“Ιστορίες” και “τανγκό-τεστ”

Και ήρθε η ώρα για τα χρωστούμενα. Σ’ αυτό το post θα ανεβάσω και τις  τρεις ιστορίες που πήρα για το  “Γράψε την ιστορία” που είχα ανεβάσει με μία βουβή ταινία και τις ελάχιστες απαντήσεις στο τεστ με το τανγκό. Τις απαντήσεις στις ερωτήσεις του Πέτρου σε προηγούμενα posts θα τις έχω στο επόμενο. Όσοι δεν θυμάστε τις ταινίες της βουβής ιστορίας και του τεστ, μπορείτε να τις δείτε με το link που έβαλα πάνω στους τίτλους.  Κι αρχίζω με τις ιστορίες. Έχει ενδιαφέρον, ότι ενώ έχουν γραφτεί από άτομα διαφορετικού φύλλου και ηλικίας, και οι τρεις είναι αυτό που λέμε, “ιστορίες αγάπης”.
Κι επειδή, “οι κυρίες προηγούνται”, θα αρχίσουμε με την ιστορία της Μαριλίας Κωστάκη, που ίσως έχετε προσέξετε το όνομα στα σχόλιά της  σ΄αυτό το blog.

“Κίτρινο σε ροζ”
.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα παράξενο ροζ κορίτσι που ζούσε ολομόναχο σε ένα ροζ σπιτάκι μ’ ένα υπέροχο ροζ ανεμόμυλο στη σκεπή του, που γυρνούσε σαν τρελός από τα φυσήματα του ανέμου. Όταν μάλιστα δεν φυσούσε αρκετά, το κορίτσι ανέβαινε στη σκεπή και φυσούσε μόνο του τον ανεμόμυλο, έτσι, για να τον βλέπει να γυρνά. Το σπιτάκι βρισκόταν σε ένα μικρούτσικο ροζ νησί καταμεσής μιας γκρίζας θάλασσας. Ήταν μάλιστα τόσο μικρούτσικο αυτό το νησί που δε χωρούσε τίποτα άλλο πέρα από το ροζ σπιτάκι  κι από τον ροζ φοίνικα που είχε φυτέψει το κορίτσι, για να μπορεί να σκαρφαλώνει ψηλά και να κοιτάει πέρα, τον γκρίζο ορίζοντα.

