“Ο έρωτας είναι ένα παράθυρο”

 

ΕΞ. ΧΑΜ.ΚΛΕΙΔΙ.CΚαθώς ετοιμαζόμουν να ανεβάσω το πρώτο – στην ουσία – post της χρονιάς, μου ήρθαν μηνύματα ότι   “ανέβηκαν”   σε κάποια blogs  ένα ή δύο ποιήματα από το βιβλίο μου, “Το χαμένο κλειδί του έρωτα”.  Όπως ξέρετε από παλιότερα posts, όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog,  είναι ένα βιβλίο με ποιήματα που έχω γράψει για τον έρωτα και που το καθένα απέναντί του, έχει ένα μικρό κείμενο του Κρισναμούρτι για τον έρωτα ή την αγάπη. Κάνοντας “κλικ”  ΕΔΩ,  μπορείτε να δείτε και την παρουσίαση του βιβλίου που οργάνωσαν οι Εκδόσεις Καστανιώτη στον Ιανό, πριν καιρό. Αυτό που έμαθα, λοιπόν, μου έδωσε την ιδέα να ανεβάσω εδώ ένα ποίημα από το βιβλίο με το σχόλιό του από τον Κρισναμούρτι, καθώς αυτό συνδυάζει κάτι προσωπικό μου με λόγια του Κρισναμούρτι – δύο πράγματα που αποτελούν το βασικό υλικό του blog. Το  ποίημα έχει για τίτλο, τον τίτλο που έχω βάλει στο post.  “Ο έρωτας είναι ένα παράθυρο¨.

Ο έρωτας είναι ένα παράθυρο στην αγάπη.
Δεν είναι αγάπη,
αλλά είναι ένα παράθυρο σ’ αυτήν,
που όταν μας ανοίγεται,
εμείς τραβάμε τις κουρτίνες,
για να μην μπορέσει το φως της
να μπει μέσα στο δωμάτιο
και δούμε τότε ότι ο έρωτας,
δεν είναι εκείνη.

Και το κείμενο του Κρισναμούρτι, από μία συζήτηση στο Μαδράς το 1948, είναι αυτό: 

«…Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που μεταμορφώνει. Μπορείτε και οι ίδιοι να έχετε πραγματική εμπειρία αυτού του πράγματος. Δεν έχετε ερωτευτεί ποτέ σας; Δεν έχετε νιώσει ποτέ αυθόρμητη τρυφερότητα για κάποιον;…» 

Καλό βράδυ.
Σας φιλώ.
Π.

 

 

 

“Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα”, βιβλίο…

Cover Lost key

Αυτό είναι το εξώφυλλο του βιβλίου μου με ποιήματα για τον έρωτα, σχολιασμένα με κείμενα του Κρισναμούρτι γι΄αυτόν, και σχέδια της κόρης μου, που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Καστανιώτη. Γι΄αυτά τα ποιήματα σας έχω ξαναμιλήσει εδώ, κι όπως βλέπετε στα δεξιά του blog με τις κατηγορίες των posts, υπάρχει και ειδική κατηγορία με αυτόν τον τίτλο, όπου κατά καιρούς έχω ανεβάσει πέντε ακόμα posts, που αν θέλετε μπορείτε να τα δείτε. Τελευταία φορά, ήταν τότε που τα ποιήματα ανέβηκαν σαν e-book στις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ. Σήμερα, κυκλοφόρησαν και σαν βιβλίο. Στις αριστερές σελίδες, είναι τα ποιήματα, ενώ στις δεξιές, απέναντι από το κάθε ποίημα, υπάρχει κι ένα κείμενο του Κρισναμούρτι για τον έρωτα ή την αγάπη.
ΧΑΜ.ΚΛΕΙΔΙ.1.2

Τέλος, ανάμεσα στα ποιήματα, σε κάποιες σελίδες υπάρχουν και επτά σχέδια της Μαρίας, της κόρης μου, που έχει κάνει και το εξώφυλλο. Ένα από τα σχέδια, είναι κι αυτό εδώ.
ΖΕΥΓΑΡΙ

Και θα κλείσω το post με το προτελευταίο ποίημα που έχει τίτλο, “ΕΞΟΔΟΣ” και το κείμενο του Κρισναμούρτι που υπάρχει στην απέναντι σελίδα.

