Καλή χρονιά

Είχα κάτι άλλο να ανεβάσω σήμερα, αλλά έπεσα πάνω σε αυτή την κάρτα στο ίντερνετ,  που μου έκανε εντύπωση ότι κάτω από το “Καλημέρα”, έχει τη φράση “Ζωή σαν παραμύθι”, που είναι ο τίτλος της αυτοβιογραφίας μου που μου έχουν ζητήσει οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ να γράψω! Έτσι είπα να εγκαινιάσω τη χρονιά με αυτήν την κάρτα.
Καλή χρονιά
       Π.

 

 

Αγαπάμε πραγματικά τα παιδιά μας;

Ακούγοντας αυτές τις μέρες να λένε ότι τα Χριστούγεννα είναι γιορτή των παιδιών, θυμήθηκα το βιβλίο που είχα γράψει παλιότερα με τίτλο, Τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς “εγώ” και που πριν είχε βγει με τον τίτλο, “Τώρα που τα παιδιά κοιμούνται”, από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Έτσι σκέφτηκα να ανεβάσω σήμερα ένα κεφάλαιο από αυτό,  με τον τίτλο “Αγαπάμε πραγματικά τα παιδιά μας”;  Και με αυτό το post  -και με αυτό το ερώτημα βέβαια-  λέω να κλείσω τη χρονιά.

Καλή πρωτοχρονιά
Π.

“Καθώς μεγάλωνα τα πρώτα χρόνια την κόρη μου, παρατήρησα ότι το μυαλό μου είχε την τάση να φτιάχνει κάποια ιδανική εικόνα πατέρα που θα έπρεπε να φτάσω για να μεγαλώσω σωστά το παιδί μου. Ώσπου μια μέρα μου πέρασε από το νου ότι αντί να σκέφτομαι τι καλός πατέρας που θα ήμουν αν γινόμουν ετούτο ή εκείνο, θα ήταν καλύτερο να κάτσω να δω, να μάθω αυτό που είμαι. Αναρωτήθηκα μήπως οι ενοχές που νοιώθουμε εμείς οι γονείς για κάτι που δεν είμαστε, μήπως η δημιουργία ενός ιδανικού που πρέπει να φτάσουμε κάποια μέρα, είναι άλλοθι για να μπορούμε να συνεχίσουμε έως τότε να είμαστε αυτό που είμαστε; Μήπως, αν βλέπαμε καθαρά αυτό που είμα­στε, αν δεν κάναμε καμία κίνηση απομάκρυνσης, καμιάς φυγής απ’ αυτό, αλλά μέναμε εκεί εξετάζοντας το, κι ας μην μας αρέσει αυτό που βλέπουμε, μήπως τότε θα τελείωνε αμέσως, χωρίς να χρειαστεί να φτιάξουμε το αντίθετό του ή να έχουμε ενοχές; Αυτό το παιχνίδι της παρεμβολής του χρόνου ανάμεσα στο τώρα και σε ένα μελλοντικό ιδανικό που θα φτάσουμε κάποια μέρα, αυτό το κόλπο της δημιουργίας του αντίθετου, του ιδανικού, που τρέχουμε πίσω του για να το φτάσουμε… κάποτε, το παίζει ο αν­θρώπινος νους εδώ κι αιώνες τώρα. