Η Φόνισσα

Πριν λίγες μέρες, βλέποντας το πρόγραμμα της Μεγάλης Τρίτης 30 Απριλίου της Ε.Τ.1 διάβασα ότι στις 9 το βράδυ θα έχει τη “Φόνισσα”, μια τηλεταινία που έχω κάνει πριν δώδεκα χρόνια, όπως νόμισα. Το έγραψα και στο F.B. για να το δει όποιος θέλει, για να το σβήσω ύστερα από λίγο, όταν ανακάλυψα πώς δεν ήταν η “δική μου” η ΦΟΝΙΣΣΑ, αλλά του Κώστα Φέρη, που τελικά δεν παίχτηκε ούτε αυτή, κι έδειξαν μια συναυλία!  Όλο αυτό, όμως, στάθηκε αφορμή για να αποφασίσω τελικά να ανεβάσω εδώ την ταινία, που σας είχα πρωτομιλήσει γι’ αυτήν πριν μερικά χρόνια εδώ, κι είχα ανεβάσει και το ντοκιμαντέρ πώς την είχαμε φτιάξει, όπως και ένα post για το πώς έγινε κι έκανα έναν καλόγερο στην ταινία. “Η Φόνισσα”, που βέβαια είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, είναι μια τηλεταινία που είχα κάνει την παραγωγή της το 1991, και μάλιστα χωρίς να μου την έχει παραγγείλει κάποιο κανάλι, και που τελικά κατάφερα να την πάρει η Ε.Ρ.Τ.  και να την προβάλλει το 1993. Πρέπει να ομολογήσω, ότι από όλες τις δουλειές μου που έκανα επί 30 χρόνια ως παραγωγός, η “Φόνισσα” είναι ό,τι πιο δύσκολο έχω κάνει, αλλά και ό,τι έχω αγαπήσει πιο πολύ! Τη φτιάξαμε, σε ένα νησί που έχω ζήσει και αγαπήσει, τη Σκιάθο, μια ομάδα ανθρώπων που οι περισσότεροι και οι περισσότερες είμαστε φίλοι – και κάποιες και κάποιοι από αυτούς δεν είναι πια μαζι μας. Όλα αυτά, λοιπόν, τα επτά – σχεδόν – χρόνια που έχω  αυτό εδώ το blog, σκέφτομαι να την ανεβάσω, αλλά διστάζω γιατί μπορεί να με … “μαλώσουν” – δεν έχει σημασία ποιοι. Ε, ας με μαλώσουν, εγώ θα την ανεβάσω. Άσε που νομίζω ότι ταιριάζει απίστευτα και με το κλίμα των ημερών – από κάθε άποψη. Κρατάει 75΄. Κι αν σας πιάσει η περιέργεια για το πώς γυρίστηκε, πηγαίνετε ΕΔΩ  για να δείτε -αν δεν το έχετε δει- στο τέλος εκείνου του post,  και το ντοκιμαντέρ, “Στα Ίχνη της Φόνισσας”. Δυστυχώς – ή ευτυχώς αν έχετε ξενόγλωσσους φίλους – η κόπια που είχα να ανεβάσω είναι με αγγλικούς υπότιτλους. Μπορεί κανείς να τη δει πηγαίνοντας κατ’ ευθείαν στο youtube, εδώ: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=_xgEZfi8c6M

Σας εύχομαι να περάσετε καλά στο τετραήμερο των διακοπών και θα τα ξαναπούμε από ΄βδομάδα.
Σας φιλώ πολύ
Π. 

Αρνήσου το αρνί σου

Εδώ και χρόνια, δεν θυμάμαι να έχει πέσει στην τηλεόραση τόση διαφήμιση με θέμα το αρνί του Πάσχα, αλλά και τόσες ειδήσεις  για την τιμή που πουλιέται, πόσο το αγοράζει ο κόσμος και τέτοια, όσο την εβδομάδα που μας πέρασε, κι αυτή που περνάμε!!  Έτσι κάποια στιγμή, αποφάσισα να φτιάξω ένα μικρό βίντεο με τις δύο βασικές διαφημίσεις και ένα τραγούδι για το αρνί, απ΄όπου μάλλον πήρανε και τον τίτλο, σε μια από τις διαφημίσεις, ενώ εγώ τον έχω βάλει τίτλο του post. Θα ήθελα, όμως, πριν το δείτε, να διαβάσετε ένα μικρό  απόσπασμα, σχετικό με τ’ αρνάκια που είχα ανεβάσει σ’ αυτό το blog τον Απρίλιο του 2007.