ΕΞΟΔΟΣ

Η ανείπωτη θλίψη
των γνήσιων
 ερωτικών τραγουδιών,
μαρτυράει
την απέραντη μοναξιά
των ανθρώπων,
και την απουσία
 αληθινής αγάπης
 από τις καρδιές τους.
Τα δάκρυα των ανθρώπων
έχουν γεννήσει τον Θεό
όπως γεννήσανε και τον έρωτα.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ». Ερώτηση 30.
«…Επειδή έχετε χάσει το τραγούδι από την καρδιά σας, κυνηγάτε τον τραγουδιστή. Επειδή δεν υπάρχει αγάπη θέλουμε να μας την δώσει κάποιος άλλος άνθρωπος ή ο Θεός. Αν αγαπούσαμε πραγματικά, ξέρετε τι διαφορετικός που θα ήταν αυτός ο κόσμος;  Θα είμαστε αληθινά ευτυχισμένοι άνθρωποι. Οπότε δεν θα επενδύαμε την ευτυχία μας σε αντικείμενα, στην οικογένεια, σε άλλους ανθρώπους, σε ιδανικά. Θα είμαστε ευτυχισμένοι κι επομένως τα αντικείμενα, οι άνθρωποι και τα ιδανικά δεν θα δυνάστευαν τις ζωές μας. Όλα αυτά είναι δευτερεύοντα. Επειδή δεν αγαπάμε κι επειδή δεν είμαστε ευτυχισμένοι, επενδύουμε σε τούτο ή σ’ εκείνο, νομίζοντας ότι αυτά θα μας χαρίσουν την ευτυχία…»

Για όσους θα ήθελαν πιθανόν να το πάρουν, θα βρίσκεται στα Βιβλιοπωλεία από την επόμενη Δευτέρα.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

Για το e- “Χαμένο Κλειδί”

Ε, δεν θα μπορούσα να μην γράψω εδώ για κάτι που μου έδωσε πολύ χαρά:  Το βιβλίο μου “Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα”, με ποιήματα για τον έρωτα, βέβαια, σχολιασμένα  με κείμενα του Κρισναμούρτι και σχέδια της κόρης μου, θα βγει, κατ’ αρχήν, σε e-book από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ  και μετά, πολύ πιθανόν, σε κανονικό βιβλίο. Για τα ποιήματα αυτού του βιβλίου έχω φτιάξει ειδική κατηγορία εδώ στο blog όπου έχω ανεβάσει τέσσερα post με 6 ποιήματα και τ’ ανάλογα κείμενα του Κρισναμούρτι και κάποια σχέδια της Μαρίας. Όποιος θέλει, μπορεί να πάει εδώ δεξιά στη στήλη με τις ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ  και να κάνει κλικ πάνω στην κατηγορία “Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα” και να δει όλα τα post.
Σήμερα, με την ευκαιρία της ηλεκτρονικής έκδοσης του βιβλίου, θα ανεβάσω εδώ το ποίημα απ’ όπου πήρε τον τίτλο του το βιβλίο, με το ανάλογο κείμενο του Κρισναμούρτι, που κι αυτό είναι από ένα βιβλίο του, το μοναδικό, με ποιήματά του, το: “ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ”. Το απόσπασμα που έχω βάλει είναι από το ποίημα “Το Τραγούδι της Ζωής”.
Καλό βράδυ
Π. 

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕIΔI ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Μοιάζει δύσκολο, αδύνατο σχεδόν,
όπως σαν να ‘τανε ν’ ανέβεις σ’ ένα θεόρατο βουνό,
που η κορφή του σβήνει μέσα στα σύννεφα.

Μοιάζει δύσκολο, αδύνατο σχεδόν,
να δει κανείς τι είν’ ο έρωτας στ’ αλήθεια.

