Βουβό post – όπως λέμε, “βουβός κινηματογράφος”.

Σας πεθύμησα. Έμεινα τέσσερις μέρες σιωπηλός γιατί όσα έγραφα, μου είπανε πως – ακόμα και το ποίημα – ήταν κατά βάθος πολιτικά. Και επειδή έχω μάθει να μην επηρεάζω ποτέ και κανένα, αποφάσισα να μην πω τίποτα. Δεν μπορώ τώρα, να μην σημειώσω ότι κάποια τελευταία σχόλια – και σε παλαιότερα posts – με συγκινήσανε πολύ. Επίσης, η τετρασέλιδη παρουσίαση του blog σε Κυριακάτικη εφημερίδα, προφανώς οφείλετε στη μεγάλη επισκεψιμότητα που του δώσατε εσείς. Για να επανασυνδέσουμε, λοιπόν, τη σχέση μας που είχε διακοπεί λόγω εκλογών για 4 μέρες, πάρτε αυτό που μου έστειλε η κόρη μου και γελάω τρεις μέρες τώρα!

 

bean.gif

Αφιερωμένο εξαιρετικά… όπου θέλετε εσείς.
Σας φιλώ.

Παραμυθάς.
Υ.Γ. Δεν είναι σχόλιο για κάποιο κόμμα. Είναι για την ξύλινη σοβαροφάνεια που μας έπρηξε τ’ …

Υ.Γ.2. Αύριο και το απόλυτο πολιτικό ανέκδοτο.

Σύμφωνα με τον Οδυσσέα Ελύτη

Ομολογώ ότι σήμερα – τώρα πια είναι χθες, πήγε δώδεκα και είκοσι η ώρα – δεν είχα στο πρόγραμμα να βάλω κάτι. Αλλά καθώς σκάλιζα κάποιο παλιό φάκελλο με διάφορα κείμενα, και σκεφτόμουν ότι έχω καιρό να βάλω κάτι στην κατηγορία ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ, έπεσα πάνω σ’ ένα ποίημα που είχα γράψει πριν καιρό και το ‘χα ξεχάσει. Δεν ξέρω γιατί ακριβώς, αλλά μετά το ποίημα ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ που έβαλα εδώ πριν λίγες μέρες, την χθεσινή ιστορία του “Χότζα – Ποιητή”, μου μπήκε να βάλω εδώ αυτό το ποίημα, αφιερώνοντάς το σε όσους είναι – ή θα είναι – αληθινά και βαθιά ερωτευμένοι. Ζητώ συγνώμη για το θράσος μου από τους αληθινούς ποιητές, αλλά όπως λέει κάπου κι εκείνος που έγραψε ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ που διαβάσατε εδώ πριν λίγες μέρες, «…Όταν θες να γράψεις ένα ποίημα, τι κάνεις; To γράφεις. Κι αν ξέρεις και την τεχνική, τόσo τo καλύτερo. Αλλά αν δεν έχεις τεχνική δεν πειράζει· γράφεις τo ποίημα και η χαρά βρίσκεται στο ότι τo γράφεις. Στo κάτω κάτω, όταν γράφεις ένα ερωτικό γράμμα δεν νοιάζεσαι αν έχει τεχνική· απλώς τo γράφεις με όλo σoυ τo είναι…»

Σας φιλώ.
Π.


Σύμφωνα με τον Οδυσσέα Ελύτη

Είδες; Όλα γίνονται.
Γίνεται ν’ αφήνεις την αγάπη ν’ απλώνεται τόσο πολύ,
που να τους σκεπάζει όλους
κι έτσι κανείς να μην την βλέπει
─ ούτε καν κι εμείς οι ίδιοι –
αφού είναι όλοι μέσα.

Μόνο κάποιες στιγμές,
καθώς συναντιόνται τα μάτια μας για δευτερόλεπτα,
μοιάζει το κρυφό γελοίο και θέλεις να φωνάξεις σ’ όλους:
«Ξέρετε, αγαπιόμαστε βαθιά,
αγαπιόμαστε πολύ και αληθινά!
Τόσο βαθιά, τόσο πολύ και τόσο αληθινά,
όσο δεν ξαναγαπήσαμε ποτέ,
όσο ονειρευόμαστε ν’ αγαπήσουμε
τότε που είμαστε ακόμα απλήγωτοι ─
δηλαδή αθώοι».