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς γίνεται να υπάρχουν τόσες οργανώσεις ειρήνης στον κόσμο, τόσα κινήματα ειρήνης, διεθνείς οργανισμοί κύρους για την ειρήνη, προσπάθειες της Εκκλησίας και συναντήσεις κορυφής με στόχο την ειρήνη, κι όμως να έχουμε συνέχεια πολέμους; Αν βλέπαμε τον πόλεμο πραγματικά σαν θανάσιμο κίνδυνο, δεν θα σταματούσε αμέσως κάθε πόλεμος, χωρίς να χρειάζεται η δημιουργία του ιδανικού της ειρήνης; Αυτό δεν είναι μία από τις υποκρισίες που μέσα τους μεγαλώνουν τα παιδιά μας; Όταν βρεθούμε μπροστά σ’ έναν γκρεμό, κάνουμε πίσω. Δεν συνεχίζουμε να περπατάμε στο κενό ονειροπολώντας για το πώς θα εξαφανίσουμε τους γκρεμούς!
      Κι εδώ, όταν νοιώθουμε να μην μπορούμε –να μην θέλουμε, δηλαδή να αλλάξουμε- λέμε την κλασική φράση, «άνθρωποι είμαστε κι εμείς…», που είναι από τα καλύτερα άλλοθι που έχουμε βρει για να μην κάνουμε ποτέ αυτό που πρέπει. Και θα συγ­χωρούσαμε ποτέ έναν πιλότο που θα έριχνε το αεροπλά­νο του, επειδή «άνθρωπος είναι κι αυτός, κι έκανε ένα λά­θος»; Είναι λιγότερο εγκληματικό να μεγαλώνει κανείς στραβά ένα παιδί; Κι αν ήταν ένα δύο, δεν θα πείραζε, αλλά είναι εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο που μεγαλώνουν έτσι! Δηλαδή, είναι εκατομμύρια… «αεροπλάνα» που πέφτουν από… «πιλότους» που ε, άν­θρωποι είναι κι αυτοί, με τα ελαττώματα τους… Και χρειάζεται κανείς να προσπαθεί να γίνει «τέλειος γονιός» ή, μήπως, υπάρχει κάτι πιο εύκολο για ν’ αρχίσουμε, όπως το να κάνουμε πρώτα εμείς τα μικρά καθημερινά πράγματα που απαι­τούμε από τα παιδιά μας;
   Οπότε, νομίζω ότι γεννιέται αυτό το ερώτημα: Αγαπάμε πραγματικά τα παιδιά μας; Μήπως πίσω από κάθε ερώτημα, κάθε πρόβλημα ανα­τροφής των παιδιών και των σχέσεων μας μαζί τους, υ­πάρχει μόνο αυτό το ένα και μοναδικό ερώτημα;
    Δεν νομίζω ότι είναι θεωρητικό αυτό το ερώτημα. Είναι το πιο πρακτικό και σοβαρό ερώτημα που υπάρχει στις σχέσεις μας. Ξέρω, μοιάζει σοκαριστικό, αλλά μήπως δεν πρέπει να θεω­ρούμε σαν δεδομένο γεγονός ότι τ’ αγαπάμε τα παιδιά μας; Γι’ αυτό ας βάλουμε ετούτο το ερώτημα στον εαυτό μας. Και, προς Θεού, όχι για να δώσουμε απάντηση. Το αντί­θετο: να το αφήσουμε να πλανιέται συνέχεια μέσα στο νου μας, σε οτιδήποτε κάνουμε σχετικό με τα παιδιά μας. Όταν τα συμβουλεύουμε, όταν τα χαϊδεύουμε, όταν τα δέρνουμε, όταν καπνίζουμε, όταν λέμε ψέματα, όταν γι­νόμαστε βίαιοι, όταν νιώθουμε κολλημένοι πάνω τους, όταν αγωνιούμε γι’ αυτά, όταν αδιαφορούμε γι’ αυτά και κυρίως κάθε φορά που λέμε ότι τα αγαπάμε. Συνέχεια, μέχρι να μεγαλώσουν και να γίνουν ικανά να… μας φύ­γουν.

