“Μια ζωή σαν παραμύθι”

Πριν κάμποσο καιρό έχω γράψει εδώ, ότι ο Εκδότης και φίλος Θανάσης Καστανιώτης, μου έχει ζητήσει να γράψω την αυτοβιογραφία μου, με τίτλο, “Μια ζωή σαν παραμύθι”. Ομολογώ ότι η ιδέα δεν με έχει ενθουσιάσει γιατί δεν μου αρέσει και πολύ να μιλάω για μένα και την ζωή μου, γι΄αυτό το πάω πολύ αργά. Για σήμερα σκέφτηκα να ανεβάσω το τελευταίο κομμάτι που έχω γράψει έως τώρα και που είναι για την θητεία μου στον στρατό. 
Καλό Σαββατοκύριακο.
               Π.

” Την επόμενη χρονιά, το 1964 τον Ιανουάριο, έγινε κάτι που δεν ήταν καθόλου παραμυθένιο. Πήγα φαντάρος στο στρατό. Στην αρχή πήγα στο  Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων στην Κόρινθο. Και μετά από τρεις μήνες περίπου, πήρα μετάθεση για το 644 Τεθωρακισμένο Τάγμα Πεζικού, στη Θεσσαλονίκη. Κόλαση. Το μόνο καλό ήταν ότι εκεί σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο ο φίλος μου ο Άλκης. Έτσι, δήλωσα τη διεύθυνση του σπιτιού του για δική μου και κάθε τόσο έπαιρνα διανυκτέρευση κι έφευγα από το στρατόπεδο και έμενα εκεί. Από τον Ιούνιο και μετά που έκλεισε το Πανεπιστήμιο κι ο Άλκης έφυγε για Αθήνα, μερικά Σαββατοκύριακα, έπαιρνα 48ωρη άδεια κι έμενα στο σπίτι του. Έτσι γνώρισα την Θεσσαλονίκη κάνοντας βόλτες στην πόλη. Και μετά από μερικούς μήνες, προς το τέλος του χρόνου, έγινε πάλι κάτι σαν παραμύθι. Ένας από τους φίλους που είχα κάνει στο στρατό, μετατέθηκε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού, στο Χολαργό, στο Τμήμα Μεταθέσεων Οπλιτών Πεζικού και μου έκανε και εμένα μετάθεση στο ίδιο Τμήμα τού Γ.Ε.Σ (Γενικό Επιτελείο Στρατού)! Έτσι, μετά από λιγότερο από ένα χρόνο, ξαναγύρισα στο σπίτι μου στην Αθήνα!
Στο Γ.Ε.Σ, επειδή είχα απολυτήριο Λυκείου, με τοποθέτησαν σε γραφείο του Επιτελείου και μάλιστα στο Τμήμα Μεταθέσεων Οπλιτών Πεζικού. Έτσι, μπόρεσα να μεταθέσω τους δύο φίλους που είχα κάνει πριν στο Τάγμα Πεζικού, στην Αθήνα. Και το καλύτερο ήταν ότι επειδή δούλευα σε γραφείο, 8 το πρωί με 2 το μεσημέρι, δεν έμπαινα ποτέ σκοπιά! Και το καλύτερο όλων ήρθε προς το τέλος της θητείας. Κανονικά, η 69η  Ε.Σ.Σ.Ο ( Εκπαιδευτική Σειρά Στρατεύσιμων Οπλιτών), έπρεπε να απολυθεί στο τέλος Ιανουαρίου του 1966, αλλά επειδή φαίνεται ότι ήθελαν να κάνουν οικονομία στο δώρο των εορτών –εκτός του μικρού μισθού που παίρναμε- η σειρά μου απολύθηκε στις αρχές Δεκεμβρίου. Να τι έχω γράψει στο ημερολόγιό μου:
4
.12.65
Tι ωραίο που είναι μετά από δύο χρόνια στρατό να απολύεσαι! … “

 

 

 

Σχολιάστε