Και τότε έρχονται στο νου οι στίχοι του Ελύτη:
«Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι… είναι νωρίς ακόμη
μέσα στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
να μιλώ για σένα και για μένα
».
Και λες κι ακούμε τους στίχους την ίδια στιγμή κι οι δυο,
κρυβόμαστε μέσα μας για να μην μας δουν.
Εσύ χαμηλώνεις τα μάτια σου αποφεύγοντας τα δικά μου,
κι εγώ θυμάμαι το παλιό μου επάγγελμα του κλόουν
κι αρχίζω τ’ αστεία μου για να κρυφτώ μέσα σ’ αυτά.

Ναι, ώρες – ώρες το να μην υπάρχουμε εσύ κι εγώ,
εσύ κι εγώ
που μόνο εσύ κι εγώ γνωρίζουμε,
μοιάζει πολύ γελοίο…

Δεν χρειάζεται να πω το, «σ’ αγαπώ».
Αρκεί να με σκεφτείς
για να το νοιώσεις να σε τυλίγει σαν παλτό
─ όπου κι αν είσαι.

Ο Χότζας ποιητής

Έχουμε καιρό να πούμε καμιά ιστορία του Χότζα και τον αποθύμησα. Και μια και το προηγούμενο post ήταν ένα ποίημα, θα σας πω σήμερα μια ιστορία με τον Χότζα ποιητή.
Καλό βράδυ.
Π.
hotzas-poet.JPG Ο Νασρεντίν μετακόμισε κάποτε στην Αγγλία και για μερικά χρόνια έζησε στο Λίβερπουλ. Από τις πρώτες κι όλας μέρες της εγκατάστασης του, άρχισε να γράφει ποιήματα. Στα επόμενα χρόνια που ακολούθησαν, έγραψε εκατοντάδες ποιήματα και τόσο αυτός όσο και οι φίλοι του έκαναν τα πάντα για να αναγνωριστεί ο Νασρεντίν ως ποιητής.
Μια μέρα, πήγε να δει τον Χότζα στο σπίτι του ο φίλος του ο Αλί και τον βρίσκει καθισμένο μπροστά σ’ ένα τραπέζι να έχει ρίξει το κεφάλι του μέσα στα χέρια του και να κλαίει με αναφιλητά.
«Μη στεναχωριέσαι Χότζα», του είπε ο φίλος του, «δεν μπορεί τα πράγματα να είναι τόσο άσχημα, ώστε να κλαις έτσι»!
«Κι όμως, είναι…», απάντησε ο Νασρεντίν, «γιατί μόλις ανακάλυψα ότι δεν είμαι ποιητής».
«Ε, και; Το μόνο που έχεις να κάνεις», συνέχισε ο Αλί, «είναι να παρατήσεις την ποίηση, κι αμέσως θα νοιώσεις πολύ καλύτερα».
«Ναι, αλλά δεν μπορώ να το κάνω αυτό», είπε ο Νασρεντίν ξεσπώντας σε καινούργια αναφιλητά, «γιατί μου ανακοίνωσαν ότι εκλέχτηκα, ‘Ποιητής του Αιώνα’ από την Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών. Από χθες είμαι ο πιο διάσημος ποιητής της Αγγλίας…», είπε ο Χότζας ξεσπώντας πια σε ακράτητα αναφιλητά!

Τα παιχνίδια

Εκεί που ετοιμαζόμουν να βάλω εδώ το ποίημα/παραβολή που σκέφτηκα, ξαφνικά πρόσεξα ότι σήμερα είναι εννιά του μήνα. Και για να κρατήσουμε το … “έθιμο” όπως σας έχω πει, ότι μέχρι να συμπληρωθεί ένας χρόνος που έγινε αυτό το blog, θα σας λέω κάθε μήνα τα στοιχεία της AGB (ΧΑ, ΧΑ, ΧΑ…) για την επισκεψιμότητά του, έχουμε και λέμε: Σήμερα κλείνουν οχτώ μήνες και σ’ αυτό το διάστημα – έως σήμερα στις 11 το βράδυ – έχουν επισκεφτεί το blog 29.740 computers για πρώτη φορά, ενώ αυτά έχουν επιστρέψει και έχουν κάνει 132.518 “χτυπήματα” μέσα στο blog. Την ίδια ώρα σήμερα, τα σχόλια που έχουν γίνει είναι 1904!