 

 

 

Για τα μαλλιά

Για σήμερα έχω ένα κείμενο που βρήκα στο internet (ΕΔΩ)  και μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον. Δείτε το.
Καλό βράδυ.
Π.

“Το τριχωτό της κεφαλής δεν υπάρχει μόνο για να καλλωπίζει την εμφάνισή μας, αλλά έχει μια πιο ουσιαστική σημασία που έχει να κάνει με το πνεύμα και την υγεία μας. Ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα που τα μαλλιά της κεφαλής μεγαλώνουν καθ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Αν αφήσετε άκοπα τα μαλλιά σας, θα μες μεγαλώσουν μέχρι ένα συγκεκριμένο μήκος και στη συνέχεια θα σταματήσουν από μόνα τους στο μήκος που καθορίζει ο γενότυπός σας. Από πνευματική άποψη, τα μαλλιά είναι ένα μοναδικό δώρο της φύσης, που μπορεί εν πράγματι να σας βοηθήσουν να αυξήσετε την δημιουργική ενέργεια της ζωής σας. Αυτό σημαίνει ότι μπορούν να επηρεάσουν τη ζωτικότητα, τη διαίσθηση, και την ηρεμία.
Γιατί κουρεύουμε τα Μαλλιά Μας; Ποίοι Ιστορικοί και Πολιτισμικοί Λόγοι το Επέβαλλαν;
Για πολλά χρόνια στους αρχαίους και στους ανατολικούς πολιτισμούς οι άνθρωποι δεν κούρευαν τα μαλλιά τους, επειδή ήταν ένα μέρος της προσωπικότητας και του εαυτού τους. Δεν υπήρχαν κουρεία. Όταν αυτοί οι αρχαίοι πολιτισμοί κατακτήθηκαν ή υποδουλώθηκαν από τους δυτικούς υποχρεώθηκαν να κουρεύουν τα μαλλιά τους ως σύμβολο και σημάδι της δουλείας. Επίσης, αυτό επιβλήθηκε ως τιμωρία και για να μειώσει τη δύναμη των πολιτισμών που υποδουλώνονταν.
Τα οστά στο μέτωπο είναι πορώδη στο εσωτερικό τους και λειτουργούν ως ενεργειακός φορέας προς την επίφυση, η οποία επηρεάζει τη δραστηριότητα του εγκεφάλου, καθώς και του θυρεοειδούς και την συγκέντρωση των σεξουαλικών ορμονών. Όταν κουρεύουμε τα μαλλιά και αφήνουμε αφέλειες, που καλύπτουν το μέτωπο, παρεμποδίζουμε αυτή τη διαδικασία.
Όταν ο Τζένγκις Χαν κατέκτησε την Κίνα, ήξερε ότι οι Κινέζοι είναι ένας πολύ σοφός και ευφυής λαός, που δύσκολα θα καθόταν να υποδουλωθεί και να υποταχθεί. Ως εκ τούτου, υποχρέωσε όλες τις γυναίκες της χώρας να κόψουν τα μαλλιά τους και να φορούν κάλυμμα στο μέτωπό τους, γιατί ήξερε αυτό θα χρησιμεύσει για να τους κρατήσει άτολμους και πιο εύκολα ελεγχόμενους.
Όταν κατακτήθηκαν όλες οι φυλές, το κούρεμα των μαλλιών έγινε τόσο διαδεδομένο ώστε η σημασία των μαλλιών χάθηκε μετά από μερικές γενιές. Έτσι δόθηκε έμφαση στα χτενίσματα και η μόδα αυτή μεγάλωσε και βρέθηκε στο επίκεντρο.
Οι τρίχες είναι κεραίες που συγκεντρώνουν και διοχετεύουν την ηλιακή ενέργεια στους μετωπιαίους λοβούς, το τμήμα του εγκεφάλου που χρησιμοποιούμε στο διαλογισμό και στην οπτικοποίηση των επιθυμιών μας. Οι τρίχες λειτουργούν ως αγωγοί μεταφοράς, προς το εσωτερικό, της χρήσιμης κοσμικής ενέργειας. Όταν τα μαλλιά κουρευτούν απαιτούνται περίπου τρία χρόνια για να αποκτήσουν το μήκος που χρειάζεται γι’ αυτή τη διαδικασία.
Κάθε μέρος του σώματός μας έχει συγκεκριμένο έργο να εκτελέσει για την επιβίωση και την ευημερία του εαυτού μας συνολικά. Κάθε τι πάνω μας έχει έναν λόγω ύπαρξης που παίζει ρόλο στην ισορροπία του οργανισμού μας.
Έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι οι άνθρωποι που έχουν μακριά μαλλιά τείνουν να είναι λιγότερο κουρασμένοι, πιο δραστήριοι και λιγότερο πιθανό να γίνουν καταθλιπτικοί. Όσοι έχουν μακριά μαλλιά έχουν αποθέματα ενέργειας και δεν αισθάνονται το κρύο του χειμώνα το ίδιο με τα άτομα που έχουν κοντά μαλλιά. Αυτοί που έχουν κοντά μαλλιά σπαταλούν την ενέργεια του σώματός τους, επειδή συνεχώς αναγκάζουν το σώμα τους να παράγει συνολικά καθ όλη τη διάρκεια της ζωής τους 22 μέτρα μαλλιά, ενώ ένα άτομο που κρατά τα μαλλιά του μακριά παράγει μόνο 1,5 μέτρα μαλλιών κατά τη διάρκεια ζωής του.
Τα μαλλιά είναι μια προέκταση του νευρικού συστήματος, μπορούμε να τα φανταστούμε ως εξωτερικά νεύρα, ένα είδος ιδιαίτερα εξελιγμένων «κεραιών» που δέχονται τεράστιο όγκο σημαντικών πληροφοριών μεταβιβάζοντάς τες στο εγκεφαλικό στέλεχος, το μεταιχμιακό σύστημα (το κέντρο συναισθηματικό και κινητικό κέντρο του εγκεφάλου), και στο νεοφλοιό.
Τα μαλλιά και τα γένια , δεν μεταβιβάζουν μόνο πληροφορίες στον εγκέφαλο, αλλά επίσης εκπέμπουν ηλεκτρομαγνητική ενέργεια από τον εγκέφαλο στο εξωτερικό περιβάλλον.
Όταν τα μαλλιά κουρεύονται, η λήψη και η εκπομπή προς και από το περιβάλλον εμποδίζεται σε μεγάλο βαθμό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αίσθηση μουδιάσματος.
Η κοπή των μαλλιών είναι ένας παράγοντας που συμβάλλει στην άγνοια των περιβαλλοντικών προβλημάτων στα τοπικά οικοσυστήματα (απουσία οικολογικής ευαισθησίας). Είναι επίσης ένας παράγοντας που συμβάλλει στην έλλειψη ευαισθησίας στις διαπροσωπικές σχέσεις και στη σεξουαλική απογοήτευση.
Θυμηθείτε την ιστορία του Σαμψών και της Δαλιδά στη Βίβλο! Ο Σαμψών έχασε τη δύναμή του όταν η Δαλιδά έκοψε τα μαλλιά του! Όλοι αυτοί οι μύθοι και δοξασίες των αρχαίων πολιτισμών κρύβουν μια γνώση που αποκτήθηκε μέσα από την εμπειρία.”

