμενα λίγο και να που το σύστημα άρχισε να δουλεύει. Έκανα τα αντίγραφα που χρειαζόμουν, και μετά έβγαλα το κομπιούτερ, μια χαρά κρύο-κρύο, και το πήγα στο service, χωρίς να έχει πάθει ζημιά ο σκληρός δίσκος.

Και τώρα, αφού παρακολουθήσατε το “κόλπο του κομπιουτερατζή”, ακούστε και το “κόλπο του έμπορου”.

Καλό βράδυ.

Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par2/2.1-To_eksipno_kolpo_tou_emporou.mp3]

Το πιο πολύτιμο πράγμα

Λέω σήμερα, πρωτομηνιά, να ανεβάσω εδώ ένα από τα τελευταία παραμύθια που έχουν απομείνει, από τη σειρά με βιβλία και κασέτες  που – απ’ ό,τι έχω καταλάβει – μεγάλωσαν ακούγοντάς τες πολλές και πολλοί από σας. Θα μπορούσε να πει κανείς, «αφού αυτό το blog … ε, δεν είναι και τόσο για παιδιά, τι τα θες τα παραμύθια;»  Κατ’ αρχάς πρέπει να ομολογήσω ότι αυτό το blog δεν φτιάχτηκε για παιδιά, αλλά για… πρώην παιδιά που δεν έχουν «σκοτώσει» το παιδί μέσα τους, που δεν σημαίνει, βέβαια, και ότι παλιμπαιδίζουν.  Όπως ξέρετε, «παλιμπαιδισμός», όπως λέει και το ΛΕΞΙΚΟ είναι: «το να συμπεριφέρεται ενήλικο άτομο και ιδίως  ηλικιωμένο, παιδιάστικα — ξαναμώραμα». Ή αλλιώς, «άλλο πράκτωρ κι άλλο εισπράκτωρ». Το έχω ξαναπεί κι άλλες φορές στα τρία σχεδόν χρόνια που υπάρχει αυτό το blog, ότι είναι για τα παιδιά που έβλεπαν ΠΑΡΑΜΥΘΑ και ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ, από το 1978 έως το 1987 και εξακολουθούν μέσα στους να είναι παιδιά. Εγώ πάντως –όπως και τότε- εξακολουθώ να είμαι μπαμπάς κι έτσι σας αντιμετωπίζω. Γι’ αυτό σήμερα έχει, παραμύθι. Και έχει παραμύθι, γιατί υπάρχει και κάτι άλλο:  ότι τα παραμύθια είναι για να κοιμούνται τα παιδιά και να ξυπνάνε οι μεγάλοι.
Αφού, λοιπόν, διάλεξα το παραμύθι «Το πιο πολύτιμο πράγμα», ανεβάζοντάς το, αναρωτήθηκα: Δηλαδή, εσύ που το λες αυτό, για ποιο πράγμα «ξυπνάει» ένα μεγάλο; Τι δηλαδή, θα μπορούσε να θεωρηθεί κάπως ως δίδαγμα; Χα, χα, χα… Μην περιμένετε να σας πω εδώ. Ε, να μην «παίξουμε» και λίγο. Θα σας το γράψω μετά το link του παραμυθιού, αλλά μην κοιτάξετε πριν ακούσετε το παραμύθι και προσπαθήσετε να ανακαλύψετε εκείνο που είναι για να ξυπνάνε οι μεγάλοι”.  Για να σας βοηθήσω λίγο, να σας πω να προσέξετε ότι το παραμύθι έχει πέντε άντρες και μία γυναίκα… Χα, χα, χα… Για να δω…
Καλό μήνα.
Σας φιλώ
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par2/2.4-To-pio-politimo-pragma.mp3]