Μοιάζει δύσκολο, αδύνατο σχεδόν,
να βρει κανείς το χαμένο,
μέσα σε τόσα εκατομμύρια αιώνες,
το χαμένο το κλειδί του έρωτα,
που θ’ άνοιγε την τριπλοκλειδωμένη πόρτα.

Άραγε μήπως η απάντηση για το μυστήριο του έρωτα
βρίσκεται κρυμμένη  μέσα στο νόμο της βαρύτητας;
Στ’ αγγλικά, το «ερωτεύομαι» δίνεται με τη λέξη, «πέφτω.»
*** 

Προσκάλεσε την αμφιβολία,
πάνω στης επιθυμίας σου το ξεχείλισμα.
Φώναξε την αμφιβολία
την ώρα που η ματαιοδοξία σου,
με τη σκέψη που καλπάζει,  αφήνει τους άλλους πίσω.

Ξύπνα την αμφιβολία εκείνη τη στιγμή
που η καρδιά σου αναγαλλιάζει από μεγάλο έρωτα
.

Φωτεινή στιγμή…

Κάποιος φίλος μου, κοντά στα σαράντα του, παιδεύεται αυτόν τον καιρό με μια ερωτική ιστορία που ζει. Συζητώντας μαζί του, θυμήθηκα κάποια ποιήματα που είχα γράψει μεταξύ ’95 και  ’98  “σχολιασμένα”  με κείμενα για τον έρωτα  του Κρισναμούρτι, κάτω από τον γενικό τίτλο, “Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα”. Όσοι μπαίνουν από παλιά στο blog ίσως θυμούνται ότι έχω ανεβάσει άλλα τρία  posts Σκέφτηκα, λοιπόν, να ανεβάσω σήμερα ένα ποίημα μόνο εδώ, και να του το αφιερώσω. Εκεί, όμως,  που ετοιμαζόμουν να βάλω links για άλλα τρία παλιότερα posts με μερικά από αυτά τα ποιήματα, σκέφτηκα να ανοίξω μια καινούργια κατηγορία με αυτά, αφού μάλλον θα ανεβάσω κι άλλα, οπότε αν θέλετε μπορείτε να βρείτε τα προηγούμενα τρία posts με αυτά τα ποιήματα σ’ αυτή την καινούργια κατηγορία, ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ.
Καλό βράδυ.
Π.

ΦΩΤΕIΝΗ ΣΤIΓΜΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ
Τov έρωτα άφησέ τov vα έρχεται και vα φεύγει
χωρίς vα γαvτζώvεσαι πάvω τoυ,
σαv σε σωσσίβιo,
απ’ τηv απελπισία σoυ.
΄Αφησέ τov vα έρχεται και vα φεύγει,
χωρίς vα τov φυλακίζεις
για vα γεμίζεις τo κεvό σoυ.
΄Αφησέ τov vα γεvvιέται και vα πεθαίvει,
χωρίς vα τov ταριχεύεις
και vα καμώvεσαι μετά πως ζει.
Ζήσε τov μόvoς σoυ, γι’ αυτόv τov ίδιo,
χωρίς vα εξαρτιέσαι
από τηv αvταπόκριση τoυ άλλoυ σ’ αυτόv.

Ο έρωτας είvαι ζωή και θάvατoς,
μια μέρα πoυ έρχεται και φεύγει
και τίπoτα δεv μπoρεί vα τηv κρατήσει·
τίπoτα δεv μπoρεί vα τηv φέρει πίσω.
….
Ο ΄Ερωτας πεθαίvει πάvτα· η Αγάπη πoτέ.

“Σαν αρχαίο Ινδιάνικο τραγούδι”

Γεια σας μωρά μου. Σας αποθύμησα, αλλά έχω ξεκιστεί στη δουλειά – πάνω από δύο χρόνια είχα να δουλέψω έτσι! Φτιάχνω τρία ντοκιμαντέρ που έπρεπε να ήταν έτοιμα… όχι “χτες” που λένε στην τηλεόραση, αλλά πέρσι!!!  Από Τρίτη ξεμπερδεύω. Χρόνια πολλά στις Δήμητρες, Δημήτρηδες, Μιμίκες, Μίμηδες, Μήτσες (πληθυντικός του Μήτσα – ξέρω δύο), Μήτσους και σε κάθε άλλη παραλλαγή του αρχικού.