 

 

 

Παγκόσμια ημέρα χορτοφαγίας

Κάποια στιγμή σήμερα το απόγευμα είπαν στην τηλεόραση ότι σήμερα είναι Παγκόσμια ημέρα χορτοφαγίας. Μπηκα στο ίντερνετ και είδα ότι ήταν την 1η Οκτωβρίου, τελικά.
Η Παγκόσμια Ημέρα Χορτοφαγίας πρωτογιορτάστηκε στις ΗΠΑ το 1977 από την Εταιρεία Χορτοφάγων Βορείου Αμερικής  και σε παγκόσμια κλίμακα ένα χρόνο αργότερα, όταν υιοθετήθηκε από τη Διεθνή Ένωση Χορτοφάγων (International Vegan Union). Από τότε γιορτάζεται κάθε χρόνο την  1η Οκτωβρίου.  Σύμφωνα με την IVU, θέλει να αναδείξει τη χαρά, την ευσπλαχνία και τις πιθανότητες μακροζωίας, που προσφέρει η χορτοφαγία. Χορτοφάγος είναι αυτός που δεν τρώει κρέας ζώων και  ψαριών,  και τα προϊόντα τους. Υπάρχουν κατηγορίες χορτοφάγων που τρώνε γαλακτοκομικά, αυγά ή προϊόντα από την εργασία των ζώων, όπως το μέλι. Πολλοί χορτοφάγοι αποφεύγουν να φοράνε ρούχα που προέρχονται από σφαγή ζώων, όπως μάλλινα, γούνες και δερμάτινα. Και θα κλείσω με κάτι που διάβασα ότι είχε πει ο Μπέρναρντ Σω: “Τα ζώα είναι φίλοι μου και δεν μπορώ να τρώω τους φίλους μου”. Αυτά.
Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

 

Τα βιβλία του Παραμυθά

Τελευταία, μερικοί φίλοι με έχουν ρωτήσει πόσα και ποια είναι τα βιβλία του ΠΑΡΑΜΥΘΑ. Σήμερα το θυμήθηκα  και σκέφτηκα να ανεβάσω ένα ποστ με τα εξώφυλλα των βιβλίων.
Είναι εννιά. 
Τα επτά είναι από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ  και τα δύο από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ.
Καλή εβδομάδα.
            Π.

                                          

 

 

 

 

Καλό μήνα

Σήμερα σκέφτηκα να σας ευχηθώ καλό μήνα με μερικές παροιμίες για τον Οκτώβριο που προσωπικά δεν τις ήξερα. Αυτές:

-Οκτώβρης και δεν έσπειρες, σιτάρι λίγο θα 'χεις.
-Αν βρέξει ο Οκτώβρης και χορτάσει η γη, πούλησε το σιάρι σου και αγόρασε βόδια.
-Οκτώβρης και δεν έσπειρες, οκτώ σπυριά δεν κάνεις.
-Οκτώβρης βροχερός, Οκτώβρης καρπερός.
-Οκτώβρης-Οκτωβροχάκη το μικρό καλοκαιράκι.
-Το Σεπτέμβρη τα σταφύλια, τον Οκτώβρη τα κουδούνια. 
-Οκτώβρη και δεν έσπειρες λίγο ψωμί θα πάρεις.
Αι-Δημητράκη μικρό καλοκαιράκι.
-Όποιος σπέρνει τον Οκτώβρη έχει οχτώ σειρές στ' αλώνι.