Το κορίτσι δεν είχε και πολλά να κάνει σ’ ένα τόσο μικρό νησί, γι’ αυτό είχε φτιάξει μια ροζ βάρκα και κάπου κάπου πήγαινε βόλτες στην γκρίζα θάλασσα. Όμως επειδή κι αυτό το βαριόταν γρήγορα και η μοναξιά είχε αρχίσει να γίνεται αποπνικτική, αποφάσισε να κρατάει ημερολόγιο και να γράφει πράγματα που θα ‘θελε να κάνει . «Αν πετάω τις σκέψεις μου στη θάλασσα, ίσως καταφέρω,  να την κάνω να αλλάξει χρώμα! Αυτό το γκρίζο πια κοντεύει να με πνίξει!», σκέφτηκε μια μέρα. Έτσι κι έκανε. Έγραψε τις πολύχρωμες σκέψεις της σε χαρτί, τις έκλεισε σ’ ένα μπουκάλι και το πέταξε στη θάλασσα.
Ακολούθησαν πολλά μπουκάλια τις επόμενες μέρες, όμως η θάλασσα δεν έλεγε να αποχωριστεί το γκρίζο της χρώμα. «Να δεις που θα κατάπιε κανένα μεγάλο ψάρι το μπουκάλι με το μήνυμά μου. Σίγουρα θα ‘ταν καμιά τεράστια, απρόσεχτη φάλαινα!», σκέφτηκε το κορίτσι, όμως δεν το ‘βαλε κάτω. Κάθε μέρα οι χρωματιστές σκέψεις της κλεισμένες σε μπουκάλι ρίχνονταν στη θάλασσα από το ανοιχτό παράθυρο του μικρού ροζ σπιτιού.
Όμως το κορίτσι δεν είχε μαντέψει σωστά το ταξίδι των μπουκαλιών. Ούτε και μπορούσε να φανταστεί την τύχη τους. Τα μπουκάλια με τις πολύχρωμες σκέψεις της δεν είχαν καταλήξει στην κοιλιά κάποιας απρόσεχτης φάλαινας, αλλά στα δίχτυα που τραβούσε ένα μεγάλο, απαίσιο πλοίο με πολλά φουγάρα που δουλειά του ήταν να απλώνει γκρίζο παντού. Γι’ αυτό και η θάλασσα παρέμενε μουντή και θλιβερή, χωρίς ίχνος χρώματος.
Όμως υπήρχε και κάτι ακόμα που δεν ήξερε η παράξενη ροζ κοπέλα. Στο βυθό τής γκρίζας θάλασσας ζούσε ο φύλακας άγγελός της, η ροζ γοργόνα, που ήσυχα κι αθόρυβα, τόσα χρόνια, φρόντιζε γι’ αυτήν. Έτσι, η ροζ γοργόνα, αφού είδε το πείσμα της μικρής να αλλάξει το χρώμα της θάλασσας, αποφάσισε να τη βοηθήσει. Πήρε το μεγάλο ψαλίδι της, κολύμπησε ως το δίχτυ του φοβερού πλοίου και με μια αποφασιστική ψαλιδιά ελευθέρωσε όλα τα μπουκάλια του ροζ κοριτσιού.
Τα μπουκάλια, ελεύθερα πια, ταξίδευαν στα γκρίζα νερά, ώσπου ένα απ’ αυτά μπλέχτηκε στο κύμα πάνω στο οποίο είχε σκαρφαλώσει ένας κίτρινος νεαρός με την ιστιοσανίδα του. Ο νεαρός έχασε την ισορροπία του και… να σου τον, βρέθηκε να κάνει τούμπες στο νερό. «Να πάρει η ευχή! Άλλο πάλι και τούτο!», είπε φτύνοντας το νερό που είχε καταπιεί. Κοίταξε γύρω του και είδε έναν καβουράκο που τραβολογούσε ένα… ροζ μπουκάλι! «Για φέρ’ το εδώ αυτό, φιλαράκο!», είπε στον κάβουρα και τράβηξε δυνατά το μπουκάλι ελευθερώνοντάς το από τις δαγκάνες του.
Στο μεταξύ, το ροζ κορίτσι, σκαρφαλωμένο στο ροζ του φοίνικα, κοιτούσε πέρα στον γκρίζο ορίζοντα. Για πρώτη φορά εντόπισε κάτι κίτρινο να κολυμπά καταμεσής του γκρίζου. Όλο χαρά, κατέβηκε από το φοίνικα, μπήκε στη ροζ βάρκα του και τράβηξε κατά το κίτρινο σημάδι. Πλησιάζοντας, είδε τον κίτρινο νεαρό, τον ανέβασε στη βάρκα και κίνησαν και οι δυο μαζί για το μικρούτσικο ροζ νησάκι.
Από τότε και οι δυο νέοι προσπαθούν μαζί να αλλάξουν το χρώμα της θάλασσας και, πια, οι πιθανότητες να το καταφέρουν είναι περισσότερες.

Η Δεύτερη ιστορία είναι του Πέτρου Παπαδόπουλου, που μπορεί να είναι ο Πέτρος που του χρωστάω κάποιες απαντήσεις.

