«Εξαιτίας μιας ζητιάνας σε ταχυφαγείο…»

Τα σχόλια σας στο προηγούμενο ποστ μού γέννησαν κάποια ερωτήματα:

-Πόσα κοριτσάκια (ή αγοράκια) υπάρχουν που να ονειρεύονται από όταν είναι μικρά να γίνουν ζητιάνες, (ή ζητιάνοι) σαν εκείνη που συνάντησα, και να κάνουν μ’ αυτόν τον τρόποι λεφτά;
-Πόσο τοις εκατό των ανθρώπων που ζητιανεύουν έχουν δική τους πολυκατοικία ή λογαριασμό στην Τράπεζα;
-Πόσοι άνθρωποι ζητιανεύουν από χόμπυ ή διαστροφή;
-Σε τι διαφέρει ένας που γίνεται ζητιάνος από τεμπελιά, από έναν άλλο που γίνεται δημόσιος υπάλληλος επίσης από τεμπελιά;
-Όλα αυτά περί πλούσιων και μοχθηρών ζητιάνων μήπως είναι δικαιολογίες για να κρύψουν την ψυχολογική μας τσιγγουνιά, που είναι χειρότερη από την άλλη;

Κι αυτά τα ερωτήματα μου έφεραν άλλα, που σκεφτόμουν ότι θα σας έκανα αν σας συναντούσα για να μιλήσουμε γι’ αυτό το θέμα.

