Ο άνθρωπος πάνω στη γη κι ένα test με τανγκό.

Και ας αρχίσουμε την καινούργια χρονιά μ΄ ένα μπλογκοπεριοδικό. Έχει δύο θέματα και τα δύο είναι βίντεο. Το πρώτο βίντεο, με κινούμενο σχέδιο, έχει θέμα την καταστροφή της γης από τον άνθρωπο,  με διάφορους τρόπους, από τότε που εμφανίστηκε.  Έχει “πλάκα”, ότι από την πρώτη στιγμή που εμφανίζεται  στη γη, 500.000 χρόνια πριν,καλωσορίζει ο ίδιος τον εαυτό του, πράγμα που βγαίνει από ένα t-shirt  που φοράει και γράφει επάνω, “WELCOME”, ενώ αμέσως αρχίζει να σκοτώνει, για διάφορους λόγους, και να μολύνει το περιβάλλον.  Δείτε το. Κρατάει τριάμισι λεπτά.

Το επόμενο βίντεο-τεστ, δεν είναι για “ελεύθερους”. Είναι για παντρεμένους, αρραβωνιασμένους  και για όσους είναι σε μακροχρόνια σχέση. Το τανγκό, είναι για μένα από τα νιάτα μου, αλλά και γενικότερα νομίζω, ο πιο ερωτικός χορός. Το βίντεο που θα δείτε, είναι ένα τρομερό τανγκό. Πώς θα απαντούσατε, λοιπόν,  αν σας το έστελνε -ή σας το έδειχνε- η σύντροφός σας ή ο σύντροφός σας και σας ρώταγε: “Γιατί αυτό το τανγκό μου θύμισε τη σχέση μας”;  Χα, χα, χα… Δείτε το και απαντήστε έντιμα και ειλικρινά για τη δική σας τη σχέση, σε όποια από τις τρεις πιο πάνω κατηγορίες κι αν ανήκει αυτή. Μπορεί κάτι να δείτε. Θα μ΄ άρεσε πολύ να μου πείτε τι σκεφτήκατε και θα σας πω τι σκέφτηκα κι εγώ. Αν δεν θέλετε να το γράψετε στα Σχόλια, στείλτε το με mail  στο  np@paramithas.gr και θα το αντιγράψω εδώ, χωρίς όνομα ή διεύθυνση mail, φυσικά. Τανγκό λοιπόν. Και καλή αρχή η χρονιά, γιατί σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του blog, αυτό είναι το πρώτο post του 2013.
Σας φιλώ πολύ.
Π. 

 

Καλή χρονιά

Μπορείτε να δείτε όλο το post , ακούγοντας τα κάλαντα. Ένα  post που το αρχίζω με κάλαντα της Πρωτοχρονιάς, ειπωμένα από παιδικές φωνές επειδή θέλησα φέτος, το τελευταίο post της χρονιάς που φεύγει, αλλά και το πρώτο της χρονιάς που έρχεται να δίνει την αίσθηση της αθωότητας της παιδικής αγάπης. Μιας αγάπης που βγαίνει μόνο από ανοιχτές καρδιές που δεν νοιώθουν φόβο και δεν νοιάζονται για ανταπόκριση, γι’ αυτό κα μπορούν να τη χαρούν. Μιας αγάπης που είχα την μεγάλη τύχη στη ζωή μου, να την έχω δεχτεί σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο. Αυτή η αγάπη είναι που από μικρό παιδί – επειδή έπαιζα στο παιδικό θέατρο από οχτώ χρονών – με γέμιζε με μια εξαιρετική ενέργεια που από πάντα την ένοιωθα, αλλά πρώτη φορά την είδα τόσο καθαρά, στην επίσκεψή μου στο Δ΄ Δημοτικό Σχολείο Αγίου Νικολάου Κρήτης, όπου βρέθηκα για μιάμιση ώρα με 300 παιδιά, σε μια ζόρικη περίοδο της ζωής μου, ζόρικη και ψυχολογικά και σωματικά, ένα “πακέτο” που … “εκφράστηκε”  με την πάρεση που έχω εδώ και δυο μήνες πια, κι έχει κάνει το πρόσωπό μου σαν “στραβοχυμένο λουκουμά”, όπως είπα στα παιδιά στην Κρήτη, και τότε το γεμάτο αγάπη, αθώο γέλιο τους, μ΄ έκανε να χαρώ που είχα πάρεση (!!) και που τα έκανα να γελάσουν μ’ αυτήν. Όπως και τα δύο εγγονάκια μου, που ξεκαρδίστηκαν όταν τους είπα ότι το στόμα μου και το μάτι μου στράβωσαν από την πιπίλα που κάνω πριν κοιμηθώ. Χα, χα, χα, έπεσε ενθουσιασμός που ο παππούς κάνει πιπίλα, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία που μας έβγαλα μόνος μου με το κινητό και όπου ο Αλέξανδρος, προσπαθεί να… στραβώσει τη μύτη του. Χα, χα, χα…

Και θα κλείσω αυτό το μπλογκοπεριοδικό, με τρεις φωτογραφίες, που δείχνουν αυτή την ποιότητα αγάπης, που όπως θα ξέρετε μπορεί να τη συναντήσει κανείς και σε άλλα πλάσματα, εκτός από τους ανθρώπους. Να, εδώ τη βλέπετε ανάμεσα σε δύο παπαγαλάκια.

Επίσης, αληθινή αγάπη μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε ανθρώπους και ζώα. Να εδώ, βλέπουμε ένα αγοράκι κι ένα σκίουρο.

Και μια τρίτη και τελευταία φωτογραφία με ένα αγοράκι και μία πολική αρκούδα που κοιμούνται αγκαλιά!

Πριν κλείσω, να σας πω ότι τα παραμύθια που πήρα για το προηγούμενο post θα τα ανεβάσω σύντομα.
Σας εύχομαι με την καρδιά μου, “καλή χρονιά”.
Σας φιλώ πολύ
Νίκος 

 

Από την Πόλη έρχομαι…

Ναι, καλά το υποψιαστήκατε, στο σημερινό post υπάρχει κάποια γεύση… τούρκικου σήριαλ και διάλεξα αυτόν τον τίτλο για να δώσω μία “άλλ΄  αντ΄ άλλων” αίσθηση. Όπως ξέρετε το, από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα, είναι, ίσως, η χαρακτηριστικότερη πρόταση, για την περιγραφή της ασυναρτησίας. Βέβαια, δεν φαίνεται να έχει απολύτως καμία σχέση, με αυτό που νομίζουμε γιατί, σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες, η πραγματική μορφή της φράσης είναι: «Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή καν΄έλα» που σημαίνει:  Έρχομαι από την Κωνσταντινούπολη και σε προσκαλώ να έρθεις στην κορυφή. Σύμφωνα, πάντοτε, με την ίδια άποψη, η φράση αποτελούσε μήνυμα των Σταυροφόρων, όταν επέστρεφαν από την κατακτημένη, πλέον, Κωνσταντινούπολη, το 1204 στην Α’  Άλωση, και καθόριζαν ως σημείο συνάντησής τους, την κορυφή κάποιου λόφου.  Εδώ, όμως, τη χρησιμοποιώ για να δώσω την ασυναρτησία, που την κάνει ακόμα  πιο έντονη  και η νεότερη προσθήκη, για όσους δεν μπορούσαν να καταλάβουν ποια σχέση μπορεί να έχει η «Πόλη» με την κανέλα, που είναι: «και βγάζω το καπέλο μου να μην βραχεί η ομπρέλα»!  Χα, χα, χα… Λοιπόν, τέρμα η εισαγωγή και αρχίζω με την αποθέωση της… ασυναρτησίας, που είναι αυτό  ΤΟ videoclip που θα δείτε! Το γνωστό Χριστουγεννιάτικο τραγούδι, “Jingle Bells”, σε τούρκικη εκδοχή!!!

