Βίντεο: Γράψε την Ιστορία,”Η Απαγωγή”.

Όπως σας υποσχέθηκα χτες, θα βάλουμε σήμερα ένα μικρό βίντεο από τη «Χιλιοποδαρούσα» για να σας γνωρίσω τα παιδιά μου, όπως ήταν πριν 23 χρόνια περίπου. Όσοι τη βλέπατε, θα θυμάστε ότι ένα από τα θέματά της (ήταν κάτι σαν τηλεπεριοδικό) ήταν και το «ΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ». Παίζαμε για τρεις εβδομάδες μία βουβή ταινία γύρω στα τρία με πέντε λεπτά, μόνο με μουσική, χωρίς λόγια, και ζητάγαμε από σας που την βλέπατε να στείλετε μια ιστορία εμπνευσμένη από την ταινία. Την τέταρτη Κυριακή, αναμεταδίδαμε την ταινία, αλλά αυτή τη φορά μαζί με την καλύτερη ιστορία που είχαμε πάρει και τη διάβαζα εγώ. Μάλιστα σε ένα από τα σχόλια που πήρα, είδα ότι ανάμεσά σας είναι ένα παιδί (ναι, ρε παιδί) που είχε πάρει μέρος. Η ταινία που θα δείτε, έχει τίτλο, «Η απαγωγή». Η ιστορία που θα ακουστεί δεν ξέρω ποιανού παιδιού είναι, αλλά έτσι και είναι ανάμεσά σας και την αναγνωρίσει, παρακαλώ να μου το πει αμέσως. Είναι πραγματικά μία από τις πιο καλές ιστορίες που είχα πάρει. Το μικρό αγοράκι στο πάρκο είναι ο μικρός μου γιος – ο σημερινός «blogάρχης» του μαγαζιού. Η ξανθιά μικρούλα είναι η κόρη μου κι ο μελαχρινός ο μεγάλος γιος μας. Το «εξωγήινο» κοριτσάκι είναι φίλη του μικρού. Ελπίζω να σας αρέσει.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

ΥΓ: Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από εδώ.

Καταλαβαίνετε για ποιο πράγμα μιλάω;

Είτε είμαστε παιδιά, είτε νέοι ή γέροι, άπειροι ή γεμάτοι από εμπειρίες πολλών χρόνων, νομίζω ότι εκείνο που θέλουμε όλοι μας είναι να είμαστε ευτυχισμένοι, έτσι δεν είναι; Όταν είμαστε μικροί γινόμαστε ευτυχισμένοι παίζοντας με τα παιχνίδια μας, κάνοντας όλα τα μικροπράγματα που μας αρέσουν να κάνουμε, κι όταν νοιώθουμε να μας φροντίζουν και να μας αγαπάνε οι γονείς μας. Μεγαλώνοντας αναζητάμε την ευτυχία σε αποκτήματα: χρήματα, ένα ωραίο σπίτι, μία καλή σύζυγο ή ένα καλό σύζυγο, μια καλή δουλειά, να είμαστε κάποιοι… Κι όταν βαρεθούμε όλα αυτά που έχουμε, αναζητάμε καινούργια: καινούργιο σπίτι, καινούργια δουλειά ή καινούργιους συζύγους κι όταν κι αυτά πάλι δεν μας ικανοποιούν, φτου κι απ’ την αρχή ή μένουμε εκεί που είμαστε και μαραινόμαστε. Καταλαβαίνετε για ποιο πράγμα μιλάω; Ό,τι κάνουμε είναι μέρος της επιθυμίας μας να νοιώθουμε ευτυχισμένοι. Πίσω απ’ όλα υπάρχει αυτή η εκπληκτική ώθηση, αυτή η έντονη παρόρμηση να βρούμε την ευτυχία. Αλλά, βλέπετε η ευτυχία δεν έρχεται τόσο εύκολα, γιατί η ευτυχία δεν έχει συνταγή. και μοιάζει να είναι πρόσκαιρη σε όλα αυτά. Εκείνο που έχω δει είναι ότι η ευτυχία δεν έρχεται όταν παλεύεις γι’ αυτήν και τούτο είναι το μεγαλύτερο μυστικό νομίζω. Η ευτυχία είναι παράξενη· έρχεται όταν δεν την αναζητάς. Πάνω εκεί που δεν κάνεις καμιά προσπάθεια για να είσαι ευτυχισμένος, τότε εκείνη “τσουπ”, εμφανίζεται απροσδόκητα, μυστηριωδώς, εκεί που δεν την περιμένεις! Γεννιέται μέσα από την αγνότητα, από την αθωότητα, από την αγάπη, – τα τρία χαρακτηριστικά των παιδιών. Καταλαβαίνετε για ποιο πράγμα μιλάω; Μιλάω για το ότι μέσα απ’ αυτό το blog που με ψήσανε να το κάνω χωρίς να με νοιάζει τι θα φέρει, μου στείλατε τρομερή ευτυχία, δηλαδή αθωότητα, δηλαδή παιδικότητα, δηλαδή αγάπη.

Καλό βράδυ.

