“Κουραφέλκυθρα”

Πριν λίγο καιρό ήταν του Αγίου Αντωνίου και  σκέφτηκα να ευχηθώ χρόνια πολλά στον ανηψιό μου τον Αντώνη Βαβαγιάννη που γιόρταζε, αλλά κάτι έκανα λάθος και το post  δεν ανέβηκε. Σήμερα το θυμήθηκα και είπα να του αφιερώσω  το σημερινό post. Ο ανηψιός μου είναι δημιουργός  comics, που έγινε γνωστός αρχικά από την σειρά “Κουραφέλκυθρα”.  Όποιος θέλει να μάθει και να δει περισσότερα γι’ αυτόν -και να διασκεδάσει- μπορεί να κάνει κλικ ΕΔΩ.
Καλή εβδομάδα
         Π.

 

 

 

 

 

 

Πρόοδος και Επανάσταση

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το “Όπως είναι κανείς”, που μιλάει για την εσωτερική πρόοδο και επανάσταση. Νομίζω ότι έχει πολύ ενδιαφέρον. Δείτε το.
Καλό Σαββατοκύριακο.
             Π. 

“… Βλέπουμε ότι υπάρχει πρόοδος σύμφωνα με την προφανή σημασία της λέξης· υπάρχουν καινούργιες εφευρέσεις, καλύτερα αυτοκίνητα, καλύτερα αεροπλάνα, καλύτερα ψυγεία, όπως υπάρχει και η επιφανειακή ειρήνη μιας προοδευτικής κοινωνίας και λοιπά. Αλλά αυτή η πρόοδος φέρνει ριζική αλλαγή μέσα στον άνθρωπο, σε εσάς και σε εμένα; Επιφανειακά αλλάζει τον τρόπο της ζωής μας, αλλά μπορεί ποτέ να μεταμορφώσει ριζικά την σκέψη μας; Και πώς μπορεί να γίνει μια τέτοια ριζική μεταμόρφωση; Νομίζω ότι είναι ένα πρόβλημα που αξίζει να το μελετήσουμε. Υπάρχει πρόοδος στην αυτοβελτίωση· μπορώ να είμαι καλύτερος αύριο, πιο ευγενικός, πιο γενναιόδωρος, λιγότερο φθονερός, λιγότερο φιλόδοξος. Αλλά η αυτοβελτίωση φέρνει μία πλήρη αλλαγή στην σκέψη κάποιου; Ή δεν υπάρχει καμία απολύτως αλλαγή, αλλά μόνο πρόοδος; Η πρόοδος συνεπάγεται χρόνο, έτσι δεν είναι; Είμαι αυτό σήμερα και θα γίνω κάτι καλύτερο αύριο. Δηλαδή, στην αυτοβελτίωση, στην αυταπάρνηση, στην αυτό-αποδοκιμασία, υπάρχει πρόοδος, η βαθμιαία εξέλιξη προς μία καλύτερη ζωή, που επιφανειακά σημαίνει επιφανειακή προσαρμογή στο περιβάλλον, εναρμόνιση με ένα βελτιωμένο μοντέλο, όντας διαμορφωμένος με έναν ευγενέστερο τρόπο και λοιπά. Αυτή την διαδικασία την βλέπουμε να γίνεται όλη την ώρα. Και θα πρέπει να έχετε αναρωτηθεί, όπως προσωπικά έχω κάνει, εάν αυτή η πρόοδος φέρνει μία θεμελιώδη εσωτερική επανάσταση, μία ψυχολογική επανάσταση.
Για μένα το σημαντικό δεν είναι η εσωτερική πρόοδος, αλλά η εσωτερική επανάσταση. Σας παρακαλώ μην τρομοκρα- τείστε από την λέξη επανάσταση, καθώς πάρα πολλοί άνθρωποι ζούνε μέσα σε μία πολύ προοδευτική κοινωνία σαν αυτήν. Αλλά νομίζω ότι αν δεν κατανοήσουμε την πολύ μεγάλη ανάγκη που υπάρχει για να φέρουμε μέσα μας μία ριζική αλλαγή στον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, η απλή πρόοδος μέσα μας, είναι πρόοδος μέσα στη θλίψη· μπορεί να επηρεάζει το μαλάκωμα, το γαλήνεμα της θλίψης, αλλά δεν φέρνει το τέλος της θλίψης, που είναι πάντα κρυφή. Σε τελευταία ανάλυση, η πρόοδος με την έννοια του να γίνεις καλύτερα μέσα σε ένα χρονικό διάστημα είναι πραγματικά μία διαδικασία του εαυτού, του εγώ. Προφανώς υπάρχει πρόοδος στην αυτοβελτίωση, που είναι αποφασιστική προσπάθεια να είναι κανείς καλός, να είναι περισσότερο το ένα και λιγότερο το άλλο και λοιπά. Όπως υπάρχει βελτίωση στα ψυγεία και στα αεροπλάνα, το ίδιο επίσης υπάρχει βελτίωση του εαυτού, αλλά αυτή η βελτίωση, αυτή η πρόοδος, δεν ελευθερώνει τον νου από την θλίψη. …”