Και το επόμενο και τελευταίο θέμα του σημερινού εορταστικού μπλογκοπεριοδικού, είναι ένα απόσπασμα από την περσινή Χριστουγεννιάτικη εκπομπή της σειράς, “Το Ίδρυμα”, που έκανε ο Κωνσταντίνος για το ΣΚΑΪ.  Είναι μια ξεκαρδιστική παραλλαγή της “Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας” του Κάρολου Ντίκενς και που αφηγητής είναι … ο “κύριος Νίκος”, δηλαδή εγώ!  Χα, χα, χα… Ε, τι να κάνω, μου το ζήτησε τότε το παιδάκι μου, να πω, όχι; Όπως στην ιστορία του Ντίκενς, έτσι κι εδώ τον ήρωα τον επισκέπτονται δύο πνεύματα των Χρισρτουγέννων, που -για να βάλει μυαλό- του δείχνουν αποσπάσματα από τη ζωή του που έχουν σχέση με τη γενναιοδωρία του που εξαιτίας της τον εκμεταλλεύονται  όλοι. Αλλά ο Λευτέρης, ο ήρωας της ταινίας, γενναιόδωρος γεννήθηκε και γενναιόδωρος θα πεθάνει. Εκείνο που μου άρεσε πολύ σε αυτό το επεισόδιο, λοιπόν, είναι ότι τελειώνει με έναν εφιάλτη του ήρωα, όπου βλέπει  στον ύπνο του ότι παίρνει μέρος σε Τούρκικο σήριαλ! Αυτό ακριβώς το κομμάτι διάλεξα να σας ανεβάσω εδώ, μαζί με την εισαγωγή και τον επίλογο της εκπομπής.
Σας φιλώ πολύ.
Π.


 

 

“Η Αγάπη Πάντα Νικά”

Ναι, ξέρω, ο τίτλος  του post, προετοιμάζει για κάτι φιλοσοφικό τύπου Κρισναμούρτι, αλλά απλώς είναι κάτι που έχει σχέση με παιδιά. Από μια άποψη το ίδιο είναι. Κάποτε με είχαν ρωτήσει πώς είναι δυνατόν στο ίδιο blog να συνδυάζονται τα παιδιά με κείμενα του Κρισναμούρτι. Απάντησα, ότι και τα δύο έχουν την ίδια αθωότητα καρδιάς. Σήμερα, λοιπόν, το post –  κατηγορίας μπλογκοπεριοδικού, είναι το τρίτο και τελευταίο μέρος  από την επίσκεψή μου στο Δ΄ Δημοτικό Σχολείο Αγίου Νικολάου στην Κρήτη, όπου θα δείτε και γιατί αυτός ο τίτλος σήμερα. Το ένα θέμα είναι η παρουσίαση του θεατρικοποιημένου Παραμυθιού που σας έλεγα στο προηγούμενο post ότι είχε ετοιμάσει  μία από τις Δασκάλες του Σχολείου, όπου εγώ έκανα τον “Παραμυθά” και το ευχαριστήθηκα και το άλλο είναι ένα τραγούδι  που μου άφησαν link στο προηγούμενο post  και μιλάει για τον Δία, που όπως σας είπα, σ’ αυτή την επίσκεψή  μου στην Κρήτη έμαθα ότι είναι Κρητικός!
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Δείτε πρώτα το βίντεο από το Σχολείο και μετά το τραγούδι.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Πρώτα το βίντεο από το Σχολείο.

Και τώρα το τραγούδι για τον Δία

Από τα 7 έως τα περίπου 70!

Χα, χα, χα… Αυτό τον τελευταίο καιρό, μ΄έχουν πλακώσει οι συμπτώσεις (;) !  Σε δύο mail για τη γιορτή μου μου στείλανε δύο πράγματα που έχουν σχέση με τη ζωή μου στα 7 και στα 70 (έστω, 70 παρά κάτι)! Το ένα είχε link  για το πρώτο εικονογραφημένο παιδικό/νεανικό,  περιοδικό/ comic που κυκλοφόρησε ποτέ στην Ελλάδα, τα ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ, με τους “Άθλιους” του Βίκτωρος Ουγκώ. Το δεύτερο είχε αυτό εδώ το  link  με ένα βίντεο για χρόνια πολλά από το ιντερνετικό κανάλι το FOCUS TV όπου είχα δώσει μία συνέντευξη πριν λίγο καιρό  στην εκπομπή του “Σε πρώτο ενικό”, της δημοσιογράφου Φαίης Μαυραγάνη. Είχαν πει ότι όταν ανέβει θα με ειδοποιήσουν, αλλά το ξέχασαν κι έτσι ανακάλυψα και τη συνέντευξη.
Πάμε πίσω στα επτά μου: Την επιμέλεια  της σειράς “ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ”, την είχε ο θείος μου ο Όμηρος, ένας από τους λίγους γραφίστες εκείνες της εποχής. Αυτός ήταν εκείνος που μου το έφερε τότε, προς το τέλος της Α΄ Δημοτικού, όταν είχα αρχίσει πια να διαβάζω και που – όπως όλα τα αγόρια και κορίτσια τότε – φορούσα κι εγώ την ποδίτσα μου και ήμουν έτσι:

Και το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους των ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΩΝ που ενθουσιάστηκα μόλις το είδα προχθές, ήταν αυτό:

Και το φοβερότερο όλων είναι ότι υπάρχει και  link για να το “ξεφυλλίσετε” αν  θέλετε, ΕΔΩ.  Κι αν θέλετε να δείτε και τα περισσότερα από τα ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ που έχουν κυκλοφορήσει πηγαίνετε ΕΔΩ.

Κι από τότε, λοιπόν, πέρασαν τα χρόνια, και πλησιάζοντας τα 70 έδωσα τη συνέντευξη που σας είπα στη Φαίη Μαυραγάνη και στην εκπομπή της “Σε πρώτο ενικό”, στο FOCUS TV. Κι  επειδή αυτή η συνέντευξη ήταν χαλαρή και είχε πλάκα, λέω να σας βάλω ένα link, γιατί δεν μ΄αφήνει να την “κλέψω” . Είναι σε τρία μέρη και κάθε μέρος έχει στην αρχή μία και μόνη διαφήμιση. Όποιος του κάνει κέφι να πάει να τη δει. ας κάνει κλικ   ΕΔΩ  Κι επειδή αυτό το link που βρήκα σε πηγαίνει στο δεύτερο μέρος, πάνω αριστερά έχει τρία τετραγωνάκια που γράφουν 1,2,3, κάντε κλικ στο 1 για να πάει στην αρχή.
Ευχαριστώ πολύ  και από εδώ όσους μου έστειλαν τα χρόνια πολλά τους.

Καλή εβδομάδα
Π.

