Χιλιοποδαρούσα και: “έρημά μου νιάτα που τσαλακωθήκατε…”

Χα, χα, χα… Δεν άντεξα βλέποντάς με στο βίντεο της ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑΣ, πώς ήμουν 23 χρόνια πριν, και τό ‘ριξα το βρωμόλογό μου. Όποιος το ‘πιασε συγνώμη… Λοιπόοοοον… Ομολογώ ότι όταν αρχίζαμε αυτό το BLOG ήταν για να είναι αυστηρά ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ, αλλά έτσι που το πάτε – εσείς θα το πάτε όπου θέλετε – έχουν να δουν τα μάτια μας!… Έχω βρει και ΚΗΠΟ ΜΕ ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ και ΙΟΛΗ που είδα σε κάποιο BLOG, και ΦΡΟΥΤΟΠΙΑ και λοιπά. Σήμερα, λοιπόν, από τον “Παραμυθά”, πάμε στον “κύριο Νίκο”, τη “Ροζαλία”, τον “Τιμολέοντα” και τη “Χιλιοποδαρούσα”. Ξέρω ότι κάποιες και κάποιοι θα το χαρούν περισσότερο από τον Παραμυθά, γιατί είναι η επόμενη φουρνιά παιδιών που άρχισε τότε να βλέπει τηλεόραση. Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ είχε αρχίσει τον Οκτώβριο του 1978 και η ΧΙΛΙΠΟΔΑΡΟΥΣΑ τον Νοέμβριο του 1983.
Βρισκόμαστε, λοιπόν, στις 6 Νοεμβρίου του 1984, ημέρα Κυριακή και στις 4 η ώρα το απόγευμα. Ο γιος μου και σημερινός blogmaster είναι 8 μηνών και 6 ημερών, κάποιοι από σας αγέννητοι απ’ ό,τι έχω καταλάβει, άλλες κι άλλοι πιτσιρίκες και πιτσιρίκοι, κι εγώ “πετσί και κόκκαλο”! Η εκπομπή ‘ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ” γιορτάζει ένα χρόνο από τότε που άρχισε, δηλαδή στις 6 Νοεμβρίου του 1983. (Χα, χα, χα… βουρκώσατε;) Θα δείτε την αρχή αυτής της εκπομπής και κατά διαστήματα θα βάζω κομμάτια της, γιατί όπως θα θυμάστε, δεν ήταν επεισόδια ολόκληρα όπως ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ, αλλά μικρά σκετσάκια, ανάμεσα σε διάφορα θέματα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Υ.Γ. Είδα στα σχόλια δύο παιδιών να πέφτει η ιδέα μπας και βρεθούμε και ζωντανά, κάπως σαν reunion που λέει κι ένα απ’ αυτά. Καθίστε ήσυχα, γιατί δεν θέλω και πολύ. Ήδη μου έχει περάσει από το μυαλό, αλλά…

Κατεβάστε το video από εδώ.

“Αυτό το σκατό θα μου πει εμένα…”

Σήμερα, λέω να σας βάλω εδώ το δεύτερο κείμενο από τη σειρά, “ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ”. Δυο λόγια πριν: Έχω βρει βίντεο με -έστω αποσπάσματα – από όλα όσα μου ζητάτε, ακόμα και από τον ΚΗΠΟ ΜΕ ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ. Τα περνάμε από την επεξεργασία που χρειάζεται για να ανέβουν στο ίντερνετ και θα τα δείτε σύντομα. Επίσης, επειδή – όπως έχω πει – είναι δύσκολο να απαντάω στον καθένα χωριστά, αλλά και δεν θα ήθελα να τρώω τον χώρο με δικά μου σχόλια, άσε και που δεν θα ‘θελα τώρα να κάνω τον “ξερώλα” και να σας πλακώνω στο κήρυγμα, συνήθως αποφεύγω να κάνω σχόλια πάνω στα δικά σας. Τέλος πάντων, αν κάποιος ή κάποια αισθάνονται ότι θα ήθελαν να πούμε κάτι ειδικό, μπορώ να το κάνω με απ’ ευθείας e-mail. Μόνο που θα πρέπει να μου γράφετε το σωστό σας e-mail , γιατί κάποιο παιδί -δεν θυμάμαι ποιο – μου ζήτησε να έρθουμε σε επικοινωνία, του απάντησα, αλλά το μήνυμα γύρισε πίσω με την ένδειξη, FATAL ERRORS. Επίσης, τώρα “το ‘πιασα” πώς γίνεται κι άρχισα να επισκέπτομαι τα blog σας κι αυτό μ’ αρέσει πολύ. Λοιπόοοον… Πάμε να σας πω, γιατί σήμερα ο τίτλος: “Αυτό το σκατό θα μου πει εμένα”.

Read the rest of this entry »

Μπουκάλια στη θάλασσα και κεφτέδες με τηγανητές πατάτες και κοκορέτσι.