 

 

 

 

Χρόνια πολλά … blog

Πριν από μερικές ημέρες, στις 9 Φεβρουαρίου, το blog είχε τα γενέθλιά του και το ξέχασα. Το άνοιξα στις 9 Φεβρουαρίου του 2007. Άρα έγινε 12 χρονών! Έτσι, λέω να ανεβάσω για την επέτειο μία ιστορία του Παραμυθά. Συμπτωματικά, σήμερα πήρα μία ειδοποίηση από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, ότι τελικά δεν θα εκδόσουν το όγδοο βιβλίο, τον “Δράκο της Κίνας”  που σας είχα είπα σε προηγούμενο  post ότι έχω γράψει. Οπότε σήμερα θα βάλω εδώ την ιστορία απ’ όπου ήταν και το όνομα του βιβλίου. Χρόνια πολλά, λοιπόν, στο blog  με τον “Δράκο της Κίνας”.
Σας φιλώ
    Π.

     Ένα πρωί πριν από μερικές ημέρες, ήρθε ο ταχυδρόμος και μου έφερε ένα τηλεγράφημα από τον φίλο μου τον Τσεν, τον Κινέζο. Το άνοιξα αμέσως και το διάβασα. «Φίλε μου Παραμυθά, έλα γρήγορα εδώ γιατί είναι μεγάλη ανάγκη. Τσεν». Σκέφτηκα ότι για να γράφει κάτι τέτοιο ο φίλος μου, που συνήθως είναι πολύ ψύχραιμος, θα πρέπει να συμβαίνει κάτι πραγματικά σοβαρό. Έκλεισα το σπίτι μου, κι έφυγα πετώντας για την Κίνα. Τη διαδρομή αυτή μέχρι το χωριό του φίλου μου την είχα ξανακάνει και είναι υπέροχη! Και κάποια στιγμή, έφτασα και κατέβηκα στο σπίτι του φίλου μου, που με είχε δει από το παράθυρο και βγήκε έξω να με υποδεχτεί.
«Καλώς τον φτερωτό μου φίλο», είπε ο Τσεν, κάνοντας μια βαθιά υπόκλιση όπως συνηθίζεται στην Κίνα.
«Καλώς σε βρήκα, Τσεν», του απαντάω κι εγώ κι αμέσως εκείνος μου λέει: «Ήρθες πάνω στην ώρα του φαγητού, πέρασε μέσα».
Έτσι, κάθισα αμέσως στο τραπέζι μαζί με τον Τσεν και την οικογένειά του και φάγαμε ένα υπέροχο ρύζι με λαχανικά. Όταν τελειώσαμε το φαγητό λέω στον φίλο μου: «Και τώρα πες μου γιατί με κάλεσες, Τσεν».
«Πάμε να σου δείξω, Παραμυθά», μου λέει εκείνος. Βγήκαμε από το σπίτι κι αρχίσαμε να περπατάμε. Ύστερα από λίγο βρεθήκαμε μπροστά σε ένα καμένο δάσος, που ήταν δίπλα σε ένα μεγάλο ποτάμι.
«Πω, πω… Πώς κάηκε, Τσεν», ρώτησα τον φίλο μου.
«Έχει έρθει ένα δράκος στον τόπο μας, Παραμυθά. Ένας δράκος που βγάζει φλόγες από το στόμα του. Και δεν φτάνει που καίει τα φυτά που είναι γύρω του, αλλά πίνει και το νερό του ποταμού και θα μαραθούν όλα τα φυτά μας που είναι δίπλα στο ποτάμι. Γι’ αυτό σε φώναξα Παραμυθά, για να μας βοηθήσεις».
«Πάμε Τσεν. Πήγαινέ με εκεί που είναι ο Δράκος», είπα αμέσως και ξεκινήσαμε. Σε λίγο είχαμε πλησιάσει κοντά στο μέρος όπου ζούσε ο Δράκος. «Δεν προχωράω άλλο, φοβάμαι», μου λέει ο Τσεν. «Καλά, κάτσε εδώ και περίμενε», του είπα.
Έτσι, άφησα τον Τσεν και ξεκίνησα να πάω στον Δράκο, που ήταν εκεί κοντά. Ύστερα από λίγο περπάτημα, είδα στο βάθος του δάσους τον Δράκο. Ήταν πολύ μεγάλος, τεράστιος, και με εντυπωσίασε. «Πω… πω… ένας Δράκος!..», είπα δυνατά.