 

“Η αγάπη ζει στο τώρα”

Ναι ξέρω, ο τίτλος του σημερινού μπλογκοπεριοδικού, που έχει μόνο δύο θέματα, μοιάζει… “Κρισναμούρτικος”, αλλά δεν είναι… χα, χα, χα… Ο τίτλος είναι μία φράση του Λέο Μπουσκάλια, κάποιου που μέχρι προχθές δεν είχα ιδέα γι΄αυτόν και τη δουλειά του. Ο Λέο Μπουσκάλια , λοιπόν,  που γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου 1924 και πέθανε στα 74, στις 12 Ιουνίου του 1998, ήταν επίκουρος Καθηγητής της Κοινωνικής Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, συγγραφέας και Ομιλητής. Ήταν Ιταλικής καταγωγής, αλλά γέννημα και θρέμμα της Καλιφόρνιας, αφού γεννήθηκε στο Λος Άντζελες. Στην Αμερική τον ονόμαζαν και, “Doctor Love”.  Αν θέλετε να μάθετε γι’ αυτόν, στο ίντερνετ έχει πάρα πολλά βίντεο και πληροφορίες για τη δουλειά του και τη ζωή του. Μέσα από τα μαθήματά του και τα βιβλία του, ο Μπουσκάλα, φαίνεται ότι ανέπτυξε ένα ειδικό σεμινάριο πάνω στην αγάπη και  στην αλλαγή της καθημερινής συμπεριφοράς μέσα απ’ αυτήν. Όπως έλεγε,  «η αγάπη  δεν είναι δρόμος, είναι συμμετοχή και μοιρασιά. Το να ζεις με έχοντας φιλοσοφία σου την αγάπη είναι η μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής». Ψάχνοντας, λοιπόν, να βρω κάποιο μικρό βίντεο με απόσπασμα από μια ομιλία του Κρισναμούρτι για την αγάπη, ενώ δεν βρήκα να υπάρχει κάτι τέτοιο, έπεσα πάνω σε ένα βίντεο του Λέο Μπουσκάλα όπου λέει, σχεδόν, αυτό που λέει κι ο Κρισναμούρτι στο μικρό απόσπασμα που είχα ξεχωρίσει για να ανεβάσω εδώ. Στο βίντεο ο Μπουσκάλα διαβάζει πρώτα το ποίημα που είχε γράψει μια φοιτήτριά του στο Πανεπιστήμιο, για το αγόρι της που είχε πάει φαντάρος στο Βιετνάμ και σκοτώθηκε και κλείνει με τη δική του φράση που έκανα τίτλο εδώ. Έτσι σήμερα, αρχίζοντας ανάποδα από ό,τι συνήθως, σας έχω πρώτα το βίντεο του Λέο Μπουσκάλα, που κρατάει ενάμιση λεπτό και μετά το κείμενο του Κρισναμούρτι. Απλώς να παρατηρήσω ότι εκεί που στους υπότιτλους  λέει, “δηκτικό”, η σωστή μετάφραση είναι, “ενδεικτικό”.

Και τώρα το κείμενο του Κρισναμούρτι από μία ομιλία του.
Είναι η αγάπη παρελθόν ή μέλλον; Ζούμε είτε στο παρελθόν – σε αναμνήσεις, σε όλα όσα έγιναν στο παρελθόν – ή στο μέλλον: «Αύριο που θα βρεθούμε θα είναι υπέροχα, όλα θα φτιάξουν» ή «αυτό που έγινε παλιά ήταν πολύ άτυχο» ή «πόσο ευτυχισμένα ένοιωθα παλιά κι ελπίζω αυτή την ευτυχία  να την ξανανιώσω και αύριο». Είμαστε, λοιπόν, πάντα παγιδευμένοι στον ψυχολογικό χρόνο είτε σαν μνήμη είτε σαν ελπίδα για το μέλλον, και δεν ξέρουμε τι σημαίνει να ζεις ολοκληρωτικά στο τώρα — γιατί η ζωή είναι τώρα, ούτε μπροστά ούτε πίσω. Αν παρατηρήσετε τον εαυτό σας, εάν έχετε επίγνωση του εαυτού σας, θα δείτε ότι αυτό συμβαίνει όλη την ώρα μέσα μας: βρισκόμαστε είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον. Αυτό φέρνει βάσανα.  Πρέπει, λοιπόν, ο νους να ερευνήσει, να εξετάσει και να βρει εάν υπάρχει μία άχρονη κατάσταση που λέγεται, “τώρα”.
Έτσι, λοιπόν: είναι η αγάπη μνήμη; Είναι η αγάπη παρελθόν ή μέλλον — «θα σ’ αγαπήσω» ή «σ’ αγάπησα»;  Και ακόμα:  ξέρω, κατανοώ, νοιώθω άμεσα και βαθιά, έχω επίγνωση, τι είναι αγάπη;

Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

“Καλημέρα Παραμυθά”

Γράφοντας το προηγούμενο post, υπολόγιζα – όπως το είχα γράψει κι όλας – να μην ανεβάσω άλλο μέχρι Τρίτη, Τετάρτη. Αλλά πέσανε τρία απανωτά πράγματα μέσα σε τρεις μέρες, που είναι τέτοια η σύμπτωση (?) ώστε να μην μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να ανεβάσω ένα post, ένα «μπλογκοπεριοδικό» μ’ αυτές. Ο λόγος είναι ότι οι τρεις αυτές περιπτώσεις έχουν μια σύνδεση μεταξύ τους: Σε μια συνέντευξη που μου πήρανε έχει μια ερώτηση που έχει σχέση με το blog μου, όπου μπήκε ένα σχόλιο που έχει σχέση με τη μεταφραστική δουλειά που κάνω για τον Κρισναμούρτι, που το κείμενο που μεταφράζω αυτή τη στιγμή, μιλάει για κάτι που ίσως υπάρχει πίσω απ’ όλα αυτά! Έτσι τουλάχιστον ένοιωσα εγώ. Λοιπόν:

Πριν μερικές μέρες, μου πήρε μια συνέντευξη η δημοσιογράφος Γιώτα Κωνσταντινίδου,  που ανέβηκε στο ιντερνετικό περιοδικό, «thinkfree». Αν σας κάνει κέφι μπορείτε τη δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ, αλλά εκείνο που έχει σχέση με το blog είναι αυτή η ερώτηση, που σας αντιγράφω εδώ μαζί με την απάντηση που έδωσα:
Στο blog σας, «Ο Παραμυθάς, ιστορίες και άλλα» συναντά κανείς κατηγορίες όπως: «παραμύθια», «κλόουν», «ιστορίες» και κάπου εκεί ανάμεσα προσωπικά σχόλια όπως το «Μπλογκοπεριοδικό», τα «μηνύματα κοινωνικής συμπεριφοράς». Είναι προσωπική ανάγκη ή στόχος το να συναντιούνται τα αναγνώσματα των παιδιών με των γονιών; Παιδιά και ενήλικοι αναγνώστες, δηλαδή,  κάτω από την ίδια στέγη;
Το blog  μου το ξεκίνησα και το συνεχίζω απευθυνόμενος σε ενήλικες που έχουν μέσα τους ένα κομμάτι της παιδικής τους ψυχής απείραχτο και που παλιά, ως παιδιά, έβλεπαν τότε τις εκπομπές μου. Δεν είναι θέμα ανάγκης  μου, αλλά είναι η βασική ιδέα αυτού του blog. Τώρα, στο δρόμο, από 2007 που άνοιξα το blog, αυτοί οι γονείς το έδειξαν και στα παιδιά τους, γιατί ίσως να υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν ενδιαφέρουν τα παιδιά, αλλά σίγουρα δεν υπάρχουν πράγματα που μπορεί να τα βλάψουν.