Χα, χα, χα… ναι ξέρω, μ’ αυτόν τον τίτλο μπορεί να σκεφτήκατε: «πάει ο παππούς, λάλησε τελικά από τη χαρά του και τη συγκίνηση με αυτά που του γράφουμε»! Μπα… Μη σας νοιάζει. Αντέχω. Τον τίτλο αυτού του post τον σκέφτηκα από τα σχόλια δύο παιδιών. Το ένα λίγο παλιότερο, του παιδιού που λέει για τον παππού του που ψαρεύανε και το άλλο σήμερα, του παιδιού (δεν σας πειράζει που σας λέω «παιδιά») που λέει, «Με χαρά βλέπω πως υπάρχουν αρκετοί που έχουν ανάλογες απόψεις εδώ μέσα… Πού κρύβεστε όλοι εσείς στην καθημερινότητά;»   Για το πρώτο, λοιπόν, ήθελα να πω ότι: δεν είμαι χορτοφάγος. Δεν τρώω κρέας κανενός είδους, αλλά τρώω ψάρι. Και δεν τρώω κρέας, όχι για λόγους «θρησκευτικούς». Άλλωστε, από μικρό παιδί δεν είχα καμία τάση για θρησκείες και τέτοια. Αλλά δεν είμαι «άθεος». Ξέρετε, δεν πιστεύω ότι υπάρχουν «άθεοι»· «άθρησκοι», ναι  αλλά «άθεοι», όχι – κι ας μην το ξέρουν. Αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση. Έπαψα να τρώω κρέας το 1986, τότε που έπαψα να καπνίζω. (Δεν «έκοψα» το τσιγάρο, «έπαψα να θέλω να καπνίζω». Είναι πολύ διαφορετικό, όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, κι αν κανείς θέλει, κάποια φορά θα σας το εξηγήσω.) Το 1986, λοιπόν, ένα βράδυ, εκεί που είμαστε σε κάποια εστιατόριο, είχα παραγγείλει την μπριζολάρα μου με τηγανητές πατάτες για γαρνιτούρα. Μόλις μου την έφεραν και πήγα να ορμήξω με το μαχαίρι και το πιρούνι, δεν ξέρω πώς διάολο έγινε και ξαφνικά την σκέφτηκα ως μέρος ενός ολόκληρου ζώου! Και το λυπήθηκα! Τα ‘παιξα! Παρ’ όλα αυτά άρχισα να την κόβω, αλλά πάλι μου πέρασε σαν φλασιά η εικόνα ανθρώπων που σκοτώνουν ελάφια, κόβουν λαιμούς κοτόπουλων, ανθρώπων που μαχαιρώνονται ή σκοτώνονται, κι αυτό ήταν. Μπορεί να σας φανεί παράξενο, αλλά ντράπηκα που δεν μπορούσα να φάω την μπριζόλα, κι άρχισα να την κόβω, την έκανα «νιανιά» που λένε, να μοιάζει σαν αποφάγια, έτρωγα πατάτες και σαλάτα, και κανείς δεν πρόσεξε τίποτα. Τις επόμενες μέρες ανακάλυψα ότι δεν μπορούσα να φάω ούτε ψάρι. Λίγο, αργότερα όμως, κάποια διαιτολόγος με την οποία συζήτησα, μου είπε ότι όσο κάνω αυτή τη δουλειά στην τηλεόραση που έχει πολύ στρες, να τρώω που και που ψάρι, επειδή δεν έτρωγα όσπρια και πολύ τυρί. Έτσι δεν ξανάφαγα κρέας, και τρώω ψάρι που και που, εικοσιένα χρόνια τώρα. Και πού κολλάνε οι κεφτέδες και το κοκορέτσι; Χα, χα, χα… Μαζί με τις τηγανητές πατάτες, είναι κι αυτά το αγαπημένο μου φαγητό από παιδί. Κι όταν, πριν καιρό που μένανε τα παιδιά μαζί μας, η γυναίκα μου τους μαγείρευε κεφτέδες, έτρωγα κι εγώ. Αλλά και τώρα, όταν βρεθώ σε κάποιο σπίτι που έχουν τηγανητούς κεφτέδες, τρώω χωρίς συζήτηση. Και βέβαια κάθε Πάσχα, να μεν δεν τρώω αρνί, αλλά αν βρεθώ κάπου που έχουν κοκορέτσι, τρώω ασυζητητί. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, η γεύση του κοκορετσιού και των κεφτέδων μου ξυπνάει κάτι παιδικό μέσα μου, κάτι σαν να κάνω αταξία. Βλέπετε, έχει μεγάλη διαφορά να σου έχουν επιβάλλει κάποια πειθαρχία απ’ έξω από το να έχει γεννηθεί αβίαστα και φυσιολογικά μια πειθαρχεία μέσα σου, γιατί τότε δεν είσαι φανατικός.