Πριν φύγω για δουλειά σκεφτόμουν μια φίλη μου, που έχει χωθεί στην κόλαση μιας ερωτικής ιστορίας που ζει και θυμήθηκα ένα ποίημα που είχα γράψει πριν καμιά δεκαριά χρόνια, κι ήταν να βγει μαζί με άλλα – σας το έχω ξαναπεί ΕΔΩ – βιβλίο με τίτλο, ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ, αλλά δεν βγήκε ποτέ. Έτσι μου ‘ρθε να το βάλω σήμερα εδώ, μαζί με μια ζωγραφιά που είχε κάνει τότε η Μαρία (η κόρη μου) για το εξώφυλλο. Το αφιερώνω στη φίλη μου και σε όσες και όσους από σας ζούνε κάτι παρόμοιο.

ΣΑΝ ΑΡΧΑΙΟ ΙΝΔΙΑΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙlost-key-cover.jpg
Σαv το αρχαίo ιvδιάvικo τραγoύδι που ακούς,
η θλίψη απλώvεται μέσα στηv καρδιά σoυ
και τηv πλημμυρίζει ως την πιο μικρή γωνιά.
Νομίζεις πως στov έρωτα βoυλιάζεις
δίχως να μπορείς να δεις
τηv αλήθεια που σου λέει αυτή η μoυσική.
Σου μιλάει:
για τηv ερημιά πoυ ζεις κάθε μέρα πoυ περvά,
για τov πόvo από τα σφραγισμέvα τα δωμάτια της ψυχής σoυ,
πoυ δεv τα επισκέπτεσαι πoτέ.
Κι είvαι η ψυχή σου σαv στoιχειωμέvo κάστρo
δεμένο πάνω σε βράχo
πoυ τον χτυπάει άγρια η θάλασσα
και καvέvας δεv τoλμάει vα τo πλησιάσει.
Κι όμως, αv δεν φοβηθείς
κι ανοίξεις όλα τα παράθυρα του “κάστρου”,
θα πλημυρίσεις απ’ τo φως
πoυ μπαίvει απ’ αυτά·
έvα φως απίστευτης oμoρφιάς,
έvα φως πoυ κατακαίει όλη τη θλίψη,
αυτή τηv απελπισμέvη
βαθιά κρυμμένη θλίψη μέσα μας
πoυ γεννάει τoν έρωτα
και σκoτώνει την Αγάπη.

Καλή εβδομάδα, κορίτσια κι αγόρια που βλέπατε κάποτε Παραμυθά.
Νίκος Πιλάβιος

Η περιέργεια… παραλίγο να φάει τη γάτα

Χθες είχα συζήτηση με μια νεαρή φίλη για τον έρωτα και το σεξ και δεν μπορούσε να καταλάβει, ή καλύτερα, να νοιώσει τον τρόπο με τον οποίο έβλεπα τα πράγματα. Αργότερα, θυμήθηκα αυτό το ποίημα που είχα γράψει πριν χρόνια, για ένα βιβλίο με ποιήματα που είχα ετοιμάσει, όπως σας έχω ξαναπεί (“Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα”), με ζωγραφιές της Μαρίας, της αδελφής του “μάστορα”. Να το ποίημα – μια και δεν με έχετε μαλώσει ακόμα που σας βάζω ποιήματά μου – και η ανάλογη ζωγραφιά της Μαρίας.
Και όπως λένε στην τηλεόραση όταν δείχνουν κάποιο επικίνδυνο ακροβατικό ή κόλπο,
“μην προσπαθήσετε να το δοκιμάσετε κι εσείς”
Καλό βράδυ.
Π.

