Το κατούρημα

storyteller-flying.jpgΌπως ξέρουν οι “τακτικοί αναγνώστες” (χα, χα, χα… μ’ άρεσε αυτή η έκφραση “κονσέρβα”), ετούτο το blog είναι, “μία έτσι, μία γκιουβέτσι”. Πάνω που πας να πεις, “σοβαρός άνθρωπος αυτός ο Παραμυθάς”, σου ανάβει κάτι τύπου, “τρία πουλάκια κάθονται” και αλλάζεις γνώμη. Έτσι και σήμερα, μετά από το χθεσινό “σεντόνι” που μας έκανε να τα “βάψουμε μαύρα”, καθώς μας οδήγησε στο αδιέξοδο ερώτημα: “και τι να κάνουμε, δηλαδή”, το blog – που είναι ποικίλης ύλης – σας παρουσιάζει μία ταινία μικρού μήκους – 1′.28″ για την ακρίβεια! Μάλιστα: ταινία, με τον Παραμυθά σε ηλικία 25 χρονών, σαράντα χρόνια πριν δηλαδή, το 1968 – σταθεροποιημένης πια της Δικτατορίας στην Ελλάδα. Ως νεαρός ηθοποιός τότε που δεν είχε δουλειά, Ιούλιο μήνα, αποφασίζει να γυρίσει με τον φίλο του, τον Γιώργο Παπαδάκη, γνωστό μουσικοσυνθέτη σήμερα, μία ταινία με την κινηματογραφική μηχανή των 8 χιλ. που είχε. Η ταινία θα ήταν – αν και έγχρωμη – σε στυλ “βωβού κινηματογράφου”, με θέμα έναν τύπο που κατουριέται μέσα στην Αθήνα και δεν βρίσκει πού να πάει. Η ιστορία αρχίζει κάπου στην Κυψέλη και τελειώνει στο τότε “Πολύγωνο”, εκεί όπου βρισκόταν η Σχολή Ευελπίδων. Στο χωράφι που θα δείτε προς το τέλος της ταινίας, βρίσκεται σήμερα ο δρόμος που έρχεται από την Λεωφόρο Αλεξάνδρας, και που από πάνω του περνάει η γέφυρα που ενώνει το υπόγειο γκαράζ με τα Δικαστήρια!
Τέρμα οι προβληματισμοί για σήμερα.
Φιλιά
Π.

Γιατί πηγαίνουμε σχολείο;