Και τώρα το “ποίημα/παραβολή” που σας έλεγα. Είναι από ένα βιβλίο που έχω μεταφράσει και εκείνο που έχει σημασία δεν είναι ποιος το έχει γράψει, αλλά ότι είναι γραμμένο το 1927 – ογδόντα χρόνια πριν δηλαδή. Το θυμήθηκα, καθώς παρακολουθούσα στην τηλεόραση διάφορα σχετικά με τις εκλογές της άλλης Κυριακής, και σκέφτηκα ότι αφού αυτό το blog με κάποιο τρόπο παρακολουθεί την επικαιρότητα, πρέπει να μπει και κάποιου είδους αναφορά στις εκλογές. Από την πλευρά που το βλέπω εγώ προσωπικά αυτό το ποίημα, ενώ δεν είναι πολιτικό, αισθάνομαι ότι έχει κάποιο είδος σχέσης με την πολιτική. Δεν υπονοεί τίποτα για την ψήφο μου, αφού θεωρώ ότι δεν πρέπει κανείς ούτε έμμεσα να επηρεάζει – ούτε καν τα παιδιά του (ρωτήστε και τον “μάστορα” που δεν συμφωνούμε) – γι’ αυτό το θέμα. Διαβάστε το μέσα σας, αλλά “δυνατά”, προσπαθώντας να το “παίξετε” σαν να το λέγατε σε σχολική γιορτή. Ξέρετε τι θα πει, “διαβάστε το μέσα σας, αλλά δυνατά”; Αντί απλώς να διαβάζεις, το λες “δυνατά” μέσα σου, σαν να το λες στον εαυτό σου. Αυτό πολλές φορές βοηθάει να καταλαβαίνει κανείς εκείνο που διαβάζει με την καρδιά του κι όχι απλώς λογικά. Και τότε πάει βαθιά. “Ηθοποιίστικο” κόλπο, κατάλοιπο “επαγγελματικής διαστροφής” από τα νιάτα μου. Αλλά όντως βοηθάει να νοιώσει κανείς αυτό που διαβάζει κι όχι μόνο να το καταλάβει. Το ποίημα/παραβολή – και “σεντόνι” όπως θα δείτε – έχει τίτλο, “ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ”.
Καλή εβδομάδα
Σας φιλώ.
Π.

ΤΑ “ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ”

Το μικρό παιδί
άπλωσε στο γυαλισμένο πάτωμα
τα παιχνίδια του, με τάξη και φροντίδα,
όλα:
Το τύμπανο,
την τρομπέτα
τα κανόνια,
τα στρατιωτάκια
έναν αξιωματικό με πολλά χρυσά στολίδια και σπαθί
-σίγουρα στρατάρχη-
το μακρουλό τραινάκι
με τη γυαλιστερή του μηχανή,
ένα μικρό αεροπλάνο
κι ένα μεγάλο αυτοκίνητο·
όλ’ αυτά τα έβαλε στη μια πλευρά.
Στην άλλη πλευρά,
μπήκαν άλλα:
Μια κούκλα με σγουρά μαλλιά,
ντυμένη στην τελευταία μόδα
μ’ ένα κοντό φουστάνι,
με μαύρα ψηλά τακούνια
και μεταξένιες κάλτσες.
Δίπλα της, λίγο πιο ‘κει,
κάτι άντρες με μαύρα μακριά παλτά
και ψηλά καπέλα.
Ακουμπισμένη λίγο πιο ‘κει,
ήταν και μια σακούλα με κορδόνι
για να κλείνονται όλα τα παιχνίδια
μέσα εκεί.
Το παιδί τα τακτοποίησε όλα στο πάτωμα κι έφυγε.

Και τότε, όταν τα παιχνίδια έμειναν μόνα τους,
ζωντάνεψαν.

