Ευχαριστώ πολύ…

Σήμερα θα ήθελα να κλείσω τον μήνα και να υποδεχτώ τον επόμενο, με κάτι που με συγκίνησε και μου έδωσε και πολύ χαρά.  Το σχέδιο ενός μικρού κοριτσιού και το σχόλιο ενός “πρώην” μικρού κοριτσιού.  Το πρώτο είναι αυτή η παιδική ζωγραφιά που έκανε το κοριτσάκι για τον Παραμυθά και γράφει στην πάνω γωνία: “Παππού Παραμυθά, σίγουρα υπάρχεις; Είμαι η νούμερο ένα θαυμάστριά σου!!!”
Και το σχόλιο που μου έκανε η “πρώην” μικρή, ήταν στο post που είχα ανεβάσει για τη Χιλιοποδαρούσα:  “Πώς και πώς την περίμενα την εκπομπή θυμάμαι. Μεγάλη επιτυχία στη ζωή να είναι κανείς μέρος και δημιουργός των ευχάριστων αναμνήσεων των παιδιών”.
Τι να πω;… Τι άλλο από ένα μεγάλο ευχαριστώ πολύ, μέσα από την καρδιά μου.

Καλό μήνα.
     Π.

 

 

Δημήτρης Χορν

Χθες, συνεχίζοντας να γράφω το βιβλίο “Μια ζωή σαν παραμύθι”, έφτασα σε ένα σημείο που είχε σχέση με τον Δημήτρη Χορν. Έτσι μου ήρθε η ιδέα να κάνω εδώ ένα αφιέρωμα σε αυτόν που ήταν  ένας  κορυφαίος ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και του κινηματογράφου. Αν  θέλετε να μάθετε βιογραφικά του κάντε κλικ ΕΔΩ. Εγώ θα ήθελα να βάλω εδώ κάτι αποφθέγματά του και ένα τραγούδι του. Αλλά πρώτα θα ήθελα να πω κάτι που μου είχε πει εμένα, όταν του είπα ότι πρόκειται να παντρευτώ.  Μου είχε πει, λοιπόν: “Νίκο μου, ο γάμος θα ήταν το χειρότερο πράγμα στον κόσμο, αν δεν υπήρχε η μαγκουφιά.” Φαίνεται ότι με έπεισε γι’ αυτό και έχω κάνει δύο γάμους. Χα, χα, χα… Και τώρα μερικά από τα αποφθέγματά του.

Δεν αρκεί να θέλεις κάτι, πρέπει να είσαι και έτοιμος να παλέψεις γι’ αυτό.
Δεν είναι κακό να βασανίζεσαι. Κακό είναι να βαριέσαι.
Η επιτυχία είναι εξίσου δύσκολη να τη χειριστείς, με την αποτυχία.
Μη φοβάσαι το τρακ. Πηγαίνει πάντα εκεί που υπάρχει ταλέντο.

Και θα κλείσω με το τραγούδι, “Ας είν’ καλά το γινάτι σου”,  που το τραγουδάει στην Μάρω Κοντού σε μια ελληνική ταινία.
Σας φιλώ
        Π. 

 

 

 

 

Πενήντα χρόνια

Προχθές,  μου έστειλαν από το Ίδρυμα Κρισναμούρτι της Αγγλίας ένα βίντεο που έφτιαξε ένας επαγγελματίας κινηματογραφιστής για τα 50 χρόνια λειτουργίας του Ιδρύματος. Δεν έχει ελληνικούς υπότιτλους, αλλά δεν είναι δύσκολα τα Αγγλικά που λέγονται και το βίντεο κρατάει 8 λεπτά.
Καλή εβδομάδα.
         Π.

 

 

 

 

Ας θυμηθούμε την Χιλιοποδαρούσα

 