storyteller-himself.jpg Θα ήθελα σήμερα να γράψω λίγα λόγια για μια φίλη μου που περνάει ζόρικες ώρες. Το κείμενο αυτό είναι συνδυασμός σκέψεων από κάτι που μεταφράζω και δικών μου. Δεν έχει σημασία τι είδους ζόρια τραβάει η φίλη μου, γι’ αυτό ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Γιατί πηγαίνουμε σχολείο; Λέγοντας σχολείο εννοώ όλη την κλίμακα της εκπαίδευσης. Γιατί πηγαίνουμε σχολείο, λοιπόν; Αυτή είναι μία πολύ σοβαρή ερώτηση, όχι μόνο για όσους μπαίνουν σ’ αυτό το μπλογκ και σπουδάζουν ακόμα, αλλά και για όσους από σας είστε γονείς, για όσους από σας τυχαίνει να είστε δάσκαλοι – από νηπιαγωγείου έως πανεπιστήμιου – αλλά και για οποιονδήποτε αγαπά αυτήν τη γη. Γιατί πηγαίνουμε σχολείο; Γιατί μαθαίνουμε διάφορα πράγματα, γιατί περνάμε εξετάσεις και συγκρινόμαστε ο ένας με τον άλλον; Για να πάρουμε καλύτερους βαθμούς; Τι σημαίνει αυτή η λεγόμενη εκπαίδευση και για ποιο λόγο γίνεται όλη αυτή η ιστορία; Γιατί αγωνιζόμαστε να μορφωθούμε; Είναι απλώς για να περνάμε τις εξετάσεις και μετά να βρούμε καμιά δουλειά; Ή ο ρόλος του σχολείου θα έπρεπε να είναι το να μας προετοιμάσει όσο είμαστε νέοι να κατανοήσουμε το σύνολο της διαδικασίας της ζωής; Το να ‘χεις μια δουλειά για να κερδίζεις το ψωμί σου είναι σίγουρα απαραίτητο, αλλά αυτό είναι το παν στη ζωή; Μόνο γι’ αυτό πάμε σχολείο; Σίγουρα η ζωή δεν είναι απλώς το να κάνεις κάποια δουλειά· η ζωή είναι κάτι εκπληκτικά πλατύ και βαθύ, είναι ένα μεγάλο μυστήριο, ένα αχανές πεδίο μέσα στο οποίο εκπληρώνουμε το σκοπό μας ως ανθρώπινα πλάσματα. Αν απλώς προετοιμαζόμαστε για να κερδίζουμε το ψωμί μας, θα χάσουμε όλο το νόημα τής ζωής· και το να κατανοήσει κανείς τι είναι η ζωή, νομίζω ότι είναι πολύ πιο σημαντικό από να προετοιμάζεται στο σχολείο, απλώς για εξετάσεις και να γίνει πολύ καλός στα μαθηματικά, στη φυσική ή σ’ όποιο μάθημα θέλετε. Και τι σημαίνει ζωή; Δεν είναι η ζωή κάτι εκπληκτικό; Τα πουλιά, τα λουλούδια, τα ανθισμένα δένδρα, ο ουρανός, τα άστρα, τα ποτάμια, οι θάλασσες με τα ψάρια τους όλα αυτά είναι η ζωή. Ζωή είναι και ο φτωχός και ο πλούσιος· ζωή είναι ο ασταμάτητος πόλεμος ανάμεσα σε ομάδες, χώρες και έθνη· ζωή είναι η σκέψη, ζωή είναι αυτό που ονομάζουμε θρησκεία και είναι επίσης τα λεπτά, κρυφά πράγματα του νου οι επιθυμίες, οι φιλοδοξίες, τα πάθη, οι φόβοι, οι προσδοκίες και τα άγχη. Όλα αυτά και πολύ περισσότερα ακόμα, είναι η ζωή, αλλά συνήθως στο σχολείο προετοιμαζόμαστε για να κατανοήσουμε μόνο κάποια μικρή γωνία της. Περνάμε διάφορες εξετάσεις, βρίσκουμε κάποια δουλειά, παντρευόμαστε, κάνουμε παιδιά και μετά γινόμαστε όλο και πιο πολύ σαν μηχανές. Συνεχίζουμε να είμαστε γεμάτοι φόβους, άγχη, δηλαδή: να φοβόμαστε τη ζωή! Ποιος, λοιπόν, θα έπρεπε να είναι ο ρόλος του σχολείου; Να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την όλη διαδικασία της ζωής ή απλώς να μας προετοιμάσει για κάποιο επάγγελμα, για την καλύτερη δουλειά που θα μπορούσαμε να έχουμε; Να μας φορτώνει εγκυκλοπαιδικές γνώσεις ή να μας προετοιμάζει για τη ζωή; Έτσι, το πιο πιθανό για τα περισσότερα παιδιά όταν μεγαλώσουν, όταν γίνουν άνδρες και γυναίκες, είναι ότι θα παντρευτούν, και πριν καλά-καλά καταλάβουν πού βρίσκονται, θα γίνουν μητέρες και πατέρες και θα βρεθούνε δεμένοι χειροπόδαρα με κάποια δουλειά ή την κουζίνα, κι εκεί μέσα θα χάσουν σιγά σιγά τη ζωντάνια τους. Αυτή όλη κι όλη, λοιπόν, είναι η ζωή; Κάποιοι ίσως πουν ότι η οικογένειά τους είναι πλούσια και ότι ήδη έχουν σίγουρη μια πολύ καλή θέση στην επιχείρηση του πατέρα τους ή ότι έχουν μεγάλη περιουσία ή ότι μπορεί να κάνουν έναν πλούσιο γάμο· αλλά κι εκεί επίσης μαραίνεσαι, φθείρεσαι.