Πρώτα σηκώθηκε ένας απ’ τους άντρες
με τα μακριά μαύρα παλτά και τα ψηλά καπέλα,
και είπε με βαθιά κι απειλητική φωνή:
«Αντιπροσωπεύω το Θεό
κι ακούστε με όλοι σας καλά.
Έχω ανακαλύψει
την Κόλαση και τον Παράδεισο.
Όλοι εκείνοι που υπακούνε σε όσα λέω
θα πάνε στους Ουρανούς, στον Παράδεισο με τους Θεούς.
Αλλά εκείνοι που δεν υπακούνε
θα βουλιάξουνε στην Κόλαση και σε μεγάλη δυστυχία.
Εγώ μόνο ξέρω σε ποιον αξίζουνε οι Ουρανοί·
μόνον εγώ μπορώ να δώσω πνευματικές διακρίσεις και τίτλους πνευματικούς,
μόνον εγώ μπορώ να κάνω κάποιον άνθρωπο ευτυχισμένο ή δυστυχισμένο,
μόνον εγώ μπορώ να σας γνωρίσω το Θεό,
μόνον εγώ ξέρω το μονοπάτι που οδηγεί σ’ Αυτόν,
εγώ είμαι του Θεού ο αντιπρόσωπος, στη γη».
Κι ύστερα, άρχισε να ουρλιάζει ο άντρας με το σπαθί και τα χρυσά στολίδια:
«Εγώ είμαι ο προστάτης, ο τηρητής του νόμου,
κι εκείνος που έχει στα χέρια του τη ζωή σας·
εγώ, με τους φίλους μου τους έμπορους των όπλων,
αποφασίσαμε ν’ αρχίσουμε πολέμους,
να σφάξουμε και να σκοτώσουμε,
για να σας προστατέψουμε, φίλοι μου, απ’ τους εχθρούς σας.
Η πατρίδα μας είναι πάνω απ’ όλα
κι αλλοίμονο σ’ όποιους αρνηθούνε να σκοτώσουν,
σ’ όποιους δεν φορέσουν τη στολή του στρατιώτη,
σ’ όποιους -εγώ αποφασίσω- ότι δεν είναι πατριώτες.
Ο Θεός είναι στο πλευρό μας
και κυματίζει τη σημαία μας το χέρι του,
τη μοναδική σημαία στον κόσμο που αξίζει.»
Ύστερα ένας χοντρός, μεγαλόσωμος άντρας,
μίλησε ήσυχα καιμε σιγουριά:
«Εσείς οι δυο μπορείτε να λέτε ό,τι σας αρέσει,
αλλά εγώ είμαι εκείνος που έχει το χρήμα.
Εγώ κρατώ στα χέρια μου τα πάντα:
όλη τη κοσμική εξουσία,
όλη τη σκληρότητα,
όλη τη φιλανθρωπία,
την πρόοδο και την εξέλιξη.
Χωρίς εμένα τίποτα δεν μπορεί ν’ αποφασιστεί.
Είμαι άνθρωπος με μεγάλα πλούτη
κι όχι σαν τα δικά σου «πλούτη»,
φίλε με το μαύρο παλτό,
που είναι του Θεού.
Αυτά είχα να σας πω.»
Ύστερα ένας άντρας,
που κανείς δεν του ‘χε δώσει ως τότε σημασία, είπε:
«Μπορώ να καταστρέψω όλους τους Θεούς σας,
τις ιδανικά σας και τα πλούτη σας,
γιατί χωρίς εμένα δεν μπορείτε τίποτα να κάνετε.
Δεν μπορείτε εσείς να μου μιλάτε για Θεό
όταν εγώ ζω μέσα στη φτώχια, δουλεύοντας για σας·
ταΐστε με για ν’ ακούσω τους Θεούς σας.
Και στα κανόνια δεν μπορείτε,
έτσι για το τίποτα να με δίνετε τροφή.
Κι εσείς οι άλλοι που μιλάτε για τα πλούτη σας,
γίνεστε πλούσιοι σε βάρος μου:
μοχθώ για σας, υποφέρω για σας,
εγώ είμαι το φαΐ και οι ανέσεις σας,
εγώ πληρώνω όσα σας αρέσουνε,
αλλά εγώ θα είμαι κι η καταστροφή σας,
θα σας ξεγυμνώσω απ’ όλ’ αυτά:
θα κάνω απεργία, επανάσταση».
Ύστερα μίλησε η κούκλα με το κοντό φουστάνι:
«Με πιάνουν τα γέλια,
καθώς ο καθένας από σας,
νομίζει πως εκείνος είναι ο πιο σπουδαίος.
Αντί να δοξάζετε το μεγαλείο σας
για σκεφτείτε πού θα είσαστε χωρίς εμένα:
Ακόμα στους Ουρανούς,
που κηρύττεις φίλε με το μακρύ μαύρο παλτό,
δηλαδή στο πουθενά, αγέννητοι.
Εγώ είμαι η αδελφή σας, η μάνα σας,
η γυναίκα σας, η ερωμένη σας.
Χορεύω στους ρυθμούς ικανοποίησης
επιθυμιών σας, ακόμα και χωρίς αισθήματα·
φέρνω στον κόσμο παιδιά
– μ’ όλη την αγωνία τους- για ικανοποίησή σας·
ντύνομαι δείχνοντας όσα χρειάζεστε
για τη δική σας ευχαρίστηση·
βάφομαι και γίνομαι όπως με θέλετε
για δική σας ευχαρίστηση·
κάνω τα πάντα για ένα βλέμμα σας και λαχταρώ τον έρωτά σας·
κι ωστόσο θα ‘θελα να ‘χω παιδιά χωρίς εσάς,
αποζητώ την ελευθερία χωρίς εσάς,
παλεύω ν’ απελευθερωθώ από τον πόθο σας
και να σας δείξω την ισότητά μας,
κάνοντας πράγματα που σας αφήνουν άφωνους.
Θα μπω σ’ όλους τους χώρους που θέλετε μόνο δικούς σας,
θα πάρω όλες τις τιμές και δόξες σας,
θα με λατρέψετε,
θα με βεβηλώσετε,
είμαι γυναίκα,
αλλά εγώ είμαι ο κύριός σας».

