Το παλιό κρασί και η τιμή της Αλήθειας

Ναι και δυο ιστορίες-αστραπή του Χότζα, που τον θυμήθηκα ξαφνικά.

mulla_nasrudin_1.gif

ΤΟ ΚΡΑΣΙ
Μια φορά, ο Χότζας είχε καλέσει ένα γείτονά του για φαγητό και του πρόσφερε από ένα παλιό κρασί που είχε στο κελάρι του.
«Πολύ ωραίο κρασί, Χότζα μου» λέει ο γείτονας.
«Ναι, είναι πολύ παλιό» λέει ο Χότζας.
«Πόσο παλιό;» ξαναρωτάει ο γείτονας.
«Σαράντα χρόνων», λέει ο Χότζας.
«Μπράβο!» κάνει με θαυμασμό ο γείτονας και συνεχίζει. «Θα μου δώσεις λίγο σ’ ένα μπουκαλάκι όταν φύγω;»
«Όχι. Δεν δίνω ποτέ», απαντάει ο Χότζας.
«Γιατί Χότζα μου;» επιμένει ο γείτονας κι εκείνος του απαντάει:
«Αν ήταν να δίνω κάθε τόσο, λίγο από το κρασί μου, δεν θα είχε γίνει ποτέ σαράντα χρονών».

Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Μία ομάδα αναζητητών της Αλήθειας, ήρθε να συναντήσει το Χότζα για να ακούσει τη διδασκαλία του.
«Αν θέλετε να μάθετε για την Αλήθεια», τους λέει εκείνος, «θα πρέπει να το πληρώσετε ακριβά».
«Και γιατί θα πρέπει να πληρώσουμε ακριβά για να μάθουμε κάτι σαν την Αλήθεια», ρώτησε ένας από την ομάδα.
«Δεν έχετε προσέξει», είπε ο Χότζας «ότι η σπανιότητα ενός πράγματος είναι που καθορίζει την τιμή του;».

Καλή εβδομάδα.
Π.

Δυο ιστορίες του Χότζα.

Χαθήκαμε. Εκτός που βγήκαν κάτι δουλειές που δεν μπορούσα… να αποφύγω, συνεχίστηκε τα βασανιστήριο με τα lap top. Τις πρώτες μέρες δούλευα με το παλιό που του λείπαν διάφορα και επίσης κάθε τόσο «κατέβαζε» κάτι ενημερώσεις και μου ‘σπαγε τα νεύρα που σερνότανε. Στα μέσα της εβδομάδας πήρα καθαρισμένο και μια χαρά το lap top που είχε αρπάξει  ιούς, αλλά του λείπαν προγράμματα που θα βάλω τη Δευτέρα κι έτσι, τελικά, δούλευα και με τα δύο κομπιούτερ!!! Πριν λίγο ξεμπέρδεψα με τις δουλειές που είχα να κάνω – βασικά του «μάστορα» ήταν αλλά είπα να τον ξαλαφρώσω. (Κάτι τέτοια κάνω και με μαλώνει η αδελφή του ότι τον κακομαθαίνω).  Έλεγα να πάω για ύπνο, αλλά ξαφνικά σας αποθύμησα κι είπα να ανεβάσω κάτι. Κι επειδή η ιστορία που σκέφτομαι εδώ και μέρες να γράψω θα ήθελε κάνα τρίωρο, «έτρεξα» στον σωτήρα μου: στον Χότζα. Οπότε πιάστε δυο ιστορίες του.
Καλή εβδομάδα.
Π.

«Πιστεύω ότι έχεις δίκιο».
Κάποτε ο Χότζας διορίστηκε Πρόεδρος Δικαστηρίου. Στη  πρώτη του δίκη, ακούγοντας  τον κατήγορο να αγορεύει πολύ πειστικά, μόλις τέλειωσε η αγόρευση του είπε:   «Πιστεύω ότι έχεις δίκιο». Ο Εισαγγελέας του Δικαστηρίου, παρακάλεσε τον Χότζα να συγκρατηθεί γιατί ακόμα δεν είχε ακουστεί η υπεράσπιση.
Λίγο αργότερα, ο Χότζας παρασυρμένος από την ευφράδεια της υπεράσπισης με το που ολοκλήρωσε ο δικηγόρος το λόγο του,  δεν κρατήθηκε και φώναξε: «Πιστεύω ότι έχεις δίκιο».
Ο Εισαγγελέας δεν μπορούσε να το επιτρέψει αυτό και είπε στον Χότζα: «Εξοχώτατε, δεν είναι δυνατόν και οι δύο να έχουν δίκιο»!
Κι ο Χότζας του απάντησε: «Πιστεύω ότι έχεις δίκιο».