Το μικρό βίντεο που βλέπετε, είναι ένα απόσπασμα από την παιδική τηλεοπτική εκπομπή ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ, το μοναδικό που έχω στα αρχεία μου από αυτή τη σειρά. Ένας φίλος του blog, μού ζήτησε επίμονα να ανεβάσω κάποιο επεισόδιο αυτής της παιδικής σειράς που προβαλλόταν στην ΕΡΤ και έπαιζα κι εγώ.  Μεταδόθηκε για πρώτη φορά στις 6 Νοεμβρίου του 1983 και τελευταία στις 14 Ιουνίου του 1987. Μαζί μου παίζανε και τρεις κούκλες κατασκευής της  Οικογένειας Σοφιανού. Οι κούκλες αυτές ήταν η Ροζαλία Μπουρμπουρίδου,  ο Τιμολέων Αλαλέων και η Χιλιοποδαρούσα. Τις φωνές τους έκαναν αντίστοιχα,  η Ήβη Σοφιανού, ο Φαίδων Σοφιανός και η Ρένα Καζάκου, ενώ η μουσική των τίτλων και μέρους της σειράς  ήταν του Σταμάτη Σπανουδάκη. 
Και το εντυπωσιακό με αυτό το post  είναι ότι τελειώνοντας το παραπάνω κείμενο, μπήκα στο ίντερνετ για να βρω καμιά φωτογραφία της εκπομπής για να τη βάλω στην αρχή, κι ανακάλυψα, κάνοντας κλικ σε μία φωτογραφία,  ότι υπάρχει και μια ολόκληρη εκπομπή στο VIMEO  που δεν το ήξερα, με τίτλο “Η γεμιστή ντομάτα”!!!  Αν σας κάνει κέφι, κάντε κλικ  ΕΔΩ    για να την δείτε.
Καλό Σαββατοκύριακο.
            Π.

 

 

 

 

Παγκόσμια ημέρα του παιδιού

Όπως θα ξέρετε σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού. Είχα διάφορες ιδέες για το τι post να ανεβάσω και τελικά κατέληξα σε κάτι πολύ γλυκό και τρυφερό. Να ανεβάσω εδώ μερικά φοβερά μουτράκια μωρών!
Καλή εβδομάδα.
         Π.

       

       

   

 

 

 

 

 

Μότσαρτ, για άλλη μια φορά

Σήμερα το πρωί, μού ήρθε ένα μήνυμα στο ιντερνετ, που είχε σχέση με ένα άρθρο για την παρουσίαση σε παιδικό θέατρο των παιδικών χρόνων του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Το μήνυμα μού ήρθε γιατί σε αυτό το άρθρό – που μπορείτε να το δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ – αναφέρομαι κι εγώ! Ο τίτλος του άρθρου, είναι: Ο μικρός Μότσαρτ από την Πλατεία Συντάγματος στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά,  και  έχει και φωτογραφία μου από την παράσταση που είχα κάνει όταν ήμουν μικρός για τη ζωή του Μότσαρτ, στο Θέατρο Κυβέλης, στην Πλατεία Συντάγματος, ενώ στο άρθρο υπάρχει και φωτογραφία του Θεάτρου που δεν υπαρχει πια.
Για την παράσταση αυτή, έχω ανεβάσει άλλα δύο posts εδώ γι’ αυτό και ο τίτλος του σημερινού  είναι, “Μότσαρτ, για άλλη μια φορά”. Αν θέλετε να δείτε αυτά τα posts κάντε κλικ  ΕΔΩ  και  ΕΔΩ .  Ο λόγος που ανεβάζω αυτό το τρίτο post, είναι για να πω ότι το θέωρησα  ως μήνυμα για να προχωρήσω στο γράψιμο του βιβλίου, που μου έχουν ζητήσει οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ , “Μια ζωή σαν παραμύθι”, και που διστάζω να το κάνω και όλο το αναβάλλω.  Θα παίξουν ρόλο και τα σχόλια που θα δω σε αυτό το post.
Θα κλείσω με  βίντεο με νανουρίσματα του Μότσαρτ για μωρά παιδιά, που έχει  μια πολύ γλυκιά φωτογραφία ενός μωρού. Ακούστε όσο θέλετε.
Καλή εβδομάδα.
      Π.

 

 

 

Ο Χιονάνθρωπος

Ένας φίλος, μού έστειλε ένα μήνυμα για το προηγούμενο ποστ ότι καλές είναι οι ιστορίες του Χότζα, αλλά γιατί δεν ανεβάζω καμία ιστορία και του Παραμυθά. Στην αρχή σκέφτηκα ότι οι ιστορίες του Παραμυθά υπάρχουν σε βιβλία, αλλά μετά είπα ότι και οι ιστορίες του Χότζα υπάρχουν σε βιβλία. Έτσι αποφάσισα να ανεβάσω μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες, την ιστορία με τον Χιονάνθρωπο. Και για όσους δεν ξέρουν ή δεν θυμούνται τα επτά βιβλία του “ΠΑΡΑΜΥΘΑ” που κυκλοφορούν και όλα κάνουν από 8 ευρώ και κάτω, θα τα δείτε στο τέλος του ποστ μετά την ιστορία του Χιονάνθρωπου. Αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρειες υπάρχουν στην σελίδα των ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΨΥΧΟΓΙΟΣ που μπορείτε να πάτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ. 
Καλό Σαββατοκύριακο. 
          Π. 