Ύστερα άρχισαν να μιλάνε όλοι μαζί,
χωρίς κανένας να ακούει κανέναν,
αναπτύσσοντας την μια και την άλλη θεωρία,
ετούτη τη λύση και την άλλη·
η μια κοινωνική τάξη ενάντια στην άλλη τάξη,
οι πλούσιοι σε σύγκρουση με τους φτωχούς,
οι πεινασμένοι σε σύγκρουση με τους καλοθρεμμένους,
οι γυναίκες σε πάλη με τους άντρες.
Ατέλειωτη φασαρία και τέλειο χάος, δηλαδή.

Τότε το μικρό παιδί γύρισε για λίγο πίσω στο δωμάτιο,
έχωσε τα παιχνίδια του αδιάφορα μέσα στη σακούλα
– κλωτσώντας ένα δυο μέσα στη βιασύνη του –
κι ύστερα βγήκε από το δωμάτιο
γελώντας δυνατά…

Κουκουτσοφοβιτσιάρης

Χθες σκεφτόμουνα ότι φέτος κλείνουν 20 χρόνια από τότε που έφυγα από την Ε.Ρ.Τ. και έφτιαξα την εταιρία παραγωγής ΣΑΪΤΑ. Από την Ε.Ρ.Τ. παραιτήθηκα τον Ιούλιο του 1987 και η εταιρία ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρόνιας. Το όνομα και το λογότυπο της εταιρίας, όπως βλέπετε, παραπέμπει σε κάτι παιδικό. Είναι γιατί εκείνο που ήθελα να saita-logo.jpgκάνω τότε ήταν βιντεοκασέτες και κινηματογραφικές ταινίες για παιδιά – όχι τηλεόραση. Στο δρόμο φάνηκε ότι αυτό δεν μπορούσε να έχει έσοδα αφού οι δύο πρώτες βιντεοκασέτες – μία με δύο ιστορίες του Παραμυθά και μία με μία … αστυνομική τηλεταινία ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ – είναι ακόμα στα ράφια της αποθήκης. Βλέπετε τότε είσαστε ακόμα παιδιά, αλλά ίσως όχι τόσο … παιδιά ώστε να σας τις αγοράσουν. Έτσι πέρασα ξανά στην τηλεόραση, κάνοντας όλων των ειδών τις εκπομπές και κάποιες – τις λιγότερες – παιδικές. Αλλά βλέπετε, η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι – ακόμα και γονείς – δεν ενδιαφέρονται αληθινά για τα παιδιά. Από τις εκπομπές που έκανα οι πιο γνωστές παιδικές ήταν: «ΤΑ ΔΙΔΥΜΑ», «Ο ΔΡΑΚΟΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑ», «ΠΑΙΔΙ TV», «ΣΠΙΤΙ ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ», «ΤΟ ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ». Αλλά σιγά σιγά το πράγμα ψόφησε εντελώς.
Όλα αυτά είναι σαν εισαγωγή για το βίντεο που θα δείτε. Από την εποχή του ΠΑΝΤΕΧΝΗ, που είδατε σε παλιότερο post, ποτέ δεν έπαψα να προσπαθώ – δυστυχώς χωρίς καμιά απολύτως επιτυχία- να κάνω εκπομπές ή ταινίες με την τεχνική του κινούμενου σχέδιου. Μία τέτοια προσπάθεια ήταν και τα «Κουκούτσια». Η ιδέα ήταν να περνάμε στα μικρά παιδιά με δίλεπτες ιστορίες από μία φανταστική χώρα όπου κατοικούσαν όλων των ειδών τα κουκούτσια, απλά μηνύματα ψυχολογικής και κοινωνικής συμπεριφοράς. Και οι ιστορίες και τα σχέδια ήταν της κυρίας Παραμυθά (Στεφανία Ταπτά) – η μητέρα του «μάστορα» που λέμε – και το βίντεο που ανεβάζουμε σήμερα, είναι ο «ΠΙΛΟΤΟΣ» (δοκιμαστικό) της σειράς – γυρισμένος το 1992 – κι έχει θέμα το «φόβο», γι’ αυτό και το κουκούτσι που είναι ήρωας της ιστορίας είναι ο Κουκουτσοφοβιτσιάρης. Για να γιορτάσουμε, λοιπόν, τα 20 χρόνια της ΣΑΪΤΑ Ε.