Πιστεύω ότι το σχολείο, σε όλες τος βαθμίδες του δεν έχει νόημα αν δεν βοηθάει να κατανοήσεις το τεράστιο πεδίο της ζωής, με όλες τις αποχρώσεις της, την εκπληκτική ομορφιά της, τις λύπες της και τις χαρές της. Μπορείς να παίρνεις πτυχία, να προσθέτεις τίτλους δίπλα στο όνομα σου και να πιάσεις μια πολύ καλή δουλειά· ε, και; Τι νόημα έχει όλη αυτή η ιστορία, αν ο νους σου θαμπώσει, χάσει την οξυδέρκειά του, γίνει νωθρός, βαριεστημένος, κουτός; Και δεν θα έπρεπε το σχολείο να καλλιεργεί μέσα μας τη νοημοσύνη, που θα δοκιμάσει να βρει την απάντηση όλου του μυστήριου της ζωής; Τι θεωρείτε νοημοσύνη; Για μένα είναι η ικανότητα να σκέφτεσαι ελεύθερα, χωρίς φόβο, χωρίς συνταγές σκέψης, έτσι ώστε να αρχίσεις να ανακαλύπτεις από μόνος σου τι είναι πραγματικό, τι είναι αληθινό· αλλά αν είσαι φοβισμένος δεν μπορεί να έχεις ποτέ νοημοσύνη. Οποιαδήποτε μορφή φιλοδοξίας, κυνηγητού της επιτυχίας, του να είσαι «κάποιος» είτε σε «πνευματικό» επίπεδο είτε σε υλικό, θρέφει το άγχος, το φόβο· έτσι η φιλοδοξία δεν σε βοηθά να έχεις ένα νου, καθαρό, απλό, ευθύ και επομένως με νοημοσύνη.

