Μια βουκαμβίλια

Την ιδέα να βρω αυτή τη φωτογραφία μιας βουκαμβίλιας, μου την έδωσε το κομμάτι που μετέφρασα σήμερα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Εσωτερική Επανάσταση». Μου άρεσε και σκέφτηκα να βρω και καμιά φωτογραφία βουκαμβίλιας. Βρήκα πολλές κι αυτή που ανέβασα εδώ μου άρεσε περισσότερο. Και τώρα το κείμενο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
               Π.

«… Πρέπει να μπορέσετε να κοιτάζετε αυτή τη ζωή που ζείτε κάθε μέρα και να μπορέσετε να την βλέπετε ακριβώς όπως είναι. Η δυσκολία βρίσκεται στο να παρατηρείς. Τώρα: τι σημαίνει αυτή η λέξη παρατηρώ; Δεν υπάρχει μόνο η αισθητηριακή αντίληψη με τα μάτια. Ας πούμε ότι βλέπεις μια βουκαμβίλια. Την βλέπεις με την αισθητηριακή αντίληψη. Παρατηρείς το χρώμα της, αλλά έχεις ήδη μια εικόνα της· ξέρεις το όνομά της· σου αρέσει ή δεν σου αρέσει· της έχεις μια προτίμηση. Βλέπεις, λοιπόν, αυτό το λουλούδι μέσω της εικόνας που έχεις γι’ αυτό. Δεν το βλέπεις πραγματικά· περισσότερο το βλέπει ο νους σου, παρά τα μάτια σου. Σωστά; Σας παρακαλώ καταλάβετε αυτό το πολύ απλό γεγονός. Η φύση καταστρέφεται από τα ανθρώπινα πλάσματα με την μόλυνση και με όλα αυτά που γίνονται σε αυτόν τον τρομερό κόσμο, αλλά κοιτάζουμε τη φύση με μάτια που έχουν συσσωρευμένη γνώση για τη φύση, οπότε την κοιτάζουν έχοντας μια εικόνα γι’ αυτήν. Επίσης κοιτάζουμε τους ανθρώπους με τις διάφορες φόρμες που έχουμε, με συμπεράσματα, γνώμες, κρίσεις και αξίες. Δηλαδή, εσείς είστε Ινδουιστής κι ο άλλος είναι Μουσουλμάνος· εσείς είστε Καθολικός κι ο άλλος είναι Προτεστάντης, κομμουνιστής και λοιπά, και λοιπά. Υπάρχει διαίρεση. Όταν, λοιπόν, παρατηρείς τον εαυτό σου, τη ζωή σου, παρατηρείς μέσω της εικόνας, μέσω των συμπερασμάτων που έχεις ήδη βγάλει. Λες, «αυτό είναι καλό» ή «αυτό είναι κακό» ή «έτσι θα έπρεπε να είναι» ή «δεν θα έπρεπε να είναι έτσι». Κοιτάς με τις εικόνες σου, με τα συμπεράσματά σου που έχεις ήδη σχηματίσει, κι έτσι δεν κοιτάς πραγματικά τη ζωή….».

 

 

 

2 Σχόλια στο “Μια βουκαμβίλια”

      Χριστίνα
      29 Ιουνίου 18 στις 19:00

      Και έτσι βλέπουμε τα πράγματα βάσει αυτών που μας έχουν πει, διηγηθεί ίσως και χωρίς εκείνα που μπορεί να έχει κάποιος καταλάβει. Αυτά τα κρατάει ο καθένας για τον εαυτό του και οι υπόλοιποι πρέπει να τα δουν για να τα αντιληφθούν κι εκείνοι, αν είναι τυχεροί. Και φυσικά υπεύθυνα είναι και τα κοινωνικά συστήματα.

      διονύσης μάνεσης
      30 Ιουνίου 18 στις 11:06

      Καλημέρα.
      Σωστά, ολόσωστα, νομίζω. Αλλά από κει και πέρα ξεκινάνε τα δύσκολα. Θέλω να πω, έτσι κοιτάμε τη ζωή, έχοντας διαμορφώσει ήδη από τη ζωή το κοίταγμά μας. Αλλά, αν δεν το κάνουμε, πώς θα πετύχουμε να την κοιτάξουμε, όπως λέει στην τελευταία σειρά της ανάρτησης «πραγματικά» τη ζωή; (Εδώ σε θέλω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα – που λέει κι η .. μοβόρικη φράση..)
      Καλημέρα και πάλι.

Σχολιάστε