Π.Ε. – που είναι στα τελευταία της, χα, χα, χα… – πάρτε τον “ΚΟΥΚΟΥΤΣΟΦΟΒΙΤΣΙΑΡΗ” για τα παιδάκια σας, και χρησιμοποιήστε τον ως αφορμή για να τους πείτε ότι δεν πρέπει ποτέ και για κανένα λόγο να φοβούνται – ψυχολογικά – οτιδήποτε. Όπου υπάρχει φόβος, δεν μπορεί να υπάρχει αγάπη. Και το μόνο βαθιά κι αληθινά “κακό” (με την έννοια του αγγλικού evil – φθόνος, σκοτάδι, σατανικό, δόλιο, εκδικητικότητα, μίσος κ.λπ.) είναι ο φόβος. Ίσως κάποια φορά να βάλω κανένα “σεντόνι” – που έχουμε καιρό – για το φόβο.
Σας φιλώ.
Π.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από εδώ.

Μια ευχητήρια κάρτα

Θα ήθελα να μου επιτρέψετε απόψε να βάλω κάτι προσωπικό που βρήκα και με συγκίνησε. Στο φάκελο με τα παλιά κείμενα από τη ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ, βρήκα και μια κάρτα που μου είχε στείλει ένα από τα παιδιά που παρακολουθούσαν την εκπομπή, ο Δημήτρης ο Ρετζής. Όπως ίσως θα θυμάστε, ένα από τα θέματα της ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑΣ ήταν και μικρές ταινίες 8 χιλ. γυρισμένες από τα ίδια τα παιδιά. Δύο από τα παιδιά που έστελναν ταινίες, ήταν ο Ζαχαρίας ο Σαμολαδάς και ο Δημήτρης ο Ρετζής και το διαφορετικό από τις υπόλοιπες ήταν ότι αυτοί οι δύο, έστελναν ταινιάκια με κινούμενα σχέδια!!! Τον Ζαχαρία τον έχω εντοπίσει, αφού κρατήθηκε μια επαφή όλα αυτά τα χρόνια και τώρα είναι ένας από σας που παρακολουθούν αυτό το BLOG και γράφει και σχόλια. Τον Δημήτρη τον έχω χάσει, αλλά ξέρω ότι κι εκείνος ακολούθησε αυτό το επάγγελμα όπως κι ο Ζαχαρίας. Σήμερα θέλω να σας βάλω εδώ μια κάρτα που μου είχε στείλει ο Δημήτρης στη γιορτή μου, ζωγραφισμένη με πενάκι από τον ίδιο, παιδί γύρω στα 12 τότε. Το συγκινητικό για μένα είναι ότι γράφει στο πίσω μέρος της κάρτας: πράγματα που τότε τα είχα πάρει μόνο από εκείνον και νόμιζα ότι είναι κάτι μεμονωμένο. Τώρα, 23 χρόνια μετά, όταν άνοιξε αυτό το BLOG, ανακάλυψα από τα σχόλιά σας ότι αυτές οι τρυφερές και συγκινητικές εκδηλώσεις δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό, αλλά κάτι που το ένοιωθαν όλα τα παιδιά που έβλεπαν εκείνες τις εκπομπές, ανεξάρτητα αν έγραφαν ή όχι. Κι αυτό το «κάτι» φαίνεται ότι είχε πάει πολύ βαθιά, για να εκδηλώνεται το ίδιο, όπως τότε του Δημήτρη, και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια.
Σας φιλώ.
Π.

