Αντίο MEGA

θα ήθελα σήμερα να αφιερώσω το ποστ σε κάτι που με στενοχώρησε, το κλείσιμο του τηλεοπτικού σταθμού MEGA. Εκεί έχω κάνει κάποιες από τις πιο αγαπημένες μου παραγωγές, με την πάλαι ποτέ εταιρία μου παραγωγής τηλεοπτικών εκπομπών, ΣΑΪΤΑ ε.π.ε.
Η μία είναι το “Σπίτι για πέντε” από το βιβλίο της Λότη Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου,  και η άλλη το “Casa di Macaroni”. Και στα δύο αυτά σήριαλ, έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο ο γιος μου ο Κωνσταντίνος, 7 και 8 χρονών τότε. Έτσι, θα ανεβάσω από ένα μικρό τρέυλερ από το κάθε σήριαλ και θα κλείσω με το αποχαιρετιστήριο  βίντεο που ετοίμασαν οι υπάλληλοι του MEGA. Ποιος ξέρει, μπορεί και να ξαναεπιστρέψουν.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Ποιος μπορεί να μας γιατρέψει”;

Το εξώφυλλο που βλέπετε είναι από ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που διαβάζω τελευταία. Η απάντηση στον τίτλο είναι ότι εμείς οι ίδιοι μπορούμε να γιατρέψουμε τους εαυτούς μας και το έχει γράψει ένας γιατρός, ο Αντώνης Λαγγουράνης. Ο Αντώνης Λαγγουράνης γεννήθηκε στην Αμφισσα το 1948. Εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από την οποία αποφοίτησε το 1973. Ειδικεύτηκε στην Παθολογία και ακολούθως στη Νεφρολογία. Ελαβε τον τίτλο του διδάκτορος του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1988. Από το 1995 έως το 1999, διετέλεσε διευθυντής (ΕΣΥ) της Υπηρεσίας Συντονισμού και Ελέγχου Εξωνεφρικής Κάθαρσης και Μεταμοσχεύσεων του Νοσοκομείου «Γ. Γεννηματάς». Εκτοτε και έως σήμερα είναι διευθυντής (ΕΣΥ) στη Μονάδα Τεχνητού Νεφρού του Νοσοκομείου «Αλεξάνδρα».  Το απόσπασμα που διάλεξα από το βιβλίο αφορά κυρίως στα παιδιά μας, αλλά νομίζω και εμάς. Διαβάστε το.
Καλό Σαββατοκύριακο
             Π.

“… Με τα παιδιά δεν χρειάζεται να είμαστε αυστηροί σχετικά με τη διατροφή και ιδίως με την τήρηση των τροφικών συνδυασμών. Εάν το πρωινό ενός μαθητή αποτελείται μόνο από φρούτα, αργότερα στο σχολείο θα πεινάσει και θα επιπέσει στα τσιπς, τα γαριδάκια, τα κρουασάν, τις σοκολάτες και σε άλλες απαράδεκτες για τη σωστή ανάπτυξη του οργανισμού τροφές, που διατίθενται εν αφθονία και σε μεγάλη ποικιλία εντός και πέριξ του σχολείου. Μπορεί, για παράδειγμα, πριν ξεκινήσει, να φάει 1-2 φέτες ψωμί με μέλι  και ένα ποτήρι γάλα ή αβγό και να πάρει μαζί του για το διάλειμμα μια μπανάνα ή κάποιο άλλο φρούτο ή, αντισρόφως, να φάει ένα γεύμα φρούτων και για αργότερα να του δώσουμε ένα σάντουιτς από ψωμί ολικής αλέσεως, μαρούλι και τυρί , το οποίο θα έχουε ετοιμάσει από το σπίτι.
Υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης της διατροφής των παιδιών. Η επιβολή και η απαγόρευση δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για την επίτευξη αυτού του στόχου. Μάλλον οδηγεί στο αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Η έμμεση προσέγγιση του προβλήματος είναι πάντοτε πιο αποτελεσματική. Η αληθινή πειθαρχία δεν είναι επακόλουθο εξωτερικής επιβολής  αλλά “εσωτερικής” συνειδητής και αβίαστης επιλογής. Πιο σωστό είναι να προσπαθούμε να τα μυήσουμε βαθμιαία με την υπομονή, την πειθώ και το παράδειγμά μας σε μια πιο υγιεινή διατροφή. Οι γευστικές προτιμήσεις και οι διατροφικές (καλές ή κακές) συνήθειες που εμπεδώνονται σε πολύ μικρή ηλικία δύσκολα αλλάζουν κατά την ενηλικίωση…”