Πόσο πολύ μπορεί να κοροϊδεύει κανείς τον εαυτό του;
Μια μέρα, περνώντας ο Χότζας από μία λίμνη είδε κάτι πάπιες να παίζουν μέσα στη λίμνη και σκέφτηκε ότι θα ήταν νοστιμότατες αν τις έκανε σούπα. Μπήκε, λοιπόν, μέσα στη μικρή λίμνη και προσπάθησε να πιάσει κάποια απ’ αυτές, αλλά εκείνες πέταξαν μακριά. Τότε ο Χότζας, έκατσε στην άκρη της λίμνης, έβγαλε ένα καρβέλι ψωμί από το  δισάκι του, το έκοψε σε μπουκιές και τις έριξε στο νερό. Μόλις μούσκεψαν άρχισε να τις τρώει.
Κάποιος περαστικός που τον πρόσεξε τον ρώτησε τι είναι αυτό που κάνει, κι ο Χότζας του απάντησε:  «Τρώω σούπα από πάπια».

Το λάθος του Χάρου

Επιθύμησα και καμιά ιστορία του Χότζα. Για πιάστε μία τύπου, “μαύρο χιούμορ”.
Καλή Κυριακή.

Π.

Ο Χότζας είχε πέσει στο κρεβάτι βαριά άρρωστος. Όλοι νόμιζαν πως θα πεθάνει. Η γυναίκα του ντύθηκε στα μαύρα κι άρχισε τα κλάματα και τα μοιρολόγια. Οι μαθητές του που είχαν μαζευτεί γύρω από το κρεβάτι του, τον κοίταζαν με βαθιά θλίψη. Μόνο ο Χότζας, έμενε ατάραχος και κάθε τόσο γέλαγε…
«Δάσκαλε», τον ρωτάει ένας από τους μαθητές του, «πώς γίνεται να αντιμετωπίζεις το θάνατο με τέτοια ψυχραιμία, και μάλιστα κάθε τόσο να γελάς, ενώ εμείς που δεν πρόκειται να πεθάνουμε, αγωνιούμε μήπως μας αφήσεις»;
«Πολύ απλό», απάντησε ο Χότζας. «Καθώς σας κοιτάζω ξαπλωμένος, λέω στον εαυτό μου: ” Όλοι σας έχετε τόσο βαριά θλιμμένη όψη, που είμαι σχεδόν σίγουρος ότι όταν έρθει ο Άγγελος του Θανάτου, θα νομίσει ότι κάποιος από εσάς είναι που τον περιμένει και θα τον πάρει κατά λάθος, και θα μ’ αφήσει εμένα να ζήσω κι άλλο. Γι’ αυτό κάθε με πιάνουν τα γέλια…»

Μόνο τότε εκτιμούν…

Όλη μέρα προσπαθώ να βρω ευκαιρία να σας πω καλό μήνα. Ευτυχώς τα κατάφερα πριν πάει δώδεκα, κι έτσι ισχύει ακόμα η ευχή. Και μια και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι έχω πολύ καιρό να βάλω και κάποια ιστορία του Χότζα, πιάστε μία.
Καλό μήνα και καλό ξημέρωμα.

Π.

nasrudin-108

Έλεγε μια φορά ο Χότζας σε ένα μαθητή του: «Ποτέ μη δίνεις κάτι που σου ζήτησαν, αν δεν περάσει τουλάχιστον μια μέρα».

«Και γιατί να μην το δίνεις Νασρεντίν», τον  ρώτησε κάποιος.

Και ο Χότζας συνέχισε: «Γιατί η ζωή μάς έχει δείξει ότι εκτιμούν κάτι που τους δίνεις, μόνο όταν έχουν αναγκαστικά το χρόνο να αμφιβάλλουν αν θα τους το δώσεις τελικά ή όχι».

Δυο ιστορίες του Χότζα

Πεθύμησα το Χότζα, οπότε να δυο ιστορίες του.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

nasrudin-108.jpg

1. Στην Ψυχανάλυση.
Μια μέρα ο Χότζας πήγε να δει έναν ψυχίατρο. Ξάπλωσε στον καναπέ και είπε:
«Το πρόβλημά μου γιατρέ είναι ότι δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα».
«Και πότε άρχισε αυτό;»  τον ρωτάει ο γιατρός.
Κι ο Χότζας απαντάει: «Πότε άρχισε ποιο 

2. Όλα έχουν κάποιο λόγο.
Αργά ένα μεσημέρι, τρομερά πεινασμένος ο Χότζας, πάει σ’ ένα εστιατόριο, παραγγέλνει το φαγητό και μόλις του το φέρνουνε αρχίζει να τρώει λαίμαργα και με τα δυο του χέρια, χωρίς να χρησιμοποιεί πιρούνι και μαχαίρι.
Ένας γνωστός του που καθόταν στο διπλανό τραπέζι, τον ρωτάει:
«Γιατί τρως με τα δυο σου χέρια Χότζα μου»;
«Γιατί δεν έχω τρία», απαντάει εκείνος.

