Πρόσκληση

Κάποιος, κάποια ή κάποιοι από σας είναι μάγοι ή μάγισσες και το κατάφεραν και τζάμπα! Μπορούμε να βρεθούμε! Έτσι ξαφνικά, από το πουθενά και την τελευταία στιγμή με κάλεσαν και όσοι ή όσες θέλετε, πάρτε τα παιδάκια σας ή αν δεν έχετε πάρτε του γείτονα κι ελάτε να συναντηθούμε την Κυριακή το πρωί στις 11, στο Γκάζι, στο Αμφιθέατρο του 9,84. Ορίστε και το ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ / ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ.
Φιλιά.
Π.

athens-984.jpg

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με το σύνθημα «Όλος ο κόσμος μια γιορτή για σένα μανούλα», το Δημοτικό Βρεφοκομείο Αθηνών διοργανώνει μεγάλη εορταστική εκδήλωση για τη γιορτή της μητέρας, την Κυριακή 11 Μαϊου στην Τεχνόπολη. Η εκδήλωση που πραγματοποιείται με τη συμμετοχή του ραδιοφωνικού σταθμού ΑΘΗΝΑ 9.84 και της ΤΕΧΝΟΠΟΛΗΣ θα περιλαμβάνει:
Έκθεση ζωγραφικής με τίτλο «Μανούλα…Μama…Mammy» (αίθουσα Δ10 «Κωστής Παλαμάς»). Στην έκθεση θα φιλοξενηθούν 1850 έργα παιδιών των παιδικών σταθμών του Δημοτικού Βρεφοκομείου Αθηνών, αφιερωμένα στη μητέρα.
Παραμύθια και τραγούδια (αίθουσα Αμφιθεάτρου Αθήνα 9.84) από τους εξαιρετικούς καλλιτέχνες του είδους, όπως: ο γνωστός «Παραμυθάς» Νίκος Πιλάβιος, η Κάρμεν Ρουγγέρη με τους συνεργάτες της, η Μαριάννα Τόλη και ο Θωμάς Κινδύνης με το Θεατρικό σχήμα «Μορφές έκφρασης».
Εργαστήρι Πηλού
Εργαστήρι κατασκευής κάρτας
Εργαστήρι κατασκευής κοσμημάτων για τη μητέρα
Εργαστήρι θεατρικού παιχνιδιού
Εργαστήρι φυσικής αγωγής
Τα παιδιά θα έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν στα συγκεκριμένα εργαστήρια στον αύλειο χώρο της Τεχνόπολης. Με οδηγό τη φαντασία τους, χρησιμοποιώντας πρωτότυπα υλικά και με τη βοήθεια παιδαγωγών,θα χαρούν, θα εκφραστούν, θα δημιουργήσουν.
* Σε όλες τις μητέρες θα προσφερθούν γλαστράκια με λουλούδια.
* Στον αύλειο χώρο θα υπάρχουν μπαλονοκατασκευές και εκπλήξεις για μικρούς και μεγάλους.
Μην ξεχάσετε:
Ο χώρος της εκδήλωσης βρίσκεται στην Τεχνόπολη στο Γκάζι (Πειραιώς 100, είσοδος από την οδό Περσεφόνης). Τέλεια επιλογή πρόσβασης αποτελεί το Μετρό καθώς είναι λίγα μόλις μέτρα από την Τεχνόπολη. (Σταθμός: ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ)
Η ώρα προσέλευσης είναι στις 10.30.
Σας περιμένουμε για να τιμήσουμε όλοι μαζί την πιο σημαντική μορφή της ζωής των παιδιών τη ΜΗΤΕΡΑ!

Χειρόγραφο

storyteller-oriste.JPGΕ, σήμερα να παίξουμε και λίγο. Θα πάρω μέρος στο blogoπαιχνίδι που μου ζητάει το νατασσάκι: θα βάλω εδώ κάτι χειρόγραφο. Όχι, όμως, σημερινό αλλά κάτι παλιό, από τα “κειμήλια” που τα λέει κι ο “μάστορας”: μια χειρόγραφη σελίδα από σενάριο του “ΠΑΡΑΜΥΘΑ”. Είναι από το σενάριο μιας εκπομπής του πρώτου καιρού – “Η μαγική σφυρίχτρα” – από τις αρχές του 1979, όταν ακόμα έγραφα πρώτα με μολύβι και γόμα τα σενάρια και μετά πηγαίνανε στις δακτυλογράφους της Ε.Ρ.Τ. Αλλά υπάρχει και μια έκπληξη μαζί: Πρόχειρο σκίτσο του Αλέκου του Κυριτσόπουλου που έχει σχέση με αυτή τη σελίδα. Έτσι θα δείτε και πώς ετοιμάζαμε την εκπομπή.
Α, ρε μωρά μου, ποιος να μας το ‘λεγε τότε ότι τριάντα χρόνια μετά, θα είχαμε ένα πράγμα που λέγεται “blog” σε μία ηλεκτρονική ανακάλυψη που θα λέγεται internet και μέσα εκεί θα βλέπουμε σελίδες από τα σενάρια που έγραφα με μολυβάκι, χαρτί και γόμα, μιας εκπομπής που εσείς βλέπατε κι εγώ έφτιαχνα για σας!!!
Φιλιά.
Π.

