Αιγίθαλος

Μεταφράζοντας ένα ακόμα βιβλίο του Κρισναμούρτι, έφτασα σε μία περιγραφή που κάνει για τον κήπο ενός σπιτιού που τον φιλοξένησαν, μιλώντας για τα φυτά που υπήρχαν σε αυτόν, αλλά και για τα πουλιά που μαζεύονταν στα δέντρα. Ένα από αυτά τα πουλιά δεν το είχα ξανακούσει ποτέ μου κι έψαξα στοιχεία στο ίντερνετ. Το πουλί αυτό, λοιπόν, είναι ο Αιγίθαλος, που βλέπετε στη φωτογραφία. Ο Αιγίθαλος είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Αιγιθαλιδών, που υπάρχει και στην Ελλάδα. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Aegithalos caudatus και περιλαμβάνει 17 υποείδη.  Από ό,τι είδα, η επιστημονική ονομασία του  είναι ελληνική, πιθανότατα συγγενική με τη λέξη αίγιθος, (αρχ). αδιευκρίνιστο πτηνό. Υπάρχει και σχετική αναφορά στον Αριστοτέλη, («…πτηνόν τι της μελίσσης πολέμιον… ),   Οι αιγίθαλοι είναι γνωστοί για τις ακροβατικές τους ικανότητες, όταν κινούνται στις άκρες των κλαδιών και για την εξαιρετική φωλιά που κατασκευάζουν. Κι ενθουσιάστηκα όταν είδα ότι υπάρχει βίντεο όπου βλέπεις έναν Αιγίθαλο να φτιάχνει τη φωλιά του και το ανέβασα εδώ. Αν θέλετε, μπορείτε να βρείτε κι άλλα στοιχεία για τον Αγίθαλο στο ίντερνετ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                Π.

 

 

 

 

 

Το Τρομερό Ταμπούρλο

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα επεισόδιο από τη σειρά, “ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ”.  Είναι μία ιστορία για το γράμμα “Τ”, με τίτλο. “Το τρομερό ταμπούρλο”.
Καλό Σαββατοκύριακο και καλό καλοκαίρι που επισήμως αρχίζει σήμερα.
           Π.

 

 

 

 

Ακρογιαλιές Δειλινά

Τυχαία έπεσα στο ίντερνετ σε ένα από τα αγαπημένα μου ελληνικά τραγούδια, από παλιά, το “Ακρογιαλιές Δειλινά”. Και θυμήθηκα ότι έχω πολύ καιρό να ανεβάσω κάτι στην κατηγορία, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ. Κι έτσι αποφάσισα να αρχίσω την εβδομάδα με αυτό το τραγούδι, που το τραγουδάει η Δήμητρα Γαλάνη.
Καλή εβδομάδα
         Π.

 

 

 

 

Χρόνια πολλά στους μπαμπάδες

Η Κυριακή 16 Ιουνίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα και θέλω να πω ένα χρόνια πολλά σε όλους τους μπαμπάδες, είτε έχουν μικρά παιδάκια είτε μεγάλα, όπως εγώ.
Χρόνια πολλά, λοιπόν.

                Π.

 

 

 

Η σημασία των ονείρων

Για σήμερα σας έχω ένα ακόμα -και τελευταίο- κείμενο από το βιβλίο που μετέφραζα αυτόν τον καιρό, το “Όπως είναι κανείς” και που αυτές τις μέρες κάνω έναν  τελικό έλεγχο. Το κείμενο έχει σχέση με τα όνειρα που βλέπουμε.
Καλή εβδομάδα.
       Π.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποια είναι η σημασία των ονείρων και πώς μπορεί κανείς να τα ερμηνεύει ο ίδιος;
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Θα ήθελα να προχωρήσω σε αρκετό βάθος σε αυτήν την ερώτηση και να μην την αντιμετωπίσω επιφανειακά· και ελπίζω να ενδιαφέρεστε αρκετά ώστε να παρακολουθήσετε αυτά που θα πω, βήμα-βήμα.