-Έχετε δώσει ποτέ σας κάτι σε ζητιάνο με την καρδιά σας, χωρίς να σκεφτείτε αν έχει πολυκατοικίες, αν είναι πάμπλουτος, αν μέσα του σας φθονεί ή σας κοροϊδεύει;
-Έχετε χαμογελάσει ποτέ σε κάποιον που σας πλησιάζει στο φανάρι όπου περιμένετε μέσα στο αυτοκίνητό σας, για να σας πουλήσει οτιδήποτε ή για να σας πλύνει τα τζάμια; Έχετε πει, «όχι, ευχαριστώ» αν δεν έχετε ή δεν θέλετε να δώσετε ή κοιτάτε με απλανές βλέμμα μπροστά ή μιλάτε άσχημα και περιφρονητικά ή βάζετε μπροστά τους καθαριστήρες για να σταματήσει;
-Έχετε ποτέ χαϊδέψει το κεφαλάκι του κουρελοντυμένου μωρού που κρατάει κάποια βρωμερή ζητιάνα στο πεζοδρόμιο;
-Έχετε ποτέ νοιώσει ειλικρινά την αυθόρμητη επιθυμία – κι ας μην το κάνατε- να δώσετε όσα έχετε και δεν έχετε στην τσέπη σας;
– Βουρκώσατε ποτέ από συμπόνια για το εξαθλιωμένο από τα ναρκωτικά αγόρι ή κορίτσι που πλησίασε με απλωμένο χέρι στο παράθυρο του αυτοκινήτου σας;
Καταλαβαίνετε τι ρωτάω;
Μήπως κι εμείς, όντας μέσα μας ανασφαλείς, άδειοι, νωθροί, γεμάτοι θλίψη και μοναξιά, διψασμένοι να μας αγαπούν και να μας αγαπάνε,  γινόμαστε ψυχολογικά ζητιάνοι και ψάχνουμε να βρούμε κάποιον ή κάτι να μας ενθαρρύνει; Ψάχνουμε κάποιον ή κάποιαν να μας δώσει ελπίδα, να μας στηρίξει; Κάποιον ή κάποιαν που να ανήκουμε και να μας ανήκει σαν πολυκατοικία, κάποιον ή κάποιαν που να νοιώθουμε ψυχολογική εξάρτηση, γιατί αυτό μας δίνει την ψευδαίσθηση αγάπης, όπως και ο έρωτας, που μοιάζει με αγάπη, αλλά δεν είναι γιατί κρύβει ένα φοβερά εγωκεντρικό αίσθημα ιδιοκτησίας, που κάνει τα απλά πράγματα, πολύπλοκα, όπως κι ο γάμος;
Μήπως, αντί να κοιτάμε μέσα μας, κουτσομπολεύουμε ή κριτικάρουμε τους άλλους, πράγμα που είναι εντελώς κούφιο; Μήπως όλα αυτά είναι επειδή δεν ξέρουμε, τι είναι αγάπη;  Απλά, αγάπη;  Όχι η πολύπλοκη ερωτική, δηλαδή σεξουαλική αγάπη, ούτε η αγάπη του Θεού, αλλά απλώς αγάπη; Δηλαδή να έχεις στοργή, να έχεις πραγματική καλοσύνη και φροντίδα στον τρόπο που πλησιάζεις τους πάντες και τα πάντα.
Αυτό, όμως, χρειάζεται κάποια ευαισθησία.  Και πώς θα γεννηθεί αυτή η ευαισθησία που  σε κάνει να είσαι σ’ επαγρύπνηση ώστε να μη βλάπτεις άλλους  ανθρώπους, τα ζώα, τη φύση, τη γη που πάνω της ζούμε;  Σας ενδιαφέρουν όλα αυτά; Θα έπρεπε. Γιατί τους περισσότερους ανθρώπους δεν τους ενδιαφέρουν. Γι’ αυτό, παρόλο που έχουν εξασφαλισμένο το φαγητό τους, το σπίτι τους, παρόλο που έχουν τη δουλειά τους, κάνουν παιδιά, οδηγούν αυτοκίνητα, φοράνε κομψά ρούχα, οι περισσότεροι είναι  αναίσθητοι και καλοί, σαν νεκροί.
Ξέρετε τι σημαίνει να είσαι ευαίσθητος; Όχι σαχλορομαντικές ανοησίες. Σίγουρα σημαίνει, να έχεις ένα αίσθημα στοργής για πράγματα που γίνονται γύρω σου: να βλέπεις ένα ζώο να υποφέρει και να κάνεις κάτι γι’ αυτό· να βγάζεις ένα σκαντζόχοιρο που περπατάει αργά σε κάποιο εξοχικό δρόμο και κινδυνεύει από τους αναίσθητους οδηγούς κι ένα σωρό τέτοια απλά πράγματα. Να είσαι ευαίσθητος είναι να έχεις αισθήματα για τους ανθρώπους, για τα πουλιά, για τα λουλούδια, για τα δένδρα – όχι γιατί είναι δικά σου, αλλά απλώς γιατί έχεις επίγνωση της εξαιρετικής ομορφιάς των πραγμάτων· γιατί υπάρχει μέσα σου μια αυθόρμητη διάθεση να μην καταστρέφεις τίποτα,  να μην πληγώνεις ανθρώπους, που σημαίνει να έχεις μέσα σου πραγματικό σεβασμό, αγάπη για τα πάντα. Η αγάπη είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή. Αλλά τι εννοούμε όταν λέμε αγάπη; Αν αγαπάς κάποιο πρόσωπο επειδή αυτό ανταποκρίνεται στην αγάπη σου, σίγουρα αυτό δεν είναι αγάπη. Αγάπη, είναι να υπάρχει μέσα σου εκείνη η μοναδική αίσθηση στοργής που δεν ζητάει τίποτα σε αντάλλαγμα. Μπορεί να είσαι πολύ έξυπνος από παιδί, να περνάς όλες σου τις εξετάσεις, να παίρνεις διπλώματα και να φτάνεις σε υψηλά αξιώματα, αλλά αν δεν έχεις αυτή την ευαισθησία, αυτή την αίσθηση της στοργής, αυτή την αίσθηση της απλής αγάπης, τότε η καρδιά σου θα είναι άδεια και θα είσαι κρυφά δυστυχισμένος για το υπόλοιπο της ζωής σου. Είναι πολύ σημαντικό για την ίδια την καρδιά να είναι γεμάτη απ’ αυτή την αίσθηση στοργής, γιατί τότε δεν θα καταστρέφαμε ποτέ τίποτα, δεν θα είμαστε άσπλαχνοι και δεν θα υπήρχαν πια πόλεμοι. Τότε δεν θα αρρωσταίναμε. Τότε θα είμαστε ευτυχισμένα ανθρώπινα πλάσματα· και επειδή θα είμαστε ευτυχισμένοι, δεν θα γινόμαστε ψυχολογικοί ζητιάνοι υποκατάστατων της απλής -και γι’ αυτό αληθινής- αγάπης.
Μπορεί να έχεις ένα όμορφο πρόσωπο, να φοράς ωραία ρούχα ή να είσαι σπουδαίος πολιτικός ή καλλιτέχνης, αλλά αν δεν υπάρχει αγάπη στην καρδιά σου, θα είσαι ένα άσχημο ανθρώπινο πλάσμα, άσχημο πέρα από κάθε εξωτερικό μέτρο· ενώ όταν αγαπάς, τότε το πρόσωπό σου – είτε είναι άσχημο είτε είναι ωραίο – θα έχει μια ακτινοβολία. Η αγάπη είναι το μέγιστο πράγμα στη ζωή· και είναι πολύ σημαντικό να την αισθάνεσαι, να τη θρέφεις, να τη φυλάς σαν θησαυρό, αλλιώς γρήγορα θα διαλυθεί, γιατί ο κόσμος είναι πολύ βάρβαρος, στην κοινωνία μας δεν υπάρχει αγάπη. Και μία κοινωνία χωρίς αγάπη είναι σαν μια πόλη δίχως ποτάμια, κι εμείς στην πόλη μας έχουμε μπαζώσει ή κρύψει τα ποτάμια της. Οι περισσότεροι από μας, μεγαλώνουμε χωρίς αγάπη και γι’ αυτό έχουμε δημιουργήσει μια κοινωνία τόσο παγερή κι αδιάφορη για τον πόνο τού άλλου, όσο παγεροί και αδιάφοροι είναι οι άνθρωποι που ζουν μέσα σ’ αυτήν. Προφανώς, γιατί η κοινωνία δεν είναι μία γενική και αφηρημένη έννοια όπως τη θεωρούμε, κάτι μεταφυσικό έξω από εμάς, η κοινωνία είμαστε εμείς οι ίδιοι. Δεν «βάφεται η άσφαλτος με αίμα», από μόνη της, όπως μοιάζει να λένε τα Δελτία Ειδήσεων τις Κυριακές. Την βάφουν με το δικό τους και των άλλων το αίμα, οι απρόσεχτοι, αδιάφοροι, φιγουρατζήδες και κακοί οδηγοί.

