«Ζωή: 2,3 πράγματα που ξέρω γι’ αυτή».

Εντάξει, τώρα που πέρασε η Κυριακή, αφού το θέλετε, να σας αντιγράψω εδώ τη συνέντευξη που μου πήρε η Δέσποινα Λάδη για το V MEN του ΒΗΜΑΤΟΣ για τη σειρά συνεντεύξεων με τον γενικό τίτλο, «Ζωή: 2, 3 πράγματα που ξέρω γι’ αυτήν». Κάτι η «Ροζαλία» που λέει στο σχόλιό της: «Μάλιστα… Για να μην κατηγορηθεί (από ποιους καλέ;) για γκρίζα διαφήμιση, εγώ δεν πήρα την εφημερίδα!… Τι του λες τώρα του Παραμυθά;» κάτι το «Νατασάκι» (αύριο θα βάλω χειρόγραφο) με το άλλο σχόλιο: «Μπράβο σου, πάλι δεν μας είπες κουβέντα! Ευτυχώς, είναι από τις εφημερίδες που αγοράζω τις Κυριακές, αλλιώς θα είχες γκρίνια, να το ξέρεις!» Και τέλος, κάποια τηλέφωνα που πήρα, γιατί δεν το πήραν χαμπάρι ή αγόρασαν τη φτηνή έκδοση της εφημερίδας που δεν είχε το V MEN, πάρτε τώρα τη συνέντευξη, «σεντόνι» σύμφωνα με την ορολογία του blog. Προσπάθησα να κρατήσω κάπως και το lay out του περιοδικού.
Καλή εβδομάδα.
Π.

vimamen-p1574.jpg

vimamen-p157a.jpg

Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΜΟΥ ΗΛΙΚΙΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΠΑΡΑΞΕΝΗ. Από την τρίτη Δημοτικού έπαιζα καθημερινά στο παιδικό θέατρο. Με αντιμετώπιζαν ως «παιδί-θαύμα». Ασήμαντα γεγονότα που με αφορούσαν γίνονταν πρωτοσέλιδη είδηση στις εφημερίδες. Από τη μια μεριά λοιπόν ήμουν σταρ, με όλη την προβολή και τη φήμη που αυτό συνεπάγεται, και από την άλλη, όταν το βράδυ γύριζα σπίτι, έπρεπε να γίνομαι ξανά «κανονικό» παιδί. Μπορεί να μην έζησα όπως άλλα παιδιά της ηλικίας μου, όμως δεν στερήθηκα κάτι.

ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΠΝΕΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΣ. Αυτό που με γοήτευε-και είναι από τις μεγαλύτερες παγίδες για έναν ηθοποιό- είναι η εξουσία του πάνω στην ψυχή τού κοινού. Σε ηλικία εννέα ετών γνώριζα ότι ο ηθοποιός μπορεί να χειρίζεται την ψυχολογία του κόσμου. Τους κάνει να κλαίνε ή να γελάνε, να φοβούνται ή να χαίρονται. Το ότι έσβησαν ψυχολογικά όλα – φυσικά τα θυμάμαι πρακτικά – και δεν έχω τραύματα από εκείνη την εποχή είναι άξιο απορίας.

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΜΑΣ ΑΓΑΠΟΥΣΑΝ. Όταν μεγαλώνεις σε ένα σπίτι όπου υπάρχει αγάπη για σένα, ακόμη και αν οι γονείς σου έχουν κάποια προβλήματα μεταξύ τους, δεν τα εισπράττεις. Δεν μου επέβαλαν ποτέ τίποτε και μου έδωσαν τη δυνατότητα να μην είμαι αγκιστρωμένος επάνω τους και γι’ αυτό αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη.

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤ ΑΡΧΑΣ ΜΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ. Με έναν τρόπο που έχει εξωτερικά ψυχαγωγική μορφή, ο γονιός μπορεί, χωρίς να είναι διδακτικός, να μάθει στο παιδί του κάποια πράγματα για τη ζωή. Στα παραμύθια που έλεγα κάθε βράδυ στα παιδιά μου, έκανα ήρωες τα ίδια και τους αφηγούμουν τη μέρα που πέρασαν, αλλάζοντας κάπως την πραγματικότητα και δίνοντάς της μια παραμυθένια διάσταση. Έτσι, τους έμαθα να κοιτάζουν αυτό που τους συμβαίνει από μια απόσταση. Σκοπός μου δεν ήταν να τους περάσω κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα, αλλά μια στάση ζωής με χιούμορ, σαν παιχνίδι.

ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ -ΣΕ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ – ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. Το θέμα είναι τι στάση κρατάει ο καθένας μας απέναντι σε αυτά. Πιστεύω βαθύτατα πως ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας είτε το έχουμε επιτρέψει είτε το έχουμε προκαλέσει εμείς οι ίδιοι. Κανείς δεν μας κάνει τίποτε που δεν αφήσαμε να γίνει. Αυτό, φυσικά, δεν απαλλάσσει τον άλλον από τις πράξεις του. Αλλά ούτε και εμάς.

ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΛΟΣ ΓΟΝΙΟΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΤΟΥ ΥΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ. Το παιδί έχει ανάγκες, συναισθήματα και προβλήματα, όπως ένας μεγάλος. Ο μόνος τρόπος για να το προστατέψεις από τους ψυχολογικούς κινδύνους της ζωής είναι να το μεγαλώσεις χωρίς να σε φοβάται. Τότε, ακόμη και αν κάνει κάτι επικίνδυνο αργότερα, θα στο πει. Όταν, άλλωστε, φοβάσαι κάποιον, πώς μπορείς να τον αγαπάς; Συχνά μπερδεύουμε τον φόβο με τον σεβασμό, αλλά δεν είναι το ίδιο. Ο σεβασμός είναι αγάπη, ο φόβος όχι.

Ο ΜΟΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΘΕΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΚΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ Ή ΑΛΛΟΥΣ. Δεν υπάρχει συνταγή συντροφικότητας, είναι μια περίεργη χημεία. Χρειάζεται όμως να νιώθεις την αξία της συντροφικής ζωής μικρών και μεγάλων. Δεν είναι θέμα ανάγκης, αλλά μια διάθεση να μοιράζεσαι.

ΣΥΝΗΘΩΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ. Οι «εικόνες» του ενός για τον άλλον είναι που έχουν. «Γνώθι σαυτόν», όμως, δεν σημαίνει «μάθε ποιος είσαι και τελείωσες». Ο εαυτός, εκείνο που είμαστε, είναι κάτι ζωντανό και απέραντα βαθύ. Η μάθησή του δεν έχει τέλος. Όταν λοιπόν παντρεύεσαι, είναι δεδομένο ότι καθώς περνούν τα χρόνια θα αλλάζει ο άλλος, όπως άλλωστε αλλάζεις και εσύ.

Η ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ, που σημαίνει να σκέφτεσαι, να λες και να κάνεις το ίδιο πράγμα. Είναι κάτι πολύ δύσκολο να το καταφέρεις, κυρίως επειδή χρειάζεται να έχεις τη διάκριση που σου δείχνει πότε να λες αλήθεια με μια στοργική αδιαφορία για χάρη του άλλου κι όχι από προσωπικά σου κίνητρα.

ΕΝΑ ΚΑΚΟ (ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ) ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ: Ο ΦΟΒΟΣ. ΑΥΤΟΣ ΤΑ ΓΕΝΝΑΕΙ ΟΛΑ. Δεν αναφέρομαι βέβαια σε πρακτικούς φόβους, που είναι λογικοί. Αλλά σε ψυχολογικούς, όπως να έχεις μια σχέση και να φοβάσαι να «ανοιχτείς» επειδή έχεις πληγωθεί στο παρελθόν, που είναι καταστροφικό για τη σχέση. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να κρατάμε «ζωντανό» το παιδί μέσα μας. Το βασικό χαρακτηριστικό ενός παιδιού είναι ότι βλέπει τα πράγματα με αθωότητα. Και αθωότητα σημαίνει έλλειψη φόβου, ανοιχτή καρδιά.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΟΥΝ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ «ΚΑΠΟΙΟΙ». Κι αυτό μας το κάνουν από μικρά παιδιά με τη σύγκριση. Γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι αρρωσταίνουν, τρελαίνονται ή θέλουν να βάλουν τέλος στη ζωή τους – είτε μια κι έξω, είτε έμμεσα και αργά. Είναι πολύ μεγάλη δυστυχία να θέλεις να είσαι κάποιος. Χάνεις τον εαυτό σου. Είναι πολύ ουσιαστικό να είσαι και να παραμένεις εσύ – ό,τι και αν είσαι – αδιαφορώντας για το τι θα πει ο κόσμος ή που δεν εκπέμπεις την εικόνα του «πετυχημένου».

vimamen-p157b.jpg

8 Σχόλια στο “«Ζωή: 2,3 πράγματα που ξέρω γι’ αυτή».”