Οι περισσότεροι από εμάς βλέπουμε όνειρα. Υπάρχουν οι εφιάλτες από υπερβολικό φαγητό ή από λάθος φαγητό, αλλά δεν μιλάω για τέτοια όνειρα. Μιλάω για όνειρα που έχουν μία ψυχολογική σημασία. Υπάρχουν διάφορα στάδια σε σχέση με τα όνειρα, δεν υπάρχουν; Ονειρεύεσαι, ξυπνάς και μετά προσπαθείς να βρεις τη σημασία του ονείρου σου, το ερμηνεύεις. Η ερμηνεία σου εξαρτάται από τις γνώσεις σου, από την διαμόρφωσή σου, από το τι έχεις μάθει από διάφορους φιλόσοφους, ψυχολόγους και λοιπά. Εάν παρερμηνεύσεις το όνειρο, όλα τα συμπεράσματά σου θα είναι λάθος. Εκτός από αυτό, μπορεί κανείς να βλέπει ένα όνειρο και καθώς το βλέπει να γίνεται ταυτόχρονα και η ερμηνεία του, έτσι ώστε όταν ξυπνάει να του είναι ξεκάθαρο αυτό που είδε· έχει κατανοήσει το όνειρο και δεν τον επηρεάζει πια. Δεν ξέρω αν σας έχει συμβεί αυτό.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι πώς θα ερμηνεύεις τα όνειρα, αλλά γιατί βλέπουμε όνειρα. Καταλαβαίνετε; Εάν ερμηνεύεις τα όνειρά σου σύμφωνα με οποιονδήποτε ψυχολόγο, τότε η ερμηνεία εξαρτιέται από την ιδιαίτερη διαμόρφωσή του· και αν δοκιμάσεις να τα ερμηνεύσεις μόνος σου, η ερμηνεία σου καθορίζεται από την δική σου διαμόρφωση. Σε οποιαδήποτε περίπτωση η ερμηνεία μπορεί να είναι λάθος, οπότε και κάθε συμπέρασμα ή ενέργεια που βασίζεται σε αυτήν να αποδειχτεί κάτι εντελώς ανυπόστατο. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι πώς να ερμηνεύεις τα όνειρα, αλλά γιατί να βλέπεις όνειρα; Αν μπορούσες να λύσεις αυτό το πρόβλημα, τότε δεν θα χρειαζόταν η ερμηνεία. Εάν μπορούσες να κατανοήσεις πραγματικά την όλη διαδικασία τού να ονειρεύεσαι, τότε θα γινόταν ένα πολύ απλό θέμα.
Γιατί βλέπουμε όνειρα; Σας παρακαλώ, ας το μελετήσουμε μαζί, όχι σύμφωνα με κάποιαν αυθεντία που έχει γράψει κάποιο βιβλίο για το θέμα αυτό. Παραμερίστε τα εντελώς όλα αυτά, εάν μπορείτε, και ας σκεφτούμε πολύ απλά για το θέμα μαζί. Γιατί βλέπουμε όνειρα; Πέφτεις στο κρεβάτι, αποκοιμιέσαι κι αρχίζει μια δραστηριότητα με τη μορφή διαφόρων συμβόλων ή καταστάσεων· και με το που ξυπνάς λες, «ναι, αυτό είναι το όνειρο που είδα».
Τώρα: Τι έχει συμβεί; Σας παρακαλώ παρακολουθήστε το αυτό, είναι πολύ απλό. Όταν έχεις επίγνωση στην διάρκεια της ημέρας, ο εξωτερικός νους είναι γεμάτος με πολλά πράγματα – με την δουλειά σου, με καυγάδες, με τα παιδιά σου, με τα οικονομικά, με το να πας για ψώνια, με το να πλύνεις πιάτα – ξέρετε ότι είναι γεμάτος με δεκάδες πράγματα. Αλλά ο εξωτερικός νους δεν είναι όλος ο νους· υπάρχει επίσης και το ασυνείδητο κομμάτι του νου έτσι δεν είναι; Δεν χρειάζεται να διαβάσεις κάποιο βιβλίο για να βρεις ότι υπάρχει ασυνείδητο. Τα κρυμμένα