«Ποιος είσαι εσύ;» μου λέει ο Δράκος με μια φωνή τόσο ψιλή, που ήταν σαν να μιλούσε ένα μικρό κοριτσάκι, κι εγώ έβαλα τα γέλια.
«Χα, χα, χα… Πρώτη φορά βλέπω Δράκο που να έχει τόσο ψιλή φωνή… χα, χα, χα…»
«Δεν σε ακούω, έλα επάνω», μου είπε ο Δράκος κι εγώ πέταξα και κάθισα σε ένα κλαδί δίπλα στο κεφάλι του. Δεν ξέρω πώς έγινε, αλλά από την πρώτη στιγμή συμπαθήσαμε ο ένας τον άλλον.
«Δεν ντρέπεσαι Δράκο μου, να καις τα δέντρα και να αδειάζεις το ποτάμι», του είπα ύστερα από λίγο
«Αχ, δεν το θέλω κι εγώ που βγάζω αυτές τις φλόγες, αλλά ξέρεις τι δίψα με πιάνει. Ούτε αν πιω όλο το ποτάμι δεν μπορώ να ξεδιψάσω».
«Έχω μια ιδέα», του λέω, «θέλεις να γίνεις μικρός; Να γίνεις ένα μικρό, συμπαθητικό Δρακάκι; Έτσι και οι φλόγες σου δεν θα κάνουν κακό και θα ξεδιψάς εύκολα».
Κι εκεί που δεν το περίμενα, με ρωτάει ο Δράκος: «Θέλω, αλλά πώς θα γίνει αυτό;» 
«Θα πάω σε ένα φίλο μου μάγο και θα μου δώσει κάτι για να το πιεις και να γίνεις μικρός. Ξέρω ότι μπορεί».
«Κάνε ό,τι θέλεις», μου φωνάζει ο Δράκος. «αλλά διψάω..»
«Κάνε υπομονή. Θα πάω και θα έρθω γρήγορα και θα ξεδιψάσεις με πολύ λίγο νερό».
Έτσι έφυγα πετώντας για τον φίλο μου τον μάγο. Πέταξα πάρα πολύ γρήγορα, όπως δεν πετάω συνήθως και σε λίγο έφτασα στο σπίτι του μάγου.
«Γεια σου, φίλε μου», του λέω, «έχεις κανένα μαγικό υγρό που να το πιεί ένας τεράστιος Δράκος και να γίνει μικρός;»
«Θα σου φτιάξω ένα, Παραμυθά μου», μου είπε ο μάγος. Πήγαμε μαζί στο εργαστήριό του κι εκεί μου ετοίμασε ένα μαγικό υγρό για τον Δράκο, που το έβαλε σε ένα γυάλινο μπουκάλι. Μόλις ήταν έτοιμο το πήρα, ευχαρίστησα τον φίλο μου τον μάγο και έφυγα πετώντας γρήγορα.
 Όταν έφτασα εκεί που ήταν ο Δράκος, πέταξα πάνω από το κεφάλι του και του φώναξα: «Άνοιξε το στόμα σου, άνοιξε το στόμα σου…». Μόλις άνοιξε το στόμα του, άδειασα εκεί όλο το μπουκάλι.
«Μμμ… πολύ ωραίο ήταν», είπε ο Δράκος γλύφοντας τα χείλια του και περίμενα να δω τι θα γίνει. Και πριν περάσει ένα λεπτό, ο Δράκος άρχισε να μικραίνει, να μικραίνει, μέχρι που έγινε λίγο πιο μικρός κι από ένα κοτόπουλο! Έγινε ένα όμορφο… Δρακάκι. Του έδωσα να πιει νερό και ξεδίψασε με πολύ λίγο πια. Τότε τον πήρα και πήγαμε πετώντας στο σπίτι του φίλου μου του Τσεν. Το τι έγινε δεν περιγράφεται. Τα παιδιά του Τσεν ενθουσιάστηκαν με το Δρακάκι  κι έτσι η οικογένεια αποφάσισε να το κρατήσει. Ήταν όλοι ενθουσιασμένοι. Η οικογένεια επειδή είχαν και κάτι σαν ένα παράξενο ζωάκι στο σπίτι που το φρόντιζαν, κράτησαν  και το Δρακάκι, επειδή πια μπορούσε να πίνει λίγο νερό και να ξεδιψάει.