Αυτά για το πρώτο σχόλιο. Για το δεύτερο σχόλιο τώρα, «Με χαρά βλέπω πως υπάρχουν αρκετοί που έχουν ανάλογες απόψεις εδώ μέσα… Πού κρύβεστε όλοι εσείς στην καθημερινότητα;…», όταν το διάβασα σκέφτηκα πως τότε που έκανα τον «Παραμυθά» στην τηλεόραση, αναρωτιόμουν αν και ποιοι τον βλέπουν και τι καταλαβαίνουν. Ένοιωθα σαν ναυαγός που πετάει μπουκάλια με μήνυμα στη θάλασσα  και δεν ξέρει αν και πότε θα τα πάρει κάποιος. Και να που τώρα, ύστερα από τριάντα χρόνια σχεδόν, μαθαίνω ότι τα «μπουκάλια» μου τα έβρισκαν κάποιοι και διάβαζαν το μήνυμα, αλλά επειδή ήταν μικροί κι αδύναμοι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα, αλλά μπορούσαν να κρατήσουν φυλαγμένο στην καρδιά τους το «μήνυμα» και να που τώρα βρεθήκαμε. Γιατί το «πήρατε το μήνυμα» και το φυλάξατε στην καρδιά σας, επειδή εκεί απευθυνόταν και για πράγματα της καρδιάς μιλούσε. Το μίσος, ξέρετε, το «κακό», είναι πολύ ισχυρά και κάνουν τα πάντα για να σε δελεάσουν, ενώ η αγάπη δεν κάνει τίποτα, αλλά είναι ανθεκτική και περιμένει εκεί να την νοιώσεις. Σαν τα μπουκάλια των ναυαγών στη θάλασσα, που το κύμα τα φέρνει σε κάποια παραλία και πηγαινοέρχονται στην άμμο περιμένοντας αυτόν που θα τα δει και θα σκύψει να τα πάρει. Γι’ αυτό μωρά μου, μη φοβάστε να «πετάτε μπουκάλια» με κάτι από την καρδιά σας μέσα, γιατί πάντα υπάρχει κάποιος που γι’ αυτόν είναι «το μπουκάλι» και θα το βρει και θα το πάρει. Δεν είναι πολλοί, αλλά υπάρχουν. Άλλωστε, δεν είναι και πολλοί που πετάνε «μπουκάλια».
Σας φιλώ.
Π.
Υ.Γ. Χα, χα, χα… σκέφτηκα μια πολύ μελό φράση: “Μέσα σ’ αυτή τη θάλασσα της βίας, του φθόνου, του ανταγωνισμού και της κακίας, υπάρχουν και οι ναυαγοί της αγάπης που πετάνε μπουκάλια στη θάλασσα… ” Χα, χα, χα… ακούγεται πολύ μελό, αλλά ίσως να ‘ναι κι έτσι, ποιος ξέρει…

Σύντομο συμπλήρωμα στο χθεσινό post “η γιαγιά μου”

Επειδή είδα κάποια σχόλια για τα “ξύλινα παπούτσια” που φορούν γιαπωνέζες , τους “κρίκους” των Νηγιριανών γυναικών και την “κλειτοριδοεκτομή” στην Αφρική, θα ήθελα να πω δυο λόγια:
Τα ξύλινα παπούτσια τα φορούσαν οι γκέισες από μικρά κορίτσια, ώστε όταν μεγάλωναν να έχουν μικρά πόδια για λόγους αισθητικούς. Αλλά ο λόγος για τον οποίο ξεκίνησε η ιστορία, μου έχουν πει ότι ήταν για όλες τις γυναίκες καλών οικογενειών, για να μένουν όντως τα πόδια τους μικρά, αλλά όχι για λόγους αιθητικούς. Το έκαναν για την περίπτωση που η γυναίκα θα απατούσε τον άντρα της, και τα πόδια της που θα ήταν μικρά, ατροφικά δηλαδή, δεν θα της επέτρεπαν να τρέξει για να ξεφύγει από τον άντρα της που θα ήθελε να την πιάσει για να τη δείρει.
Οι σιδερένιοι κρίκοι που φοράνε σε κάποιες φυλές της Αφρικής οι γυναίκες, και που τους προσθέτουν σιγά σιγά από μικρή ηλικία, είναι για ένα είδος θανατικής εκτέλεσης: για να κρατάνε τον αυχένα ατροφικό, κι όταν μια γυναίκα απατήσει τον άντρα της, κόβουν τους κρίκους, κι επειδή ο λαιμός είναι ατροφικός, πέφτει το κεφάλι, σπάει ο αυχένας και η γυναίκα πεθαίνει.
Η κλειτοριδοεκτομή γίνεται στην Αφρική στα μικρά κορίτσια σε μία ειδική τελετή, όπου τους κόβουν την κλειτορίδα για να κάνουν σεξ μόνο για λόγους αναπαραγωγής και όχι ευχαρίστησης. Γίνεται ακόμα και σήμερα, με δείγμα εξέλιξης το γεγονός ότι δεν το κάνουν πια στο σπίτι με σπασμένο γυαλί όπως πολύ παλιά ή ξυραφάκι αργότερα, αλλά με ειδική επέμβαση σε Νοσοκομείο! (Διαβάστε το βιβλίο της Γουόρεν Ντίρυ, “Το Λουλούδι της Ερήμου”.) Αυτά και συγνώμη αν σας ξαναστενοχώρησα.
Καλή Κυριακή.
Φιλιά
Π.