Ένα απόγευμα, πριν λίγο καιρό, βγήκα να κάνω μία βόλτα στο βουνό, πριν πέσει ο ήλιος. Εκεί που πήγαινα, να ένας χιονάνθρωπος. «Μπα», λέω, «γιατί σ’ άφησαν έτσι γυμνό»; «Είδες», μου λέει. «Στάσου να δοκιμάσουμε κανένα καπέλο και κανένα κασκόλ», του λέω και του βάζω τα δικά μου. Του ‘ρθανε κουτί· ούτε παραγγελία να τα ‘χε! «Α, μ’ έκανες πολύ ωραίο», λέει ο χιονάνθρωπος. «Ναι, αλλά τώρα πρέπει να πηγαίνω», του είπα. «Και θα μ’ αφήσεις μόνο μου;», με ρωτάει παραπονεμένα. «Και τι να σε κάνω;», απόρησα «βράδιασε». «Να με πάρεις σπίτι σου». Τον λυπήθηκα τόσο πολύ, που τον πήρα σπίτι μου. Τον έβαλα στο σαλόνι και κάθισα να δω τηλεόραση. Κάποια στιγμή ακούω τον χιονάνθρωπο να μου λέει: «Δεν νιώθω καλά». «Ωχ, λιώνεις», φώναξα, «ξέχασα κι άναψα το τζάκι. Γρήγορα στην κουζίνα». Έτρεξα κι έβαλα τον χιονάνθρωπο στην κατάψυξη κι έπειτα πήγα να ξαπλώσω, γιατί είχαμε κουραστεί κι έπρεπε να κοιμηθούμε. Την άλλη μέρα μόλις ξημέρωσε έβαλα το χιονάνθρωπο κάτω από ένα δέντρο για να έχει παρέα κι εγώ πήγα βόλτα. Δεν πρόλαβα να απομακρυνθώ και βγαίνει ο ήλιος. «Ωχ, ο χιονάνθρωπος», σκέφτηκα και τρέχω πίσω. «Δεν αισθάνομαι καλά», μου ψιθύρισε με κόπο, μόλις με είδε. «Φοβάμαι πως θα λιώσεις», του λέω, «πρέπει να σε πάω κάπου αλλού. Το βρήκα: Στο Βόρειο Πόλο»! Φόρεσα το μαγικό γιλέκο μου και πετώντας πάνω από βουνά και θάλασσες, τον πήγα στο Βόρειο Πόλο. Και ποιος νομίζετε πως μας περίμενε; Μια ωραία χιονανθρωπίνα που αγάπησε αμέσως το φίλο μου τον χιονάνθρωπο. Την αγάπησε κι εκείνος και παντρεύτηκαν κι έκαναν ένα σωρό παιδάκια. Κι εγώ, αφού έμεινα λίγο καιρό μαζί τους, τους αποχαιρέτησα κι έφυγα κι όπως λένε τα παλιά παραμύθια, ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

 

book   book  book  book

book  book  book

 

 

 

Ο Χότζας λαθρέμπορος


Καθώς άνοιξα σήμερα το blog μου για να ανεβάσω post, το μάτι μου έπεσε στις κατηγορίες των posts που ανάμεσά τους είναι κι εκείνη με ιστορίες του Νασρεντίν Χότζα. Είδα ότι έχω να ανεβάσω κάποια ιστορία του από τον περασμένο Μάρτιο κι έτσι αποφάσισα σήμερα να σας πω την ιστορία του Χότζα που έκανε λαθρεμπόριο.
Καλό βράδυ.
Π.

Ο Νασρεντίν συνήθιζε να περνάει κάθε μέρα από τα σύνορα της χώρας του με τον  γάιδαρό του φορτωμένο με δύο κοφίνια γεμάτα με άχυρα. Επειδή είχε παραδεχτεί ότι ήταν λαθρέμπορος, και όταν έβγαινε και οταν γύριζε κουρασμένος κάθε βράδυ, οι τελωνειακοί φρουροί των συνόρων τον έψαχναν συνέχεια. Έψαχναν τον ίδιο, κι εξέταζαν τα άχυρα βουτώντας τα στο νερό και κάπου – κάπου  τα έκαιγαν. Στο μεταξύ, ήταν φανερό ότι γινόταν όλο και πιο πλούσιος.
Μετά από κάποιον καιρό σταμάτησε και πήγε να ζήσει σε άλλη χώρα. Εκεί, κάποια στιγμή, τον συνάντησε ένας από τους αξιωματικούς του τελωνείου που τον έψαχναν κάθε φορά και τον ρώτησε: “Μπορείς να μου πεις τώρα Νασρεντίν, ποιο ήταν αυτό που μπαινόβγαζες κι έκανες λαθρεμπόριο;”
“Οι γάιδαροι”, απάντησε ο Χότζας.