 

 

 

Και πάλι παροιμίες για μήνες

Καθώς έχουμε φτάσει στα μέσα του Φλεβάρη και δεν έχει “μυρίσει” καθόλου καλοκαίρι όπως λέει η παροιμία, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα ποστ με παροιμίες για τους μήνες. Έψαξα στο ίντερνετ και βρήκα πολύ υλικό. Το αντέγραψα κι όταν τελείωσα, μετά από αρκετή ώρα, ανακάλυψα ότι έχω ανεβάσει ανάλογο ποστ πέρσι τον Φεβρουάριο, αλλά το είχα ξεχάσει. Επειδή, όμως, αυτή τη φορά έκανα πολύ περισσότερη δουλειά, αντιγράφοντας τρεις παροιμίες για τον κάθε μήνα, αποφάσισα να τις ανεβάσω, βάζοντας στον τίτλο του ποστ το “πάλι”.  Δείτε τις, είναι πολύ καλές. Αν θέλετε να δείτε περισσότερες -και υπάρχουν δεκάδες- κάντε κλικ ΕΔΩ και ΕΔΩ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
              Π.

Ιανουάριος
-Σ’ όσους μήνες έχουν «ρο», μπάνιο με ζεστό νερό.
-Του Γενάρη το φεγγάρι, ήλιος της ημέρας μοιάζει.
-Να’ μουν το Μάη γάιδαρος και το Γενάρη γάτος.

Φεβρουάριος
Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει,
μα άμα τύχει και θυμώσει, μες το χιόνι θα μας χώσει.
-Καλώς το μήνα τον κουτσό, τον πιο μικρό απ’ όλους,
μας φέρνει κρύα και βροχές, αλλά και τις Αποκριές.
-Φλεβάρης , κουτσοφλέβαρος, έρχεται κούτσα κούτσα, όλο νερά και λούτσα.

Μάρτιος
-Τα λόγια σου είναι ψεύτικα σαν του Μαρτιού το χιόνι,
που το ρίχνει από βραδύς και το πρωί το λιώνει.
-Το Μάρτη κι αν τον αγαπάς, φίλο να μην τον κάνεις.
-Ο ήλιος του Μαρτιού, τρυπάει κέρατο βοδιού.

Απρίλιος
-Του Απρίλη η βροχή, κάθε στάλα και φλουρί.
– Απρίλη, Απρίλη δροσερέ, με Πασχαλιές στα χέρια.
– Η αγάπη σου είναι ψεύτικη σαν τ’ Απριλιού το χιόνι, πρωί-πρωί απλώνεται, το μεσημέρι λειώνει.

Μάιος
– Μην πάρεις το Μάη άλογο, μήτε γυναίκα τη Λαμπρή.
– Το Μάη εγεννήθηκα και μάγια δε φοβούμαι.
– Στον καταραμένο τόπο, Μάη μήνα βρέχει.

Ιούνιος
– Από την αρχή του Θεριστή, του δρεπανιού μας η γιορτή.
– Τον Ιούνιο αφήνουν το δρεπάνι και σπέρνουν το ρεπάνι.
– Τζίτζιρας ελάλησε, πάρτε τα δρεπάνια σας.