Στο Νησί τού, δεξιά και αριστερά”.
Χαμένο στον ωκεανό υπήρχε κάποτε ένα νησί, που είχε όλου του κόσμου τα καλά, δέντρα, σπίτια ψηλά και παραλίες. Αλλά είχε και κάτι πολύ περίεργο. Οι άνθρωποί του ήταν χωρισμένοι και δεν μιλιόνταν μεταξύ τους. Οι μισοί ζούσαν στη δεξιά μεριά του νησιού σε όμορφα σπίτια και κοιτούσαν προς τη θάλασσα δεξιά, γιατί πίστευαν ότι όλα τα καλά έρχονται από τα δεξιά και δεν ήθελαν ούτε να βλέπουν τους άλλους στα αριστερά. Οι άλλοι μισοί ζούσαν στα αριστερά του νησιού, στις πιο όμορφες παραλίες και κοιτούσαν μόνο αριστερά, γιατί πίστευαν ότι όλα τα καλά έρχονται από τη θάλασσα στα αριστερά και δεν ήθελαν ούτε να μιλήσουν σε αυτούς στα δεξιά. Και έτσι κυλούσαν τα χρόνια και οι μέρες, οι μισοί να κοιτάνε από τη μια μεριά και οι άλλοι μισοί από την άλλη.

Ώσπου μια όμορφη κοπέλα, που ζούσε σε ένα ψηλό σπίτι στα δεξιά, θέλησε να σπάσει αυτό το κακό. Αλλά δεν ήξερε πώς, γιατί κανείς από τα αριστερά δεν θα την άκουγε ούτε θα την κοιτούσε, όσο δυνατά κι αν φώναζε. Έγραψε λοιπόν ένα γράμμα και το έβαλε σε ένα μπουκάλι. Ύστερα έκανε μια ευχή και το έριξε στη θάλασσα, προς τα δεξιά βέβαια, γιατί μόνο προς τα εκεί μπορούσε, και το μπουκάλι έφυγε και άρχισε να ταξιδεύει στη θάλασσα.
Όμως η όμορφη κοπέλα, δεν ήξερε ότι υπήρχαν κάποιοι, που δεν ζούσαν στο νησί, και δεν θέλανε ποτέ να μιλήσουν μεταξύ τους οι άνθρωποι του νησιού. Αυτοί οι ξένοι, είχαν μεγάλα καΐκια, που όταν δεν έπαιρναν τα ψάρια για να τα σκοτώσουν και να τα πουλήσουν, έπαιρναν τα μπουκάλια που έριχναν οι άνθρωποι στη θάλασσα για να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Ναι, υπήρχαν και άλλοι, εκτός από την όμορφη κοπέλα, που έστελναν μπουκάλια, αλλά τα μηνύματα δεν έφταναν ποτέ γιατί τα έπιαναν αυτά τα καΐκια. Και έτσι έπιασαν στα δίχτυα τους και το μπουκάλι της όμορφης κοπέλας, παρόλο που τα ψάρια προσπάθησαν να ελευθερώσουν όλα τα μπουκάλια από τα δίκτυα, αλλά δεν τα κατάφεραν. Όμως, εκεί που δεν το περίμενε κανείς, μια γοργόνα που άκουσε την ευχή της κοπέλας, εμφανίστηκε από τα βάθη της θάλασσας. Η γοργόνα αυτή, που κανείς δεν ξέρει το όνομά της, δεν ήρθε ούτε από αριστερά, ούτε από δεξιά. Ήρθε από κάτω. Και με ένα ψαλίδι έκοψε τα δίχτυα και όλα τα μπουκάλια βγήκαν στη θάλασσα.
Το μπουκάλι της όμορφης κοπέλας ελευθερώθηκε και άρχισε πάλι να ταξιδεύει.
Αλλά, ενώ το μπουκάλι πήγαινε και όλο πήγαινε στη θάλασσα προς τα δεξιά, έφτασε τελικά να βρεθεί στα αριστερά του νησιού! Γιατί, όπως ξέρουμε, η Γη είναι στρογγυλή. Και αφού διέσχισε όλη τη θάλασσα, το μπουκάλι έφτασε στην παραλία στα αριστερά του νησιού. Ε, βοήθησε και ένα καβουράκι να βγει στην παραλία, όπου ήταν οι άνθρωποι που κοιτούσαν πάντα αριστερά.
Εκεί ήταν ένα καλό παλληκάρι, που περίμενε κι αυτό να έρθει κάτι καλό από τη θάλασσα. Πήρε λοιπόν το μπουκάλι και έβγαλε το μήνυμα. Η όμορφη κοπέλα έβλεπε από ψηλά τι γινόταν και ήταν πολύ χαρούμενη, αλλά και ανήσυχη μήπως τελικά το μήνυμά της δεν το καταλάβαινε κανείς.
Το παλληκάρι διάβασε και ξαναδιάβασε το μήνυμα και τελικά, γύρισε και είδε την όμορφη κοπέλα και κατάλαβε ότι τα καλά του κόσμου είναι παντού και αριστερά και δεξιά και πάνω και κάτω. Και ότι δεν έχει σημασία που κοιτάμε, αρκεί να κοιτάμε με ανοιχτά τα μάτια της καρδιάς. Και έτσι, το καλό παλληκάρι  συναντήθηκε με την όμορφη κοπέλα και μπήκαν σε μια βάρκα και φύγανε μακριά από αυτό το καταραμένο νησί. Και η γοργόνα κοιτούσε από κάτω και χαιρότανε.