Και πάνω εκεί, μπαίνει στο προηγούμενο post ένα σχόλιο  – ένα και μοναδικό αυτή τη φορά, χα, χα, χα – από κάποιον που, «που έχει μέσα του ένα κομμάτι της παιδικής του ψυχής απείραχτο και που παλιά, ως παιδί έβλεπε τότε τις εκπομπές μου»!  Και το σχόλιο αυτό ρωτάει για τον Κρισναμούρτι! Σας το αντιγράφω κι αυτό εδώ, και όπως θα καταλάβετε, απ’ αυτό πήρε τον τίτλο του το post:

Καλημέρα Παραμυθά,
ήθελα να σου πω ότι χθες βρήκα το blog σου και χάρηκα πολύ γιατί έχουμε ανάγκη από κάτι διαφορετικό και ελπιδοφόρο. Και τώρα και πάντα. Είμαι κι εγώ ένα από εκείνα τα παιδιά που έβλεπα τα παραμύθια σου πριν δεκαετίες στην τηλεόραση. Δεν ήμουν τότε φανατικός τηλεθεατής σου, μπορώ να πω ότι τα έβρισκα και λίγο “παιδιάστικα”, αλλά το περίεργο είναι ότι έστω και τα λίγα που έβλεπα έμειναν μέσα μου ανεξίτηλα και η όλη επαφή είναι ακόμα μέσα μου, όπως λίγα πράγματα. Περίεργο! Και σε είδα και μια φορά τυχαία στο δρόμο, διασταυρωθήκαμε σε ένα πεζοδρόμιο πριν 2-3 χρόνια. Και σε γνώρισα αλλά ντράπηκα να σου μιλήσω. Και ακόμα το θυμάμαι. Είναι για μένα έκπληξη η ενασχόλησή σου με τον Κρισναμούρτι, θα έλεγα σύμπτωση από αυτές που συνωμοτεί το σύμπαν κατά πολύ περίεργο τρόπο. Πώς συνδυάζεται το ταπεινό παραμύθι με την υψηλή φιλοσοφία; Αλλά τελικά είναι μάλλον ο τρόπος που λέγονται και τα δύο, με απλά λόγια που όμως μιλούν κατευθείαν στην καρδιά. Ή στο μυαλό; Δεν ξέρω, ίσως αυτά τα δύο τελικά να μην έχουν και τόσο μεγάλη διαφορά όσο μας έχουν μάθει.
Απλά ήθελα να σε χαιρετήσω (εδώ είναι πιο εύκολα από ότι ζωντανά στο δρόμο).

Όπως ξέρετε, όσοι μπαίνετε εδώ  από την αρχή, έχουν μπει διάφορα σχόλια που με έχουν συγκινήσει με την αγάπη που εκφράζουν για τον «Παραμυθά», αλλά είναι η πρώτη φορά που κάποιος κάνει αυτή την ερώτηση: «Είναι για μένα έκπληξη η ενασχόλησή σου με τον Κρισναμούρτι, θα έλεγα σύμπτωση από αυτές που συνωμοτεί το σύμπαν κατά πολύ περίεργο τρόπο. Πώς συνδυάζεται το ταπεινό παραμύθι με την υψηλή φιλοσοφία;»  Αυτή είναι η ερώτηση που κάνει την τρίτη σύμπτωση, που έχει σχέση με το κείμενο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω, όπως θα καταλάβετε από τη σύντομη  απάντηση που αποφάσισα να δώσω εδώ στον Πέτρο: Πέτρο μου , ίσως είναι « συνωμοσία που έκανε το σύμπαν» ή μπορεί να είναι απλή σύμπτωση, αλλά πρέπει να σου πω ότι την ίδια χρονιά που άρχισα να ετοιμάζω τον «Παραμυθά», τον Αύγουστο του 1978, λίγο νωρίτερα την ίδια χρονιά –τον Ιούνιο του 1978 – η ζωή μου πήρε εκείνη τη στροφή που με έφερε στη δουλειά του Κρισναμούρτι!  Όσο για το τι είναι εκείνο που κάνει να συνδυάζεται το «ταπεινό παραμύθι με την υψηλή φιλοσοφία», όπως λες, θα έλεγα ότι είναι η αγάπη που υπάρχει πίσω από εκείνο που γεννάει και τα δύο, και που νομίζω ότι βρίσκεται μέσα στην καρδιά.

Οπότε, εδώ κολλάνε και κάποια αποσπάσματα από κείμενα του Κρισναμούρτι, ειδικά για την αγάπη, που μεταφράζω τελευταία, όπως σας έχω πει σε προηγούμενο post , που μου έχουν ζητήσει από την Ινδία για ένα project σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες με τίτλο, «Ο κόσμος σε κρίση». Τα “έραψα” σε ένα κείμενο, ειδικά για εδώ.
Καλή εβδομάδα
Π.

Αναρωτιέμαι αν έχετε γνωρίσει ποτέ την αγάπη. Έχουμε διαιρέσει τη ζωή, όπως έχουμε διαιρέσει και τη γη. Μιλάμε για την αγάπη, λέγοντας ότι είναι είτε σαρκική είτε πνευματική κι έχουμε ξεκινήσει μια μάχη ανάμεσα στο ιερό και στο εγκόσμιο. Έχουμε διαιρέσει την αγάπη σ’ αυτό που είναι και σ’ αυτό που θα πρέπει να είναι, κι έτσι δεν ξέρουμε ποτέ τι είναι η αγάπη. Μιλάμε πάρα πολύ για την αγάπη – την αγάπη για τον Θεό, την αγάπη για την ανθρωπότητα, την αγάπη για την πατρίδα, την αγάπη για την οικογένεια – κι όμως, πράγμα παράξενο, μ’ αυτήν την «αγάπη» πάει μαζί και το μίσος. Αγαπάς τον δικό σου Θεό και μισείς τον Θεό κάποιου άλλου· αγαπάς το έθνος σου, την οικογένειά σου, αλλά είσαι εναντίον κάποιας άλλης οικογένειας και κάποιου άλλου έθνους· και , σ’ ολόκληρο τον κόσμο, όλο και πιο πολύ, η αγάπη συσχετίζεται με το σεξ. Σ’ αυτή την αγάπη υπάρχει πάρα πολύ ζήλεια, θυμός, μίσος, κτητικότητα, κυριαρχία του ενός πάνω στον άλλον, η σύγκρουση ανάμεσα σε «μένα» και σε «σένα»· σ’ αυτήν υπάρχει πολύ μεγάλη ευχαρίστηση, έντονη σεξουαλική επιθυμία και ευχαρίστηση – αλλά είναι όλο αυτό αγάπη;