Η ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ… ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΝΑ ΦΑΕΙ ΤΗ ΓΑΤΑ
Άραγε μπορεί κανείς
να ζήσει έναν έρωτα
συνειδητά, μ’ επίγνωση;
Έτσι όπως ένας ηθοποιός
παίζει το ρόλο του στο θέατρο;
Έτσι όπως λένε για τους αληθινούς ηθοποιούςcover-lost-key.jpg
πως όταν παίζουν κάποιο ρόλο,
αποστασιοποιημένα μαζί του ταυτισμένοι,
αγοράζοντας ένα πουκάμισο γι’ αυτούς τους ίδιους
σταματούν για δευτερόλεπτα κι αναρωτιούνται:
«Άραγε εκείνος»,
το πρόσωπο που υποδύονται
εκείνο τον καιρό στο θέατρο,
«τι χρώμα πουκάμισο θα διάλεγε;»
Το βρίσκουν
κι ύστερα, με καθαρό μυαλό,
διαλέγουν το χρώμα που θέλουνε αυτοί οι ίδιοι
κι όχι ο ρόλος.

Άραγε μπορεί κανείς
να ζήσει έναν έρωτα
συνειδητά,
χωρίς να χαθεί μέσα σ’ αυτόν;
Έτσι, σαν να ‘παιζε παράσταση στο θέατρο:
Να ζεις την ερωτική ιστορία,
αλλά να μην βυθίζεσαι σ’ αυτήν,
να μην την ζεις με το μυαλό σου
ακόμα κι όταν το άλλο πρόσωπο δεν είναι εκεί.
Η ερωτική ιστορία να υπάρχει
όσο κρατάει κι η «παράσταση»,
όσο βρίσκεσαι, δηλαδή, μαζί με τ’ άλλο πρόσωπο·
κι ύστερα, τίποτα. Κενό.
«Εν τω κόσμω, αλλά όχι εκ του κόσμου τούτου»,
όπως λέει κι ο Απόστολος Θωμάς,
-η τέλεια οδηγία για ηθοποιούς-
στο απόκρυφο Ευαγγέλιό του.
Άραγε γίνεται αυτό
ή είναι αλήθεια πως οι ηθοποιοί
χάνουν τον εαυτό τους μες στους ρόλους τους
και σπάνια ξέρουνε ποιοί, στ’ Αλήθεια, είναι,
έχοντας έτσι την τέλεια φυγή,
από την – ίσως – άδεια και μάταιη ζωή τους;

“Το χαμένο κλειδί του έρωτα”

Ο “μάστορας” μας κρέμασε δεν έβαλε το βίντεο, γιατί το παρα-έριξε έξω για τα γενέθλιά του, αλλά έχει επίσης παρα-δουλέψει τελευταία και τι να κάνουμε θα τον συγχωρήσουμε. (Ακούς nellinezi ; )  Από χτες με τρώει να βάλω κάτι άλλο εδώ, μιας και κάποτε που ξανάκανα κάτι παρόμοιο με είχατε ενθαρρύνει. Να βάλω κάποια ποιήματά μου. Αιτία είναι ότι μέσα στην προηγούμενη εβδομάδα, έζησα – μέσα από όσα μου είπανε – την ερωτική ιστορία δύο φιλενάδων μου. Η πρώτη, με μια γεύση αυτοκτονίας μέσα της για κάτι που την βασανίζει, και η δεύτερη με την μελαγχολική γαλήνη του τέλους που έδωσε. Η δεύτερη φίλη μου, πριν μερικά χρόνια, είχε κάνει τα σχέδια για ένα βιβλίο που ήταν να βγει, αλλά δεν βγήκε, με 23 ερωτικά ποιήματα μαζί ένα σχόλιο για το καθένα, από πράγματα που έχει πει ο Κρισναμούρτι για τον έρωτα. Έτσι, θα ήθελα να αφιερώσω εδώ σήμερα στις δύο φίλες μου, τρία ποιήματα με τα σχόλιά τους και τις ζωγραφιές τους.