 

 

 

Δύο εβδομάδες στην Ιαπωνία

Μου έστειλαν ένα μικρό ντοκιμαντέρ με τίτλο “Δύο εβδομάδες στην Ιαπωνία”, που το βρήκα ενδιαφέρον κι έτσι αποφάσισα να το ανεβάσω σήμερα. Δείτε το.
Καλό βράδυ
      Π.

 

 

 

 

 

Τι είναι ελευθερία;

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το βιβλίο, “ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ”. Το απόσπασμα αυτό μιλάει για την ελευθερία. Πολύ ενδιαφέρον έχει η παρότρυνση του Κρισναμούρτι, -όπως και άλλες φορές- να μην τον ακούνε σαν να είναι αυθεντία.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                Π.
“….Η «ελευθερία από…», είναι μια αφηρημένη έννοια, αλλά η ελευθερία στην παρατήρηση αυτού που είναι  και το να πας πέρα από αυτό, είναι πραγματική ελευθερία. Θα εμβαθύνουμε σε αυτό, αλλά πρώτα, εάν μπορώ να προτείνω, απλώς να ακούτε, ούτε να αποδέχεστε ούτε να απορρίπτετε. Απλώς να έχετε την ευαισθησία να ακούτε και να μη βγάζετε συμπεράσματα, να μην καταλήγετε σε οποιαδήποτε αμυντική αντίδραση ή να αντιστέκεστε ή να μεταφράζετε όσα λέμε.   Εάν θέλετε ακούστε, όχι απλώς τις λέξεις ή τη σημασία των λέξεων, αλλά προσπαθήσετε να κατανοήσετε το πλήρες νόημα, την εσωτερικότητα της λέξης ελευθερία. (…) Όχι με κάποια ουτοπική ή θρησκευτική έννοια της ελευθερίας, αλλά πραγματικά, ζώντας μέσα σε αυτόν τον μπερδεμένο, τον αντιφατικό κόσμο, μπορεί ο νους – ο δικός σας ο νους, όπως τον ξέρετε, όπως τον έχετε παρατηρήσει – μπορεί να είναι ποτέ εντελώς ελεύθερος, επιφανειακά και βαθιά, εσωτερικά; Εάν δεν απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση εμείς οι ίδιοι, αν δεν βρούμε την αλήθεια της εμείς οι ίδιοι, θα ζούμε πάντα μέσα στη φυλακή του χρόνου. Ο χρόνος είναι το παρελθόν· ο χρόνος είναι σκέψη· ο χρόνος είναι θλίψη· έτσι αν δεν δούμε πραγματικά αυτή την αλήθεια, θα ζούμε πάντα μέσα στη σύγκρουση, μέσα στη θλίψη, μέσα στη φυλακή της σκέψης. (…)  Ελευθερία δεν είναι η ανεκτικότητα. Η ελευθερία είναι αναγκαία για τον ανθρώπινο νου έτσι ώστε να μπορεί να λειτουργεί υγιεινά, φυσιολογικά, συνετά.
Πρέπει να ερευνήσουμε μαζί, να μάθουμε μαζί, όχι εσείς να αποδέχεστε ό,τι λέει ο ομιλητής. Εάν κάνετε τον ομιλητή να είναι αυθεντία, δεν είστε ελεύθεροι· υποκαθιστάτε τον ένα γκουρού με έναν άλλον γκουρού. Και ο ομιλητής αρνείται εντελώς να είναι ο χαζός γκουρού σας, επειδή μόνο οι χοντροκέφαλοι, οι χαζοί άνθρωποι είναι που ακολουθούν, όχι ο άνθρωπος που θέλει να βρει τι είναι ελευθερία. Θα μάθουμε, λοιπόν, μαζί, ακούγοντας όχι μόνο τον ομιλητή, αλλά ακούγοντας και ό,τι σκέφτεστε εσείς – όχι κάποιος άλλος – ό,τι παρατηρείτε, ό,τι αντιλαμβάνεστε για το νόημα της λέξης και την εφαρμογή της λέξης ελευθερία και αν ο νους είναι ή όχι πάντα ικανός να είναι ελεύθερος. Αυτό πρόκειται να ερευνήσουμε μαζί σε βάθος…”