Είναι πραγματικά πολύ σημαντικό, ξέρετε, όσο είναι κανείς μικρός και έφηβος να ζει σε ένα περιβάλλον όπου δεν υπάρχει φόβος. Οι περισσότεροι από μας μεγαλώνοντας γινόμαστε φοβισμένοι: φοβόμαστε τη ζωή, φοβόμαστε μήπως χάσουμε τη δουλειά μας, φοβόμαστε την παράδοση, φοβόμαστε τι θα πει ο κόσμος ή τι θα πει η γυναίκα μας ή ο άντρας μας και φοβόμαστε το θάνατο. Οι περισσότεροι από μας νοιώθουμε τον ένα ή τον άλλο φόβο· και όπου υπάρχει φόβος δεν υπάρχει νοημοσύνη. Και είναι δυνατόν για όλους όσο είναι νέοι, να βρεθούν σ’ ένα περιβάλλον όπου δεν υπάρχει φόβος, αλλά αντίθετα μια ατμόσφαιρα ελευθερίας όχι ελευθερία να κάνεις ό,τι σου κατέβει, αλλά ελευθερία για να μπορέσεις να κατανοήσεις την όλη διαδικασία της ζωής; Η ζωή είναι πραγματικά πολύ όμορφη, δεν είναι αυτό το άσχημο πράγμα που την έχουμε καταντήσει· και μπορείς να εκτιμήσεις τον πλούτο της, το βάθος της, την εκπληκτική ωραιότητά της, μόνο όταν επαναστατείς ψυχολογικά – το τονίζω: ψυχολογικά – εναντίον των πάντων, έτσι ώστε να μην προσαρμόζεσαι, να μην υποτάσσεσαι, να μην μιμείσαι, αλλά να ανακαλύπτεις εσύ ο ίδιος, ως ένας απλός άνθρωπος τι είναι Αλήθεια. Είναι πολύ βολικό και εύκολο να συμμορφώνεσαι με αυτά που σου λέει η κοινωνία ή οι γονείς σου ή οι καθηγητές σου. Αυτός είναι ένας εύκολος και ασφαλής τρόπος για να επιβιώνει κανείς, αλλά δεν είναι ζωή, γιατί αυτό έχει μέσα του φόβο, φθορά, θάνατο. Να ζεις σημαίνει να ανακαλύπτεις ο ίδιος τι είναι αλήθεια, κι αυτό μπορείς να το κάνεις μόνο όταν υπάρχει ελευθερία, όταν υπάρχει αδιάκοπη εσωτερική επανάσταση μέσα σου. Αλλά, δεν μας ενθαρρύνουν να το κάνουμε αυτό από παιδιά· κανένας δεν μας λέει να αμφισβητούμε την προκάτ γνώση, να βρούμε μόνοι μας τι είναι Θεός, γιατί αν επαναστατήσουμε σε ένα τέτοιο εσωτερικό επίπεδο θα γίνουμε από παιδιά επικίνδυνοι για καθετί που είναι ψεύτικο. Οι γονείς μας και η κοινωνία θέλουν να ζήσουμε με ασφάλεια και εμείς επίσης μεγαλώνοντας θέλουμε να ζούμε με ασφάλεια. Αλλά αυτό που γενικώς εννοείται με την «ασφάλεια» είναι μια ζωή γεμάτη μίμηση κι επομένως φόβο. Και ξέρετε τι εκπληκτικό πράγμα που θα ήταν να μην υπήρχε καθόλου φόβος στον κόσμο; Και πρέπει να τον κάνουμε έτσι γιατί βλέπουμε ότι η ανθρωπότητα έχει παγιδευτεί σε ασταμάτητους πολέμους, που τους καθοδηγούν οι πολιτικοί, οι οποίοι το μόνο που αναζητάνε πάντα είναι η δύναμη της εξουσίας· ζούμε μέσα σε μία ανθρωπότητα δικηγόρων, αστυνομικών και στρατιωτικών, φιλόδοξων ανδρών και γυναικών που όλοι θέλουν να είναι «κάποιοι» και πολεμούν ο ένας τον άλλον για να το πετύχουν. Μετά, υπάρχουν οι λεγόμενοι πνευματικού δάσκαλοι, οι γκουρού, σχολών δήθεν εσωτερικής αναζήτησης με τους οπαδούς τους, που κι αυτοί αναζητούν εξουσία, και μασάνε των λεφτά όσων τους ακολουθούνε αναζητώντας μια θέση σ’ αυτήν ή στην επόμενη ζωή. Είναι ένας τρελός κόσμος, σε πλήρη σύγχυση, καθώς όλοι είναι εναντίον κάποιου άλλου και πολεμάνε για να έχουν μια σίγουρη δουλειά, μια θέση δύναμης ή βολέματος. Η ανθρωπότητα σπαράζεται από αλληλοσυγκρουόμενα πιστεύω, από ταξικές διαφορές, από εθνικιστικές διαιρέσεις, από όλα τα είδη ανοησίας και σκληρότητας αυτή είναι η ανθρωπότητα για την οποία μας προετοιμάζουν στο σχοελείο να μπούμε! Δηλαδή ο ρόλος της εκπαίδευσης είναι απλώς να μας βοηθήσει να προσαρμοσθούμε στο μοντέλο αυτής της σαπισμένης κοινωνικής δομής ή να μας κάνει ελεύθερους, ολοκληρωτικά ελεύθερους, έτσι ώστε να δημιουργήσουμε μια διαφορετική κοινωνία, έναν καινούργιο κόσμο; Και πρέπει, εμείς οι μεγαλύτεροι να δημιουργήσουμε άμεσα, τώρα, όχι στο μακρινό μέλλον, ένα ελεύθερο περιβάλλον έτσι ώστε να μπορούν τα παιδιά, ζώντας σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον να ανακαλύψουν από μόνα τους τι είναι αλήθεια· έτσι ώστε να έχουν εκείνη τη νοημοσύνη που θα τα κάνει ικανούς ν’ αντιμετωπίσουν την κοινωνία και να την κατανοήσουν κι όχι απλώς να προσαρμοστούν σ’ αυτήν· έτσι ώστε βαθιά μέσα τους να βρίσκονται πάντα – όχι μόνο όσο είναι παιδιά ή νέοι – σε συνεχή ψυχολογική επανάσταση, που είναι η μόνη επανάσταση, γιατί μόνο εκείνοι που βρίσκονται μέσα τους σε συνεχή εσωτερική επανάσταση ανακαλύπτουν τι είναι αληθινό, όχι ο άνθρωπος που προσαρμόζεται, που ακολουθεί, που φοβάται, που υποτάσσεται. Μόνο όταν ερευνάς διαρκώς, παρατηρείς διαρκώς, μαθαίνεις διαρκώς, μόνο τότε θα βρεις την Αλήθεια, τον Θεό ή την αγάπη· και δεν μπορείς να ερευνάς, να παρατηρείς, να μαθαίνεις, δεν μπορείς να έχεις βαθιά επίγνωση, αν φοβάσαι. Σίγουρα, λοιπόν, ο ρόλος του σχολείου, της εκπαίδευσης, θα έπρεπε να είναι να είναι το ξερίζωμα – τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά – του φόβου που καταστρέφει την ανθρώπινη καθαρή σκέψη, τις ανθρώπινες σχέσεις και την αγάπη.
Μ
ήπως το παράκανα απόψε σε “φούμαρα τα ιντερνετικά”; Συγνώμη. Παρασύρθηκα από τα ζόρια της φίλης μου. Αλλά κι εσείς τι φταίτε;
Καλό ξημέρωμα.
Π.