Να τι νομίζω ότι λέει το παραμύθι στους μεγάλους και κυρίως στους άντρες. Οι γυναίκες είναι πιο ξύπνιες (άλλο έξυπνος, άλλο ξύπνιος) και είναι  αληθινά άμεσες, πρακτικές  και με βαθιά αίσθηση του τι σημαίνει φροντίδα.  Ίσως αυτό να έχει σχέση με τη φύση τους, τη γέννηση και τη φροντίδα παιδιών και με την κοινωνική τους θέση εδώ και αιώνες  δουλειάς που κάνουν στο σπίτι τους – συν οποιαδήποτε άλλη επαγγελματική απασχόληση  που έχουν στη σημερινή εποχή.  Είδατε, λοιπόν, τι έγινε στο παραμύθι; Της φέρνουν της κοπέλλας μαγικό χαλί που πετάει, μαγικά κιάλια που βλέπουν τι γίνεται στον κόσμο  κι ένα μήλο που μυρίζοντάς το γίνεσαι καλά. Κι εκείνη, άρρωστη, διαλέγει το πιο χρήσιμο πρακτικά: «το μήλο που τη γιάτρεψε». (Έχει πλάκα που και πάλι υπάρχει μήλο στην ιστορία)
Θυμήθηκα το ανέκδοτο, που ένα ζευγάρι δίνει συνέντευξη στην τηλεόραση και ο παρουσιαστής ρωτάει: «Ποιος κάνει κουμάντο στο σπίτι σας»; «Εγώ φυσικά», απαντάει ο σύζυγος. «Και με ποια πράγματα ασχολείστε εσείς», τον ρωτάει ο παρουσιαστής. «Ασχολούμαι με την παγκόσμια οικονομική κρίση, με την κατάσταση στο Αφγανιστάν, με τους πυρηνικούς εξοπλισμούς του Ιράν, με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Ολυμπιακός κι ένα σωρό άλλα….». «Μάλιστα», απαντάει ο παρουσιαστής και γυρνάει στη σύζυγο: «Κι εσείς  κυρία, που δεν κάνετε κουμάντο στο σπίτι, με τι ασχολείστε;» Και η γυναίκα απαντάει: «Με το τι θα φάμε, με το διάβασμα των παιδιών, με τα ψώνια, με το πλύσιμο των ρούχων μας, με τα οικονομικά του σπιτιού, με το πού θα πάμε εξοχή, με το σε ποιο σινεμά θα πάμε, με το τι ώρα θα πάνε τα παιδιά για ύπνο, και τέτοια…».
Aυτά για τ’ αγόρια. Κι εσείς κορίτσια, προσέξατε ποιον διάλεξε η ξύπνια κοπέλα;  Ούτε αυτόν με το ιπτάμενο χαλί, ούτε τον άλλον με τα μαγικά κιάλια και τέτοια, αλλά εκείνον με το απλό μήλο που την έκανε καλά. Πρακτικά πράγματα, δηλαδή.

Ο Κάβουρας και το Φίδι

Ε, ας ανεβάσω κι ένα από τα τελευταία παραμύθια, για όσους λόγω απόστασης ή δουλειάς ή βαρυεμάρας, δεν θα έρθουν αύριο στην δεύτερη και τελευταία παράσταση για παιδιά με ΠΑΡΑΜΥΘΑ, στο Αμφιθέατρο του 9.84, στην Τεχνόπολη στο Γκάζι.
Προτίμησα αυτό το παραμύθι γιατί στον τίτλο του έχει το… έμβλημα του ζωδίου μου.

Καλή Κυριακή.
Φιλιά
Π

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par3/3.4_O_kavouras_kai_to_fidi.mp3]

Η άμυαλη γριά και η κότα

Χαίρετεεε… Να’ μαι και πάλι με  WINDOWS 7  πια. Η φωτογραφία που βλέπετε, είναι η πιο αγαπημένη μου θέα της Αθήνας: Ο Λυκαβηττός και η  Ακρόπολη από τα Τουρκοβούνια. Αυτή διάλεξα για να βάλω στην ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.
Και μετά την διακοπή, λέω να ξαναρχίσω με ένα παραμύθι, το: “Η άμυαλη γριά και η κότα”. Ναι. ναι, εγώ κάνω και τη γριά και την κότα.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par3/3.6_H_amiali_gria_kai_H_kota.mp3]