Τρεις γρήγορες ιστορίες

Και για να μη σας βάλω απότομα στα ζόρικα – έχω έτοιμο παραμυθοσεντόνι γύρω από το θάνατο – θα σας πω τρεις γρήγορες ιστορίες του Χότζα που μ’ αρέσουν πολύ.

Η πρώτη:
Μια φορά ο Χότζας είχε να μιλήσει σε μια συγκέντρωση σε κάποια γειτονική πόλη κι έφτασε λίγο καθυστερημένος, αλλά εντελώς γυμνός. Οπότε ο κόσμος άρχισε να ρωτάει γιατί είναι γυμνός κι εκείνος απάντησε: «Βιαζόμουν τόσο πολύ να ντυθώ που ξέχασα να βάλω τα ρούχα μου».xotzas-08.jpg

Η δεύτερη:
Σε μια συνάντηση ρώτησε κάποιος τον Νασρεντίν: «Πόσων χρονών είσαι Χότζα»;
«Πενήντα», απάντησε εκείνος.
«Το ίδιο μου είπες και πριν δυο χρόνια που συναντηθήκαμε και σε ξαναρώτησα».
Κι ο Χότζας απαντάει: «Ναι, είμαι πάντα σταθερός στις απόψεις μου».

Η τρίτη:
«Γιατί Χότζα μου, σε κάθε ερώτηση που σου κάνουν, απαντάς με μια άλλη ερώτηση;»
«Έτσι κάνω;»

Καλές διακοπές σε όσους φεύγουν. Εγώ εδώ θα ‘μαι – όπου κι αν πάω.
Σας φιλώ
Π.

Ο σοφός ομιλητής.

xotzas-08.jpgΣτη μεγάλη αίθουσα του Δημαρχείου της πόλης όπου ζούσε ο Χότζας, ήρθε να δώσει ομιλία ένας διάσημος σοφός. Όλη η πόλη είχε μαζευτεί εκεί για να ακούσει το λόγο του σοφού και βέβαια κι ο Χότζας, που κάθισε στην πρώτη σειρά. Η ομιλία άρχισε και πολύ γρήγορα ο Νασρεντίν βαρέθηκε με τις κοινοτυπίες που άκουγε. Κάποια στιγμή, ο σοφός ομιλητής είπε: «Τι παράξενοι κι αχάριστοι που είναι οι άνθρωποι!  Ποτέ τους δεν είναι ευχαριστημένοι  με τίποτα! Το χειμώνα παραπονιούνται ότι παρακάνει κρύο, ενώ το καλοκαίρι παραπονιούνται ότι παρακάνει ζέστη».
Οι ακροατές της ομιλίας κούνησαν βαθυστόχαστα το κεφάλι τους, γιατί πίστευαν ότι κάνοντάς το αυτό, συμμετείχαν στην ουσία της σοφίας του ομιλητή.
Ο Νασρεντίν χωρίς να βγει εντελώς από την αφηρημάδα του, σήκωσε τα μάτια του προς τον σοφό ομιλητή και του είπε: «Δεν έχεις προσέξει ότι για την Άνοιξη, δεν παραπονιέται κανένας»;

 

 ******

 Ευχαριστώ πολύ για τις συμβουλές σας για το τι κομπιούτερ θα ‘πρεπε να πάρω. Ομολογώ ότι ο “μάστορας” και η αδελφή του με ψήνουνε εδώ και καιρό να πάρω makintosh αλλά δεν ψήθηκα ακόμα. Έτσι αγόρασα ένα laptop που δεν σας λέω τη  μάρκα γιατί μόλις το άνοιξα το πρωί, μου ‘σπασαν τα νεύρα γιατί μου θύμισε μαύρο φερετράκι από έβενο με ασημένια χερούλια.  Δεν πάει να ‘χει φοβερή οθόνη, τρομερές δυνατότητες, τέλειο service, μεγάφωνα με τρομερό ήχο και… και… ΔΕΝ Μ’ ΑΡΕΣΕΙ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ!!!  Στα κομπιούτερς και στ’ αυτοκίνητα πάντα μου έπαιζε κάτι σαν κεραυνοβόλος έρωτας. Εδώ, είναι κάτι σαν… συνοικέσιο! Εγώ φταίω που αγόρασα από φωτογραφία στο internet. Ευχηθείτε μου ρε μωρά μου (μέσα σας) να μου το πάρουν πίσω και να μου δώσουν κάτι άλλο... Ευτυχώς ξαναδουλεύω άνετα – με κάποιες αναβαθμίσεις – το παλιό μου κομπιούτερ κι έτσι δεν υπάρχει θέμα επαφής μας.
Καλό βράδυ
Σας φιλώ.
Π.
Υ.Γ. Φταίει κι η nellinezi που με πίεζε να αγοράσω γρήγορα.