Ιούλιος
– Αλωνάρη με τ’ αλώνια και με τα χρυσά πεπόνια.
– Έτσι το ‘χει το λινάρι να ανθεί τον Αλωνάρη.
– Η καλή αμυγδαλιά ανθίζει το Γενάρη και βαστάει τ’ αμύγδαλα όλο τον Αλωνάρη.

Αύγουστος
– Μακάρι σαν τον Αύγουστο να ‘ταν οι μήνες όλοι.
– Τον Αύγουστο τον χαίρεται οπόχει να τρυγήσει.
– Τ’Αυγούστου τα βοριάσματα, χειμώνα αναθυμιούνται

Σεπτέμβριος
– Του Σεπτέμβρη οι βροχές, πολλά καλά μας φέρνουν.
– Μάρτη και Σεπτέμβρη, ίσια τα μεσάνυχτα.
– Το Σεπτέμβρη τα σταφύλια, τον Οκτώβρη τα κουδούνια.

Οκτώβριος
– Οκτώβρης και δεν έσπειρες, σιτάρι λίγο θα ‘χεις
– Αϊ-Δημητράκη μικρό καλοκαιράκι.
– Οκτώβρης βροχερός, Οκτώβρης καρπερός.

Νοέμβριος
– Όταν έρθει ο Νοέμβρης σιγομπαίνει ο χειμώνας.
–  Ο Νοέμβρης κι αν βροντά, το κρασάκι να είναι καλά.
–  Νοέμβρη οργώματα και ελιές, δεν τελειώνουν οι δουλειές.

Δεκέμβριος
– Του Δεκέμβρη τ’ άσπρα φρύδια είν’ φτιαγμένα από παιχνίδια.
–  Δεκέμβρης μας επλάκωσε, το κρύο μας φαρμάκωσε.
– Χιόνι του Δεκεμβριού, χρυσάφι του καλοκαιριού.

 

 

 

 

 

“Για να βρεις τι είναι Αλήθεια”

Αυτό που βλέπετε είναι το εξώφυλλο ενός βιβλίου τού Κρισναμούρτι. Σήμερα λέω να ανεβάσω εδώ, για πρώτη φορά, ένα μικρό σπόσπασμα από αυτό το βιβλίο  που το  μεταφράζω τον τελευταίο καιρό με ελληνικό  τίτλο, προς το παρόν, “ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ”.
Καλό Σαββατοκύριακο
              Π.

“… Εάν κανείς θέλει να βρει εκείνο που είναι Αλήθεια, πρέπει να είναι ελεύθερος από κάθε θρησκεία, από κάθε διαμόρφωση, από κάθε δόγμα, από κάθε πίστη, από κάθε αυθεντία που τον κάνει να συμμορφώνεται, πράγμα που σημαίνει στην ουσία, να στέκεσαι εντελώς μόνος σου και αυτό είναι πολύ επίπονο· αυτό δεν είναι ένα χόμπι για κάποια Κυριακή πρωί, όπως όταν πηγαίνεις με ένα ευχάριστο οδήγημα να κάτσεις κάτω από δέντρα και να ακούς κάποιες ανοησίες. Για να βρεις τι είναι Αλήθεια χρειάζεται τεράστια υπομονή, πραότητα, διστακτικότητα. Η απλή μελέτη βιβλίων δεν έχει αξία, αλλά αν καθώς ακούτε μπορείτε να έχετε πλήρη προσοχή, τότε θα δείτε ότι αυτή ακριβώς η προσοχή σάς ελευθερώνει από κάθε προσπάθεια έτσι ώστε χωρίς καμία κίνηση προς οποιανδήποτε κατεύθυνση, ο νους είναι ικανός να δέχεται κάτι που είναι εξαιρετικά όμορφο και δημιουργικό, κάτι που δεν μπορεί να μετρηθεί από τη γνώση, από το παρελθόν. Μόνο ένα τέτοιο πρόσωπο είναι πραγματικά θρησκευόμενο και επαναστατικό, επειδή δεν είναι πια μέρος της κοινωνίας. Όσο είναι κανείς φιλόδοξος, ζηλόφθονος, κτητικός, ανταγωνιστικός, τότε είναι η κοινωνία. Με αυτή την νοοτροπία, από την οποία είναι εξαιρετικά δύσκολο να απελευθερωθείς, ψάχνει κανείς τον Θεό, και αυτή η αναζήτηση δεν έχει κανένα απολύτως νόημα επειδή είναι απλώς μία άλλη προσπάθεια να γίνεις κάτι, να κερδίσεις κάτι. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να καταλάβει κανείς τη σχέση του με την κοινωνία, να έχει επίγνωση όλων των πίστεων, των δογμάτων, των δοξασιών, των προλήψεων που έχει αποκτήσει και να τα πετάξει  – όχι με προσπάθεια, επειδή τότε θα παγιδευτείς πάλι στην κοινωνία, αλλά απλώς να δεις αυτά τα πράγματα όπως είναι και να τα αφήσεις να φύγουν, σαν τα φύλλα του Φθινοπώρου που μαραίνονται και διασκορπίζονται με τον αέρα, αφήνοντας το δέντρο γυμνό. Μόνο ένας τέτοιος νους μπορεί να δεχτεί κάτι που φέρνει αμέτρητη ευτυχία στη ζωή…”.