Αποχαιρετώντας τα VISTA με την Κλαίρη

Σήμερα θα πάω το lap top μου για αναβάθμιση στα Windows 07. Χα, χα, χα… ποιος να σας το ‘λεγε “Παραμυθομαθημένα”  μου -κατά το “καλομαθημένα”-   ότι κάποτε θα διαβάζατε σε ένα πράγμα που θα είναι το computer σας, κάτι τέτοιο από τον Παραμυθά!
Επειδή η αναβάθμιση κ.λπ. μπορεί να πάρει και τρεις μέρες για να μπορώ να ξαναδουλέψω στο  blog, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα αποχαιρετιστήριο post  στα VISTA, μια και οφείλω να ομολογήσω ότι εμένα δεν μου φέρθηκαν τόσο άσχημα όσο ακούω ότι φέρθηκαν σε άλλους.  Με την ευκαιρία, θέλω να σας γνωρίσω και την Κλαίρη. Τη φωτογραφία που βλέπετε την έβγαλε η αδελφή μου, χτες το βράδυ. Η Κλαίρη είναι κόρη της κόρης της, δηλαδή της ανιψιάς μου της Αλίκης. Εμένα η Κλαίρη μού είναι “εγγονοανήψι” μου ή “μικροανηψιά” όπως το λέγαν παλιά. Προτιμώ το “εγγονάκι μου” μια και τα παιδάκια μου δεν έχουν κάνει τίποτα τέτοιο ακόμα και έχω μόνο τα “εξ αγχιστείας” εγγονάκια από την πλευρά της  Άιναφετς. Σκέφτηκα, λοιπόν, να αποχαιρετήσω τα VISTA  και να σας πω, καλή εβδομάδα, παρέα με την Κλαίρη, που μ’ έκανε να νιώσω όπως τότε που κράταγα τη Μαρία στα γόνατά μου. Έχει  μάλιστα το ίδιο σουλούπι και τα ίδια χρώματα, κι αν και μοιάζει κυρίως με τον μπαμπά της τον Λεωνίδα, έχει και κάτι από την αδελφή μου – τα χρώματα σίγουρα.
Και για την πρώτη εμφάνιση της Κλαίρης στο blog μου -και νομίζω και στο internet, γενικά- θα ήθελα να της αφιερώσω κι ένα παραμύθι: “Το καλό το ποντικάκι”. Είναι για λίγο μεγαλύτερη ηλικίας -από 4 και πάνω, όπως είστε εσείς- αλλά είναι από εκείνα που μου είχαν αρέσει πολύ όταν τα έλεγα.
Σας φιλώ όλους
Π (αππούς – με την καλή έννοια, που λένε, όχι σαν εκείνο το τραγούδι)

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par3/3.1_To_kalo_to_pontikaki.mp3]

Φτωχός και άτυχος

Θα ήθελα να αφιερώσω το παραμύθι που έχω ετοιμάσει, σε ένα κοριτσάκι που το λένε Διώνη (η Διώνη ήταν γυναίκα του Δία και “μαμά” της Αφροδίτης) και που μόλις έμαθα ότι -παρόλο που το όνομα είναι αρχαίο- σήμερα γιορτάζει κανονικά. Χρόνια πολλά, λοιπόν, κι εύχομαι όταν μεγαλώσει να είναι και πλούσια (από κάθε πλευρά) και τυχερή.
Πολλά φιλιά σε όλους.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par1/1_6-Ftwxos-kai-atyxos.mp3]