paramithas-sfirihtra-text.jpg

paramithas-sfirihtra-pict.jpg

“Ζωή: 2,3 πράγματα που ξέρω γι’ αυτή”.

Εντάξει, τώρα που πέρασε η Κυριακή, αφού το θέλετε, να σας αντιγράψω εδώ τη συνέντευξη που μου πήρε η Δέσποινα Λάδη για το V MEN του ΒΗΜΑΤΟΣ για τη σειρά συνεντεύξεων με τον γενικό τίτλο, “Ζωή: 2, 3 πράγματα που ξέρω γι’ αυτήν”. Κάτι η “Ροζαλία” που λέει στο σχόλιό της: Μάλιστα… Για να μην κατηγορηθεί (από ποιους καλέ;) για γκρίζα διαφήμιση, εγώ δεν πήρα την εφημερίδα!… Τι του λες τώρα του Παραμυθά;” κάτι το “Νατασάκι” (αύριο θα βάλω χειρόγραφο) με το άλλο σχόλιο:Μπράβο σου, πάλι δεν μας είπες κουβέντα! Ευτυχώς, είναι από τις εφημερίδες που αγοράζω τις Κυριακές, αλλιώς θα είχες γκρίνια, να το ξέρεις!” Και τέλος, κάποια τηλέφωνα που πήρα, γιατί δεν το πήραν χαμπάρι ή αγόρασαν τη φτηνή έκδοση της εφημερίδας που δεν είχε το V MEN, πάρτε τώρα τη συνέντευξη, “σεντόνι” σύμφωνα με την ορολογία του blog. Προσπάθησα να κρατήσω κάπως και το lay out του περιοδικού.
Καλή εβδομάδα.
Π.

vimamen-p1574.jpg

vimamen-p157a.jpg

Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΜΟΥ ΗΛΙΚΙΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΠΑΡΑΞΕΝΗ. Από την τρίτη Δημοτικού έπαιζα καθημερινά στο παιδικό θέατρο. Με αντιμετώπιζαν ως «παιδί-θαύμα». Ασήμαντα γεγονότα που με αφορούσαν γίνονταν πρωτοσέλιδη είδηση στις εφημερίδες. Από τη μια μεριά λοιπόν ήμουν σταρ, με όλη την προβολή και τη φήμη που αυτό συνεπάγεται, και από την άλλη, όταν το βράδυ γύριζα σπίτι, έπρεπε να γίνομαι ξανά «κανονικό» παιδί. Μπορεί να μην έζησα όπως άλλα παιδιά της ηλικίας μου, όμως δεν στερήθηκα κάτι.

ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΠΝΕΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΣ. Αυτό που με γοήτευε-και είναι από τις μεγαλύτερες παγίδες για έναν ηθοποιό- είναι η εξουσία του πάνω στην ψυχή τού κοινού. Σε ηλικία εννέα ετών γνώριζα ότι ο ηθοποιός μπορεί να χειρίζεται την ψυχολογία του κόσμου. Τους κάνει να κλαίνε ή να γελάνε, να φοβούνται ή να χαίρονται. Το ότι έσβησαν ψυχολογικά όλα – φυσικά τα θυμάμαι πρακτικά – και δεν έχω τραύματα από εκείνη την εποχή είναι άξιο απορίας.

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΜΑΣ ΑΓΑΠΟΥΣΑΝ. Όταν μεγαλώνεις σε ένα σπίτι όπου υπάρχει αγάπη για σένα, ακόμη και αν οι γονείς σου έχουν κάποια προβλήματα μεταξύ τους, δεν τα εισπράττεις. Δεν μου επέβαλαν ποτέ τίποτε και μου έδωσαν τη δυνατότητα να μην είμαι αγκιστρωμένος επάνω τους και γι’ αυτό αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη.