hil-front-1.jpg

 hil-back-1.jpg

Το ξύλινο πολεμικό αεροπλανάκι

 

 

Αυτό το παραμύθι που θα διαβάσετε, μαζί με τα σχέδια, το βρήκα μέσα σε ένα φάκελλο με διαφορά κείμενα της ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑΣ.  Ούτε που το θυμόμουνα. Ελπίζω να σας αρέσει και εσάς και στα παιδιάκια σας – όσοι έχετε. Μια καλή ιδέα θα ήταν να το τυπώσετε και να το κάνετε βιβλιαράκι.
Σας φιλώ πολύ.

 storyteller-01.jpg

Μια φορά κι έναν καιρό, ο πατέρας ενός αγοριού – του Λευτέρη – γύρισε από το πατρικό του σπίτι όπου είχε πάει να δει τη γριά μάνα του – τη γιαγιά του Λευτέρη – κι έφερε μαζί του από ‘κει το παλιό, παιδικό του ξύλινο πολεμικό αεροπλανάκι.

aeroplane-02.jpg

Παρ’ όλο που ήταν ξεβαμμένο και παλιό, το σκαρί του έδειχνε γερό ακόμα κι υπήρχε ακόμα στην πλάτη του δεμένο το λεπτό, αλλά γερό, σκοινί απ’ όπου το κράταγε και το γύρναγε γύρω γύρω σαν να πετάει. Κι έτσι, ο πατέρας του Λευτέρη αποφάσισε να το πάρει και να το πάει στο γιο του, παρόλο που δεν συνήθιζε να του παίρνει πολεμικά παιχνίδια.

aeroplane-03.jpg

Ο μικρός Λευτέρης έλειπε κι έτσι όταν ο πατέρας του έφτασε στο σπίτι, άφησε το ξύλινο πολεμικό αεροπλανάκι στο πάτωμα, όπου ήταν απλωμένα και τ’ άλλα παιχνίδια του παιδιού, που υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό το καινουργιοφερμένο αεροπλανάκι.

aeroplane-04.jpg

«Είσαι στ’ αλήθεια πολεμικό αεροπλάνο», ρώτησε ένα σιδερένιο τραινάκι. «Κι έχεις πάει στον πόλεμο», συνέχισε γεμάτο περιέργεια, «έχεις πάρει μέρος σε πολλές μάχες;»

aeroplane-05.jpg

«Σίγουρα θα πλήξεις μαζί μας, γιατί εμείς δεν είμαστε πολεμικά παιχνίδια», του είπε το κουβαδάκι της άμμου. «Του Λευτέρη δεν του αγοράζουν ποτέ πολεμικά παιχνίδια», συμπλήρωσε ένα ξύλινο αμαξάκι που ήταν δίπλα στον κουβά.

aeroplane-02.jpg

«Αλήθεια», σκέφτηκε το αεροπλανάκι , «μέσα σε τόσα παιχνίδια, δεν υπάρχουν ούτε στρατιωτάκια, ούτε όπλα, ούτε τανκς»! Όμως το ξύλινο πολεμικό αεροπλανάκι δεν ένοιωθε μοναξιά και ήταν πολύ ευχαριστημένο που δεν θα πολεμούσε πια.

aeroplane-07.jpg

Και τότε θυμήθηκε τα παλιά τα χρόνια και τον φίλο του τον μολυβένιο στρατιώτη, που ήταν δίπλα στο κανόνι. Σε κανένα από τους δύο δεν άρεσε να παίζουν τον πόλεμο. Όμως τα παιδιά δεν νοιάζονταν και δεν καταλάβαιναν πόσο μισούσαν αυτό το παιχνίδι το ξύλινο αεροπλανάκι, τα κανόνια και οι μολυβένιοι στρατιώτες.