μας κίνητρα, οι ενστικτώδεις αντιδράσεις μας, οι φυλετικές παρορμήσεις μας, οι κληρονομημένες αντιφάσεις μας και πίστεις, όλα αυτά είναι μέσα στο ασυνείδητο. Το ασυνείδητο κομμάτι του νου θέλει, προφανώς, να πει κάτι στο εξωτερικό κομμάτι του νου και καθώς το εξωτερικό κομμάτι είναι ήσυχο όταν κοιμάται, το ασυνείδητο προσπαθεί να του πει. Το ασυνείδητο βρίσκεται επίσης σε κίνηση όλη την ώρα, μόνο που δεν έχει καμιά ευκαιρία να εκφράσει οτιδήποτε στην διάρκεια της ημέρας κι έτσι προβάλλει διάφορα σύμβολα όταν ο συνειδητός νους κοιμάται· και τότε λέμε, «είδα ένα όνειρο». Δεν είναι κάτι πολύπλοκο εάν θέλεις να το ψάξεις.
Τώρα, δεν θέλω να απασχολούμαι ατέλειωτα με την ερμηνεία ονείρων, που είναι σαν να απασχολείσαι με την κουζίνα, με τον Θεό, με το ποτό, με το άλλο φύλλο ή με ότι άλλο θέλετε. Θέλω να βρω γιατί βλέπω όνειρα και αν είναι δυνατόν να μην βλέπω καθόλου όνειρα. Οι ψυχολόγοι ίσως να πουν ότι είναι αδύνατον να μην βλέπεις όνειρα, αλλά αφήστε τους ειδικούς στην ειδικότητά τους και ας το βρούμε εμείς. (Γέλια) Όχι, όχι, σας παρακαλώ μην το γελάτε… Γιατί υπάρχουν όνειρα; Και είναι δυνατόν να μπει ένα τέλος στα όνειρα χωρίς κατάπνιξή τους ή προσπάθεια να πας πέρα από το να βλέπεις όνειρα, έτσι ώστε στη διάρκεια του ύπνου ο νους να είναι εντελώς ακίνητος; Θέλω να το βρω αυτό, οπότε αυτή είναι η πρώτη μου έρευνα.
Γιατί βλέπω όνειρα; Βλέπω όνειρα επειδή ο συνειδητός μου νους, στην διάρκεια της ημέρας, είναι απασχολημένος με πάρα πολλά πράγματα. Μπορεί, όμως, ο συνειδητός νους να είναι ανοιχτός στην διάρκεια της ημέρας σε όλες τις νύξεις και τις παροτρύνσεις του υποσυνείδητου; Μπορεί ο εξωτερικός νους να είναι τόσο ξύπνιος στην διάρκεια της ημέρας ώστε να έχει επίγνωση των υποσυνείδητων κινήτρων, των φευγαλέων νύξεων πραγμάτων που είναι κρυμμένα, χωρίς να προσπαθεί να τα καταπνίξει, να τα αλλάξει, να κάνει κάτι γι’ αυτά; Εάν μπορείς να έχεις απλώς επίγνωση -όχι επικριτικά, αλλά χωρίς επιλογές- όλης αυτής της σύγκρουσης· εάν μπορείς να είσαι ανοιχτός έτσι ώστε το υποσυνείδητο να σου δίνει τις νύξεις του από στιγμή σε στιγμή στη διάρκεια της ημέρας, όταν είσαι στο λεωφορείο ή όταν οδηγείς το αυτοκίνητό σου, όταν κάθεσαι στο τραπέζι ή κουβεντιάζεις με φίλους·  εάν μπορείς  απλώς να παρατηρείς πώς κοιτάζεις κάποιον, τον τρόπο που μιλάς, τον τρόπο που φέρεσαι σε ανθρώπους που δεν είναι της δικής σου ποιότητας, τότε θα ανακαλύψεις – καθώς παρατηρείς όλο και πιο βαθιά, πιο έντονα – ότι σταματάς εντελώς να βλέπεις όνειρα. Τότε δεν θα υπάρχει ανάγκη για υπαινιγμούς, για νύξεις, από το υποσυνείδητο στη διάρκεια του ύπνου, που να σου λένε τι θα πρέπει ή τι δεν θα πρέπει να κάνεις, επειδή το όλο θέμα σού αποκαλύπτεται καθώς ζεις, κάθε μέρα.