Η γιαγιά μου

Αυτή την Παρασκευή έλεγα να σας βάλω για το Σαββατοκύριακο κάτι από την «Χιλιοποδαρούσα», αλλά άκουσα σήμερα ότι χτες ήταν η «Ημέρα της γυναίκας» κι είπα να ψάξω να βρω κάτι με γυναίκα για να συμμετέχω – έστω και καθυστερημένα – στη γιορτή. Κάτι όπως οι κούπες του Μέντη Μποσταντζόγλου που έγραφαν πάνω, «ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ». Βρήκα, λοιπόν, ένα επεισόδιο του «Παραμυθά» με γυναικείο τίτλο που λέγεται, «Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ».
Χθες, λοιπόν, ήταν η «Ημέρα της γυναίκας». Πώς λέμε, «Η ημέρα του παιδιού», «Η ημέρα κατά του καρκίνου», «Η ημέρα των ζώων»; Την γιορτή της γυναίκας τη φτιάξαμε εμείς οι άντρες γιατί από αρχαιοτάτων χρόνων, σε όλη τη γη, όλες οι μέρες του χρόνου είναι δικές μας. Καταλαβαίνετε αγόρια; Εμείς φτιάξαμε τη «μέρα της γυναίκας» όπως φτιάξαμε και: την κακοποίηση, το βιασμό, τη «ζώνη αγνότητας», το φερετζέ, τη μπούργκα, τα ξύλινα γιαπωνέζικα παπούτσια, τους χαλκάδες στο λαιμό των Νιγηριανών γυναικών, την κλειτοριδοεκτομή. Κι όλα αυτά από φόβο, από σεξουαλικό φόβο. Εδώ και σε μια τελετή για σχέση αγάπης – υποτίθεται – την τελετή του γάμου, προσθέσαμε τη φράση, «και η γυνή να φοβείται τον άνδρα». Καταλαβαίνετε τι θα πει αυτό; «Χέσ’τη την αγάπη, ο φόβος έχει σημασία».
Για την «Ημέρα της γυναίκας», λοιπόν, διάλεξα να σας βάλω το επεισόδιο του «Παραμυθά», «Η γιαγιά μου».
Αφιερώνω το επεισόδιο στην ανάμνηση όλων των γυναικών που έθαψαν μέσα τους ό,τι καλύτερο είχαν επειδή τους μεγάλωσαν μαθαίνοντάς τους ότι ντε και καλά, πάση θυσία, πρέπει να παντρευτούν κάποιον άνδρα, και δεν τους έμαθαν – όπως δεν έμαθαν και στ’ αγόρια τους – την αγάπη ανάμεσα στην γυναίκα και στον άνδρα.
Αφιερώνω το επεισόδιο σε όλες τις γυναίκες, που εξαναγκάστηκαν από φόβο να είναι ανέντιμες απέναντι στους άντρες τους, που έθαψαν μέσα τους ό,τι καλύτερο είχαν και παθαίνοντας γι’ αυτό καρκίνο: τους αφαίρεσαν το στήθος ή τη μήτρα ή πέθαναν· το αφιερώνω στις γυναίκες που ο γάμος τούς σάλεψε στο τέλος το μυαλό και χώθηκαν στην κατάθλιψη, τα ψυχοφάρμακα ή και τα ψυχιατρεία ή έσβησαν τη ζωή τους με αλτσχάιμερ· το αφιερώνω στη μνήμη τής μάνας μου που έχασε το φως της ράβοντας για να ζήσει τα παιδιά της.
Το αφιερώνω σε όλες τις γιαγιάδες, τις μαμάδες, τις κόρες, τους παππούδες, τους μπαμπάδες και τους γιους που θα το δούνε.
Σας ζητώ ειλικρινά συγνώμη αν τα παραπάνω σας στενοχώρησαν ή έστω σας ενόχλησαν, όμως: καλά είναι τα παραμύθια, αλλά να λέμε που και που και καμιά αλήθεια.

Σας φιλώ γλυκά και καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Υ.Γ. Και κάτι ακόμα, μια και το αρχίσαμε. Όσες από σας έχετε αγόρια, να είστε πολύ προσεκτικές, γιατί αν έχετε άντρες που σας πρήζουνε, να ξέρετε ότι κάποια γυναίκα – η μάνα τους – τους έκανε να πιστεύουν ότι εκείνη ήταν τέλεια και ψάχνουν τώρα την τέλεια. Επίσης, όσοι από σας έχετε κόρες να είστε πολύ προσεκτικοί, γιατί αν έχετε γυναίκες που σας ψήνουνε το ψάρι στα χείλη, κάποιος άντρας – ο πατέρας τους – τους έκανε να πιστεύουν ότι εκείνος ήταν τέλειος και ψάχνουν τώρα τον τέλειο. Τέλειοι άνθρωποι δεν υπάρχουν. Αν είμαστε τέλειοι δεν θα είμαστε εδώ. Δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι, υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που για να έχουν αληθινές, ισορροπημένες και φυσιολογικές σχέσεις μεταξύ τους, χρειάζεται η κατανόηση που τη φέρνει ο σεβασμός του ενός για τον άλλον και σεβασμός σημαίνει αγάπη.
Υ.Γ.2. Χίλια συγνώμη για το τελευταίο «κήρυγμα». Δεν θα το ξανακάνω, αλλά δεν μου πάει η καρδιά να το κόψω. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι «κήρυγμα», αλλά κάτι μέσα από την καρδιά μου. Γιατί έχω μια κόρη που εγώ την έκανα να έχει το «σύνδρομο της μικρής πριγκίπισσας» κι ένα γιο που η μάνα του τον παράμαθε, «να τον αφήνουν οι γυναίκες στην ησυχία του».