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤ ΑΡΧΑΣ ΜΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ. Με έναν τρόπο που έχει εξωτερικά ψυχαγωγική μορφή, ο γονιός μπορεί, χωρίς να είναι διδακτικός, να μάθει στο παιδί του κάποια πράγματα για τη ζωή. Στα παραμύθια που έλεγα κάθε βράδυ στα παιδιά μου, έκανα ήρωες τα ίδια και τους αφηγούμουν τη μέρα που πέρασαν, αλλάζοντας κάπως την πραγματικότητα και δίνοντάς της μια παραμυθένια διάσταση. Έτσι, τους έμαθα να κοιτάζουν αυτό που τους συμβαίνει από μια απόσταση. Σκοπός μου δεν ήταν να τους περάσω κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα, αλλά μια στάση ζωής με χιούμορ, σαν παιχνίδι.

ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ -ΣΕ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ – ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. Το θέμα είναι τι στάση κρατάει ο καθένας μας απέναντι σε αυτά. Πιστεύω βαθύτατα πως ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας είτε το έχουμε επιτρέψει είτε το έχουμε προκαλέσει εμείς οι ίδιοι. Κανείς δεν μας κάνει τίποτε που δεν αφήσαμε να γίνει. Αυτό, φυσικά, δεν απαλλάσσει τον άλλον από τις πράξεις του. Αλλά ούτε και εμάς.

ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΛΟΣ ΓΟΝΙΟΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΤΟΥ ΥΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ. Το παιδί έχει ανάγκες, συναισθήματα και προβλήματα, όπως ένας μεγάλος. Ο μόνος τρόπος για να το προστατέψεις από τους ψυχολογικούς κινδύνους της ζωής είναι να το μεγαλώσεις χωρίς να σε φοβάται. Τότε, ακόμη και αν κάνει κάτι επικίνδυνο αργότερα, θα στο πει. Όταν, άλλωστε, φοβάσαι κάποιον, πώς μπορείς να τον αγαπάς; Συχνά μπερδεύουμε τον φόβο με τον σεβασμό, αλλά δεν είναι το ίδιο. Ο σεβασμός είναι αγάπη, ο φόβος όχι.

Ο ΜΟΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΘΕΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΚΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ Ή ΑΛΛΟΥΣ. Δεν υπάρχει συνταγή συντροφικότητας, είναι μια περίεργη χημεία. Χρειάζεται όμως να νιώθεις την αξία της συντροφικής ζωής μικρών και μεγάλων. Δεν είναι θέμα ανάγκης, αλλά μια διάθεση να μοιράζεσαι.

ΣΥΝΗΘΩΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ. Οι «εικόνες» του ενός για τον άλλον είναι που έχουν. «Γνώθι σαυτόν», όμως, δεν σημαίνει «μάθε ποιος είσαι και τελείωσες». Ο εαυτός, εκείνο που είμαστε, είναι κάτι ζωντανό και απέραντα βαθύ. Η μάθησή του δεν έχει τέλος. Όταν λοιπόν παντρεύεσαι, είναι δεδομένο ότι καθώς περνούν τα χρόνια θα αλλάζει ο άλλος, όπως άλλωστε αλλάζεις και εσύ.

Η ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ, που σημαίνει να σκέφτεσαι, να λες και να κάνεις το ίδιο πράγμα. Είναι κάτι πολύ δύσκολο να το καταφέρεις, κυρίως επειδή χρειάζεται να έχεις τη διάκριση που σου δείχνει πότε να λες αλήθεια με μια στοργική αδιαφορία για χάρη του άλλου κι όχι από προσωπικά σου κίνητρα.

ΕΝΑ ΚΑΚΟ (ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ) ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ: Ο ΦΟΒΟΣ. ΑΥΤΟΣ ΤΑ ΓΕΝΝΑΕΙ ΟΛΑ. Δεν αναφέρομαι βέβαια σε πρακτικούς φόβους, που είναι λογικοί. Αλλά σε ψυχολογικούς, όπως να έχεις μια σχέση και να φοβάσαι να «ανοιχτείς» επειδή έχεις πληγωθεί στο παρελθόν, που είναι καταστροφικό για τη σχέση. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να κρατάμε «ζωντανό» το παιδί μέσα μας. Το βασικό χαρακτηριστικό ενός παιδιού είναι ότι βλέπει τα πράγματα με αθωότητα. Και αθωότητα σημαίνει έλλειψη φόβου, ανοιχτή καρδιά.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΟΥΝ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ «ΚΑΠΟΙΟΙ». Κι αυτό μας το κάνουν από μικρά παιδιά με τη σύγκριση. Γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι αρρωσταίνουν, τρελαίνονται ή θέλουν να βάλουν τέλος στη ζωή τους – είτε μια κι έξω, είτε έμμεσα και αργά. Είναι πολύ μεγάλη δυστυχία να θέλεις να είσαι κάποιος. Χάνεις τον εαυτό σου. Είναι πολύ ουσιαστικό να είσαι και να παραμένεις εσύ – ό,τι και αν είσαι – αδιαφορώντας για το τι θα πει ο κόσμος ή που δεν εκπέμπεις την εικόνα του «πετυχημένου».