Και θα τελειώσουμε  με την τρίτη ιστορία που είναι ενός μικρού αγοριού 10 χρονών, του Νικήτα Σταθέα, μαθητή της Δ΄ Δημοτικού.

“Μπουκάλι στη θάλασσα”
Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε σ’ ένα μικρό νησί, μια κοπέλα μόνη της. Σ’ αυτό το νησί υπήρχε μόνο ένας φοίνικας, μια βάρκα και το σπίτι όπου έμενε η κοπέλα. Βλέπετε η κοπέλα δεν μπορούσε να φύγει με τη βάρκα, γιατί θα βούλιαζε. Μια μέρα έγραψε ένα γράμμα σ’ ένα νεαρό που είχε γνωρίσει πριν από λίγους μήνες καθώς περνούσε με το καράβι του μπροστά από το σπίτι της.

Δεν είχε άλλο τρόπο να του το στείλει παρά μόνο να το βάλει σ’ ένα μπουκάλι και να το ρίξει στη θάλασσα. Ήταν σίγουρη πως κάποια μέρα θα το διάβαζε ο νεαρός, αφού η αγάπη της γι’ αυτόν ήταν δυνατή και θα μπορούσε να κάνει τα αδύνατα δυνατά!.
Έτσι έριξε το μπουκάλι με το γράμμα στη θάλασσα κι εκείνο ταξίδευε ,ταξίδευε, ταξίδευε, ώσπου… έπεσε πάνω σε μια φάλαινα. Εκείνη το πέταξε ψηλά, αλλά ευτυχώς δεν έσπασε. Το μπουκάλι συνέχισε το ταξίδι του και προχωρούσε και προχωρούσε, μέχρι που πιάστηκε κάποια στιγμή μαζί με άλλα μπουκάλια στα δίχτυα ενός ψαρά. Για καλή του τύχη όμως περνούσε από κει μια καλή γοργόνα που έκοψε τα δίχτυα και το ελευθέρωσε.
Πέρασε καιρός, το μπουκάλι συνάντησε καταιγίδες, άλλαξε κατεύθυνση, αλλά κατάφερε κάποτε να φτάσει στον προορισμό του. Την ώρα που έφτασε , ο νεαρός που έπρεπε να το παραλάβει έκανε σέρφινγκ στην παραλία. Το μπουκάλι με το γράμμα πήγε κάτω από τη σανίδα του νεαρού και τον έριξε στην αμμουδιά, ενώ αμέσως μετά το έπιασε με τις δαγκάνες του ένας κάβουρας και δεν έλεγε να το αφήσει.
Τελικά, όμως, ο νεαρός διάβασε το γράμμα της κοπέλας που έλεγε ότι τον αγαπάει κι ότι αν νιώθει το ίδιο κι αυτός να πάει να τη βρει. Αμέσως ο νεαρός μπήκε στη βάρκα και ξεκίνησε να τη συναντήσει. Ύστερα από κάμποσες μέρες ταξίδι, αντάμωσαν ο νεαρός με την κοπέλα κι έζησαν για πάντα μαζί, αγαπημένοι κι ευτυχισμένοι.