Κατεβάστε το βίντεο από εδώ

Τι θα πει “ηθοποιός”, μπαμπά;

Κάποιος από σας με ρωτάει τι δουλειά κάνω τώρα. Ως “Παραμυθάς” γράφω και λέω παραμύθια και εδώ και τρεις εβδομάδες – κατόπιν υποδείξεως και επιμονής του γιου μου, που είναι και ο blogmaster που λέω καμιά φορά -απέκτησα και αυτό το blog, το οποίο επειδή: γράφω, διαβάζω, ψάχνω τα αρχεία μου της τηλεόρασης από το 1978, αντιγράφω από βιντεοταινίες σε DVD RECORDER, από εκεί σε σκληρό δίσκο, και μετά κάνω και ξεσκαρτάρισμα, νομίζω ότι είναι κανονική δουλειά κι αυτό, άσχετα αν γίνεται για το κέφι μου κι επειδή με συγκινήσατε. Τώρα: αν ρωτάτε ως “Πιλάβιος” τι δουλειά κάνω, σας λέω ότι η φορολογική μου δήλωση λέει, “ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ-ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ”, αλλά στο ΤΕΒΕ είμαι καταχωρημένος ως “ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ”, και τέλος η ταυτότητά μου γράφει το επάγγελμα που έκανα από τα 8 μου χρόνια (1951) έως τα 31 μου (1974) και που είναι: “ΗΘΟΠΟΙΟΣ”. (Εδώ μπήκε ο γιος μου και βλέποντας αυτό που γράφω μου είπε να βάλουμε να υπάρχει κάπου στο blog το βιογραφικό μου, όπως το δίνω σε διάφορες δουλειές. Χα, χα, χα… παρ’ όλο που σας έχω πει “χέστε τον Πιλάβιο” θα το βάλω εδώ μπας και το δει κανείς από την τηλεόραση και πάρω και καμιά δουλειά.) Αυτό, λοιπόν, το “ΗΘΟΠΟΙΟΣ” που γράφει ως επάγγελμα η ταυτότητά μου, μ’ έκανε τώρα να θυμηθώ κάτι που είχα σε ένα βιβλίο με παραμύθια του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, που έβγαλα πριν πολλά χρόνια. Είχα πάει τότε να κάνω φωτογράφιση με τα ρούχα του “ΠΑΡΑΜΥΘΑ” για το βιβλίο, παίρνοντας μαζί και την κόρη μου που ήταν τότε 7 χρονών. Κάποια στιγμή με ρώτησε: “Τι είναι ηθοποιός μπαμπά”; Κι έτσι έφτιαξα αυτό που θα διαβάσετε και θα δείτε.

ithopoios1.jpg
Πριν γράψω όσα θα διαβάσετε εδώ, παιδεύτηκα πολύ. “Πρέπει ή δεν πρέπει”, αναρωτιόμουν μέσα μου.
“Όχι, δεν πρέπει να τα γράψεις”, με συμβούλευσαν μερικοί φίλοι μου που τους ρώτησα, “καλύτερα ν’ αφήσεις τα παιδιά να πιστεύουν ό,τι θέλουν για σένα”.
“Μα τα παιδιά”, τους έλεγα, “είναι φίλοι μου. Θέλω να τους πω την αλήθεια. Κι αν δεν τους πω την αλήθεια, δεν μπορώ να τους πω, πώς εξήγησα σ’ ένα κοριτσάκι τι θα πει ηθοποιός¨.
Έτσι απαντούσα στους μεγάλους και στο τέλος το αποφάσισα. Λοιπόν: Δεν είμαι ο Παραμυθάς. Με λένε Νίκο και κάνω τον Παραμυθά, όπως κάνει ένας ηθοποιός. Τώρα θα μου πείτε, “τι σημαίνει ηθοποιός;” Ε, το ίδιο με ρώτησε κι η κόρη μου. Ναι, έχω και μια κόρη, που είναι εφτά χρονών και τη λένε Μαρία. Καλύτερα, όμως, να σας τα πω από την αρχή.
Προχτές τ’ απόγευμα που γύρισα από τη δουλειά στην τηλεόραση, με ρώτησε η κόρη μου:
– Τι θα πει “ηθοποιός” μπαμπά;
ithopoios2.jpg – Ηθοποιός παιδί μου, της είπα εγώ, είναι ένας άνθρωπος που η δουλειά του είναι να λέει με ειλικρίνεια ψέμματα. Όπως κάνουν και οι δικηγόροι και οι πολιτικοί. Μόνο που ο ηθοποιός δεν λέει απλώς ψέμματα, αλλά “κάνει”, “παίζει”, άλλους ανθρώπους σαν να μην είναι ο εαυτός του, αλλά οι άλλοι άνθρωποι που παριστάνει στο θέατρο, στο κινηματογράφο, στα ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και που λέγονται “ρόλοι”.
– Δεν καταταλαβαίνω πολύ καλά μπαμπά, είπε η κόρη μου.
– Πρόσεξέ με: εγώ είμαι ο Νϊκος, ο μπάμπάς σου, αλλά στην τηλεόραση που δουλεύω κάνω πως είμαι ο “Παραμυθάς”. “Παίζω”, δηλαδή τον Παραμυθά. Είμαι ένας ηθοποιός που παίζει τον Παραμυθά. Κάτσε να σου το δείξω, καλύτερα.
Πήγα στο διπλανό δωμάτιο κι έβαλα τα ρούχα που φοράω όταν κάνω τον Παραμυθά. Έβαλα και την περούκα με τα άσπρα μαλλιά γιατί τα δικά μου είναι μαύρα, έβαψα άσπρα τα φρύδια και το μουστάκι μου, φόρεσα και τα ψεύτικα γυαλιά και ξαναγύρισα στο δωμάτιο που ήταν η κόρη μου και με περίμενε.