Πω, πω… φλυαρία που μ’ έπιασε εξαιτίας μιας ζητιάνας στο «ταχυφαγείο», όπως το αποκάλεσε ένα παιδί από σας.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

50 Σχόλια στο “«Εξαιτίας μιας ζητιάνας σε ταχυφαγείο…»”

      amalia
      14 Ιουνίου 09 στις 21:34

      Χα χα θα κάνω το πρώτο σχόλιο.Και χωρίς να το κυνηγήσω!!!
      Συμφωνώ αγαπητέ μου παραμυθά.ΑΓΑΠΗ τι δύσκολο (και υπέροχο)πράγμα!
      Μια αγαπησιάρικη αγκαλιά σου στέλνω.

      athinovio
      14 Ιουνίου 09 στις 21:36

      νομίζω ότι κάποια από τα ερωτήματά σου απευθύνονται σε εμένα. Απαντώ λοιπόν.

      Θεωρώ τη ζητιανιά λάθος, και για αυτό δεν δίνω παρά μόνο σε μία περίπτωση. Αν είναι ενήλικος και προσφέρει κάποια εργασία, όπως πχ το πλύσιμο των τζαμιών. Η κακία του κόσμου είναι τέτοια που τα παιδιά απαγάγονται και εκβιάζονται να γίνουν ζητιάνοι. Δεν δίνω τα λεφτά μου εκεί σε καμμία περίπτωση γιατί είναι σα να τους λέω «Καλό, μου αρέσει, ορίστε τα λεφτά να συνεχίσετε τη μπίζνα…»