Υ.Γ. Ύστερα από διαμαρτυρίες της οικογένειάς μου, είμαι αναγκασμένος να παρατηρήσω σε ένα σχόλιο που έγινε, ότι το κοριτσάκι που πριν από την Κυριακάτικη παιδική εκπομπή, έλεγε: “Για να δούμε τι θα δούμε”, δεν ήταν η κόρη μου η Μαρία, αλλά η ανιψιά μου η Μαργαρίτα. Η κόρη μου, στα επτά της, είναι το κοριτσάκι που με αγκαλιάζει στη φωτογραφία του πρώτου post με τίτλο “Γεια σας”. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι το επόμενο video που θα μπει να είναι από την ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ, και από το θέμα της, “Γράψτε την ιστορία” που το αναφέρει ένας από σας παιδιά. (Παιδιά θα σας λέω). Σε αυτό το μικρό βίντεο, παίζουν και τα τρία μου παιδιά, σε ηλικίες 10 μηνών, εννιά και δεκατριών χρονών – χωρίς αμοιβή, βέβαια. (Ναι, τα εκμεταλλευόμουνα για να κάνω οικονομία στην ΕΡΤ, ο άθλιος πατέρας!)

Βίντεο: Ποιός είμαι…


Σας υπόσχομαι ότι μέσα στην εβδομάδα… θα πιάσω δουλειά και θ’ αρχίσω να σας γράφω. Δεν μπορώ ακόμα, γιατί μόλις πάω να γράψω κάτι συγκινούμαι. Σήμερα μπαίνει το πρώτο επεισόδιο της σειράς όταν η τηλεόραση έγινε έγχρωμη (τα ασπρόμαυρα δεν υπάρχουν πια) που λέγεται, “ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ”; Ίσως και να το προτιμάτε από το να αρχίσω το μπλα μπλα. Όσοι έχετε παιδάκια (αφού το δείτε πρώτα μόνοι σας) βάλτε τα να το δουν, αλλά μην πείτε τίποτα στην ΕΡΤ γιατί θα με μαζέψουνε. Σας φιλώ γλυκά. Π.

ΥΓ: Η εκπομπή είναι δική σας, όπως σας είπα. Κατεβάστε την από εδώ.

Τσα…

para.jpg

Σας την έσκασα, δεν έβαλα επεισόδιο γιατί μου την έσκασε ο γιος μου που ασχολείται με το δικό του blog. Αλλά μου υποσχέθηκε ότι αύριο θα μπει οπωσδήποτε. Καληνύχτα και καλή βδομάδα.

Φωτογραφία “καλώς σας βρήκα”

kalos-sas-vrika.jpg
Επειδή σήμερα με έχετε συγκινήσει πολύ, δεν μπορώ να γράψω τίποτα άλλο και σας δίνω αυτή την φωτογραφία για να θυμηθείτε κι άλλο τα νιάτα σας!

Γεια σας…

post1.jpg«Μωρά μου», γεια σας.

Ναι, εσάς λέω «μωρά μου», εσάς που βλέπατε την εκπομπή μου στην τηλεόραση όταν ήσαστε μικρά, από το ‘78 έως το ‘87, και που τώρα –μεγάλες και μεγάλοι πια– μ’ αφήνετε να περνάω στα διόδια στην Εθνική Οδό χωρίς να πληρώνω, δεν με γράφετε που μπήκα στο δακτύλιο λάθος μέρα, κοκκινίζετε, βουρκώνετε ή χαμογελάτε όλο γλύκα όταν με συναντάτε στις Τράπεζες, στις εφορίες, στο δρόμο, καθώς έχετε βγει πια στη ζωή και κάνετε διάφορα επαγγέλματα, μεγάλες και μεγάλοι πια, αλλά με μια κρυφή κόγχη στην καρδιά σας, όπου πάτε και κρύβεστε για να γίνετε παιδιά, και μ’ έχετε κι εμένα φυλαγμένο εκεί. Κι εγώ, μόλις τώρα σας πρωτογνωρίζω, γιατί τότε ήσαστε μωρά, μικρά κορίτσια κι αγόρια, και δεν συναντιόμαστε στους δρόμους για να σας ξέρω. Όμως, να που ήρθε η ώρα να γνωριστούμε από κοντά, να συναντηθούμε στ’ αλήθεια κι εσείς να συγκινήστε και να γεμίζει με γλύκα το πρόσωπό σας που με βλέπετε κι εγώ να σας καμαρώνω που φυλάξατε την τρυφερότητα, την αθωότητα και την ευαισθησία των παιδικών σας χρόνων στην καρδιά σας. Ναι, «μωρά μου», μην τα χάσετε ποτέ αυτά, είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχετε και να ξέρετε ότι σε μια δύσκολη, άσχημη ή σκοτεινή στιγμή της ζωής σας, και μόνο μια όμορφη παιδική ανάμνηση μπορεί να σας σώσει.
Και θα μου πείτε τι θέλω τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια; Τι μπορώ να σας πω, τώρα που μεγαλώσατε; Να, δεν ξέρω πώς, αλλά εκεί που κάθισα να ξαναγράψω παραμύθια, ανακάλυψα πως δεν μπορούσα πια. Ήταν σαν να τα έγραφα μόνο για σας τότε και τώρα που μεγαλώσατε, δεν είχα σε ποιον να τα πω. Κι όμως, κάτι ήθελα να σας πω. Και βρήκα τι: τι άλλο; Να φτιάξω ένα blog, όπου θα μπορώ, να σας γράφω τις ιστορίες μου, να βάζω βιντεάκια και φωτογραφίες, και πάνω απ’ όλα – αν σας κάνει κέφι – να τα λέμε. Κι όσα θα σας γράφω, θα σας δείχνω και θα λέμε θα είναι μόνο για σας. Και μην τα δείξετε ποτέ στους «μεγάλους», μόνο στα παιδιά σας… αν έχετε αποκτήσει.