Και μια κι ήταν κι ένας φίλος μου φωτογράφος, έβγαζε φωτογτραφίες όσο μιλούσα στη Μαρία. Και τις φωτογραφίες τις έβαλα εδώ, για να καταλάβετε κι εσείς τι θα πει “ηθοποιός”.
– Ορίστε: άσπρη περούκα, άσπρα φρύδια , άσπρο μουστάκι, γυαλιά, το “μαγικό” γιλέκο, κι έγινα ο Παραμυθάς. Είμαι, δηλαδή, ένας ηθοποιός που παίζει το ρόλο του Παραμυθά.
– Βγάζουμε μαζί μια φωτογραφία, μπαμπά;
– Και δε βγάζουμε, παιδί μου. Όσοι δεν σε ξέρουν θα λένε: “Αυτό κοριτσάκι θα είναι το εγγονάκι του Παραμυθά”. Κι αν θέλεις, κάποια φορά θα σου γράψουμε ένα ρόλο να έρθεις στην τηλεόραση να “παίξεις” το εγγονάκι μου.

ithopoios5.jpg
– Μα αφού είμαι η κόρη σου μπαμπά, πώς θα είμαι εγγονάκι σου;
– Τι σου έλεγα πριν; Θα γίνεις ηθοποιός που θα παίζει ένα ρόλο: “το εγγονάκι του Παραμυθά”.

ithopoios4.jpg
– Έλα τώρα να σου δώσω ένα φιλάκι στη μύτη.
– Στάσου, γιατί μου τραβάς τη μύτη;
– Εσύ γιατί μου φίλησες τη δική μου;

ithopoios6.jpg
– Μηηηη… Θα μου βγάλεις το άσπρο χρώμα από το μουστάκι…
– Θα μ’ αφήσεις να κάνω λίγο κι εγώ τον Παραμυθά;
– Ναι, ναι… σ’ αφήνω.

ithopoios7.jpg
– Ορίστε. Τώρα κατάλαβες πια τι θα πει “ηθοποιός”.

Το γαλάζιο μπάλωμα

hi.jpgΓεια σας, και καλή ‘βδομάδα.
Εκεί που κάθισα σήμερα – πριν πιάσω δουλειά – να γράψω καμιά από τις ιστορίες μου, έτσι για ν’ αρχίσουμε την εβδομάδα μας μαλακά, μου πέρασε από το νου να μη σας πω ιστορία, αλλά κάτι που ένιωσα και σκέφτηκα χτες το απόγευμα.
Μένω μακριά από την Αθήνα, πάνω σε ένα βουνό, 520 μέτρα υψόμετρο, και μ’ αρέσει όταν έχει καλό καιρό να κάθομαι και να χαζεύω τη φύση. Χτες τ’ απόγευμα, λοιπόν, είχε – όπως ξέρετε – μια πολύ ωραία Κυριακάτικη ανοιξιάτικη μέρα, με λίγα σύννεφα που έκοβαν τεμπέλικα βόλτες, στον ουρανό απολαμβάνοντας την ανοιξιάτικη μέρα, αφού δεν ήταν υποχρεωμένα να ρίξουν ούτε καν λίγο ψιλόβροχο. Ήταν σούρουπο και κοιτούσα το ηλιοβασίλεμα. Ανάμεσα σε δύο παχουλά, μπαμπακένια σύννεφα, υπήρχε ένα μπάλωμα γαλάζιου ουρανού· ένα πολύ απαλό, καθαρό, αστραφτερό και διαπεραστικό γαλάζιο, τόσο όμορφο που σου έφερνε δάκρυα στα μάτια! Καθώς τα δύο σύννεφα προχωρούσαν για να συναντηθούν και να γίνουν ένα, ήταν σίγουρο πως σε λίγο θα κατάπιναν το γαλάζιο μπάλωμα. Ποτέ δεν θα ξανάβλεπε κανείς ένα τέτοιο ίδιο γαλάζιο κομμάτι ουρανού. Μπορεί οι λόφοι γύρω να ήταν καταπράσινοι και λαμπεροί από τα νεαρά πεύκα, αλλά εκείνο το μικρό μπάλωμα πεντακάθαρου γαλάζιου σου τράβαγε αμέσως το μάτι. Σ’ εκείνο το μικρό μπάλωμα υπήρχε όλο το γαλάζιο τ’ ουρανού και το φως όλου του στερεώματος. Όπως το κοιτούσα, το σχήμα του άρχισε ν’ αλλάζει καθώς τα σύννεφα βιάζονταν να το σκεπάσουν από φόβο μην το δει κανείς περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Το γαλάζιο μπάλωμα έφυγε για να μην εμφανιστεί ποτέ ξανά. Αλλά το είχα δει και η μαγεία του συνεχίζει να υπάρχει ακόμα μέσα μου.
Σκεφτόμουν, λοιπόν, ότι μόνοι μας χάνουμε τη φιλία μας με τη φύση, και ότι δεν έχουμε στην πραγματικότητα καμιά σχέση μαζί της. Κι όταν δεν υπάρχει σχέση με τη φύση, τότε είναι που οι άνθρωποι – σαν να μη φτάνει που αλληλοσκοτώνονται και αλληλοκαταστρέφονται – καταστρέφουν και τη φύση και σκοτώνουν τα μωρά της φώκιας για το δέρμα τους, τις φάλαινες, τα δελφίνια κι όλα τ’ άλλα, για κέρδος ή για «σπορ», για τροφή ή για να κάνουν πειράματα. Τότε η φύση φοβάται και αποσύρει την ομορφιά της και χάνει ο άνθρωπος τη φιλία της. Κάπου εκεί μου φαίνεται ότι βρισκόμαστε. Πάνω εκεί όπου η φύση κόβει τη φιλία της μαζί μας. Και το χειρότερο νομίζω πως είναι ότι όταν κανείς δεν έχει σχέση με τη φύση, δεν έχει σχέση ούτε με τους άλλους ανθρώπους.
Σας φιλώ.
Π

