Συναντώντας τη ζωή

 

Για σήμερα έχω άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι,  “Συναντώντας τη ζωή”, που μεταφράζω αυτόν τον καιρό.
Καλό Βράδυ.
       Π.

“Σίγουρα για να βρεις την πραγματικότητα, για να βρεις τον  «Θεό» ή ότι άλλο όνομα θες να του δώσεις, ο νους πρέπει να είναι μόνος, ανεπηρέαστος, επειδή τότε ένας τέτοιος νους είναι ένας καθαρός νους· και ένας καθαρός νους μπορεί να προχωρήσει. Όταν υπάρχει η πλήρης εξαφάνιση όλων όσων έχει δημιουργήσει ο νους σαν ασφάλεια, σαν ελπίδα και σαν αντίσταση στην ελπίδα -πράγμα που είναι η απελπισία- τότε σίγουρα έρχεται μία κατάσταση χωρίς φόβο στην οποία δεν υπάρχει ψυχολογικός θάνατος. Είναι πραγματικά εκπληκτικό. Εάν έχεις πάει σε βάθος σε αυτό θα ανακαλύψεις ο ίδιος ότι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως ο ψυχολογικός θάνατος. Υπάρχει μόνο εκείνη η κατάσταση της καθαρής λιτότητας του νου που είναι μόνος του”.

 

 

Για την άρνηση της εξουσίας

Μόλις πριν λίγο συνειδητοποίησα ότι έχω να ανεβάσω καινούργιο ποστ σχεδόν ένα μήνα. Για σήμερα, λοιπόν, άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο, “Συναντώντας τη ζωή” που μεταφράζω αυτόν τον καιρό.
Καλό Σαββατοκύριακο.
               Π.

Είναι δυνατόν, λοιπόν, να αρνηθείς την εξουσία; Δεν εννοώ την εξουσία του αστυφύλακα, των νόμων της χώρας και όλα αυτά· αυτό είναι ανώριμο και ανόητο και θα μας καταλήξει στη φυλακή. Εννοώ την άρνηση της εξουσίας που έχει επιβληθεί από την κοινωνία βαθιά στην ψυχή, στη συνείδηση· την άρνηση της εξουσίας κάθε εμπειρίας, κάθε γνώσης έτσι ώστε ο νους να βρίσκεται σε μία κατάσταση όπου δεν ξέρει τι θα γίνει, αλλά ξέρει μόνο τι δεν είναι αλήθεια.

   Ξέρετε, αν έχεις εμβαθύνει σε αυτό πολύ βαθιά, σου δίνει μία εκπληκτική αίσθηση ενσωμάτωσης, δεν είσαι χωρισμένος σε συγκρουόμενες, αντίθετες επιθυμίες· βλέποντας τι είναι αληθινό, τι είναι ψεύτικο ή βλέποντας το αληθινό μέσα στο ψεύτικο, σου δίνει μία αίσθηση αντίληψης, μία διαύγεια. Και τότε ο νους, βρίσκεται σε μία θέση –έχοντας εξαφανίσει όλες τις ανασφάλειες, τους φόβους, τις φιλοδοξίες, τις ματαιοδοξίες, τα οράματα, τους σκοπούς, τα πάντα- σε μία θέση όπου ο νους είναι εντελώς μόνος, ανεπηρέαστος.

 

 

Για την εμπειρία

 

 Για σήμερα έχω άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ που μεταφράζω αυτό τον καιρό.
Καλό μήνα.
     Π.
“Πρώτα, λοιπόν, ας προχωρήσουμε στο ερώτημα της εμπειρίας. Τα μυαλά μας είναι το αποτέλεσμα εμπειρίας αιώνων. Το μυαλό είναι η αποθήκη της μνήμης. Χωρίς αυτή τη μνήμη, χωρίς τη συσσωρευμένη εμπειρία και γνώση, δεν θα μπορούσαμε καθόλου να λειτουργούμε ως ανθρώπινα πλάσματα. Η εμπειρία –η μνήμη-  είναι προφανώς αναγκαία σε κάποιο επίπεδο, αλλά νομίζω ότι είναι επίσης αρκετά προφανές ότι κάθε εμπειρία βασισμένη στη διαμόρφωση της γνώσης,  στη μνήμη, είναι αναγκαστικά περιορισμένη. Και έτσι η εμπειρία δεν είναι παράγοντας απελευθέρωσης. Δεν ξέρω αν έχετε σκεφτεί καθόλου γι’ αυτό.
   Κάθε εμπειρία είναι διαμορφωμένη από μία περασμένη εμπειρία. Έτσι δεν υπάρχει καινούργια εμπειρία, είναι πάντα χρωματισμένη από το παρελθόν. Στην διαδικασία ακριβώς της εμπειρίας γεννιέται η διαστρέβλωση που έρχεται από το παρελθόν, το παρελθόν όντας γνώση, μνήμη, οι διάφορες συσσωρευμένες εμπειρίες, όχι μόνο του κάθε ατόμου, αλλά επίσης και της φυλής και όλης της κοινότητας. Τώρα, είναι δυνατόν να αρνηθείς όλη αυτή την εμπειρία;”