      Υπάρχει μία κοσμοθεωρία που λέει ότι οι άνθρωποι χρειάζονται αγάπη, αυτή την απλή και αγνή αγάπη που αναφέρεις και είναι τόσο δυσεύρετη. Οι άνθρωποι αυτοί που ήρθαν ένας θεός ξέρει απο που, ίσως και να έχουν λίγη μέσα τους. Ίσως να έχουν και οι δημόσιοι υπάλληλοι ή εγώ και ίσως να τη βρείς και μέσα σε ένα πορνείο. Πιστεύω όμως ότι απο τη στιγμή που κάποιος έχει αυτή την αγάπη και έχει και συναίσθηση του εαυτού του, οφείλει να κάνει ότι καλύτερο μπορεί και όχι να βρίσκει προφάσεις. Ένας υγιής πανύψηλος μαύρος νέος που πουλάει χάντρες και είδη αφρικάνικης τέχνης ναι, έχει θέση. Τον ενισχύω. Μια υγιής τσιγγάνα που προτείνει το επίτηδες βρώμικο μωρό της αντί να πάει να πλύνει σκάλες ή να σκάψει κανένα χωράφι (ή οτι άλλο ξερει να κάνει καλύτερα) και μετά παει και αφοδεύει στις πλατείες και να κλέβει τα συνεργα του άντρα μου που δουλεύει σαν το σκυλί, όχι, δεν έχει θέση. Δεν την ενισχύω.

      Λες «Ψάχνουμε κάποιον ή κάποιαν να μας δώσει ελπίδα, να μας στηρίξει;»
      Ναι, ψάχνω. Είναι τόσο κακό αυτό? Γιατί περιφρονείς μια απο τις μεγαλύτερες ανάγκες? Αυτό δεν είναι φιλία και οικογένεια? Οι άνθρωποι που μεσα απο την αγάπη τους (και μας) μας στηρίζουνε και τους στηρίζουμε, μας δέχονται με τα κουσούρια μας και τους δεχόμαστε με τα κουσούρια τους. Και νιώθουμε ζεστασιά. Ξέρεις εσύ κανέναν που να μην το χρειάζεται αυτό?

      athinovio
      14 Ιουνίου 09 στις 21:46

      Λες «Μήπως, αντί να κοιτάμε μέσα μας, κουτσομπολεύουμε ή κριτικάρουμε τους άλλους, πράγμα που είναι εντελώς κούφιο;»

      Μα αυτός ακριβώς είναι ο μηχανισμός που καθορίζει και τη δική μας υπόσταση. Αυτό είναι το φυσιολογικό και έτσι ΠΡΕΠΕΙ να γίνεται. Κάποια συμπεριφορά πέφτει στην αντίληψή μας και αμέσως καθορίζουμε τη θέση μας. Κρίνουμε και κρινόμαστε και αυτό λέγεται ανθρωπότητα. Έτσι,μεσα απο την κριτική, καθορίζεται και η δική μας συμπεριφορά. Βλεπουμε κάποιον να βρίζει ή να χτυπάει το παιδί του και λέμε «Εγώ δεν θα έκανα ποτέ κατι τέτοιο» και αυτό μας βοηθά να βρίσκουμε τον εαυτό μας. Είναι το πιο αποτελεσματικό μαθημα. Σαν τα μωρά παιδιά, δεν έχουμε συναίσθηση του εαυτού μας μεχρι να συγκριθούμε με τους δίπλα μας, όπως ο Μόγλης που μεγαλώνοντας με τα ζωα απέκτησε συμπεριφορά ζωου…

      athinovio
      14 Ιουνίου 09 στις 21:49

      Σε ένα θα συμφωνήσω μαζί σου. Για τους δημόσιους υπάλληλους. Και θα προσθέσω εκτός από την τεμπελιά και την ανικανότητα.