Τέρας της φύσης

Άντε, πιάστε κι άλλον ένα “Χότζα-σφηνάκι” πριν πάω για ύπνο.Έχει ενδιαφέρον όταν μιλάς γενικόλογα και αόριστα πόση ασυννενοησία μπορεί να υπάρξει!
Καλό ξημέρωμα.
Π.

koypeas.jpgΒλέποντας ένας περαστικός το Χότζα να στέκεται έξω από ένα μαγαζί με  μακριά αξύριστα γένια στο πρόσωπό του και μια λεπίδα ξυρίσματος στο χέρι,  τον ρωτάει:
“Πόσο συχνά κάνεις ξύρισμα”;
“Είκοσι με τριάντα φορές την ημέρα”, απαντάει ο Νασρεντίν.
“Μα εσύ είσαι τέρας της φύσης”, απαντάει έκπληκτος ο περαστικός.
” Όχι, απλώς είμαι κουρέας”, του λέει ο Χότζας.

Τι σου πουλάνε!

Παραμυθάκι καινούργιο και με βίντεο μάλιστα που θέλει η ΑΡΙΣΤΗ, λίγο δύσκολο για σήμερα. Αλλά και γενικότερα, αν εννοεί βίντεο του ΠΑΡΑΜΥΘΑ μια κι αυτά τα έχω βάλει όλα. Πώς το λένε; “Όλα τα σωζόμενα έργα”. Αλλά για να περάσουμε μαλακά σε πιο ανάλαφρα πράγματα και με κάτι σχετικό με τις γυναίκες, για τις οποίες μίλαγαν τα δύο προηγούμενα posts, σας βρήκα μια ιστορία του Χότζα. Πριν, όμως, θα ήθελα να σας πω δυο λόγια για το chat room που έβαλε ο “μάστορας” στο blog το Σάββατο και μετά από καμιά ώρα βγήκε. Δεν ξέρω αν το πρόλαβε κανείς άλλος εκτός από την nelli nezi, αλλά πρέπει να σας πω ότι παρόλο που τον έπρηζα κι εγώ μαζί σας να το φτιάξει, εγώ ήμουν κι εκείνος που του είπα να το βγάλει επειγόντως. Πρώτον, η εμφάνιση ενός τέτοιου πράγματος εκεί κάτω δεξιά, μου φάνηκε ότι στην αισθητική του blog αυτού εδώ δεν ταιριάζει. Το ένοιωσα σαν ξένο σώμα. Δεύτερον, επί της ουσίας, μου αρέσει πιο πολύ η ιδέα να το κάνετε παιδική χαρά στα σχόλια και να γράφετε εκεί ό,τι σας κατέβει κι όσα θέλετε. Έτσι θα τα βλέπω κι εγώ, γιατί αποκλείεται να μπαίνω και σε chat room, καθαρά για λόγους επιπλέον χρόνου που δεν έχω, κι άρχισε να μ’ αρέσει να απαντάω και καμιά φορά. Τρίτον και πρακτικό, επειδή τα Σαββατοκύριακα και στις διακοπές, μπαίνω στο blog από το σπίτι μου, όπου εδώ το internet “δουλεύει με κάρβουνο”, από 4 με 5 λεπτά που έκανα πριν, με το chat room χρειάζονταν 16 λεπτά! Κόλαση! Και μπαίνω 3 έως 5 φορές την ημέρα… Έτσι είπα στον “μάστορα” ότι είχε δίκιο που από την αρχή δεν του άρεσε η ιδέα και τον πίεζα μαζί σας να το κάνει, και τέλος το θέμα.
Ας πάμε τώρα στην ιστορία του Χότζα, που είναι πολύ πιο μικρή από τα προηγούμενα.
Καλό βράδυ.
Π.

nasrudin-108.jpgΜια μέρα, ένας φίλος του Νασρεντίν, τον έπεισε να τον πάρει μαζί του σε μια επίδειξη μόδας που δεν είχε ξαναδεί ποτέ του. Ο Νασρεντίν -που δεν ήξερε ακριβώς τι είναι η επίδειξη μόδας- δέχτηκε, παρακολούθησε προσεκτικά από την αρχή ως το τέλος, κι όταν βγήκαν έξω ο φίλος του τον ρώτησε πώς του φάνηκε.
“Σκέτη απάτη”, απάντησε ο Χότζας αμέσως.

“Γιατί το λες αυτό”, ρώτησε ο φίλος του κι ο Χότζας απάντησε:
“Σου δείχνουν όλες αυτές τις ωραίες γυναίκες και μετά προσπαθούν να σου πουλήσουν τα ρούχα τους”!!

Γι’ αυτό σας αγαπώ: γιατί είστε σκατούλες! Β’ και τελευταίο μέρος.