***

 

1. ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ

Μέσα στην καρδιά μουmarias-couple-sitting.jpg
παλεύουν για σένα:
ο έρωτας με την αγάπη·
η επιθυμία με τη στοργή·
η ζήλια με την καλοσύνη·
η τρυφερότητα με τη βία·
η λαγνεία με την αγνότητα·
η φροντίδα με την αδιαφορία·
το σοβαρό με το γελοίο·
η χαρά με τη θλίψη·
η συμπόνια με το θυμό·
η ανησυχία με τη γαλήνη·
ο φόβος με τον εαυτό του·
το χθες με το σήμερα·
το αύριο με το τώρα.
Μόνο μου όπλο
-παρ’ όλ’ αυτά-
η Αθωότητά μου.
Μέσα στην καρδιά μου,
παλεύω για σένα
μ’ αιώνες ανθρώπινης θλίψης,
μ’ αιώνες απέραντου ανθρώπινου πόνου,
μ’ αιώνες εξάρτησης,
μ’ αιώνες μοναξιάς,
μ’ αιώνες απελπισίας,
μ’ αιώνες ανάγκης γι’ αγάπη,
μ’ αιώνες κυνηγητού της ευχαρίστησης,
μ’ αιώνες φόβου για το θάνατο.

Μέσα στην καρδιά μου
βουλιάζεις αργά σαν δηλητήριο
και περνάς στις φλέβες μου,
πλημμυρίζοντας τα πάντα μέσα μου,
τελευταία δοκιμασία
πριν το πέρασμα από την πόρτα
που πίσω της περιμένει υπομονετικά
η Ελευθερία που δεν έχει όνομα,
η Αγάπη που είναι εκεί για όλους.

*

Το είδος της αγάπης που νιώθουμε τώρα είναι κάτι γεμάτο θλίψη· η αγάπη που ξέρουμε έχει θλίψη, πίκρα, krishnamurti-73-yo.jpgαπογοήτευση· ο πόνος αυτής της αγάπης είναι μαρτυρικός· μέσα της γνωρίζουμε το φόβο και την πικρία. Και δεν μπορούμε να ξεφύγουμε απ’ αυτή την αγάπη, παρόλο που είναι μαρτύριο. Ο ανόητος κατηγορεί την αγάπη, χωρίς να κατανοεί την αιτία του πόνου· αν δεν γνωρίσεις τη σύγκρουσή της δεν υπάρχει η πέρα από τη λογική οδύνη. Αν δεν αποκτήσεις επίγνωση τής πηγής της σύγκρουσης, της αίσθησης του ανικανοποίητου, τότε η αγάπη φέρνει πόνο. Η αίσθηση του ανικανοποίητου είναι που φέρνει τον πόνο κι όχι η αγάπη. Είναι η αίσθηση του ανικανοποίητου κι όχι η αγάπη που δημιουργεί την εξάρτηση κι όλα τα θλιβερά ζητήματα που γεννιούνται…

***

2. ΤΟ ΤΕΛΟΣ
Εκείνο το πρωί,
επισκέφτηκε την ερωτική του ιστορία. marias-couple-standing.jpg
Ήταν εκεί,
με την απίστευτη ποιότητα ομορφιάς
που ‘χει κάτι παλιό, δουλεμένο από το χρόνο.
Ήταν εκεί,
σαν ένα παλιό τεράστιο σπίτι,
με πολλά δωμάτια,
κλειστά παράθυρα και άδειο.
Οι άνθρωποι είχαν φύγει
Παίρνοντας τα έπιπλά μαζί τους,
για να τα πάνε σε ένα άλλο σπίτι,
σε μια άλλη ιστορία.
Αλλά το σπίτι είχε ακόμα
την ατμόσφαιρα της ιστορίας
εκείνων των ανθρώπων
και μπορούσες να τη νιώσεις,
να ξαναζήσεις βαθιά
όλη την ιστορία τους
-χωρίς συναισθηματισμούς-
με μια περίεργη αίσθηση γαλήνης.
Από το πρωί είχε μπει μέσα στο σπίτι
και τριγυρνούσε στ’ άδεια τα δωμάτια,
ρουφώντας όλη την αίσθηση που υπήρχε σ’ αυτά.
Ήθελε να δει και να μάθει.
Κι ύστερα θα έβγαινε για πάντα.