Πριν κάμποσα χρόνια, όταν είχαμε πρωτοέρθει να μείνουμε εδώ στην εξοχή, στο Καπανδρίτι, μας επισκέφθηκαν μια Κυριακή μερικοί φίλοι που έφεραν μαζί τους κι έναν κύριο που τον συναντούσα για πρώτη φορά. Βγήκαμε έξω για να δει τη θέα, και στον απέναντί μας λόφο, έβοσκαν αρνάκια, όπως ακριβώς και το πρωί που είχα τραβήξει αυτή τη φωτογραφία που βλέπετε. Τα αρνάκια είναι γύρω από το απέναντι σε μας σπίτι. Προσπάθησα εδώ να αποκαταστήσω όσο μπορούσα με μεγαλύτερη ακρίβεια το σύντομο εκείνο διάλογο που έγινε πριν χρόνια, ανάμεσα σε εκείνο τον κύριο κι εμένα, για να τον διαβάσετε.

Κοιτάζαμε, λοιπόν, το λόφο κι εγώ, δείχνοντάς του το κοπάδι, είπα:

Εγώ: Φοβερά το αρνάκια, ε;
Κύριος: Α, μην το συζητάτε κι εμένα μ΄αρέσουν τρομερά!
Εγώ: Ναι κι εμένα.
Κύριος: Τι τα θέλετε, είναι το κάτι άλλο!
Εγώ: Εμείς εδώ έχουμε πολλά.
Κύριος: Α, είστε πολύ τυχεροί! Στην Αθήνα…
Εγώ: Ε, ναι, πού να βρεις στην Αθήνα κάτι τέτοιο;
Κύριος: Χα, χα, χα, ναι… Φαντάζεστε να έβοσκαν αρνάκια στον Λυκαβηττό;
Εγώ: Χα, χα, χα…
Κύριος: Ενώ, εδώ… Μη το συζητάτε… Ντόπιο αρνί; Πού να το βρεις στην Αθήνα;
Εγώ: (Εδώ κάτι ψιλιάστηκα και ρώτησα). Δεν κατάλαβα, μήπως εννοείτε…
Κύριος: Ναι, άλλο είναι το ντόπιο αρνάκι με πατάτες στο φούρνο, κι άλλο ένα αρνάκι πού δεν ξέρεις από πού το έχουν φέρει κι αν είναι κατεψυγμένο ή…
Εγώ: Δηλαδή, τόση ώρα που μιλάμε εννοείτε το αρνάκι ψητό; Για φαγητό δηλαδή;
Κύριος: Ε, ναι τι άλλο; Δεν ξέρω εσείς πώς το προτιμάτε, αλλά για μένα αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να μαγειρεύεις το αρνάκι. Στη σούβλα ή φρικασέ δεν μου αρέσει καθόλου… Ε, άντε και μπριζολάκια στα κάρβουνα…
Εγώ: Α!… Μάλιστα… Αλλά… Δηλαδή… Να, εγώ ξέρετε είμαι χορτοφάγος και δεν εννοούσα ότι μ’ αρέσει το αρνάκι στο φούρνο, αλλά ότι εδώ στην εξοχή μ’ αρέσει να βλέπω, το πρωί που ξυπνάω, τα αρνάκια να βόσκουν στο μεγάλο οικόπεδο εκεί στο λόφο, απέναντι από το σπίτι μας…