Είναι, λοιπόν, η αγάπη ευχαρίστηση; Η ευχαρίστηση είναι προϊόν την σκέψης. Έχοντας, δηλαδή, νοιώσει κάθε είδους ευχαρίστηση με το άλλο πρόσωπο χθες, το σκέφτεσαι σήμερα χτίζοντας εικόνες τη μια πάνω στην άλλη, πράγμα που σε ζωντανεύει και σου δίνει ευχαρίστηση – σεξουαλική, συναισθηματική ή άλλη – και αυτό το ονομάζεις αγάπη. Είναι, όμως, αγάπη; Στην ευχαρίστηση υπάρχει απογοήτευση, υπάρχει πόνος, υπάρχει αγωνία, υπάρχει εξάρτηση. Εξαρτιέστε ή όχι ψυχολογικά από τον άλλον που σας κάνει να  νοιώθετε ευχαρίστηση; Και σ’ αυτή την εξάρτηση, δεν υπάρχει φόβος; Και όταν έχεις εξάρτηση από τη γυναίκα σου ή από τον άντρα σου και λες «σ’ αγαπώ», είναι αυτό αγάπη;
Προφανώς η αγάπη δεν είναι συναίσθημα. Ο συναισθηματισμός, είναι απλώς μια μορφή επέκτασης του «εγώ». Το να είσαι γεμάτος συναισθήματα προφανώς δεν είναι αγάπη, γιατί ένα συναισθηματικό άτομο μπορεί να είναι και άσπλαχνο όταν τα συναισθήματά του δεν έχουν ανταπόκριση, όταν τα συναισθήματά του δεν βρίσκουν διέξοδο. Ένα συναισθηματικό άτομο μπορεί να μισήσει, να πάει στον πόλεμο, να σκοτώσει. Ο άνθρωπος που είναι συναισθηματικός, που δακρύζει για τη θρησκεία του, σίγουρα δεν έχει αγάπη μέσα του, γιατί μπορεί να μισήσει έναν άλλο που έχει διαφορετική θρησκεία και να τον πολεμήσει, να τον σκοτώσει — το βλέπουμε στις μέρες μας αυτό.
Η ζωή είναι πολύ πλούσια, έχει τόσους πολλούς θησαυρούς κι εμείς την πλησιάζουμε με άδειες καρδιές· δεν ξέρουμε πώς να γεμίσουμε τις καρδιές μας με την αφθονία της ζωής. Ενώ είμαστε φτωχοί μέσα μας, όταν μας προσφέρονται τα πλούτη της τ’ αρνιόμαστε. Πάμε στο πηγάδι για νερό κρατώντας δαχτυλήθρα κι έτσι η ζωή καταντάει μια κακόγουστη υπόθεση, ασήμαντη και μικρή.
Η αγάπη είναι επικίνδυνο πράγμα· φέρνει τη μόνη επανάσταση που δίνει απόλυτη ευτυχία. Είναι τόσο λίγοι εκείνοι από μας που μπορούν  ν’ αγαπούν· τόσο λίγοι εκείνοι που θέλουν ν’ αγαπούν. Αγαπάμε βάζοντας όρους, κάνοντας την αγάπη ένα εμπορεύσιμο πράγμα. Έχουμε νοοτροπία παζαριού, αλλά η αγάπη δεν είναι εμπορεύσιμη, δεν είναι ένα απλό «πάρε-δώσε». Είναι μια κατάσταση ύπαρξης όπου όλα τα ανθρώπινα προβλήματα είναι λυμένα.
Η αγάπη δεν είναι το αντίθετο κάτι άλλου. Δεν είναι το αντίθετο του μίσους ή της βίας. Ακόμα κι αν δεν εξαρτιέσαι από κανέναν και ζεις την πιο ηθική ζωή, ακόμα κι αν προσφέρεις κοινωνική εργασία ή διαδηλώνεις τρέχοντας πάνω κάτω στους δρόμους, αν δεν έχεις αγάπη μέσα σου, όλα αυτά δεν έχουν καμιά αξία. Η αγάπη δεν είναι σύγκρουση· η αγάπη δεν ξέρει από ζήλεια, μίσος, θυμό, φιλοδοξία, επιθυμία για εξουσία και δύναμη, από απαίτηση για αυτοεπιβεβαίωση. Και για να φτάσεις στην αγάπη πρέπει να υπάρχει ελευθερία να δεις τι δεν είναι αγάπη – να το κοιτάξεις, να έχεις επίγνωσή του,  να γνωρίσεις ολόκληρη τη ψυχολογική του δομή, να το παρατηρήσεις στην πράξη.
Η αγάπη είναι, σίγουρα, μία ολική αίσθηση που δεν έχει συναισθηματισμό και που μέσα της δεν υπάρχει κανενός είδους διαίρεση. Είναι ένα απόλυτα καθαρό αίσθημα, χωρίς την ιδιότητα της διαίρεσης και του κομματιάσματος που κάνει η λογική. Για να αγαπήσεις, το «εγώ» πρέπει να πεθάνει.

“Αλλαγή Διεύθυνσης στο Σύμπαν”

Ξέρω, ο τίτλος μοιάζει ποιητικός ή και τρελός, αλλά είναι πραγματικός! Χα, χα, χα… Όχι, δεν τρελάθηκα εγώ. Αυτή η φράση είναι ο καλύτερος χαρακτηρισμός που έχω ακούσει  ποτέ μου για το θάνατο, και λέγεται στο τέλος ενός παλιού εγγλέζικου ντοκιμαντέρ με θέμα τη ζωή μετά το θάνατο μέσα από εμπειρίες ανθρώπων που έζησαν κάποια επιθανάτια εμπειρία. Τώρα, θα μου πείτε, “πώς σου ΄ρθε τώρα αυτό ρε παιδάκι μου”!  Μου ήρθε από τη στιγμή που μπήκε μπροστά να γίνει  e-book, το βιβλίο μου “Το Χαμένο κλειδί του έρωτα”, που σας είπα πριν λίγο καιρό, που έχει ερωτικά ποιήματα που έχω γράψει σε συνδυασμό με κείμενα του Κρισναμούρτι για τον έρωτα και που κάποια από αυτά έχω ανεβάσει κατά καιρούς κι εδώ.  Εκεί, το τελευταίο ποίημα και το κείμενο του Κρισναμούρτι, μιλάνε για τη μετενσάρκωση. Από τότε, λοιπόν, γυροφέρνω την ιδέα να ανεβάσω αποσπάσματα από κάποιες ταινίες με τη στιγμή που κάποιος πεθαίνει και το πνεύμα του ή η ψυχή του, ή όπως θέλετε πείτε το, γυρνάει ανάμεσα στους ζωντανούς. Έτσι βρήκα τις ταινίες, “Ο Παράδεισος μπορεί να περιμένει”,  με τον Γουώρεν Μπίτυ, “Ο Εραστής Φάντασμα”, με τον Πάτρικ Σουέζυ και το “Θα σε Βρω στον Παράδεισο”, με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς. Εξαιρετικές ταινίες. Και ξαφνικά προχθές, μία φίλη μου, μου έδωσε να της αντιγράψω σε DVD από VHS, ένα παλιό αγγλικό ντοκιμαντέρ για τις επιστημονικές έρευνες γύρω από επιθανάτιες εμπειρίες, που είχε προβληθεί στην Ε.Τ. 3 το 2008. Μου άρεσε πολύ κι αποφάσισα να το μοντάρω από μία ώρα σε μισή και να το ανεβάσω εδώ. Έτσι, κατέληξα στην ιδέα του σημερινού  “μπλογκοπεριοδικού” -του μεγαλύτερου που ανέβασα ποτέ- με κείμενα, βίντεο, μέχρι και ποίημα! Έχω τρεις ανθρώπους στο στενό μου περιβάλλον, που έχουν ζήσει κάτι παρόμοιο σαν κι αυτά που θα δείτε στο ντοκιμαντέρ. Ίσως και κάτι δικό μου να έχει κάποια σχέση, αλλά έτσι κι αλλιώς μου άρεσε πολύ η ιδέα αυτού του post, που επειδή είναι αρκετά… χορταστικό λέω να το αφήσω λίγες περισσότερες μέρες απ’  όσο συνήθως. Τώρα: Αν το θέμα “θάνατος” σας προξενεί απώθηση, φόβο κ.λπ. τότε μην προχωράτε, αλλά θα σας συμβούλευα με όλη μου την καρδιά, πριν κλείσετε αυτό το post, να δείτε τα δύο πρώτα θέματα του “μπλογκοπόστ” κι ίσως να συνεχίσετε μέχρι το τέλος, οπότε είμαι σίγουρος ότι αν δεν αλλάξετε στάση το λιγότερο θα προβληματιστείτε για όσα φοβόσαστε. Το πρώτο θέμα είναι ένα μικρό βίντεο, ενάμιση λεπτού, όπου ο Κρισναμούρτι λέει ένα δυο λόγια για τη ζωή και το θάνατο, μ’ ένα εξαιρετικό τρόπο και ύφος!