      Αερικο
      5 Μαΐου 08 στις 21:56

      Ευχαριστω πολυ πολυ για την συνεντευξη (θα το ζητουσα για να εγκαινιασω τα σχολια μου εδω, αν και παρακολουθω απο την αρχη το blog). Ειμαι και εγω στο εξωτερικο και δεν μπορουσα να την διαβασω:)

      Ακομα ενα ευχαριστω που ζωντανευεις αναμνησεις.

      Νίνα
      5 Μαΐου 08 στις 23:11

      Ε, τι σεντόνι; Σεντονάκι παιδικού κρεβατιού ήταν. Από καλής ποιότητας βέβαια 100% βαμβακερό, αλλά σε διψάει και θες περισσότερο.
      Κρατάω την τελευταία παράγραφο. Σήμερα πρόλαβε και έκανε το άλμα οικειοθελώς μια κοπέλα λίγο μικρότερή μου, 25 ετών. Ποιος ξέρει ποιο απ’όλα τα δηλητήρια που βασανίζουν πολύ νέο κόσμο την ώθησε να περάσει την λεπτή γραμμή. Εύχομαι να βρήκε την γαλήνη που επιζητούν όλες οι ψυχές που βασανίζονται από αντίστοιχα δαιμόνια.

      Παραμυθά μου, βάζε σε παρακαλώ, πιο συχνά σεντόνια σχετικά με την ζωή. Μας έχεις πει πολλές φορές ότι η ζωή είναι σχέσεις, κάτι που δεν μας έμαθαν ποτέ στο σχολείο. Ο χειρισμός αυτών των σχέσεων είναι κάτι που μαθαίνεται, ώστε να μπορεί ιδιαίτερα ο φύσει ή θέσει αδύναμος κρίκος να επιβιώσει;

      no name
      5 Μαΐου 08 στις 23:21

      Διάβασα την συνέντευξη την Κυριακή και χάρηκα πολύ , όπως χαίρομαι κάθε φορά που ακούω , διαβάζω , συναντώ ανθρώπους που έχουν κάτι να πουν, κάτι με αξία και νόημα.
      Γιατί στην «φλύαρη» εποχή μας όλοι έχουν άποψη για όλα και όλοι πρέπει να την πουν…..
      Ετσι οι φωτεινές εξαιρέσεις πάντα με γεμίζουν αισιοδοξία!
      (είμαι και εγώ ένας από αυτούς που τις περισσότερες φορές επιλέγουν την σιωπή ως απάντηση σε αυτά που διαβάζουν στο blog σου αλλά μπαίνουν σχεδόν καθημερινά)
      Παραμυθά-blogger ετών 65 να ζήσεις πολλά-πολλά χρόνια και να είσαι πάντα γερός και αληθινός και δημιουργικός και σίγουρος πως όλοι όσοι μεγαλώσαμε με τις ιστορίες σου σε έχουμε για πάντα μέσα στην καρδιά μας. ΕΜΕΙΣ σε ευχαριστούμε για ολα!

      rodoula-kelly
      6 Μαΐου 08 στις 7:29

      Λιτός και ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ο λόγος σου.
      Καλά έκανες κι’έβαλες εδώ τη συνέντευξη,να τη διαβάσουν και όσοι δεν αγοράζουν το Βήμα την Κυριακή (εγώ πχ)
      Καλημέρες!

      Θεοδώρα
      8 Μαΐου 08 στις 9:16

      Είναι τόσο περίεργο…εγώ, που ποτέ μα ποτέ δεν έβαλα πόστερ ή φωτογραφία κάποιου ηθοποιού, τραγουδιστή ή μοντέλου στο δωμάτιό μου. Και τώρα όχι μόνο φύλαξα το περιοδικό στη βιβλιοθήκη μου, αλλά πήρα και δεύτερη εφημερίδα, έκοψα τη φώτο σου Παραμυθά μου και την έχω βάλει στο δωμάτιό μου!!! Βλέπεις, στη φωτο αυτή, διακρίνω κάτι σαν μία γλυκιά μελαγχολία στο βλέμμα σου… νομιζω ότι αυτό είδα….και ξάφνου ήρθαν πάλι έντονες οι παιδικές μου αναμνήσεις, έβαλα τα κλαμματα και είπα «πρέπει να βλέπεις τη φώτο του Παραμυθά κάθε μέρα γιατί σου κάνει καλό (σαν φάρμακο ψυχής, μοιάζει με σιρόπι με ωραία γεύση, χι,χι). Ζητώ συγγνώμη για τη γραπτή φλυαρία μου, αλλά να, ήθελα να μοιραστώ το γεγονός αυτό με όλους σας…

      Σας φιλώ όλους

Σχολιάστε