      Γιαννης απο ΝΥ
      15 Ιουνίου 09 στις 1:03

      Ωχ, τα πηρε το athinovio και καλα εκανε. Να διαφωνει και κανενας καπου καπου, χαχαχα. Μαλλον, να αντιλογει. Ενω κι εγω συμφωνω περισσοτερο με τον Παραμυθα, βλεπεις ομως καταστασεις οπως αυτη που περιγραφει το athinovio οπου συναντας ανθρωπους να ταλαιπωρουν αλλους, οπως τα παιδια τους, για καποια αμοιβη ενω θα μπορουσαν να θυσιαστουν περισσοτερο εκεινοι. Εκει τα παιρνεις, κι ολες οι δικαιολογιες του τυπου οτι δεν υπαρχει μορφωση, γνωσεις, ενημερωση, εξαφανιζονται και απορεις πως μπορει ο ανθρωπος να ειναι τοσο μαλακας.
      Ειναι μαλακας ο κοσμος. Δεν με ενδιαφερει ποσο καλος κι ευγενικος φαινεται καποιος, οταν ερθει η ωρα να στην κανει θα στην κανει. Το οτι υπαρχουν μυρια κακα στον κοσμο μας σημερα οφειλεται οχι τοσο σε καποια αδιαφορια μας ή απροσεξια, παρα σε ανθρωπους που ηθελημενα και εις γνωση τους προκαλλουν και γυρευουν το κακο. Γι’αυτο συμεριζομαι ολα αυτα που περιγραφει το athinovio.
      .
      Εδω μια καλη κουβεντα πας και λες σε καποιον, ενα κοπλιμεντο τελοσπαντων, απλο πραγμα δηλαδη, και αντι να υπαρχει τουλαχιστων καποια εκτιμηση, σου το γυρνανε μπουμερανγκ για να αναπληρωσουν το κενο που εχουν μεσα τους, με καποια αρωστημενη ευχαριστηση, που παιρνουν οταν προσπαθουν να κανουν το κακο. —> Αφιερωμενο…

      Παπαστρατής Ιωάννης
      15 Ιουνίου 09 στις 1:11

      Είδες τι μπορεί να σου κάνει μια ζητιάνα; 🙂 Ότι θα σου έδινα και έμπνευση,πάντως,δεν το περίμενα.Με τιμά.

      Επί του θέματος τώρα.Τι είναι αγάπη;αναρρωτιέσαι.Η πιο πεζή απάντηση σε αυτό θα ήταν να ανοίξεις το λεξικό και να ψάξεις στο «α».Συγκεκριμένα το λεξικό μου αναφέρει τα εξής:

      Αγάπη (η) (ουσ.)= Η αφοσίωση σε κάποιον/ο έρωτας,ο πόθος για κάποιον/στοργή,φιλία.

      Ωραία.Στα βιβλία,και στα λεξικά,όλα είναι πιο εύκολα.Τώρα να κάτσουμε να βρούμε απάντηση σε ένα θέμα που ταλανίζει εκατομμύρια ανθρώπων από την εποχή των πρωτόπλαστων δε γίνεται και ούτε θα βρεθεί ποτέ νομίζω.

      Η πραγματική αγάπη δεν εξηγείται.Απλά ξέρεις ότι υπάρχει όταν έρχεται η κατάλληλη στιγμή.Σου κάνει αυτό το click που λέμε.Και με διάφορα συμπτώματα.Ανορεξία πεταλούδες στο στομάχι και άλλα τέτοια.

      Στο θέμα των ζητιάνων τώρα.Τα περρισότερα από αυτά που αναφέρεις με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο.Σπάνιες φορές,εώς καθόλου,έχω δώσει με τη καρδιά χωρίς να έχει περάσει,πρώτα,από το μυαλό μου ένας κυκεώνας αρνητικών ιδεών και συναισθημάτων.Καμιά φορά με πιάνουν και οι τσιγκουνιές μου πάντως.

      Η Αγάπη εύχομαι να μην εξηγηθεί ποτέ.Γιατι,αν εξηγηθεί θα χαθεί η μαγεία της.Είναι η πιο μεγάλη και δυνατή λέξη που υπάρχει.Και ας έχει μόνο 5 γράμματα.Εξάλλου η ποιότητα δε κρύβεται στη ποσότητα.

      Αγάπη τη δύσκολο πράγμα…

      Σε ασπάζομαι και εγώ.

      Παπαστρατής Ιωάννης
      15 Ιουνίου 09 στις 1:16

      Υ.Γ.Ξέχασα να αναφέρω ότι οι απόψεις των άνωθεν από εμέ παιδακίων,athnovio,συνονόματος,με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο.