Και τώρα, διαβάσετε ένα μικρό απόσπασμα από ένα προσωπικό γράμμα του Κρισναμούρτι σε φίλη του. Είναι από το βιβλίο, “ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑΡΗ ΦΙΛΗ” που κυκλοφορεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ  σε μετάφραση δική μου.

Πόσο φοβόμαστε το θάνατο! Εκείνο που φοβόμαστε, στην πραγματικότητα, είναι η ζωή· δεν ξέρουμε πώς να ζήσουμε· ξέρουμε μόνο τη θλίψη και ο θάνατος δεν είναι παρά η έσχατη θλίψη. Χωρίζουμε τη ζωή στο να ζούμε και στο να πεθαίνουμε. Οπότε, αναπόφευκτα, υπάρχει ο πόνος του θανάτου, με τον αποχωρισμό που φέρνει, τη μοναξιά και την απομόνωση. Η ζωή και ο θάνατος είναι μία κίνηση, όχι δύο ξεχωριστές καταστάσεις. Το να ζεις, σημαίνει να πεθαίνεις, να πεθαίνεις ως προς το καθετί και να ξαναγεννιέσαι κάθε μέρα. Αυτό δεν είναι ένα θεωρητικό απόφθεγμα αλλά κάτι για να το δοκιμάσει κανείς και να το ζήσει.

Και τώρα το ντοκιμαντέρ, “Αλλαγή Διεύθυνσης στο Σύμπαν”. Επειδή είναι πάνω από 15 λεπτά, το χώρισα στα δύο. Οπότε το δεύτερο που βλέπετε είναι η συνέχεια του πρώτου, ακριβώς από εκεί όπου σταματάει το πρώτο.
Το πρώτο μέρος  (16΄)

Και το δεύτερο μέρος. (16΄. 05″)

Και θα ήθελα να τελειώσω αυτό το μπλογκοπεριοδικό με το ποίημα “ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ”  και το κείμενο του Κρισναμούρτι για την μετενσάρκωση, από το βιβλίο μου ‘ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ”  που μου έδωσαν την ιδέα γι΄ αυτό το  post.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Φως. Απίστευτο φως!
Κι εκείνη η αίσθηση σαν πέταγμα,
σαν πέσιμο αργό
ή σαν κάτι,
που κρατάει κάτι άλλο απαλά
και το κατεβάζει αργά.
Και μια αίσθηση ακατανίκητης,
αλλά ευγενικής δύναμης
που δημιουργούσε αυτή την κίνηση·
μιας Ενέργειας, ναι μιας Ενέργειας
που αποχωριζότανε ένα κομμάτι της.
Υπήρχε μια δυνατή προσμονή
για ‘κείνο που επρόκειτο να συμβεί
και μαζί μια θλίψη απέραντη
για ‘κείνο που επρόκειτο να χαθεί
για άλλη μια φορά μέσα στους αιώνες.
Φως.
Απίστευτο φως που όλο και στένευε
και γινόταν ένας απαλός και ήσυχος στρόβιλος
που έπαιρνε ένα κομμάτι της Ενέργειας
αποκόβοντάς το απ’ αυτήν.
Ένα κομμάτι της που ακόμα «ήξερε,»
ενώ  πλημμύριζε από επιθυμία να φύγει,
μια επιθυμία που έδινε «ενέργεια»
στο κομμάτι που αποχωριζόταν την Ενέργεια,
αλλά που ακόμα, ήξερε.
Ήξερε πού πήγαινε,
τι είχε να κάνει,
τι θα ‘πρεπε να δει,
αφού για άλλη μια φορά
δεν αφέθηκε να χαθεί, να σβήσει
μέσα στην Ενέργεια
 απ’ όπου είχε ξεκοπεί
και να γίνει για πάντα ένα μ’ Εκείνη.
Φως.
Απίστευτο φως
που όλο και «στένευε»,
όλο και «στένευε»…
Το κομμάτι της «Ενέργειας» ήξερε
ότι άρχιζε να μην «ξέρει» πια
Και λίγο πριν σβήσει το φως,
κράτησε μέσα του, βαθιά,
την ανάμνηση όσων ήξερε
και θα ξεχνούσε:
μια απίστευτα μακρινή αίσθηση
εκείνης της μεγάλης «Ενέργειας»
που θα ονόμαζε, «Θεό»
και μια γλυκιά νοσταλγία γι’ αυτήν που,
λίγο πριν χαθεί εντελώς το φως,
κρύφτηκε βαθιά κι έμειν’ εκεί,
σαν μακρινή γνώση σε νάρκη.
Σκοτάδι.
…………………………………………….
Στην Κλινική,
ο Μαιευτήρας είδε το μωρό να έρχεται.
Το έπιασε απαλά και το βοήθησε να βγει.
Το σήκωσε, το χτύπησε απαλά στην πλάτη
κι εκείνο άρχισε να κλαίει.
………………………………………………
Το κομμάτι της «Ενέργειας»
γέμισε από μια αίσθηση
σαν να κόπηκε απότομα κάτι.
Είσοδος σε ένα πεδίο,
που αναγνωρίστηκε ως μοναξιά.
Θολό φως και ακαθόριστα σχήματα.
Σπάσιμο της σιωπής.
Πόνος.
Κενό.
Τέλος της διαδικασίας.
Ο Νόμος της Επιθυμίας
-κάτι σαν τον νόμο της βαρύτητας-
είχε λειτουργήσει,
για άλλη μια φορά,
στην εντέλεια.
Η ενότητα του κομματιού,
με Εκείνη την «Ενέργεια»,
θα υπάρχει πια μόνο σαν ψευδαίσθηση
— και μόνο μέσα στον έρωτα.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ
 «… Η συνείδηση ενός ανθρώπου είναι η συνείδηση όλης της ανθρωπότητας. Αυτού του απέραντου ποταμού -που δεν έχει αρχή, που πάντα συνεχίζει να κυλάει- και που εσύ κι εγώ και ο άλλος, είμαστε μέρος του.  Αλλά εγώ και ο άλλος πεθαίνουμε. Τι γίνονται όλες οι επιθυμίες  μου, τι γίνονται όλοι οι φόβοι μου, οι χαρές μου, οι ανησυχίες μου, οι προσδοκίες μου, οι φιλοδοξίες μου, το τεράστιο φορτίο θλίψης που κουβαλούσα για χρόνια, τι γίνονται όλα αυτά όταν το σώμα πεθάνει;  Ανακατεύονται με το ποτάμι της ανθρωπότητας. Είναι μέρος αυτού του ποταμού. Δεν ήταν ποτέ δικά σου. Δεν είναι δικά σου, είναι μέρος αυτού του ποταμού, που εκδηλώνεται με την μορφή του Χ του Ψ και λοιπά, με τις δωδεκάδες Χ, Ψ και Ω. Αυτό το ποτάμι είναι φτιαγμένο από επιθυμία, φόβο, απελπισία, μοναξιά, όπως και από τα αντίθετά τους. Αυτά είναι το ποτάμι. Και είμαστε μέρος αυτού του ποταμού. Κι όταν το σώμα πεθάνει, οι επιθυμίες, οι φόβοι, οι τραγωδίες και οι δυστυχίες (και τα αντίθετά τους) συνεχίζονται… Εγώ πεθαίνω, αλλά το ποτάμι συνεχίζει. Το ποτάμι που είναι επιθυμία. Γιατί αυτό είναι το ποτάμι. Και το ποτάμι εκδηλώνεται σαν ο Χ, η Ψ, ο Ω… Με μια μορφή, ένα όνομα… Από την στιγμή, όμως, που μια εκδήλωση του ποταμού εγκαταλείπει το ποτάμι, γι’ αυτήν υπάρχει πλήρης ελευθερία από το ποτάμι. Το ποτάμι εκδηλώνεται μέσα από τον Χ, και με αυτή την «εκδήλωση», αν ο Χ δεν ελευθερώσει εντελώς τον εαυτό από το ποτάμι, θα ξαναγυρίζει πάλι και πάλι σ’ αυτό…».