Έχουμε φτάσει, λοιπόν, σε ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο που είναι αυτό: Στην διάρκεια της ημέρας, ο νους θα είναι σε εξαιρετική εγρήγορση παρατηρώντας χωρίς να κρίνει, χωρίς να αποδοκιμάζει· και όταν η όλη διαδικασία της συνείδησης θα έχει αποκαλυφθεί, ερευνηθεί και κατανοηθεί, τότε θα δεις ότι στη διάρκεια του ύπνου υπάρχει πλήρης ησυχία και ότι, όντας τελείως ήσυχος, ο νους μπορεί να πάει σε βάθη που δεν μπορεί να αγγίξει η συνείδηση σε οποιαδήποτε στιγμή. Καταλαβαίνετε; Φοβάμαι πως όχι. Θα το εξηγήσω ξανά και ελπίζω να μην σας πειράζει που θα καθυστερήσουμε λίγο.
Βλέπετε, πάντα αναζητάμε την ευτυχία, την γαλήνη, τον Θεό, την αλήθεια και λοιπά· υπάρχει μία αδιάκοπη πάλη να προσαρμοστείς, να αγαπήσεις, να είσαι ευγενικός, να είσαι γενναιόδωρος, να αφήνεις το ένα και να αποκτάς το άλλο. Εάν έχουμε κάποια επίγνωση, ξέρουμε ότι αυτό είναι γεγονός· υπάρχει αυτή η συνολική δραστηριότητα αναταραχής, προσαρμογής, που γίνεται όλη την ώρα και ένας νους που βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση, προφανώς δεν μπορεί να βρει τίποτα καινούργιο. Αλλά εάν στη διάρκεια της ημέρας έχω επίγνωση των διαφόρων σκέψεων και κινήτρων που εμφανίζονται, εάν έχω επίγνωση ότι είμαι φιλόδοξος, κριτικός και επικριτικός και δω όλη αυτήν τη δραστηριότητα, τότε τι συμβαίνει; Ο νους μου παύει πια να παλεύει, να πιέζει· δεν υπάρχει η αναταραχή που δημιουργήθηκε από την παρόρμηση να βρει. Έτσι ο νους είναι εντελώς ήσυχος, όχι μόνο ο επιφανειακός νους, αλλά όλο το περιεχόμενο της συνείδησης· και σε αυτήν την κατάσταση της πλήρους ησυχίας στην οποία δεν υπάρχει καμία κίνηση να βρεις κάτι, δεν υπάρχει προσπάθεια να είσαι ή να μην είσαι κάτι, ο νους μπορεί να αγγίξει βάθη που, πιθανόν, δεν μπορεί να αγγίξει ποτέ όταν προσπαθεί να βρει κάτι. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να έχεις επίγνωση χωρίς να καταδικάζεις, χωρίς να κρίνεις, χωρίς να αποδοκιμάζεις. Και μπορείς να το κάνεις αυτό όλη την ημέρα, κατά διαστήματα, έτσι ώστε ο νους να μην είναι πια ένα όργανο πάλης όταν κοιμάται, να μην συλλαμβάνει πια νύξεις από το υποσυνείδητο μέσω συμβόλων και να προσπαθεί να τα ερμηνεύσει, δεν επινοεί πια αστρολογικούς χάρτες και όλες αυτές τις ανοησίες. Όντας ελεύθερος ο νους από κάθε διαμόρφωση είναι τότε ικανός, στην διάρκεια του ύπνου, να μπει σε βάθη όπου η συνείδηση στην διάρκεια της ημέρας δεν μπορεί ποτέ να φτάσει· και όταν είσαι ξύπνιος θα βρεις ότι υπάρχει κάτι καινούργιο, τελείως αβίωτο πριν. Είναι σαν να σβήνεις το παρελθόν και να ξαναγεννιέσαι.