Και τώρα, να σας πω τις απαντήσεις που πήρα για το test του τανγκό σε σχέση με το γάμο. Χα, χα, χα… Εδώ έχει πλάκα, γιατί παρόλο που σ΄αυτό το post, είδα ότι μπήκαν 534 υπολογιστές για πρώτη φορά και ξαναμπήκαν 1052 παλιοί, τα σχόλια που ήρθαν στο μέιλ ήταν δύο (!!!), δύο μπήκαν στο ίδιο το post, το ένα της κυρίας μου και το άλλο του Δημήτρη  (δεν πέφτει η κυρία, την αφήνει αυτός να πηδήξει), οπότε έχουμε τέσσερα και ένα που σκέφτηκα εγώ μόλις είδα την ταινία, πέντε!! Ε, δεν πειράζει. Τα δύο που μπήκαν στο post, μπορείτε να τα δείτε. Από τα δύο που ήρθαν στο μέιλ μου, το ένα έλεγε ότι “δεν έβρισκε καμία απολύτως σχέση του τανγκό/ακροβατικού με το γάμο της” και το δεύτερο -και καλύτερο, χα, χα, χα… – δεν μπορώ, δυστυχώς, να το μεταφέρω παρά μόνο με υπονοούμενα: Μου είπε ότι το ακροβατικό τανγκό δυο-τρεις φορές του θυμίζει μία ερωτική στάση που η γυναίκα του, τού την αρνείται στα 20 χρόνια γάμου που έχουν!!! Χα, χα, χα… Και τέλος, αυτό που σκέφτηκα εγώ μόλις είδα αυτό το ακροβατικό τανγκό σε σε σχέση με το γάμο, είναι ότι όπως το απλό τανγκό έγινε πολύπλοκο ακροβατικό για χάρη της διασκέδασης, έτσι και στο γάμο κάτι απλό όπως μία ανθρώπινη συντροφική σχέση, γίνεται πολύπλοκη για χάρη της κτητικότητας και της ιδιοκτησίας, που είναι, συνήθως, και τα γνωρίσματα του έρωτα. Αλλά για τον γάμο έχω ανεβάσει παλιότερα δύο posts που αν θέλετε μπορείτε να δείτε ΕΔΩ και ΕΔΩ.
Καλό βράδυ.
Π

 

Αγάπη από τα Χανιά

Για σήμερα, υπήρχαν ένα σωρό θέματα για post που σκεφτόμουν να τα βάλω όλα σ΄ένα μπλογκοπεριοδικό: Τα παραμύθια που μου έστειλαν για την ταινία με το κινούμενο σχέδιο που σας ανέβασα, τα σχόλια για το βίντεο με το ακροβατικό τανγκό και ένα δυο κουβέντες γι΄αυτά που μ΄έχει ρωτήσει ο Πέτρος εδώ και δύο εβδομάδες. Μέχρι τώρα, σ΄ αυτό το blog έχω αλλάξει πολλές φορές το post που είχα έτοιμο να ανεβάσω, από μία ιδέα που μου ερχόταν ξαφνικά. Αυτή τη φορά θα το αλλάξω όχι από μία δική μου ιδέα, αλλά από μια ιδέα που είχε μια ομάδα νέων παιδιών στα Χανιά. Μερικά παιδιά εκεί, κορίτσια  και αγόρια,  είχαν μια εξαιρετική ιδέα για ένα “happening”:  Με το, “έτσι θέλω” και χωρίς καμία άδεια μπήκαν στη 12 το μεσημέρι, μέσα στη Δημοτική Αγορά των Χανίων, έπαιξαν μουσική, χόρεψαν και τραγούδησαν το “Να μ’ αγαπάς” του Carlos Libedinsky σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου. Το τραγούδι είναι βαθιά ερωτικό, αλλά τα παιδιά, με την παρουσίασή τους,  το έχουν κάνει κάτι πέρα από ερωτικό, το έχουν κάνει να είναι ένα μήνυμα αγάπης. Κοιτάζοντάς τα στο βίντεο που γυρίστηκε και βλέποντας τον κόσμο να μαζεύεται γύρω τους, ένοιωθα μέσα μου μια τρομερή χαρά, ενώ τα μάτια μου τρέχανε δάκρυα. Ναι, γιατί εδώ και κάποιον καιρό, συναντώ παιδιά, μεταξύ δέκα και δεκαοχτώ χρονών, που εκπέμπουν μία καθαρότητα νου και μια αγάπη χωρίς συναισθηματισμούς, αλλά με αληθινή νοημοσύνη. Και θυμήθηκα μια φράση του Κρισναμούρτι που έγραψε πολλά χρόνια πριν:  “Μοιάζει πολύ επείγον και σημαντικό το να κάνουμε να έρθει μια νέα γενιά ανθρώπων. Ακόμα και μισή δωδεκάδα τέτοιοι άνθρωποι αν υπήρχαν σε όλο τον κόσμο θα έκαναν μεγάλη διαφορά”.
Να οι στίχοι του τραγουδιού για όποιον δεν τους ξέρει:

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά η χρονιά
εκτός κι αν είπα εγώ το “έλα” σ’ όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί σ’ ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί

Και τώρα δείτε από μόνοι σας το βίντεο που μου έστειλαν το πρωί και μου άλλαξε το post που ετοίμαζα, για να μην πω, το post που μου άλλαξε τα φώτα.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Π. 

Ο άνθρωπος πάνω στη γη κι ένα test με τανγκό.

Και ας αρχίσουμε την καινούργια χρονιά μ΄ ένα μπλογκοπεριοδικό. Έχει δύο θέματα και τα δύο είναι βίντεο. Το πρώτο βίντεο, με κινούμενο σχέδιο, έχει θέμα την καταστροφή της γης από τον άνθρωπο,  με διάφορους τρόπους, από τότε που εμφανίστηκε.  Έχει “πλάκα”, ότι από την πρώτη στιγμή που εμφανίζεται  στη γη, 500.000 χρόνια πριν,καλωσορίζει ο ίδιος τον εαυτό του, πράγμα που βγαίνει από ένα t-shirt  που φοράει και γράφει επάνω, “WELCOME”, ενώ αμέσως αρχίζει να σκοτώνει, για διάφορους λόγους, και να μολύνει το περιβάλλον.  Δείτε το. Κρατάει τριάμισι λεπτά.

Το επόμενο βίντεο-τεστ, δεν είναι για “ελεύθερους”. Είναι για παντρεμένους, αρραβωνιασμένους  και για όσους είναι σε μακροχρόνια σχέση. Το τανγκό, είναι για μένα από τα νιάτα μου, αλλά και γενικότερα νομίζω, ο πιο ερωτικός χορός. Το βίντεο που θα δείτε, είναι ένα τρομερό τανγκό. Πώς θα απαντούσατε, λοιπόν,  αν σας το έστελνε -ή σας το έδειχνε- η σύντροφός σας ή ο σύντροφός σας και σας ρώταγε: “Γιατί αυτό το τανγκό μου θύμισε τη σχέση μας”;  Χα, χα, χα… Δείτε το και απαντήστε έντιμα και ειλικρινά για τη δική σας τη σχέση, σε όποια από τις τρεις πιο πάνω κατηγορίες κι αν ανήκει αυτή. Μπορεί κάτι να δείτε. Θα μ΄ άρεσε πολύ να μου πείτε τι σκεφτήκατε και θα σας πω τι σκέφτηκα κι εγώ. Αν δεν θέλετε να το γράψετε στα Σχόλια, στείλτε το με mail  στο  np@paramithas.gr και θα το αντιγράψω εδώ, χωρίς όνομα ή διεύθυνση mail, φυσικά. Τανγκό λοιπόν. Και καλή αρχή η χρονιά, γιατί σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του blog, αυτό είναι το πρώτο post του 2013.
Σας φιλώ πολύ.
Π.