Καλό βράδυ.
Π. 

Προσωπικό μπλογκοπεριοδικό

Από χθες παιδεύομαι να ανεβάσω ένα εξαιρετικό εγγλέζικο ντοκιμαντέρ που μου έδωσαν, με εμπειρίες ανθρώπων που βγήκαν από το σώμα τους, αλλά δεν μου βγαίνει. Πρώτα μου πήρε πολύ χρόνο να το μοντάρω από 1 ώρα σε μισή. Μετά επειδή δεν ανέβαινε ούτε στο vimeo ούτε στο youtube  το έκοψα σε δύο δεκαπεντάλεπτα, αλλά ούτε κι έτσι ανέβηκε! Και τότε ήταν που θυμήθηκα το σχόλιο κάποιας κοπέλας  παλιά εδώ που απορούσε πώς μπορώ και ανεβάζω σε post κάποια πολύ προσωπικά μου πράγματα. Χα, χα, χα… Αν δεν εμπλέκονταν κι άλλοι που δεν έχουν την αδιαφορία μου, θα είχα ανεβάσει φοβερές ιστορίες εδώ, αλλά… Έτσι, λοιπόν, ξαφνικά σήμερα μου ήρθε να ανεβάσω ένα εντελώς προσωπικό «μπλογκοπεριοδικό», όπως το λέμε τελευταία, με όλα τα θέματα να είναι προσωπικά μου. Και τι καλύτερη αρχή σε τέτοιου είδους προσωπικό post, από το… πρόσωπό μου.

1. Πάρεση του προσωπικού νεύρου.
Το πρόσωπό μου, λοιπόν, από την περασμένη Κυριακή, είναι στα δεξιά  σαν στραβοχυμένος λουκουμάς, επειδή έπαθα «πάρεση του προσωπικού νεύρου, του Bell», μάλλον λόγω ψύξης και πάντως όχι από ισχαιμικό επεισόδιο, όπως έδειξε η μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου που έκανα τη Δευτέρα.

Τη φωτογραφία που βλέπετε, την έβγαλα στον καθρέφτη για να τη στείλω στο γιατρό μου την Παρασκευή. Χα, χα, χα… συνειδητοποίησα την αναισθησία μου όταν κάποιος στο Προπατζίδικο που πήγα, με ρώτησε με πόνο στα μάτια: «Πω, πω, θα σου είναι  πολύ δύσκολο να κυκλοφορείς, έτσι…». «Μπα, καθόλου», του είπα και με κοίταξε με οίκτο σαν να ήμουν και τρελός.

2. Ο μερακλής
Και τώρα η καλύτερη ατάκα που έχω ακούσει ποτέ μου για τον «Παραμυθά». Μία φίλη Δασκάλα της Α΄ Δημοτικού, έβαλε στα πρωτάκια της να δούνε τον «Θανάση τον Γάιδαρο» και τον «Τζο τον Σκαντζόχοιρο». Όλα τα παιδιά γέλασαν πολύ με το γάιδαρο, αλλά η Δασκάλα πρόσεξε ότι ένα κοριτσάκι γέλαγε με την καρδιά του όχι τόσο με αυτά που γίνονταν, αλλά πιάνοντας το χιούμορ όσων λέγονταν. Για παράδειγμα, εκεί που ο γάιδαρος πετάει κάτω τον Παραμυθά, το κοριτσάκι γέλασε πιο πολύ όχι με την τούμπα, αλλά με την ατάκα του Παραμυθά που λέει μόλις πέφτει: «Θανάση δεν είσαι καθόλου εντάξει, είσαι γαϊδούρι», και ο Θανάσης απαντάει με χιούμορ: «Μπα, μην μου πεις ότι μου φαίνεται»! Λίγο αργότερα,  το ίδιο κοριτσάκι, πλησιάζει την έδρα, χαμογελάει και ρωτάει τη Δασκάλα της πονηρά: «Κυρία, ο Παραμυθάς είναι… είναι… μερακλής;»… Φοβερή ατάκα! Το κοριτσάκι,  με αυτή την ατάκα, είπε κάτι προσωπικό μου, που δεν μου το έχει πει ποτέ κανείς: ότι ο «Παραμυθάς», είναι αυτό που έχω κάνει με περισσότερο προσωπικό μεράκι από οτιδήποτε άλλο στη ζωή μου.

3. Krinch (Κριντς)
Krinch, είναι το όνομα που φώναζε τον Κρισναμούρτι ένα μικρό κοριτσάκι, το μόνο, που μεγάλωσε κυριολεκτικά στα γόνατά του, κόρη φίλων του τότε που γεννήθηκε, στη δεκαετία του ’40 στην Αμερική, και μένανε στο ίδιο σπίτι. Στη φωτογραφία που βλέπετε είναι οι δυο τους.