 

 

 

 

 

Ευχαριστώ πολύ

Και αυτό το post έχει σχέση με τον “Παραμυθά” για να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ που αγοράζετε τα βιβλία του. Προχθές μου ήρθε μήνυμα από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ που με πληροφορεί ότι τυπώθηκαν:  σε 2η ανατύπωση το βιβλίο Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ ΚΑΙ Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ,  σε 500 αντίτυπα για την 3η χιλιάδα, και σε 7η ανατύπωση το βιβλίο Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ – ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΜΟΥ, σε   500 αντίτυπα για την 6η χιλιάδα. Και τα υπόλοιπα 6 σε αυτό το επίπεδο κινούνται.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
                 Π.

 

 

Το αόρατο μαγικό μολύβι

Επειδή  δεν έχω ανεβάσει και πολλές ιστορίες του “Παραμυθά”, σήμερα σκέφτηκα να ανεβάσω μία από τις αγαπημένες μου, που είναι η ιστορία του πώς βρήκε το αόρατο μαγικό μολύβι του.
Καλό Σαββατοκύριακο.
             Π.

 

 

 

 

“Πώς μπορεί κανείς να κόψει τις συνήθειες”;

Λέω να καλωσορίσουμε τον καινούργιο μήνα και το καλοκαίρι με ένα απόσπασμα από το τελευταίο βιβλίο του Κρισναμούρτι που μόλις τέλειωσα τη μετάφρασή του, το “Όπως είναι κανείς”. Είναι η απάντηση σε μια ερώτηση που του κάνουν για τις συνήθειες.
Καλό μήνα.
Π.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς μπορεί κανείς να κόψει τις συνήθειες;

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ:   Εάν κατανοήσουμε την όλη διαδικασία μιας συνήθειας, τότε ίσως θα μπορέσουμε να σταματήσουμε τη δημιουργία συνηθειών. Το να σταματήσεις απλώς μία ιδιαίτερη συνήθεια είναι συγκριτικά κάτι εύκολο, αλλά το όλο πρόβλημα δεν λύνεται τότε. Όλοι μας έχουμε διάφορες συνήθειες οι οποίες είναι είτε συνειδητές είτε ασυνείδητες· πρέπει, λοιπόν, να βρούμε εάν ο νους μας είναι παγιδευμένος σε κάποια συνήθεια και γιατί ο νους δημιουργεί συνήθειες.

Από συνήθεια δεν γίνονται οι περισσότερες από τις σκέψεις μας; Από την παιδική ηλικία έχουμε διδαχτεί να σκεφτόμαστε ακολουθώντας κάποια γραμμή, είτε σαν Χριστιανοί, Ινδουιστές ή κομμουνιστές και δεν τολμάμε να παρεκκλίνουμε από αυτή τη γραμμή επειδή η ίδια αυτή η παρέκκλιση φέρνει φόβο. Βασικά, λοιπόν, η σκέψη μας γίνεται από συνήθεια, είναι διαμορφωμένη· ο νους μας ακολουθεί καθιερωμένα μονοπάτια και φυσικά υπάρχουν και επιφανειακές συνήθειες που προσπαθούμε να ελέγξουμε.