Ε, τέτοιες που είσαστε, να μην σας αφιερώσω και ένα δεύτερο post για σας; Και δηλαδή τι έχουν τα μούτρα σας που έγραψε η marilia “ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑΜΥΘΟΣΧΟΛΙΟ!!!!!!!!! Ε, δεν παλεύεστε!!! Σαν τα μούτρα μας τον κάνατε!!!!!!!” Από όσες έχει τύχει να δω φωτογραφίες τους ή να γνωρίσω, μια χαρά είσαστε. Μακάρι να ‘ χα τέτοια μούτρα, δηλαδή 20 με 30 χρόνια νεώτερα! Ααααχ… Χα, χα, χα… Είχατε δεν είχατε το κάναμε από Παιδική Χαρά, chat room. Εσείς γράφετε κι εγώ άρχισα να απαντάω με post. Από Δευτέρα θα σοβαρευτώ και θα το βαρύνω. Προς το παρόν, πιάστε το δεύτερο και τελευταίο μέρος τού … αγαπουλοτρυφεροσκατουλοpost!!! Θυμάστε τη φράση από το χθεσινό όπου έλεγα, “…αν ενδιαφέρεσαι αληθινά κι όχι ανταγωνιστικά για το άλλο φύλο, σε κάνει να θελήσεις να μάθεις πώς χτίζεται αυτή η γυναικεία ψυχολογία σιγά σιγά, και τι είναι εκείνο που το φέρνει μέσα στο κύτταρό της γραμμένο εδώ και αιώνες, από την εποχή του «μήλου»…“; Σήμερα, λοιπόν, σας έχω βίντεο απόδειξη της ύπαρξης του “θηλυκού” μέσα σας από πάντα. Δείτε αυτό το “θηλυκό” μαζί με έναν γνήσιο, αγνό και αθώο ερωτισμό, στον υπέροχο χορό που κάνει ένα πανέμορφο, πεντάχρονο τσιγγανάκι. Θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το βίντεο στη φίλη μου τη Δέσποινα που αγαπάει τους τσιγγάνους, καθώς και στα εκατομμύρια γυναικών της γης που τις μεγάλωσαν με έναν σκληρό, φανατικό και στείρο κοινωνικά αποδεκτό ή θρησκόληπτο τρόπο ή με έναν άσπλαχνο καθωσπρεπισμό που τις έριξε σε μια άθλια υποταγή στην εικόνα του σύζυγου, στεγνώνοντας τις καρδιές και το σώμα τους και φέρνοντας ασυνείδητα πολλές φορές σ’ αυτό διάφορες αρρώστιες.
Κοιτάξτε κι εσείς αγόρια αυτό το βίντεο. Δεν είναι μόνο οι τσιγγάνες έτσι, είναι όλες οι γυναίκες – ακόμα κι αν δεν το ξέρουν. Κι αν η θυληκή δύναμη είναι ζωντανή μέσα τους, τότε είναι και εκείνες αλλά είστε και εσείς υγιείς, ζωντανοί και χαρούμενοι. Δηλαδή ούτε εκείνες φοβούνται εσάς ούτε εσείς αυτές. Γιατί θα αγαπιέστε αληθινά. Και η αγάπη δεν ξέρει από φόβο. Όπως κι ο φόβος από αγάπη. Η πάλη των δύο φύλων είναι παπαριά. Μπορεί να υπάρχουν βιολογικές διαφορές, αλλά ψυχολογικές καμία.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Πληροφορία/προειδοποίηση Β’

exagogi.jpgΌχι, δεν σας προειδοποίησα να μην μπείτε σήμερα στο blog, για να μην πάθετε τίποτα από αυτή τη φωτογραφία. Απλώς είναι το πρωινό μου, σήμερα Σαββατιάτικα. Ε, και μια και το ‘χουμε κάνει το blog chat(ra.patra)-room, παιδική χαρά και έχετε δει και σε φωτογραφίες όλη μου την οικογένεια, είπα να βάλω κι αυτήν. Ανατριχιάστε αν θέλετε, αλλά μην με λυπηθείτε γιατί λίγο μετά από αυτή τη φωτογραφία που έβγαλα μόνος μου με το κινητό με πήρε ο ύπνος και ξύπνησα από το ροχαλητό μου. Να φανταστείτε ότι παλιά τσακώθηκα με φίλο μου, επειδή μου έλεγε ότι είμαι αναίσθητος που δεν φοβάμαι στον οδοντίατρο κι εγώ του έλεγα ότι απλώς δεν φοβάμαι κι ότι εγώ δεν του λέω ότι αυτός είναι χέστης! Λοιποοόν… γυρίζοντας από τον σύντομο καρεκλάτο πρωινό μου ύπνο, βρήκα μήνυμα του “μάστορα” ότι δεν πρόλαβε να βάλει το βίντεο μα το κείμενο που είχα γράψει, γιατί τέλειωσε αργά τη δουλειά του και μετά πέταγε τη νύχτα για τη Βαρκελώνη για να δει την ξαδέρφη του. Μου υποσχέθηκε ότι θα το βάλει από εκεί. Post μέσω Βαρκελώνης δεν το φανταζόμουνα!!!
Φιλιά (Μόλις φύγει η νάρκωση)
Π.