Κάποια στιγμή, λοιπόν  το ’91, καθώς οδηγούσα, (πριν 21 χρόνια!!!) άκουσα στο ραδιόφωνο το γνωστό τραγούδι, «Everything  I do, I do it for you», με τον Bryan Adams,  και –πράγμα παράξενο- το μυαλό μου πήγε στον Κρισναμούρτι, που όπως σας έχω πει τον γνώρισα προσωπικά. Τότε, μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω ένα video-clip με αυτή τη μουσική και κομμάτια από διάφορα βίντεο του Κρισναμούρτι και να του βάλω για τίτλο, το Krinch, που ήταν το όνομα που του είχε δώσει το μικρό κορίτσι, καθώς δεν μπορούσε να πει όλο του το όνομα. Ε, δεν το έχω πολυδείξει γενικώς, γιατί είναι πολύ προσωπικό, μόνο για φίλους, αλλά μια κι  εδώ θεωρώ ότι έχω φίλους…  αν και μια δυο φορές κάποιοι φίλοι που το είχαν δει παλιά ενοχλήθηκαν που δεν έχω βάλει κάποιο κομμάτι κλασσικής μουσικής, αλλά μία αμερικάνικη μπαλάντα. Αλλά… Άντε να εξηγείς  τι ρόλο παίζει η εικόνα που έχουν για τον Κρισναμούρτι, τι μπορεί να σημαίνουν για σένα τα λόγια και λοιπά… Αν σας κάνει κέφι δείτε το…
Σας φιλώ πολύ
Καλή εβδομάδα
Π. 

Χθες και αύριο

Σήμερα έχω άλλο ένα post κατηγορίας “μπλογκοπεριοδικού” με δύο θέματα. Το ένα είναι για μια επέτειο χθες και το άλλο για την αυριανή επέτειο. Εχθές ήταν η επέτειος του θανάτου του Νίκου Καζαντζάκη, που γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1883 και πέθανε σε Νοσοκομείο του Φράιμπουργκ της Ελβετίας, στις 26 Οκτωβρίου του 1957.  Η αυριανή η επέτειος είναι  για την είσοδο της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

1. Για τον Νίκο Καζαντζάκη.

Για τον Καζαντζάκη, που ήταν ένας από τους αγαπημένους της εφηβείας μου, σας έχω ξαναγράψει  σ’ αυτό το blog  ΕΔΩ  και ΕΔΩ . Σήμερα θέλω απλώς να ανεβάσω, έτσι σαν αφιέρωμα, αυτή την υπέροχη φωτογραφία του 1943 (της χρονιάς που γεννήθηκα!) μπροστά στο σπίτι του στην Αίγινα με αγκαλιά τη γάτα του που είχε το φοβερό όνομα, “Σμινθίτσα” ! Τώρα, δεν ξέρω από πού βγαίνει το όνομά της, ίσως είναι γνωστό στην Κρήτη, οπότε αν κανείς Κρητικός ή Κρητικιά το ξέρει, ας μας το πει.
Επίσης, θα ήθελα να αντιγράψω εδώ ένα απόσπασμα από ένα κείμενο του Κρισναμούρτι που μετέφραζα πριν λίγες μέρες, που  -νομίζω – ότι είναι το ίδιο πουννοεί κι ο Καζαντζάκης σε στίχους του στην “Αναφορά στον Γκρέκο”. Φαίνεται πως δεν ήταν τυχαίο, να τους έχω και τους δύο ανάμεσα σ’ αυτούς που ονομάζω, “Δάσκαλους και Φίλους μου”, στο  post  που σας έβαλα το link γι’ αυτό πιο πάνω. Πρώτα το κείμενο του Κρισναμούρτι:
“Ψυχολογικά είμαστε όπως η υπόλοιπη ανθρωπότητα. Επομένως είμαστε η ανθρωπότητα. (…) Εάν κάποιος από σας, ως μέλος του ανθρώπινου είδους, αλλάξει βαθιά και ριζικά μέσα του, φυσιολογικά θα επηρεάσει όλη την ανθρώπινη συνείδηση, επειδή εκπροσωπεί όλη την ανθρωπότητα, επειδή η συνείδησή του είναι και η συνείδηση του κάθε ανθρώπινου πλάσματος· μία συνείδηση που είναι γεμάτη συγκρούσεις, πόνο, ανησυχία, μοναξιά, δυστυχία, βάσανα…  Δηλαδή, η συνείδησή σας, δεν είναι μόνο δική σας, είναι η συνείδηση του ανθρώπινου είδους. Που σημαίνει ότι ο καθένας σας ως ένα ανθρώπινο πλάσμα, εκπροσωπεί όλη την ανθρωπότητα, κι αυτό είναι μία  εκπληκτική αλήθεια” .
Και οι στίχοι του Καζαντζάκη από την “Αναφορά στον Γκρέκο”.
Γιατί το Φως είναι ένα, αδιαίρετο,
κι οπουδήποτε νικήσει ή νικηθεί,
νικάει ή νικιέται και μέσα σου.

2. Γκουέρνικα

Κι από το “φως” που λέει ο Καζαντζάκης, στο σκοτάδι του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου που αύριο… “γιορτάζουμε”  την είσοδο της Ελλάδας σ’ αυτόν. Το αφιέρωμα σ’ αυτή την επέτειο, είναι μια φοβερή ατάκα του Πάμπλο Πικάσο σε ένα Γερμανό Αξιωματικό, που μοιάζει με ανέκδοτο. Η ατάκα, έχει σχέση με αυτό τον πίνακα του Πικάσο, που έχει τίτλο, “Γκουέρνικα” . Να πω πρώτα δυο λόγια για όσους δεν έχουν, ίσως, ακούσει ποια είναι η Γκουέρνικα που ζωγράφισε ο Πικάσο.  Η Γκουέρνικα ήταν  μια όμορφη μικρή Βάσκικη πόλη της Ισπανίας. Αλλά η ομορφιά της έμελλε να καταστραφεί μια Δευτέρα, στις 26 Απριλίου του 1937. Το απόγευμα εκείνης της ημέρας, άρχισαν να χτυπάνε οι καμπάνες για να προειδοποιήσουν τον κόσμο για αεροπορική επίθεση. Στις πέντε παρά είκοσι, Γερμανικά αεροπλάνα άρχισαν να βομβαρδίζουν την μικρή πόλη. Μέσα σε είκοσι λεπτά, η πόλη είχε ισοπεδωθεί, ενώ σύμφωνα με εφημερίδες της εποχής 1654 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 889 τραυματίστηκαν. Αυτή τη βαρβαρότητα, αποθανάτισε ο Πάμπλο Πικάσο σε ένα πίνακα με πλάτος 8 μέτρα περίπου, που του έδωσε τον τίτλο της πόλης, «Γκουέρνικα» και που πρωτοπαρουσιάστηκε την ίδια χρονιά, Παγκόσμια. Τον πίνακα τον κράτησε ο Πικάσο και τον πήρε μαζί του στο Παρίσι. Και τώρα η “ατάκα σαν σε ανέκδοτο” που σας είπα στην αρχή:  Όταν κατέλαβαν οι Γερμανοί τη Γαλλία  και μπήκαν στο Παρίσι, ένας φιλότεχνος Γερμανός αξιωματικός, θέλησε να γνωρίσει τον Πικάσο και τον επισκέφτηκε σπίτι του. Κοιτώντας τους πίνακες στους τοίχους, το μάτι του έπεσε στην «Γκουέρνικα» και κοιτώντας τον πίνακα με θαυμασμό, έκανε την ρητορική ερώτηση: «Εσείς το κάνατε αυτό;»  Και ο Πικάσο του απάντησε… κυριολεκτικά: «Όχι, δεν το ‘κανα εγώ, εσείς το κάνατε».

Και να κλείσω με μία σπάνια φωτογραφία της Βάσκικης πόλης λίγο μετά το βομβαρδισμό των Γερμανών και με μία, επίσης σπάνια, φωτογραφία του Πικάσο να ζωγραφίζει τον πίνακα που δείχνει τη Γερμανική βαρβαρότητα.
Καλή εβδομάδα.
Π.