 

 

 

 

“Οι αδελφές Τατά”

Στο προ-προηγούμενο ποστ, όπως ίσως θα θυμάστε, ανέβασα τραγούδια από τις επιθεωρήσεις που είχαν ετοιμάσει ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Μίκης Θεοδωράκης, το καλοκαίρι του 1962, στα θέατρα Παρκ και Μετροπόλιταν, την  “Οδό Ονείρων” και την “Όμορφη Πόλη”. Στην “Οδό Ονείρων”, υπάρχει ένα τραγούδι που με διασκεδάζει επειδή – εκτός που είναι πολύ καλό και χιουμοριστικό –  έχει τίτλο κάτι που μου θυμίζει την γυναίκα μου. Το επίθετο της Στεφανίας είναι Ταπτά και έχει και μία αδελφή, την Ελένη. Είναι, λοιπόν, οι δύο αδελφές Ταπτά, και αν αφαιρέσετε το “π” από το επίθετο, γίνονται “Τατά”. Χα, χα, χα… Αν σας κάνει κέφι δείτε το βίντεο με το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι.
Καλό βράδυ 
       Π.

 

 

 

Ένα γράμμα

Το βιβλίο αυτό του Κρισναμούρτι, που βλέπετε το εξώφυλλό του, είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο, καθώς δεν είναι απομαγνητοφωνήσεις ομιλιών ή συζητήσεων, αλλά τα γράμματα που έγραψε ο ίδιος ο Κρισναμούρτι σε μια νεαρή του φίλη, από τον Ιούνιο του 1948 έως τον Μάρτιο του 1960. Το είχα μεταφράσει πριν χρόνια και είχε εξαντληθεί, αλλά κυκλοφορεί και πάλι από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ. Άλλη μια φορά, πριν από πολύ καιρό, σας έχω μιλήσει πάλι γι’ αυτά τα γράμματα  ΕΔΩ και σήμερα αποφάσισα να ανεβάσω άλλο ένα από αυτά.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