 

 

 

“Σχέσεις από καλό χαρμάνι”

Για σήμερα σας έχω την καινούργια ταινία μικρού μήκους του γιού μου του Κωνσταντίνου, με τίτλο, “Σχέσεις από καλό χαρμάνι”, παραγωγής της εταιρίας Λουμίδη. Ο κανονικός τίτλος είναι “Δημήτρης και Ανθή”, αυτό σημαίνει το Δ+Α στην αρχή των τίτλων,  αλλά μου άρεσε ο τίτλος του Λουμίδη και γι’ αυτό τον έβαλα τίτλο στο ποστ. Η ταινία βασίζεται στο διήγημά  μου με τον τίτλο “DNA”,  που υπάρχει στο βιβλίο μου “΄Ιστορίες της καρδιάς “. Αν θέλετε, δείτε την ταινία.
Καλή εβδομάδα
           Π. 

 

 

 

 

Καλό μήνα… με “Παραμυθά”.

Το προηγούμενο post όπως ξέρετε ήταν για τον “Παραμυθά” με μια παλιά φωτογραφία και link για ένα άρθρο για τον “Παραμυθά”. Η ανταπόκριση που είχε αυτό το post ήταν πολύ μεγάλη και μου έκανε εντύπωση, αλλά και με συγκίνησε. Πριν απ’ όλα, λοιπόν,  θέλω να σας ευχαριστήσω, όλους εσάς που, μεγάλοι πια, διατηρείτε ευαισθησίες και τρυφερότητα από τα παιδικά σας χρόνια. Σήμερα το πρωί, λοιπόν, εκεί που ετοιμαζόμουν να ανεβάσω καινούργιο post μού ήρθε ειδοποίηση από τις Εκδόσεις Ψυχογιός ότι μου έχουν στείλει από την Δευτέρα, πέντε αντίτυπα  από την επανέκδοση του βιβλίου του “Παραμυθά”,  “Οι φίλοι μου”. Το βιβλίο αυτό -που εδώ βλέπετε το εξώφυλλό του- είναι το πρώτο που έβγαλα με τις Εκδόσεις Ψυχογιός, το 2010. Πήγα και πήρα τα αντίτυπα και κοιτάζοντας το εξώφυλλό του, για άλλη μια φορά αυτή την εβδομάδα εντυπωσιάστηκα και συγκινηθήκα! Κάτω από τον τίτλο του βιβλίου, έγραφε ότι αυτή η έκδοση του βιβλίου είναι η 5η χιλιάδα! Τι να πω… Για άλλη μια φορά σας ευχαριστώ πολύ, γιατί προφανώς τα βιβλία τα αγοράζετε εσείς οι  “παραμυθομεγαλωμένες” και οι “παραμυθομεγαλωμένοι” για τα παιδάκια σας και ίσως και για σας. Έτσι, λοιπόν, αποφάσισα και αυτό το post να είναι για τον “Παραμυθά” για να σας ευχαριστήσω. Και σκέφτηκα να ανεβάσω ένα βίντεο βασισμένο σε μια ιστορία που υπάρχει σε αυτό το βιβλίο, την ιστορία, “Η φίλη μου η Μπία η κάμπια”.  Αν σας κάνει κέφι δείτε την.
Καλό μήνα
Σας φιλώ
    Π.