Πληροφορία/προειδοποίηση

storyteller-with-finger.jpgΈχω γράψει και δεύτερο μέρος του χθεσινού σκατουλοpost, από τις 4 το απόγευμα, αλλά επειδή έχει και βίντεο και ο “μάστορας” έχει πραγματικά ξεσκιστεί σήμερα στη δουλειά από το πρωί, καθυστερεί. Μου υποσχέθηκε ότι θα το ανεβάσει έστω και αργά, σήμερα. Θα ήθελα, όμως να προειδοποιήσω όσες και όσους δεν αντέχουν σε δυνατές συγκινήσεις, να μην το διαβάσουν ή να το αφήσουν για τη Δευτέρα.
Θα σας δω στην Εθνική Οδό.
Φιλιά
Π.

Γι’ αυτό σας αγαπώ: γιατί είστε σκατούλες!

Άλλο είχα σήμερα στο νου να γράψω, αλλά όλο αυτό το blablaroom που φτιάξατε πραξικοπηματικά τα κορίτσια της παρέας, παρασέρνοντας ένα αγόρι κι ένα παππού – κι από δύο φορές τον καθένα στον ίδιο post, όπως εντόπισε η marilia λέγοντας το αμίμητο, «Καλέ… ξεφύγατε!!! Δεύτερο παραμυθοσχόλιο;;;; Ο Χριστός και η Παναγία!!!» – (είναι μία κι αυτή!!!), έλεγα, λοιπόν, ότι ενώ άλλο ήθελα να γράψω σήμερα, αυτά τα 38 σχόλια σε ένα post (δεν έχει ξαναγίνει!) και το ερώτημα της ΑΡΙΣΤΗΣ στη nellinezi, «…Μήπως έχεις κανένα μέσο σ’ αυτό το Blog και είσαι σίγουρη για την θέση σου;» μ’ έκαναν να σκεφτώ κάτι άλλο. Να απαντήσω, λοιπόν, στην ΑΡΙΣΤΗ ότι η nellinezi βεβαίως και έχει μέσο και είναι ακριβώς το ίδιο μέσο που έχετε όλες σας απέναντί μου, ανεξαρτήτως ηλικίας: σας αγαπώ γιατί είστε μικρές «σκατούλες». Μικρά σατανικά τσουλάκια, ήθελα να πω αλλά συγκρατήθηκα για να μην βαρύνει ο τίτλος του post.

Αν κανείς έχει γίνει μπαμπάς κοριτσιού (π.χ. όπως αυτό της φωτογραφίας) και έχει ασχοληθεί μαζί του, το έχει maria-4.JPGφροντίσει και το παρατηρεί από μικρό – πέρα από να το αγαπάει ή ίσως ακριβώς επειδή το αγαπάει – τότε μπορεί να μάθει πολλά! Το 70% όσων ξέρω για τις γυναίκες, το έμαθα από την κόρη μου.
Μέχρι τα 32 σου ό,τι σου έχει κάνει τη ζωή πατίνι, σε έχει πονέσει και σου έχει δώσει ευτυχία, σε έχει κάνει τρελό από θυμό και «βούτυρο» από γλύκα, είναι οι γυναίκες. Και ξαφνικά βλέπεις μπροστά σου, κάθε μέρα, μια γυναίκα σε μικρογραφία, που όσο μεγαλώνει είναι ένα γλυκό και όμορφο «τσουλάκι» που σε παίζει όπως πολλές που γνώρισες, αλλά αυτή δεν μπορεί να σε αφήσει. Δεν μπορεί γιατί δεν είσαι γκόμενος ή άντρας της για να σε αλλάξει, είσαι και θα είσαι μέχρι να πεθάνετε και οι δύο ο μπαμπάς της. Τέρμα.
maria-nikos_dance.jpgΈτσι, για πρώτη φορά νιώθεις με μια γυναίκα τόσο ασφαλής, τόσο βαθιά τρυφερά, όσο μεmaria-nikos.jpg καμία άλλη έως τότε! Αυτό ακριβώς, αν ενδιαφέρεσαι αληθινά κι όχι ανταγωνιστικά για το άλλο φύλο, σε κάνει να θελήσεις να μάθεις πώς χτίζεται αυτή η γυναικεία ψυχολογία σιγά σιγά, και τι είναι εκείνο που το φέρνει μέσα στο κύτταρό της γραμμένο εδώ και αιώνες, από την εποχή του «μήλου»; Αυτό, λοιπόν, που φέρνει – για να ακολουθήσω το στυλ σας κορίτσια του blog – είναι το μικρό σκατουλοσατανικογλυκοτρυφεροτσουλάκι. Απόδειξη; Η αληθινή ιστορία που θα σας γράψω και που αποδεικνύεται από τις φωτογραφίες που τράβηξα με το κινητό.
Όλα τα κορίτσια, αλλά και τα αγόρια που έχουν κόρες, θα καταλάβουν πολύ καλά τι λέω.