 

 

 

“Καλημέρα”

Για σήμερα αποφάσισα να ανεβάσω αυτή τη φωτογραφία.
Καλό βράδυ

 

“Επανάσταση”

Για σήμερα έχω ένα πολύ μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ που μεταφράζω αυτό τον καιρό και που κατά τη γνώμη μου σημαίνει πολλά.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                 Π.

Για μένα, η επανάσταση είναι συνώνυμη με τη θρησκεία. Με τη λέξη «επανάσταση» δεν εννοώ άμεση οικονομική ή κοινωνική αλλαγή, εννοώ μία επανάσταση μέσα στην ίδια τη συνείδηση. Όλες οι άλλες μορφές επανάστασης, είτε Κομμουνιστική, Καπιταλιστική ή ό,τι θέλετε, είναι απλές αντιδράσεις. Μία επανάσταση μέσα στο νου, που σημαίνει τον πλήρη αφανισμό εκείνου που υπήρξε, έτσι ώστε ο νους να είναι ικανός να βλέπει τι είναι αληθινό χωρίς παραμόρφωση, χωρίς ψευδαίσθηση – αυτός είναι ο τρόπος της θρησκείας. Νομίζω ότι ο αληθινός θρησκευτικός νους υπάρχει, μπορεί να υπάρξει.

 

 

“Μια ριζική επανάσταση”

Για σήμερα έχω άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ που μεταφράζω αυτό τον καιρό, όπως σας έχω πει.
Καλό Σαββατοκύριακο.
 Π.

Νομίζω ότι όλοι είμαστε εξοικειωμένοι με την παρούσα κατάσταση του κόσμου και δεν χρειάζεται να μας ειπωθούν οι εξαπατήσεις, η διαφθορά, οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, η απειλή πολέμων, οι μόνιμες απειλές. Για να γίνει κατανοητή όλη αυτή η σύγχυση και να έρθει διαύγεια, νομίζω ότι πρέπει να υπάρξει μια ριζική αλλαγή στον ίδιο τον νου και όχι μπαλώματα μεταρρυθμίσεων ή μία απλή προσαρμογή. Για να ξεφύγεις από όλη αυτή τη σύγχυση, που δεν βρίσκεται απ’ έξω μας αλλά και μέσα μας, για να καταπιαστείς με όλες τις τεράστιες εντάσεις και τις αυξανόμενες απαιτήσεις, χρειάζεται να κάνει κανείς μια ριζική επανάσταση στην ίδια του την ψυχή, χρειάζεται να έχει κανείς έναν εντελώς διαφορετικό νου.

 

 

Όταν ζεις με τα γεγονότα.

Για σήμερα, έχω άλλο ένα πολύ μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ.
Καλό βράδυ
          Π.

“Εάν μου επιτρέπετε να επισημάνω, χρειάζεται να ξανά-εκπαιδευτούμε, όχι πηγαίνοντας σχολείο, κολλέγιο, πανεπιστήμιο –που επίσης διαμορφώνουν το μυαλό- αλλά δουλεύοντας στο γραφείο ή στο εργοστάσιο. Χρειάζεται να ξανά-εκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας με το να έχουμε επίγνωση, βλέποντας πόσο είμαστε παγιδευμένοι στις λέξεις. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό; Εάν δεν το κάνουμε αυτό, θα έχουμε ασταμάτητους πολέμους, ασταμάτητους θρήνους, θα βρισκόμαστε πάντα σε σύγκρουση και σε όλα όσα συνεπάγονται. Ο ομιλητής δεν είναι ούτε απαισιόδοξος ούτε αισιόδοξος, αυτά είναι γεγονότα. Όταν ζεις με τα γεγονότα όπως είναι, όχι με πληροφορίες από το κομπιούτερ αλλά παρατηρώντας τα, παρακολουθώντας τις δραστηριότητές σου, τις εγωιστικές επιδιώξεις σου, τότε από αυτό γεννιέται μία υπέροχη ελευθερία με όλη τη μεγάλη ομορφιά της και δύναμη.”