Παίζουμε το “ποιος θα γελάσει πρώτος”;

mites.jpgΤο ξέρετε αυτό το παιχνίδι; Κάθεστε ο ένας απέναντι στον άλλον και κοιτάζεστε στα μάτια, χαλαροί και πολλοί σοβαροί, εντελώς σιωπηλοί. Χάνει όποιος γελάσει πρώτος ή όποιος τραβήξει τα μάτια του πρώτος, έστω κι αν το κάνει για λίγο και τα ξαναφέρει. Κανονικά δεν επιτρέπονται ούτε οι γκριμάτσες, αλλά καμιά φορά παίζεται κι έτσι. Αυτό το παιχνίδι το έπαιζα με την κόρη μου όταν ήταν μικρή. Θα μου πείτε, “και πού το θυμήθηκες τώρα”! Το θυμήθηκα, καθώς διάβαζα όλα τα σχόλιά σας από την αρχή και είδα ότι όλοι κατά βάθος λέμε το ίδιο. Μπορεί αυτό να εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο από τον καθένα μας, αλλά κατά βάθος λέμε το ίδιο. Επειδή όλοι μας, ανεξαρτήτως φύλλου, ηλικίας, καταγωγής, οικονομικής κατάστασης, επαγγέλματος, κοινωνικής τάξης και άλλα τέτοια, θέλουμε να μας αγαπάνε και να αγαπάμε, φοβόμαστε το θάνατο, υποφέρουμε από έλλειψη επικοινωνίας, νοιώθουμε μοναξιά και… τα ξέρετε τώρα, όλα αυτά. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι δεν χρειάζεται να σας γράψω στον καθένα χωριστά, αλλά που και που – για να μην το παραβαρύνουμε κι όλας το πράμα – να σας λέω πράγματα που σκέφτομαι γύρω από αυτά. Και πάνω εκεί θυμήθηκα το παιχνίδι που έπαιζα με την κόρη μου. Το “ποιος θα γελάσει πρώτος”. Ήθελα με αυτόν τον τρόπο, με το παιχνίδι, να της μάθω να μην φοβάται ποτέ να κοιτάζει τους άλλους στα μάτια – όποιοι κι αν είναι.

Έχετε κοιτάξει ποτέ κάποιον συνέχεια και σταθερά στα μάτια; Έχετε ποτέ κοιτάξει καταπρόσωπο τον καθηγητή σας, το αφεντικό σας, τον υπάλληλό σας, τους γονείς σας, τους ανωτέρους σας, τους πιο κάτω από σας, τον αστυφύλακα, τον εφοριακό, τον παπά, τη γυναίκα σας, τον άντρα σας, το παιδί σας, ένα γκαρσόνι, ένα ζητιάνο, τους έχετε κοιτάξει κατ’ ευθείαν στα μάτια, χωρίς να τα κατεβάσετε στιγμή, για οποιοδήποτε θέμα κι αν μιλάτε και κοιτάζοντας – ή και τραβώντας το βλέμμα σας – να έχετε παρατηρήσει τι συμβαίνει μέσα σας; Οι περισσότεροι από μας φοβόμαστε να κοιτάξουμε κατάματα κάποιον, και άλλοι πάλι δεν θέλουν εκείνοι να τους κοιτάς με αυτόν τον τρόπο, γιατί και εκείνοι είναι το ίδιο φοβισμένοι. Κανείς δεν θέλει να δείχνει αυτό που είναι• είμαστε όλοι κουμπωμένοι, κρυβόμαστε πίσω από διάφορους τοίχους μιζέριας, και υποφέρουμε, λαχταράμε για καλοσύνη, τρυφερότητα, συντροφιά, για διάφορα πράγματα, και απλώς ελπίζουμε, χωρίς ουσιαστικά να κάνουμε τίποτα στην πράξη. Και είναι πολύ λίγοι εκείνοι που μπορούν να σε κοιτάξουν στα μάτια και να χαμογελάσουν. Και είναι πολύ σημαντικό να χαμογελάς, να έχεις χαρά μέσα σου. Γιατί, βλέπετε, αν δεν υπάρχει τραγούδι μέσα στην καρδιά η ζωή γίνεται πολύ μουντή. Κι ίσως γι’ αυτό να αγαπάμε τόσο πολύ τους τραγουδιστές (δεν λέω το τραγούδι), τους αγαπάμε γιατί ίσως έχουμε χάσει το τραγούδι από την καρδιά μας. Μπορεί κανείς να γυρνάει από εκκλησία σε εκκλησία, από κόμμα σε κόμμα, από τον ένα γάμο στον άλλο ή να τρέχει σε γήπεδα ή γκουρούδικα, αλλά αν δεν υπάρχει αυτή η εσωτερική χαρά, η ζωή έχει πολύ μικρό νόημα.
Το παραχόντρηνα, ρε γαμώτο; Μην το πάρετε σοβαρά, πάρτε το σαν παιχνίδι. Αλλά παίξτε το. Παίξτε το πρώτα με τα παιδιά σας, με τους συντρόφους σας, με δικούς σας που δεν πολυφοβάστε μήπως δούνε μέσα σας, παίξτε το και παρατηρήστε τι γίνεται. Κι αν το παίξετε και παραέξω, κάντε το ειλικρινά, χωρίς να κατεβάζετε γυάλινα ρολλά μπροστά από τα μάτια σας. Κοιτάζετε τους άλλους στα μάτια, στα ίσια και ανοιχτά, και δείτε τι γίνεται – μέσα σας και σ’ αυτούς…