vimamen-p157b.jpg

Ευχαριστώ πολύ

Παρ’ όλο που μ’ έτρωγε από χθες, δεν είπα τίποτα έως τώρα γιατί θα ήταν σαν να σας έλεγα να αγοράσετε το ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ – και μάλιστα την ακριβή έκδοση – για να διαβάσετε μια συνέντευξή μου. Αυτό που μ’ ενδιέφερε, όμως, δεν είναι η συνέντευξη στο περιοδικό V Men (για την οποία έκανε πολύ καλή δουλειά η δημοσιογράφος Δέσποινα Λάδη), αλλά το ότι αντί κάτω από το όνομά μου να μπει, “παραγωγός” ή “σκηνοθέτης” ή “συγγραφέας”, μπήκε όπως ζήτησα: “ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ – Blogger”. Μου άρεσε πολύ και συγκινήθηκα. Σας αντιγράφω εδώ την επικεφαλίδα και το σύντομο βιογραφικό στο κάτω μέρος της σελίδας, για να σας πω σας ευχαριστώ πολύ για τη συμμετοχή σας εδώ και 15 μήνες που έχω το blog, γιατί χάρη σ’ αυτήν βρήκα να κάνω κάτι καινούργιο που μ’ αρέσει πολύ, στην τελευταία φάση της ζωής μου. Είναι αλήθεια ότι όσοι έχουν επώνυμα blogs, τα βρίσκουν κάπως πιο δύσκολα από όσους έχουν ανώνυμα – και καλά κάνουν που είναι ανώνυμα – επειδή όσοι έχουν να σου γκρινιάξουν, να σε μαλώσουν ή και να σε προσβάλλουν, ξέρουν πού να σε βρουν. Φανταστείτε τι θα τράβηξε η psilikatzoy, αν ένα τόσο απλό και αθώο (χα, χα, χα…) blog σαν αυτό έχει προκαλέσει κάποιες προσωπικές δυσάρεστες αντιδράσεις. Αλλά, όπως φαντάζεστε, από το ένα μού μπαίνουν και από το άλλο μού βγαίνουν. Ξέρω ότι υπάρχουν blogs με πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες, αλλά για μένα αυτά τα 253.075 κομπιούτερς που έχουν επισκεφτεί το blog έως πριν λίγη ώρα και αυξάνουν κάθε μέρα, μου στέλνουν – τα περισσότερα – μέσα από τα σχόλια ή και τη σιωπή τους ακόμα, αισθήματα που με κάνουν ώρες ώρες να μην ενδιαφέρομαι για τίποτ’ άλλο από όσα κάνω παρά μόνο γι’ αυτό το blog. Ορίστε, λοιπόν, ο τίτλος και το σύντομο βιογραφικό από τη συνέντευξή μου στο ΒΗΜΑ, που με γέμισαν χαρά. Σας ευχαριστώ πολύ για τα αισθήματα που κρατήσατε τόσα χρόνια μέσα σας για μένα και μου τα δείχνετε σήμερα, γιατί αλλιώς δεν θα τα μάθαινα ποτέ!
Σας φιλώ πολύ.
Π.

vimamen-p157a.jpg

vimamen-p157c.jpg

Το αυγό

paramithas-heretaei.jpg

Κάτι η ξαφνική ιδέα που είχα για την Νέλλη Κουνέλη, κάτι η Psilikatzoy, ξέχασα μια πασχαλιάτικη ιστορία που είχα ετοιμάσει γι’ αυτές τις μέρες. Αλλά δεν λένε ότι η γιορτή κρατάει σαράντα μέρες; Οπότε θα τη βάλω σήμερα, πρωτομαγιάτικα, κι έψαξα και βρήκα και διάφορες ζωγραφιές για ν’ αρέσει και στα παιδάκια σας.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Ένα πρωί, την προηγούμενη εβδομάδα, πήγα να πάρω αυγά για να τα βάψω …
Όλα τ’ αυγά ήταν χαρούμενα και καμάρωναν μέσα στις θήκες τους.
Αφού χάζεψα λίγο στο αβγουλάδικο, πήρα καμιά πενηνταριά και γύρισα σπίτι μου για να τα βάψω.