“…Είναι ένα πρωινό χωρίς σύννεφα, πολύ νωρίς, ο ουρανός είναι πολύ καθαρός, ήσυχος και γαλάζιος. Όλα τα σύννεφα μοιάζουν να έχουν φύγει, αλλά μπορεί να ξανάρθουν στη διάρκεια της ημέρας. Ύστερα απ’ αυτό το κρύο, τον αέρα και τη βροχή η άνοιξη θα ξαπλωθεί πάλι παντού· μέχρι τώρα η άνοιξη, παρόλο το κρύο προχωρούσε σιγά-σιγά, αλλά τώρα κάθε φύλλο και μπουμπούκι θ’ αναγαλλιάσει. Τι υπέροχο πράγμα που είναι η γη! Πόσο άμορφα είναι όσα ξεπηδούν από μέσα της -οι βράχοι, τα ποτάμια, τα δέντρα, το γρασίδι, τα λουλούδια, όλα αυτά που γεννάει ατέλειωτα- μόνο τον άνθρωπο τον τρώει η λύπη, μόνο αυτός καταστρέφει το ίδιο του το είδος, τη γενιά του· μόνο αυτός εκμεταλλεύεται τον πλησίον του, καταδυναστεύει και καταστρέφει. Ο άνθρωπος είναι ο πιο δυστυχισμένος και ο πιο βασανισμένος, ο πιο επινοητικός, κατακτητής του χρόνου και του χώρου. Αλλά παρόλες τις ικανότητές του, παρόλους τους υπέροχους ναούς και τις εκκλησίες, τζαμιά και καθεδρικές, ζει μέσα στο ίδιο του το σκοτάδι. Θεοί του είναι οι ίδιοι του οι φόβοι και αγάπες του τα ίδια του τα μίση. Τι θαυμάσιος κόσμος που θα μπορούσε να είναι, χωρίς όλους αυτούς τους πολέμους, χωρίς όλους αυτούς του φόβους. Αλλά σε τι χρησιμεύει να κάνει κανείς υποθέσεις; Σε τίποτα απολύτως.
Εκείνο που είναι πραγματικό και βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο είναι το ανικανοποίητο, αυτό το μοιραίο ανικανοποίητο. Είναι κάτι το πολύτιμο, ένα κόσμημα μεγάλης αξίας. Αλλά το φοβούνται, το σπαταλάνε, το χρησιμοποιούν ή αφήνουν να χρησιμοποιείται για να κερδίσουν κάτι. Τους ανθρώπους τους φοβίζει, αλλά είναι ένα πολύτιμο κόσμημα, ανεκτίμητο. Ζήσε μαζί του, παρακολούθησέ το μέρα τη μέρα, χωρίς ν’ ανακατεύεσαι στις κινήσεις του και τότε αυτό σαν φλόγα θα κατακαίει όλα τα σκουπίδια αφήνοντας μόνο εκείνο που δεν ανήκει πουθενά και δεν μπορεί να μετρηθεί. Διάβασέ το όλο αυτό με σοβαρότητα και προσοχή.
Ο πλούσιος έχει περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται κι ο φτωχός πεινάει, αγωνίζεται για το φαγητό του παλεύοντας και δουλεύοντας όλη του τη ζωή. Κάποιος, που δεν έχει τίποτα, φτιάχνει από μόνος του τη ζωή του ή αφήνει τη ζωή να γίνει από μόνη της πλούσια, δημιουργική, ενώ ένας άλλος που έχει όλα τα καλά του κόσμου, σπαταλιέται, μαραίνεται και πάει. Ο ένας έχει ένα κομμάτι γη και το κάνει όμορφο, παραγωγικό, ενώ ένας άλλος το παραμελεί και τ’ αφήνει να πεθάνει όπως πεθαίνει κι ο ίδιος. Έχουμε τέτοιες απέραντες ικανότητες, κάθε είδους, που μπορούμε να βρούμε εκείνο που δεν έχει όνομα ή να φέρουμε στη γη την κόλαση. Αλλά με κάποιον τρόπο ο άνθρωπος προτιμά να τρέφει το μίσος και την εχθρότητα. Είναι τόσο πιο εύκολο το μίσος, ο φθόνος και καθώς η κοινωνία βασίζεται στην απαίτηση για περισσότερο, τα ανθρώπινα πλάσματα πέφτουν στην παγίδα να κυνηγούν κάθε είδους απόκτημα. Κι έτσι υπάρχει ατέλειωτη πάλη που την έχουν δικαιώσει και τη θεωρούν ευγενική.
Υπάρχει όμως ο απεριόριστος πλούτος μιας ζωής χωρίς πάλη, χωρίς «θέλω», χωρίς εκλογή. Αλλά μια τέτοια ζωή είναι απίθανα δύσκολη όταν όλος μας ο πολιτισμός είναι αποτέλεσμα της πάλης και της δράσης που φέρνει η επιθυμία. Χωρίς τη δράση της επιθυμίας, σχεδόν για κάθε ζωντανό πλάσμα, υπάρχει ο θάνατος. Χωρίς κάποιο είδος φιλοδοξίας, σχεδόν για όλους, η ζωή δεν έχει κανένα νόημα. Αλλά υπάρχει ζωή χωρίς «θέλω», χωρίς εκλογή. Αυτή η ζωή γεννιέται όταν η ζωή της επιθυμίας φτάσει σ’ ένα τέλος.
Ελπίζω να μη σε πειράζει που διαβάζεις όλα αυτά· αν δεν σε πειράζει, τότε διάβασέ τα και άκουσέ τα με ευχαρίστηση….”

 

 

 

Όμορφη Πόλη και Οδός Ονείρων

Οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι από τα δύο καλοκαιρινά θέατρα που υπάρχουν στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Το θέατρο Μετροπόλιταν και το θέατρο Παρκ. Ψάχνοντας διάφορα στο ίντερνετ, έπεσα πάνω σε ένα τραγούδι που μου θύμησε τα νιάτα μου, την ¨Ομορφη πόλη” του Μίκη Θεοδωράκη. Το καλοκαίρι του 1962  – όταν ήμουν 19 χρονών –  για πρώτη και τελευταία φορά, οι δύο από τους σπουδαιότερους μουσικοσυνθέτες, Ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης, πήραν την ευθύνη οργάνωσης και παρουσίασης δύο θεατρικών παραστάσεων: την “Όμορφη Πόλη” στο Μετροπόλιταν ο Θεοδωράκης και την “Οδό Ονείρων”στο Παρκ  ο Χατζιδάκις. Κι έτσι μου ήρθε η ιδέα να ανεβάσω εδώ τα δύο βασικά τραγούδια αυτών των παραστάσεων. Το τραγούδι  “Όμορφη Πόλη” με τον Θεοδωράκη και το τραγούδι  “Ηθοποιός σημαίνει φως” με τον Δημήτρη Χορν. Αν σας κάνει κέφι ακούστε τα.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Το πρώτο, είναι το τραγούδι “Όμορφη Πόλη” με τον Μίκη Θεοδωράκη.