Καλή ‘βδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π

Η μάγισσα Κλοκλό

Τελικά η πλειοψηφία θέλει βίντεο ΠΑΡΑΜΥΘΑ κι όχι “ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ”. Εντάξει, λοιπόν: για το Σαββατοκύριακο, για σας και τα παιδάκια σας (όσοι έχετε), ας δούμε πώς γνώρισα τη φίλη μου τη μάγισσα Κλοκλό. Και για πρώτη φορά θα αποκαλύψω εδώ, ότι εγώ μόνο την φωνάζω έτσι. Το “Κλοκλό”, της το έβγαλα από το ονοματεπώνυμό της που είναι, Κλειώ Κλωναρίδου.
Πριν σας χαιρετήσω θα ήθελα να πω για την παρατήρηση που κάνατε ότι υπάρχουν παιδιά που μπαίνουν στο blog, αλλά δεν κάνουν σχόλια κι έτσι είναι περισσότερα από τα σχόλια, ότι αυτό το ξέρω. Ο “blogmaster” μού έχει φτιάξει ένα σύστημα που το παρακολουθώ αυτό, χωρίς να αναφέρονται οι επισκέψεις στο blog γιατί δεν μου πολυάρεσε. Έτσι, καταγράφονται οι επισκέψεις που γίνονται για πρώτη φορά – όχι μετά όταν ξαναμπαίνετε δεύτερη ή τρίτη κ.λπ. φορά – και φυσικά τα σχόλια. Από τότε, λοιπόν, που πρωταρχίσαμε, σήμερα κλείνουν τρεις εβδομάδες, έχουμε επισκέψεις για πρώτη φορά: 8.255, αλλά 432 σχόλια στα διάφορα posts.

Σας φιλώ γλυκά, και θα τα πούμε μέσα στο Σαββατοκύριακο.

ΥΓ: Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από εδώ

Κόντρα στον άνεμο

Ναι: είχαμε πει ότι θα αφήσω το blog να πάει όπου φυσάει ο άνεμος, αλλά σήμερα λέω να πάω κόντρα στον άνεμο. Επειδή ο… “άνεμος” το έκανε τελευταία σοβαρά, βαθιά και βαριά ευαίσθητο, μέχρι να το σκεφτώ λίγο το θέμα – αν θα το “βαρύνουμε” δηλαδή ή όχι και αν ναι πώς και πόσο – θα ανεβάσουμε τους τίτλους αρχής του Παραμυθά που μόλις συνειδητοποίησα ότι δεν τους έχουμε βάλει εδώ, κι επίσης – έτσι σαν παιχνίδι – θα ήθελα να μου απαντήσετε στο ερώτημα, να κάνουμε μια ψηφοφορία δηλαδή, τι βίντεο προτιμάτε για το Σαββατοκύριακο; ΠΑΡΑΜΥΘΑ ή ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ; Για πείτε μου… Α! Πρέπει να σας πω ότι επειδή ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ, ήταν μικρά ολοκληρωμένα επεισόδια, μπορούν να μπαίνουν εδώ, ολόκληρες ιστορίες. Η ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ, όμως, ήταν τηλεπεριοδικό, και υπάρχουν μόνο μικρά σκετσάκια με τους 4 παρουσιαστές (Χιλιοποδαρούσα, Ροζαλία, Τιμολέων και Νίκο) και δεν είναι και πολλά. Για διαλέξτε, λοιπόν, τι θα δούμε αυτό το Σαββατοκύριακο, αφού δείτε τους τίτλους αρχής του Παραμυθά όπου πετάω κόντρα στον άνεμο, δηλαδή με έναν ανεμιστήρα απέναντί μου.
Σας φιλώ πολύ.
Π.
Υ.Γ . Θα ήθελα πάρα πολύ να απαντάω στον καθένα σας χωριστά, σε όλα αυτά τα σοβαρά και ευαίσθητα που μου γράφετε, αλλά δεν γίνεται, γαμώτο. Ίσως αν κάποια στιγμή λυθούν τα διάφορα επαγγελματικοοικονομικά μου, να έχω περισσότερο χρόνο – όπως θα ήθελα – για να γράφω εδώ. Αλλά και πάλι, θα ήταν δύσκολο να απαντάω σε έναν – έναν χωριστά. Θα δούμε πώς θα “κάτσει ” το θέμα. Καλό βράδυ, παιδιά.

Μπορείτε να κατεβάστε το βίντεο από εδώ.