Ο θρησκευόμενος νους

Ακόμα ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, “Συναντώντας τη ζωή” με τίτλο, “Τι είναι ένας θρησκευόμενος νους”, που μεταφράζω αυτόν τον καιρό.
Καλή εβδομάδα.
          Π

Έτσι ο θρησκευόμενος νους γνωρίζει αυτή την πλήρη, ολική καταστροφή και τι σημαίνει να είσαι σε μία κατάσταση δημιουργίας – πράγμα που δεν είναι ευμετάδοτο· και μαζί με αυτό υπάρχει η αίσθηση της ομορφιάς και της αγάπης, πράγματα που είναι αόρατα. Η αγάπη δεν είναι διαιρεμένη σε ιερή αγάπη και υλική αγάπη. Είναι αγάπη και μαζί της πηγαίνει φυσιολογικά, χωρίς λόγια και μία αίσθηση  πάθους. Δεν μπορεί να πάει κανείς πολύ μακριά χωρίς πάθος – το πάθος όντας ένταση. Δεν είναι η ένταση του να θέλεις να αλλάξεις κάτι, να κάνεις κάτι, η ένταση που έχει κάποια αιτία, κι έτσι όταν βγάλεις την αιτία, η ένταση εξαφανίζεται. Δεν είναι μία κατάσταση ενθουσιασμού. Η  ομορφιά μπορεί να υπάρξει μόνο όταν υπάρχει ένα αυστηρό πάθος. Ο θρησκευόμενος νους, όντας σε αυτή την κατάσταση, έχει μία ιδιαίτερη ποιότητα δύναμης.

 

Αίσθηση ομορφιάς

Για σήμερα έχω άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, “Συναντώντας τη ζωή” που μεταφράζω αυτόν τον καιρό.
Καλό Σαββατοκύριακο.
               Π.

Σε αυτή τη δημιουργία υπάρχει μία αίσθηση ομορφιάς, μιας ομορφιάς που δεν είναι φτιαγμένη από τον άνθρωπο, μιας ομορφιάς που είναι πέρα από τη σκέψη και τα συναισθήματα. Στο κάτω-κάτω η σκέψη και το συναίσθημα είναι απλές αντιδράσεις και η ομορφιά δεν είναι μία αντίδραση. Ένας θρησκευόμενος νους έχει αυτήν την ομορφιά, που δεν είναι η απλή αποδοχή της φύσης, των όμορφων βουνών και του βρυχώμενου ποταμού, αλλά μία εντελώς διαφορετική αίσθηση της ομορφιάς· και με αυτήν πηγαίνει η αγάπη. Δεν νομίζω ότι μπορείς να χωρίσεις την ομορφιά από την αγάπη. Ξέρετε, για τους περισσότερους από εμάς η αγάπη είναι κάτι οδυνηρό επειδή μαζί της έρχεται πάντα ζήλια, μίσος και κτητικά αισθήματα. Αλλά αυτή η αγάπη για την οποία μιλάμε είναι μία κατάσταση φλόγας χωρίς καπνό.

Οι ιδέες είναι παιδιά στείρων γυναικών

Ακόμα ένα απόσπασμα από το βιβλίο, “Συναντώντας τη ζωή” του Κρισναμούρτι, που μεταφράζω αυτόν τον καιρό.
Καλό μήνα.
       Π.

Υπάρχει ένα Σανσκριτικό ρητό που λέει: «Οι ιδέες είναι παιδιά στείρων γυναικών». Νομίζω ότι οι περισσότεροι από εμάς ικανοποιούμαστε με τις ιδέες. Μπορεί να θεωρήσετε τις ομιλίες που έχουν γίνει σαν μία διαδικασία ανταλλαγής ιδεών και απόρριψη παλαιών,  ή σαν μία διαδικασία άρνησης νέων ιδεών και παραμονή στις παλιές. Δεν αντιμετωπίζουμε καθόλου ιδέες. Δεν ασχολούμαστε καθόλου με ιδέες. Ασχολούμαστε με γεγονότα. Και όταν κανείς ενδιαφέρεται για γεγονότα, δεν υπάρχει προσαρμογή, είτε τα αποδέχεσαι είτε τα αρνείσαι. Μπορείς να πεις, «δεν μου αρέσουν αυτές οι ιδέες, προτιμώ τις παλιές, θα ζήσω με τη δική μου σύγχυση» ή μπορείς να συνεχίσεις με αυτό που είναι γεγονός. Δεν μπορείς να συμβιβαστείς, δεν μπορείς να προσαρμοστείς. Ο αφανισμός δεν είναι προσαρμογή. Το να προσαρμοστείς, το να πεις, «πρέπει να είμαι λιγότερο φιλόδοξος, όχι τόσο φθονερός», δεν είναι αφανισμός. Και πρέπει σίγουρα κανείς, να ξέρει την αλήθεια ότι η φιλοδοξία, ο φθόνος, είναι πράγματα αποκρουστικά, βλακώδη και πρέπει κανείς να εξαφανίσει όλους αυτούς τους παραλογισμούς. Η αγάπη δεν προσαρμόζεται ποτέ. Μόνο η επιθυμία, ο φόβος, η ελπίδα προσαρμόζονται. Γι’ αυτό η αγάπη είναι κάτι καταστροφικό, επειδή αρνείται να υιοθετήσει κάποιο μοντέλο ή να προσαρμοστεί σε αυτό.