Χελώνα και Λαγός

Λέω να βάλουμε ένα παραμύθι για το Σαββατοκύριακο. Ελπίζω να είσαστε ακόμα σε διακοπές -εγώ, τέλος- και να το ακούσετε με τα παιδάκια σας ή μόνοι σας, με την ησυχία σας. Αυτή την κλασσική ιστορία του Αίσωπου για το λαγό και τη χελώνα την διάλεξα, γιατί είναι σε μια λιγότερο γνωστή παραλλαγή, και έχω γελάσει με τις φωνές που έκανα στα νιάτα μου, το 1981. Και να σας πω κάτι για την ιστορία  του πράγματος, να σας πω ότι αυτό το να κάνω όλες τις φωνές, το πρωτοσκέφτηκα το 1975, όταν γεννήθηκε η κόρη μου και τότε σκέφτηκα ότι όταν σε λίγα χρόνια θ’ αρχίσω να της λέω παραμύθια, θ’ αλλάζω τη φωνή μου, ανάλογα με το ποιος ήρωας του παραμυθιού μιλάει.  Εκείνη τη χρονιά ακριβώς, έχοντας βαρεθεί να παίζω στο θέατρο κι επειδή έπρεπε κάπως να βγάζω χρήματα μου ήρθε η ιδέα κι έκανα μία πρόταση για ραδιοφωνική εκπομπή στον Μάνο Χατζιδάκι, Διευθυντή της Ραδιοφωνίας τότε, την ΠΑΙΔΙΚΗ  ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ  ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ, όπου διάβαζα κλασσικά παιδικά μυθιστορήματα και για λόγους οικονομίας πρότεινα να κάνω όλες τις φωνές, κι αυτό το κόλπο έπιασε και πήρα την εκπομπή. Την ίδια αρχή, σκέφτηκα να κρατήσω και αργότερα, το 1978, όταν ήταν να κάνω τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ. Οπότε, όταν το 1981, μου πρότειναν να ηχογραφήσω τις 6 κασέτες με κλασσικά παραμύθια, ακολούθησα την ίδια ιδέα. “Καλή ακρόαση”, λοιπόν, όπως λέγαν παλιά στο ραδιόφωνο και καλή Κυριακή.
Σας φιλώ.
Π.
Υ.Γ. Α, ναι! Συγνώμη, ξέχασα να σας πω τι είναι αυτή η φωτογραφία. Ναι, δεν είναι ούτε λαγός ούτε χελώνα, είναι μια φωτογραφία που έβγαλα την κόρη μου, πριν λίγες μέρες στη Σκιάθο. Μια και σας την ανέφερα ως αιτία να κάνω όλες τις φωνές στα παραμύθια, είπα να βάλω και μια φωτογραφία της. Όοοοχι…  δεν έγινε έτσι από τα παραμύθια μου, είναι “ανάποδο” παιδί από τότε που γεννήθηκε… Τι  να κάνεις; Αγάπα το παιδί σου με τα ελαττώματά του.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par1/1_8-Xelwna-kai-lagos.mp3]

Λουλούδια και παραμύθι

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par1/1_7-O-xazos-ki-o-gnwstikos.mp3]

Λουλούδια κι ένα παραμύθι για όλες και όλους που γιορτάζουν σήμερα.
Χρόνια Πολλά
Σας φιλώ πολύ
Π.

Η Βγενούλα κι ο Γενναίος αδερφός της

Σε λίγο φεύγω για το αεροδρόμιο. Θα γυρίσω πίσω στις 23 του μήνα, κι επειδή δεν είμαι σίγουρος για το τι “παίζει” τώρα, εκεί που πάω, από ασύρματη σύνδεση στο ίντερνετ, λέω να ανεβάσω πριν φύγω ένα παραμύθι για να μην … γιορτάζουμε τα γενέθλιά μου επί δέκα μέρες.
“Η Βγενούλα και ο Γενναίος αδερφός της”, λοιπόν, που τους βλέπετε αυτοπροσώπως στη φωτογραφία, τη στιγμή που ο γενναίος αδερφός μόλις έχει σώσει την αδελφή του από τον κακό δράκο κι εκείνη τον κουβαλάει τραυματισμένο  γρήγορα στο  σπίτι γιατί δεν αντέχει να τον βλέπει να σφαδάζει από τους πόνους!  (Τσ, τσ, τσ… τελικά το ‘χω  πολύ εύκολο το παραμύθι!!!  Κι άραγε κολλάνε αυτά με το παραμύθι που θ’ ακούσετε; Δεν το θυμάμαι καθόλου (ε, από το 1981 είναι) και δεν προλαβαίνω τώρα να το ακούσω.
Ευχαριστώ και πάλι για τις ευχές σας χθες.
Σας φιλώ όλους
Π

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par1/1_3-H-Vgenoula-ki-o-Gennaios-aderfos-ths.mp3]