Τώρα: εάν ο νους σταματήσει εντελώς να σκέφτεται με βάση συνήθειες, τότε θα προσεγγίσουμε το πρόβλημα μίας επιπόλαιης συνήθειας εντελώς διαφορετικά. Καταλαβαίνετε; Εάν ψάχνετε, εάν προσπαθείτε να βρείτε κατά πόσο ο νους σας σκέφτεται με βάση συνήθειες, εάν σας ενδιαφέρει πραγματικά αυτό, τότε – για παράδειγμα – η συνήθεια του καπνίσματος θα έχει μία διαφορετική σημασία. Δηλαδή, εάν ενδιαφέρεσαι να ερευνήσεις βαθιά την όλη διαδικασία της συνήθειας, που βρίσκεται σε ένα βαθύτερο επίπεδο, θα αντιμετωπίσεις τη συνήθεια του καπνίσματος με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Όντας τελείως ξεκάθαρος μέσα σου ότι θέλεις πραγματικά να σταματήσεις όχι μόνο τη συνήθεια του καπνίσματος αλλά την όλη διαδικασία του να σκέφτεσαι με βάση συνήθειες, δεν μάχεσαι την αυτόματη κίνηση του να πάρεις ένα τσιγάρο και όλα τα υπόλοιπα, επειδή βλέπεις ότι όσο πιο πολύ πολεμάς αυτή την ιδιαίτερη συνήθεια, τόσο πιο πολύ της δίνεις ζωή. Αλλά αν δίνεις όλη την προσοχή σου, εάν έχεις πλήρη επίγνωση της συνήθειας, χωρίς να την πολεμάς, τότε θα δεις ότι η συνήθεια σταματάει στην ώρα της· οπότε ο νους παύει να είναι απασχολημένος με αυτή τη συνήθεια. Δεν ξέρω αν το παρακολουθείτε αυτό.

Βλέπω μέσα μου πολύ καθαρά ότι θέλω να σταματήσω το κάπνισμα, αλλά η συνήθεια συνεχίζεται για αρκετά χρόνια. Να την πολεμήσω αυτήν τη συνήθεια; Σίγουρα με το να πολεμήσω μία συνήθεια της δίνω ζωή. Σας παρακαλώ καταλάβετέ το αυτό. Οτιδήποτε πολεμώ μέσα μου, του δίνω ζωή. Εάν πολεμήσω μία ιδέα μου, δίνω ζωή σε αυτή την ιδέα. Πρέπει να το δω αυτό πολύ καθαρά και μπορώ να το δω πολύ καθαρά μόνο αν βλέπω το όλο πρόβλημα της συνήθειας και όχι απλώς και μόνο κάποια ιδιαίτερη συνήθεια. Τότε η προσέγγισή μου στη συνήθεια γίνεται σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο.

Το ερώτημα, λοιπόν, τώρα είναι: Γιατί ο νους σκέφτεται με όρους συνήθειας, όπως η συνήθεια της σχέσης, η συνήθεια των ιδεών, η συνήθεια των πίστεων και λοιπά. Γιατί; Επειδή στην ουσία αναζητά να είναι σίγουρος, να είναι ασφαλής, να είναι μόνιμος, έτσι δεν είναι; Ο νους μισεί να είναι αβέβαιος κι έτσι έχει διάφορες συνήθειες ως μέσα ασφάλειας. Ένας νους που είναι ασφαλής δεν μπορεί ποτέ να είναι ελεύθερος  από συνήθειες, όπως μπορεί μόνο ένας νους που είναι εντελώς ανασφαλής – πράγμα που δεν σημαίνει  ότι θα καταλήξει σε άσυλο ή σε ψυχιατρική κλινική. Ένας νους που είναι τελείως ανασφαλής, που είναι αβέβαιος, ερευνητικός  και επομένως είναι σε μία κατάσταση μη-γνώσης, μόνο ένας τέτοιος νους μπορεί να είναι ελεύθερος από συνήθειες και αυτή είναι η ύψιστη μορφή σκέψης.