Χα, χα, χα… Το τι έκφραση πήρε εκείνη τη στιγμή αυτός ο άνθρωπος, δεν λέγεται. Σαν παιδί που το έπιασα να κάνει κάποια αταξία. Και πάμε πάλι στο βίντεο που ετοίμασα, με τίτλο, “Αρνήσου το αρνί σου”.  Αρχίζει με μία μικρή έκπληξη: Με μένα που σουβλίζω αρνί!  Χα, χα, χα… Ναι εγώ ο “χορτοφάγος’ σουβλίζω αρνί, που το ‘φαγα κι όλας μετά. Χα, χα, χα… Σωστά μαντέψατε: Το βίντεο είναι γυρισμένο το Πάσχα του 1986,πριν 26 χρόνια, και  συγκεκριμένα στις 4 Μαίου του 1986, που τότε είχε πέσει η Κυριακή του Πάσχα. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που έψησα αρνί, γιατί μερικούς μήνες μετά, τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς έπαψα για πάντα να τρώω κρέας. Δεν θέλω να μπω εδώ σε λεπτομέρειες εκείνης της ημέρας, αλλά να πω ότι βρισκόμουν τότε στη Γενεύη, στην Ελβετία, που με είχε στείλει η Ε.Ρ.Τ. σε ένα συνέδριο παιδικών προγραμμάτων. Το βράδυ, είχαμε μαζευτεί όλοι οι σύνεδροι στο εκπληκτικό εστιατόριο  του Ξενοδοχείου, και επειδή – για να ξέρετε όσοι ενδιαφέρεστε –  τα καλύτερα ψητά παϊδάκια τα φτιάχνουν στην Ελβετία, παρήγγειλα μία παϊδάκια με πατάτες τηγανητές! Όταν ύστερα από λίγο ήρθαν μπροστά μου και πήρα το μαχαίρι και το πηρούνι, ανακάλυψα ότι δεν μπορούσα να τα φάω!!! Προσπάθησα, αλλά τίποτα. Κάτι μέσα μου βαθιά, αρνιόταν να φάει κρέας κι από τότε δεν ξανάφαγα ποτέ. Έκανα ότι μ’ έπιασε η κοιλιά μου, για να δικαιολογηθώ, και σηκώθηκα κι έφυγα χωρίς ν’ αγγίξω τίποτα! Έτσι σταμάτησα να τρώω κρέας. Χωρίς προσπάθεια, χωρίς να μου το έχουν επιβάλει, χωρίς να θέλω, απλώς ΔΕΝ ήθελα άλλο. Το ίδιο ακριβώς μου είχε συμβεί και τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς, που σταμάτησα, μετά από 30 χρόνια να καπνίζω. Έγινε το ίδιο: ΔΕΝ ήθελα άλλο, αν θέλετε μπορείτε να δείτε πως  έγινε αυτό στα δύο posts με τον τίτλο, “Το τσιγάρο δεν κόβεται ποτέ”, κάνοντας κλικ πρώτα ΕΔΩ και μετά ΕΔΩ.
Και να πω εδώ, για πρώτη φορά, ότι ο άνθρωπος που αναφέρω στο πρώτο post από αυτά τα δύο, ως “τον άνθρωπο που είχε ιδρύσει το Σχολείο“, ήταν ο Κρισναμούρτι.
Και τώρα ήρθε η ώρα για το βίντεο που ετοίμασα και το διασκέδασα πολύ. Αρχίζει με μένα, που σουβλίζω ταυτόχρονα αρνί και κοκορέτσι, όπως γίνεται σατη διαφήμιση, αλλά συγνώμη που δεν φοράω φανελάκι χωρίς μανίκια, για να φαίνονται και τρίχες του στήθους, όπως το θέλει η Ελληνική παράδοση. Χα, χα, χα… Να πω μόνο δυο λόγια ακόμα για το τραγούδι,  “Αρνήσου το αρνί σου”, της Ματούλας Ζαμάνη, που έχει εξαιρετικό τελάντο και φοβερό χιούμορ. Μπορείτε να ακούσετε ένα ποτ-πουρί από τραγούδια της ΕΔΩ κι αν βάλετε “Ματούλα Ζαμάνη” στο Google, θα βγάλει ένα σωρό πράγματα από τη δουλειά της!
Θα τα ξαναπούμε την Κυριακή του Πάσχα.
Σας φιλώ πολύ
Π.