*

Αν θέλετε να κατανοήσετε το ζήτημα της ερωτικής πράξης, μην προσπαθήσετε να το λύσετε χωριστά, μακριά από τα krishnamurti-73-yo.jpgυπόλοιπα ανθρώπινα προβλήματα. Είναι όλα ένα. Η ερωτική πράξη γίνεται πρόβλημα όταν υπάρχουν απογοητεύσεις. Όταν η δουλειά μας, που θα έπρεπε να είναι η αληθινή έκφραση της ύπαρξής μας, γίνεται απλώς μηχανικά και καταντάει ηλίθια και άχρηστη, τότε υπάρχει απογοήτευση· όταν η συναισθηματική μας ζωή, που θα έπρεπε να είναι πλούσια και ολοκληρωμένη, τορπιλίζεται από φοβίες, τότε υπάρχει απογοήτευση· όταν ο νους που θα έπρεπε να είναι ξύπνιος, ευλύγιστος, χωρίς περιορισμούς, λυγίζει κάτω από το βάρος της παράδοσης, της μνήμης αυτοπροστασίας, των ιδανικών, των πιστεύω, τότε υπάρχει απογοήτευση. Έτσι, η ερωτική πράξη γίνεται ένα υπερτονισμένο και αφύσικο πρόβλημα. Όταν υπάρχει πληρότητα, δεν υπάρχουν προβλήματα. Όταν είσαι τρωτά ερωτευμένος η ερωτική πράξη δεν είναι πρόβλημα. Για τον άνθρωπο που η ερωτική πράξη είναι απλή αισθησιακή ευχαρίστηση, τού γίνεται ένα πιεστικό πρόβλημα που του κατατρώει τον νου και την καρδιά….

***

3. ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ
Ξαφνικά το δωμάτιο έμοιαζε πολύ σκοτεινό. marias-woman-leaving.jpg
Άνοιξες τα παντζούρια κι ο ήλιος σάρωσε τα πάντα.
Σου πήρε λίγη ώρα ώσπου τα μάτια σου να συνηθίσουν.
Το πένθος είχε τελειώσει.
Όπως στεκόσουν στο παράθυρο, πήρες μια βαθιά ανάσα
και πλημμύρισες από ζωή κι ευγνωμοσύνη.
Ίσως να ‘μαθες να δέχεσαι το θάνατο.
Ίσως να ‘μαθες να μένεις μ’ αυτό που σου συμβαίνει,
ό,τι κι αν είν’ αυτό,
μέχρι να μάθεις βαθιά γι’ αυτό, μαζί του.
Τι φοβερή ελευθερία να μην κάνεις καμιά φυγή!
Ίσως έμαθες να κοιτάζεις μέσα σου, ήσυχα,
χωρίς να κατηγορείς κανέναν για ό,τι σου συμβαίνει.
Ίσως έμαθες να κοιτάζεις μέσα σου με συμπόνια και φροντίδα κι έτσι,
χωρίς να προσπαθείς, ν’ αφήνεις το παράθυρο ανοιχτό στη θεία Άρνηση,
για να ‘ρθει όποτε Εκείνη θέλει να βάλει τέλος.
Τώρα τέλειωσε και το πένθος. Τι περίεργη ανακάλυψη:
ακόμα κι ύστερα από το θάνατο ενός έρωτα να υπάρχει πένθος!
Έτσι όπως όταν πεθάνει κάποιος που αγαπάς πολύ
και κάθε τόσο πας λίγα λουλούδια στον τάφο του
και «του λες» καμιά κουβέντα.
Ναι, υπάρχει πένθος μετά το θάνατο του έρωτα.
Κι ύστερα τίποτα. Κενό.
Μόνο που κάτι λάμπει σε μια άκρη της καρδιάς σου.
Ο άγιος πόνος που κάθισες κι ένιωσες,
χωρίς να το βάλεις τρέχοντας στα πόδια.
Η ευλογημένη «κρίση» που για πρώτη φορά δεν τη φοβήθηκες
και κοιτάχτηκες μέσα της σαν σε καθρέφτη.
Η θλίψη που την ένιωσες ολόκληρη,
ξέροντας πια ότι δεν είναι μόνο δική σου.
Ο έρωτας, η πορεία του προς το θάνατο, ο θάνατός του,
το πένθος γι’ αυτόν κι ύστερα το κενό.
Τι απίστευτη ομορφιά!
Ο ήλιος μπαίνει από το παράθυρο
και ξαναγεμίζει το δωμάτιο ζωή.
Μόνο να μπορούσε πια να μείνει κανείς ακίνητος με το κενό, για πάντα.
Ποιος ξέρει…