 

 

 

“Χρειάζεται να ξαναεκπαιδευτούμε”

Και σήμερα έχω άλλο ένα κείμενο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, “Συναντώντας τη ζωή”, που μεταφράζω αυτό τον καιρό. Σκέφτηκα κάτι και θα ήθελα να μου πείτε τη γνώμη σας γι’ αυτό. Όλα τα θέματα που ανεβάζω εδώ, λίγο πολύ υπάρχουν και σε άλλα sites, εκτός από τα κείμενα του Κρισναμούρτι που υπάρχουν μόνο εδώ. Σκεφτόμουν, λοιπόν, μήπως σε αυτό το blog ανεβάζω αποκλειστικά και μόνο κείμενα του Κρισναμούρτι. Αν δεν σας κάνει κόπο, θα ήθελα πολύ να μου πείτε τη γνώμη σας γι’αυτή τη σκέψη. 
Ευχαριστώ πολύ.

Εάν μου επιτρέπετε να επισημάνω, χρειάζεται να ξανά-εκπαιδευτούμε, όχι πηγαίνοντας σχολείο, κολλέγιο, πανεπιστήμιο –που επίσης διαμορφώνουν το μυαλό- αλλά δουλεύοντας στο γραφείο ή στο εργοστάσιο. Χρειάζεται να ξανά-εκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας με το να έχουμε επίγνωση, βλέποντας πόσο είμαστε παγιδευμένοι στις λέξεις. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό; Εάν δεν το κάνουμε αυτό, θα έχουμε ασταμάτητους πολέμους, ασταμάτητους θρήνους, θα βρισκόμαστε πάντα σε σύγκρουση και σε όλα όσα συνεπάγονται. Ο ομιλητής δεν είναι ούτε απαισιόδοξος ούτε αισιόδοξος, αυτά είναι γεγονότα. Όταν ζεις με τα γεγονότα όπως είναι, όχι με πληροφορίες από το κομπιούτερ αλλά παρατηρώντας τα, παρακολουθώντας τις δραστηριότητές σου, τις εγωιστικές επιδιώξεις σου, τότε από αυτό γεννιέται μία υπέροχη ελευθερία με όλη τη μεγάλη ομορφιά της και δύναμη.

“Οι απαιτήσεις της κοινωνίας”

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα μικρό κομμάτι από το βιβλίο ΣΥΝΑΝΤΏΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ, του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτό τον καιρό.

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Ποιες είναι οι απαιτήσεις της κοινωνίας; Πείτε μου, σας παρακαλώ. Το να πηγαίνετε στο γραφείο ή στο εργοστάσιο από τις εννέα έως τις πέντε, το να πηγαίνετε σε ένα κέντρο διασκέδασης για τόνωση μετά την πλήξη της καθημερινής δουλειάς, περνώντας ένα δεκαπενθήμερο ή τριών εβδομάδων διακοπές στην ηλιόλουστη Ισπανία ή Ιταλία; Ποιες είναι οι απαιτήσεις της κοινωνίας; Ότι πρέπει να κερδίσεις τα μέσα συντήρησής σου, ότι πρέπει να ζήσεις σε ένα ιδιαίτερο μέρος της χώρας όλη σου τη ζωή, να εξασκηθείς σαν δικηγόρος ή γιατρός ή σε ένα εργοστάσιο σαν επικεφαλής συνδικαλιστικής οργάνωσης και λοιπά. Σωστά; Οπότε κανείς πρέπει να κάνει επίσης την ερώτηση: τι είναι η κοινωνία που απαιτεί τόσα πολλά και ποιος δημιούργησε αυτό το αξιολύπητο πράγμα; Ποιος είναι υπεύθυνος γι’ αυτό; Η κοινωνία είναι κάτι διαφορετικό από εμάς ή εμείς έχουμε δημιουργήσει την κοινωνία, ο καθένας από εμάς, μέσα από τη φιλοδοξία μας, μέσα από την απληστία μας, το φθόνο μας, τη βία μας, μέσα  από το φθόνο μας, μέσα από τον φόβο μας, θέλοντας την ασφάλειά μας μέσα στην κοινότητα, μέσα στο Έθνος- παρακολουθείτε; Έχουμε δημιουργήσει την κοινωνία και μετά κατηγορούμε την κοινωνία για όσα απαιτεί.

 

Το Green Park

Πριν μερικές μέρες ψάχνοντας κάτι στο internet έπεσα πάνω σε μία φωτογραφία του εστιατορίου και ζαχαροπλαστείου Green Park  που βρίσκεται στην οδό Μαυροματαίων, παράλληλη της Πατησίων, που μου θύμισε την εφηβεία μου. Το σπίτι μου ήταν εκεί κοντά, στην οδό Ζαϊμη. Εκτός από ζαχαροπλαστείο ήταν και Club, όπου πηγαίναμε και χορεύαμε. Έτσι είπα σήμερα να ανεβάσω εδώ αυτή τη φωτογραφία που έχει σχέση με τα νιάτα μου.
Καλό βράδυ.
      Π.