Και το δεύτερο, από την Οδό Ονείρων. Το τραγούδι “Ηθοποιός σημαίνει φως” με τον Δημήτρη Χορν.

 

 

 

 

Ο γερανός που τραγουδάει

Για σήμερα σας έχω κάτι που το βρήκα πολύ διασκεδαστικό. Είναι ένα μικρό βίντεο με ένα γερανό που τραγουδάει! Και δεν είναι κινούμενο σχέδιο, αλλά με κανονικά αντικείμενα. Αυτό είναι που με εντυπωσίασε.  Δείτε το. Κρατάει ενάμιση λεπτό.
Καλό βράδυ
Π.

 

 

 

 

 

Πώς κοιτάτε τον εαυτό σας και τον κόσμο;

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, “ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ”, που μεταφράζω αυτόν τον καιρό.
Καλό Σαββατοκύριακο.
            Π.

“…Πώς κοιτάτε τον εαυτό σας και τον κόσμο; Σας παρακαλώ παρακολουθήστε το, εξετάστε πώς αντιδράτε όταν κάνω την ερώτηση. Πώς βλέπετε τον εαυτό σας, πώς κοιτάτε τον εαυτό σας και πώς κοιτάτε τον κόσμο; Αν κοιτάτε τον κόσμο σαν Ινδουιστής, τότε δεν κοιτάτε το γεγονός. Κοιτάτε με την προκατάληψη ενός Ινδουιστή· οπότε είστε ανίκανος να κοιτάτε. Αν κοιτάζω τον κόσμο σαν κομμουνιστής, κοιτάζω μόνο από μία ιδιαίτερη οπτική γωνία, από ένα ιδιαίτερο συμπέρασμα· οπότε είμαι ανίκανος να κοιτάξω αυτό το τεράστιο πρόβλημα. Αν κοιτάζω αυτό το εξαιρετικό πράγμα που ονομάζεται ζωή, από μία ιδιαίτερη στενή οπτική γωνία σαν Μουσουλμάνος, σαν Ινδουιστής, σαν Βουδιστής, πιθανώς δεν μπορώ να δω την εξαιρετική ομορφιά της ζωής με την πολυπλοκότητά της.
Πώς το κοιτάτε, λοιπόν; Το κοιτάτε από την παραδοσιακή οπτική γωνία σας ή το κοιτάτε σαν ένας επιστήμονας, σαν ένας μηχανολόγος ή σαν οπαδός κάποιας ιδιαίτερης αίρεσης; Πώς το κοιτάτε; Βλέπετε το παράλογο, τον παραλογισμό να είσαι Ινδουιστής; Το σπίτι καίγεται, όλος ο κόσμος καίγεται, αλλά εσείς θέλετε να σβήσετε τη φωτιά σαν Ινδουιστής, σαν Μουσουλμάνος, σαν Παρσί  κι ένας Θεός ξέρει σαν τι άλλο….”

 

 

 

Παγκόσμια ημέρα των ζώων

Σκέφτηκα να ανεβάσω αυτή την ωραία φωτογραφία μιας αγελάδας, επειδή αύριο, 4 Οκτωβρίου, είναι η Παγκόσμια ημέρα των ζώων. Η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων πρωτογιορτάστηκε το 1931 σ’ ένα συνέδριο περιβαλλοντιστών στη Φλωρεντία, ως ένας τρόπος για την ευαισθητοποίηση κοινού και ειδικών για τα υπό εξαφάνιση ζώα. Από τότε, η γιορτή διευρύνθηκε και περιλαμβάνει όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου και γιορτάζεται στις 4 Οκτωβρίου. Ωραία φωτογραφία, ε;
Καλό βράδυ
      Π.