*

Είσαι προσκολλημένος σε κάποιον και βλέπεις όλη την ιστορία της προσκόλλησης: τι περιλαμβάνει, όλη της τη δομή, τη krishnamurti-73-yo.jpgφύση της, τις συνέπειές της. Και κάποια στιγμή την τελειώνεις. Τι συμβαίνει τότε; Προχωρήστε αργά. Τι συμβαίνει; Το πρόσωπο, φυσικά, εξακολουθεί να είναι εκεί. Εάν ήσουν προσκολλημένος σ’ αυτό το πρόσωπο πριν και δεν είσαι πια, δεν είσαι ολοκληρωτικά, τι έχει συμβεί; Έγινε μία αλλαγή, έτσι;. Που σημαίνει τι; Μήπως έσβησε η μνήμη που σε έκανε να είσαι προσκολλημένος, ακριβώς τη στιγμή που εγκατέλειψες ολοκληρωτικά την προσκόλληση; Αυτό είναι πολύ σημαντικό που βλέπει κανείς, αν το έχει κάνει. Γιατί; Τι συμβαίνει; Όταν ήμουν προσκολλημένος λειτουργούσε όλος ο μηχανισμός καταγραφής. Έτσι; Τώρα που δεν είμαι καθόλου προσκολλημένος ο μηχανισμός καταγραφής έχει σταματήσει. Αν δεν έχει σταματήσει, τότε αυτό σημαίνει ότι η προσκόλληση συνεχίζεται, ίσως με ένα διαφορετικό τρόπο. Τώρα: Όταν ο νους ελευθερώθηκε από την προσκόλληση, σβήστηκαν όσα είχαν καταγραφεί, έτσι; Αυτό είναι το θέμα: Δεν υπάρχει ψυχολογική μνήμη. Σας λέω ότι -αν το κάνετε- δεν θα υπάρχει πια μνήμη. Και είναι άλλο το να ξεχάσεις κάτι κι άλλο το να μην έχεις την ψυχολογική μνήμη του. Ας πάρουμε ένα άλλο παράδειγμα. Υποθέστε ότι με έχουν πληγώσει. Η μνήμη αυτής της πληγής, το συναίσθημα τού πληγώματος είναι πάντα εκεί. Αν, τώρα, σβήσω αυτή την πληγή εντελώς, τότε μ’ αυτό το σβήσιμο, με το καθάρισμα, δεν υπάρχει πια ποτέ το συναίσθημα ότι έχω πληγωθεί. Ναι, ξέρω ότι αυτό πολλοί το βρίσκουν δύσκολο, αλλά όντως: δεν υπάρχει πια ποτέ συναίσθημα ότι έχεις πληγωθεί. Δεν μπορείς καν να το ανακαλέσεις – ψυχολογικά. Πρακτικά θυμάσαι το γεγονός, αλλά αν θέλεις να ξαναβάλεις εκεί το συναίσθημα, δεν μπορείς να το θυμηθείς, δεν μπορείς να ανακαλέσεις την κατάσταση του νου ή των συναισθημάτων σου να πλγώνονται…

****