eggs.jpgΕκεί πού τα καμάρωνα, πάνω στο τραπέζι, λίγο πριν αρχίσω το βάψιμο, ακούω ένα παράξενο κλάμα! Κοιτάζω, και βλέπω ένα αβγό έξω από το γυάλινο μπολ, να κλαίει με μαύρο δάκρυ! Το πήρα στη παλάμη μου και του λέω:
«Τι έχεις»;
«Δεν θέλω να με βάψεις, μου λέει. Φοβάμαι το τσούγκρισμα. Έχω ακούσει φοβερές ιστορίες για τσουγκρίσματα από παλιότερα αβγά. Δεν είμαι εγώ για τέτοια».
«Έλα καημένο», του λέω, «δεν είναι και τόσο τρομερό».
Αλλά πριν τελειώσω τα λόγια μου εκείνο πετάχτηκε από τη παλάμη μου κι άρχισε να χοροπηδάει σαν μπάλα στο δωμάτιο.
«Στάσου», του φωνάζω εγώ κι άρχισα να το κυνηγάω, «θα χτυπήσεις πουθενά και θα σπάσεις».
Κάποια στιγμή, το αβγό βγήκε από το δωμάτιο και πετάχτηκε στην κουζίνα.
« Μη…» του φωνάζω όταν βρέθηκε στην άκρη, σ’ ένα ράφι, «μη…. θα πέσεις και θα σπάσεις».
«Καλύτερα να σπάσω μόνος μου, παρά να με σπάσουν με το ‘έτσι θέλω’ άλλοι».
«Για κάτσε βρε αβγουλάκι μου να το συζητήσουμε», του λέω.
«Τί να συζητήσουμε», μου απαντάει το αυγό. «Μόνο πού σκέφτομαι ότι θα τσουγκρίσω με κάποιο άλλο συναβγό μου – πώς λέτε εσείς συνάνθρωπό μου – με κόβει κρύος ιδρώτας! Άσε πού μπορεί να με χτυπήσουν με κανένα ξύλινο και να με ταράξουν ολόκληρο! Νοιώθω σαν να πρόκειται να με βάλλουν να παίξω μποξ με το ζόρι».

funky-chicken.jpg

Και πριν προλάβω ν’ απαντήσω στο αυγό, εκείνο πετάχτηκε στην αυλή κι έπεσε στα χόρτα. Αμέσως έτρεξε μια από τις κότες μου και κάθισε πάνω του.cock.jpg
« Έεε… κυρά κότα», της λέω, «θέλω τ’ αβγό μου».
«Ααα… Δεν στο δίνω», μου λέει εκείνη, «θα το κλωσήσω».
«Μα σε παρακαλώ κυρά-κότα…», της λέω εγώ.
«Δεν ακούσατε κύριε, ακούω μια αυστηρή φωνή πίσω μου, δεν θέλει να σας το δώσει».
Γυρίζω, και βλέπω έναν αγριεμένο κόκορα. Το σκέφτηκα καλύτερα και λέω, «δεν βαριέσαι, για ένα αυγό, θα κάνω έτσι. Ας τ’ αφήσω».
Κι εκείνη τη στιγμή ακούω ένα «τσίου-τσίου»! Γυρίζω και βλέπω να βγαίνει από τ’ αβγό μου ένα κατακίτρινο, χνουδωτό κοτοπουλάκι!

chickenegg.JPG

«Α, καλά ήθελε το καημένο το αβγό να μην το βάψω και το τσουγκρίσουν. Έκρυβε ένα πουλάκι μέσα του», είπα κι ευχαριστημένος γύρισα στο σπίτι μου.
Πριν αρχίσω το βάψιμο, ρώτησα -για καλό και για κακό – όλα τ’ αβγά, ένα ένα, μήπως κρύβουν κανένα κοτοπουλάκι μέσα τους κι όταν πια βεβαιώθηκα ότι δεν έχει κανένα άλλο αβγό κοτοπουλάκι μέσα του, τα έβαψα όλα με την ησυχία μου. Και το βράδυ, είχα στο τραπέζι μια πιατέλα γεμάτη με κατακόκκινα, γυαλιστερά αβγά.

red-eggs.jpg