Καλό μήνα, λοιπόν.
      Π.




 

Το τρομερό ταμπούρλο

Για σήμερα έχω άλλο ένα βίντεο από τη σειρά, “ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ”.  Είναι για το γράμμα Τ και έχει τίτλο, “Το τρομερό ταμπούρλο”.
Καλή εβδομάδα.
         Π

 

 

 

 

Η φαρμακευτική κάνναβη

Φέτος για πρώτη φορά, στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης υπήρχε περίπτερο για την φαρμακευτική κάνναβη. Συμπτωματικά κι εγώ, πριν ένα μήνα περίπου άρχισα να παίρνω σταγόνες λαδιού φαρμακευτικής κάνναβης, και όπως φαίνεται έχει αρχίσει να λειτουργεί.  Δεν θα σας πω περισσότερα εδώ. Αν σας ενδιαφέρει πηγαίνετε σε αυτό το site    https://cannabisnews.gr/tag/idioth/  όπου υπάρχουν πολλές πληροφορίες και στοιχεία. Μόνο που δεν μπορείτε να πάτε κάνοντας κλικ επάνω του και θα πρέπει να κάνετε copy/paste. 
Καλή εβδομάδα.
         Π.

 

 

 

Η βελανιδιά

Τον Σεπτέμβριο του 2007 είχα ανεβάσει ένα ποστ με τίτλο  ΤΟ ΥΠΕΡΟΧΟ ΣΧΗΜΑ ΑΙΩΝΟΒΙΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ ΣΕ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΑΓΡΟ. Ήταν φωτογραφίες μίας υπέροχης βελανιδιάς που είχα βγάλει και που βρίσκεται σε ένα αγρόκτημα απέναντι από το σπίτι μας στο Καπανδρίτι, με κείμενα του Κρισναμούρτι που μιλάνε για δέντρα. Είχα ετοιμάσει ένα βιβλίο με αυτά, που δυστυχώς δεν εκδόθηκε ποτέ. Το ποστ το είχα ανεβάσει επειδή και τότε είχαν γίνει πυρκαγιές όπως και φέτος. Έτσι σκέφτηκα να ανεβάσω άλλη μία φωτογραφία της βελανιδιάς από εκείνο το βιβλίο με το κείμενο που τη συνοδεύει, σαν φόρο τιμής στα δέντρα που κάηκαν φέτος.
Καλό Σαββατοκύριακο.
              Π.

” Υπάρχει ένα δέντρο μόνο του σε κάποιο χωράφι που πιάνει τέσσερα ολόκληρα στρέμματα· είναι μεγάλης ηλικίας και όλα τ’ άλλα δέντρα στο λόφο τρέφουν μεγάλο σεβασμό γι’ αυτό. Μέσα στη μοναχικότητά του δεσπόζει στους λόφους και στο εξοχικό σπίτι πέρα από το ξύλινο γεφύρι. O κορμός του είναι πολύ μεγάλος, βαθιά χωμένος στη γη, στέρεος, ακατάβλητος· τα κλαδιά του είναι μεγάλα, σκούρα και καμπυλωτά· οι σκιές του είναι πλούσιες…
…Το σούρουπο είναι αποτραβηγμένο στον εαυτό του, δύσκολα πλησιάζεται, αλλά τις ώρες της ημέρας είναι ανοιχτό και σε καλωσορίζει. Είναι ολόκληρο, ανέγγιχτο από τσεκούρι ή πριόνι… ”
Τζ. Κρισναμούρτι από το βιβλίο, “Το ημερολόγιο”.

 

 

 

 

Μία φωτογραφία

Σ’ αυτή τη φωτογραφία είμαστε εγώ και τα παιδάκια μου, που πια δεν είναι παιδάκια. Είχαμε πάρα πολύ καιρό να βρεθούμε και οι τρεις μαζί αφού η Μαρία ζει στα Χανιά, ο Κωνσταντίνος στην Αθήνα κι εγώ στο Καπανδρίτι. Βρεθήκαμε με αφορμή το γάμο του ανηψιού μου και ξαδέλφου τους,του Αλέξανδρου, που έγινε το Σάββατο που μας πέρασε. Τη φωτογραφία τη βγάλαμε στο χώρο όπου γιορτάστηκε ο γάμος κι αποφάσισα να την ανεβάσω και να μπω με αυτήν στο καινούργιο μήνα.
Καλό μήνα λοιπόν.
            Π.