aeroplane-08.jpg

Και το ξύλινο αεροπλανάκι μελαγχόλησε καθώς σκέφτηκε πως τα παιδιά τότε, στο παιχνίδι τους επάνω το έβαζαν να κυνηγάει άλλα αεροπλανάκια.

aeroplane-09.jpg

Και θυμήθηκε που κάνανε γραμμές μ’ ένα μολύβι κάτω από το φτερό του, όσα ήταν – δήθεν – τα καράβια του εχθρού που είχε βουλιάξει.Αλλά όλα αυτά είχαν περάσει πια.

aeroplane-10.jpg

Από εκείνη την ημέρα, το μικρό αεροπλανάκι ζούσε ευτυχισμένο γιατί ο μικρός Λευτέρης έπαιζε με παζλ, νερομπογιές και ρομποτάκια, και χαιρόταν ανάμεσα στα άλλα παιχνίδια, τον ήλιο που έμπαινε από το παράθυρο.

aeroplane-11.jpg

«Μα δεν νοσταλγείς τις μέρες της δόξας σου», τον ρώτησε μια μέρα η αρκουδίτσα με τον μεγάλο φιόγκο. «Δεν σε πειράζει που δεν κάνεις πια ηρωικές πράξεις;»

sun-12.jpg

Όμως ο φίλος μας χαμογελάει και δεν μπαίνει στον κόπο ν’ απαντήσει, γιατί πώς να τους εξηγήσει ότι, «ΟΧΙ» δεν ντρέπεται που προτιμάει τον ήλιο και τη συντροφιά τους από τον πόλεμο.

aeroplane-13.jpg

Μικρή Αγγελία

post1.jpgΜια φορά κι έναν καιρό, εκεί που ένα ηλικιωμένο ζευγάρι κοιμόταν ήσυχο, ξαφνικά – μέσα στα άγρια μεσάνυχτα – η γυναίκα ξύπνησε από γελάκια και διάφορα μουγκρητά ευτυχίας του άντρα της και τον κοίταξε χαμογελώντας πονηρά καθώς φαντάστηκε τι θα έβλεπε αυτός μέσα στον ύπνο του. Τίποτα, όμως, από όσα φαντάστηκε η γυναίκα δεν συνέβαινε. Εκείνο που έβλεπε ο άντρας μέσα στον ύπνο του, ήταν ότι είχε πάει – λέει – στο περίπτερο κι είχε ανοίξει ανυπόμονα την εφημερίδα που έπαιρνε πάντα, στη σελίδα με τις μικρές αγγελίες, για να διαβάσει την μικρή αγγελία που ο ίδιος είχε καταθέσει την προηγούμενη μέρα, για τη στήλη των συνοικεσίων. Τη διάβασε με ένα πλατύ ευτυχισμένο χαμόγελο στο πρόσωπό του, κάνοντας όνειρα ─ μέσα στο όνειρο. Και να τι έλεγε η αγγελία του:

«Παππούς 65 alex-and-me-2.jpgχρονών, επειδή ξετρελάθηκε από το νεογέννητο εγγονάκι του, θέλει να αποκτήσει κι ένα ακόμα δικό του παιδί (τέταρτο), αλλά επειδή η σύζυγός του αρνείται μετά βδελυγμίας να περάσει κι άλλη φορά όλο αυτό το λούκι στη ζωή της, του επιτρέπει να το κάνει με άλλη και να πάει να το μεγαλώσει κι αλλού μόνος του, γι’ αυτό κι εκείνος ζητάει: κυρία ή δεσποινίδα, μεταξύ 28 και 38 χρονών, χωρίς κανένα άλλο προσόν εκτός από καλή υγεία, η οποία θα δεχτεί να κάνει μαζί του ένα παιδί (κατά προτίμηση κοριτσάκι), αλλά μετά, όμως, εκείνη θα φύγει και θα του το αφήσει να το μεγαλώσει αυτός μόνος του, χωρίς καμία δική της υποχρέωση. Το όνειρό του από πάντα ήταν να γίνει … ανύπαντρος πατέρας».
Αααααχχχ, τι ευτυχία που ένοιωθε!… Και μετά ξύπνησε…
Κι έζησε αυτός καλά κι εμείς καλύτερα.

Σας φιλώ.
Καλό μήνα και καλή εβδομάδα

Π.