Ξιπασιά.

Είχα έτοιμα δύο “σεντόνια”, αλλά – να, δεν ξέρω – μου φάνηκαν βαριά και είπα να το σκεφτώ πρώτα και να τα ξαναδώ. Ήθελα, όμως, κάτι να βάλω… βίντεο δεν μπορώ γιατί ο “μάστορας” λείπει κι έτσι μ’ έσωσε ο Χότζας για άλλη μια φορά. Εξαιρετική ιστορία.
Καλό Σαββατοκύριακο (ό,τι απόμεινε)
Σας φιλώ πολύ
Π.

Κάποτε κάλεσε τον Χότζα – μαζί με άλλους αξιωματούχους – ένας πάμπλουτος άγγλος γαιοκτήμονας, στο εξοχικό του, σε ένα τεράστιο αγρόκτημα.
Όταν όλοι οι καλεσμένοι μαζεύτηκαν στον κήπο κι έπιναν το αναψυκτικό τους, ήρθε η ώρα της ιππασίας και ο οικοδεσπότης διέταξε κι έφεραν κάμποσα άλογα μπροστά στους φιλοξενούμενους ώστε ο καθένας να διαλέξει όποιο ήθελε. Τα άλογα μπήκαν στη σειρά κι άρχισαν να παρελαύνουν μπροστά στους καλεσμένους, ενώ ο σταβλάρχης του οικοδεσπότη ανάγγελλε τα άλογα ένα ένα: «Σ’ αυτό το άλογο έχει ανέβει ο Πρίγκιπας τάδε, μ’ αυτό το άλογο έχει κάνει ιππασία η κόμισσα δείνα, αυτό το άλογο είχε στην πλάτη του τον Δούκα του Blankshire…» και λοιπά.
Ο Νασρεντίν, όμως, που δεν «μάσαγε» από τέτοια, είπε με ένα αυστηρό και απαιτητικό ύφος: «Φέρτε μου, παρακαλώ, ένα άλογο που να μην το έχει καβαλήσει ποτέ κανένας».

hotzashorse.jpg

Υπαρξιακές ερωτήσεις

Μεσάνυχτα. Πριν πάω για ύπνο – δύσκολο  Σαββατοκύριακο – σκέφτηκα να βάλω ένα Χότζα για το καλή βδομάδα.
Φιλιά.
Π.

nasrudin-108.jpgΚάποτε, ο Χότζας σταμάτησε περνώντας από μια πλατεία όπου είχε μαζευτεί κόσμος κι άκουγε ένα σοφό δάσκαλο που έκανε κήρυγμα.
«Τι είναι η ζωή και τι είναι ο θάνατος; Από πού ερχόμαστε και πού πηγαίνουμε», βροντοφώναξε ο δάσκαλος.
«Δεν ξέρω», απάντησε αυθόρμητα ο Νασρεντίν, «αλλά θα πρέπει και το “έλα” και το “πήγαινε” να είναι πολύ τρομερό».
«Γιατί το λες αυτό, Χότζα», τον ρώτησε ο πλαϊνός του.
«Επειδή με την απλή παρατήρηση, έχω δει ότι ερχόμαστε στη ζωή  με το ζόρι και κλαίγοντας, και ότι όταν φεύγουμε από τη ζωή το κάνουμε επίσης με το ζόρι και κλαίγοντας».

Τέρας της φύσης

Άντε, πιάστε κι άλλον ένα “Χότζα-σφηνάκι” πριν πάω για ύπνο.Έχει ενδιαφέρον όταν μιλάς γενικόλογα και αόριστα πόση ασυννενοησία μπορεί να υπάρξει!
Καλό ξημέρωμα.
Π.

koypeas.jpgΒλέποντας ένας περαστικός το Χότζα να στέκεται έξω από ένα μαγαζί με  μακριά αξύριστα γένια στο πρόσωπό του και μια λεπίδα ξυρίσματος στο χέρι,  τον ρωτάει:
“Πόσο συχνά κάνεις ξύρισμα”;
“Είκοσι με τριάντα φορές την ημέρα”, απαντάει ο Νασρεντίν.
“Μα εσύ είσαι τέρας της φύσης”, απαντάει έκπληκτος ο περαστικός.
” Όχι, απλώς είμαι κουρέας”, του λέει ο Χότζας.