Ήταν πριν λίγο καιρό στο μετρό. Μπαίνοντας μέσα εκνευρισμένος από κάτι που μου είχε συμβεί, πήγα κι ακούμπησα στην απέναντι πόρτα, βαρύς. Κι ενώ ήμουν αφηρημένος, το μάτι μου έπιασε, κάτω χαμηλά ένα μικρό κοριτσάκι να κάθεται πάνω σ’ ένα σακίδιο, φορώντας το δικό του στην πλάτη, σκεφτικό, με τη μαμά του δίπλα – μια συμπαθητική, άνετη νέα κοπέλα με footer και αθλητικά παπούτσια. Το μουτράκι του μικρού κοριτσιού κι όλο το σουλούπι του, με γλύκανε ακαριαία! Δεν άντεξα! Έβγαλα το κινητό για να την τραβήξω καμιά φωτογραφία.

image01.jpg

Για να μην με καταλάβει κρατούσα το κινητό κάτω αριστερά μου, κάπως σαν να προσπαθεί να διαβάσει κάποιος με πρεσβυωπία τα ονόματα. Ένας τύπος δεξιά μου φταρνίστηκε δυνατά και την έφερε πίσω από εκεί όπου ήταν φευγάτη. Τον κοίταξε.

image02.jpg

Και τότε ήταν που με πήρε χαμπάρι. Με κατάλαβε η σκατούλα ότι τη βγάζω φωτογραφίες και με κοίταξε. Κοιτάει πάνω κι αριστερά της γιατί κοιτάζει εμένα κι όχι το κινητό.

image03.jpg

Και τότε, μου βγάζει τη γλώσσα!!! Αλλά επειδή, προφανώς, αυτό το έχει ξανακάνει και της έχει πει η μάνα της ότι δεν είναι ευγενικό, για να μην την πάρει χαμπάρι όπως είναι από πάνω της, το μικρό σκατουλοσατανικογλυκοτρυφεροτσουλάκι, μόλις μου βγάζει τη γλώσσα του κοιτάζει – δήθεν αδιάφορα – αλλού, στο κενό!

image04.jpg

Μόλις έκλεισε το στοματάκι της βάζοντας μέσα τη γλώσσα, της έβγαλα κι εγώ τη δικιά μου γελώντας. Κι εκείνη, ενώ δεν με κοίταγε, αλλά με παρακολουθούσε με την άκρη του ματιού της, γύρισε το κεφάλι της δεξιά και ξανάβγαλε τη γλώσσα της, κοιτώντας αδιάφορα πάλι το κενό.

image05.jpg

«Τι κάνεις εκεί;» της λέει η μάνα της που την πήρε χαμπάρι. Και το κοριτσάκι, διπλώνει τη γλώσσα της σαν απλώς να έπαιζε μ’ αυτήν και παίρνοντας το πιο αθώο βλέμμα της σηκώνει το κεφάλι της και κοιτάζει τη μάνα της.

image06.jpg

«Βάλε τη γλώσσα σου μέσα», της λέει κι επειδή, βέβαια, κι εκείνη έχει ένα τέτοιο κοριτσάκι μέσα της, δεν «μασάει» από το βλέμμα της μικρής όπως θα μάσαγε – αν ήταν – ο μπαμπάς της και κοιτάζει γύρω να δει σε ποιον μπορεί να έβγαζε τη γλώσσα η κόρη της. Τα μάτια της πέφτουν επάνω μου και της χαμογελάω για να επιβεβαιώσω την υποψία της και μου χαμογελάει απολογητικά για λογαριασμό της κόρης της κι εκείνη.

ΤΕΛΟΣ

Σας φιλώ πολύ όλους.
Π.