      Καληνύχτες.

      dimitrisp
      15 Ιουνίου 09 στις 1:57

      νομιζω οτι ολες οι κοσμοθεωριες που ειναι προιοντα ανθρωπινης σκεψης,δεν καταφεραν ουτε εστω υποφερτες να κανουν τις ανθρωπινες κοινωνιες αφου η σκεψη ειναι μια μαιμου που ολα τα φερνει στα μετρα της.ασφαλεστερος ειναι οδρομος της καρδιας που δε χωραει δευτερες σκεψεις.αυτος που κατανοει συμπονα και δεν τσιγκουνευεται ενα χαμογελο η ενα φιλικο χτυπημα σ
      την πλατη.
      Τελειωνοντας αναρωτιεμαι μηπως υποβιβαζουμε το ανθρωπινο ον οταν θεωρουμε φυσιολογικους μηχανισμους αυτο που ο λαος λεει με αλλα λογια»δεν κοιταω την δικη μου καμπουρα παρα μονο των αλλων».καληνυχτα παιδια και καλη εβδομαδα να εχουμε.

      νατασσσάκι
      15 Ιουνίου 09 στις 12:08

      Το είχα διαβάσει κι αλλού, μα το έχεις γράψει κι εσύ εδώ πολλές φορές: η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, είναι κατάσταση. Ή ζεις μέσα σ’ αυτή, ή δε ζεις. Κι όταν καταφέρεις να ζεις, είναι που νοιάζεσαι για όλους και για όλα χωρίς ανταλλάγματα και χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση, και χωρίς δεύτερες-τρίτες σκέψεις. Αλλωστε δεν αγαπάμε με το νου, μα με την καρδιά -και είναι, όπως λέει κι ο dimitrisp παραπάνω, ο ασφαλέστερος δρόμος 🙂

      Φιλί

      Καλή βδομάδα σε όλη την παρέα 🙂

      papiera
      15 Ιουνίου 09 στις 13:30

      Ο μπαμπάς μου, έκανε την εγχείρηση και όλα πήγαν καλά!!!!
      Πόναγε πολύ όμως μετά και ήταν γεμάτος σωληνάκια..
      Παρόλα αυτά, οι γιατροί επέμεναν να σηκώνεται και να περπατάει.. Ένας γιατρός μάλιστα, τον ξεβίδωσε!
      Σπάραζε η καρδιά μου να τον βλέπω να πονάει, αλλά έπρεπε να κινήσει τον οργανισμό του, να πάρει μπρος, αλλιώς θα προκαλούσε πρόβλημα στα άλλα όργανα..
      Ήμουν δίπλα του, αλλά …Χωρίς να τον στηρίζω εγώ..
      Τα κατάφερε μόνος του και σε λίγες μέρες, βγαίνει!!!!!
      Νομίζω ότι αυτό είναι αγάπη

      athinovio
      15 Ιουνίου 09 στις 14:04

      Δίνοντας σε ζητιάνους εξασφαλίζεις ότι θα υπάρξει και νέα γενιά ζητιάνων. Αυτό δεν είναι αγάπη, είναι αδιαφορία του τύπου «Εγώ τώρα, έδωσα. Ξεμπέρδεψα».

      Αν βρεθεί έστω και ένας που να δεχθεί να δουλέψει, τότε θα ακολουθήσουν και άλλοι, αφού δουν τα ωφέλη της εργασίας. Δεν είναι δύσκολο, αρκεί να πλυθείς και να εχεις όρεξη, αλλά οι άνθρωποι αυτοί δεν το θέλουν. Δοκιμάστε το. Πείτε σε κάποιον από αυτούς ότι έχετε έναν κήπο για ξεχορτάριασμα, και δείτε πόσοι θα ανταποκριθούν.

      amalia
      15 Ιουνίου 09 στις 14:08

      Λίγους μήνες πρίν,σε μια επίσκεψη στην Αθήνα και συγκεκριμένα στην Καλλιθέα,σε μια εσοχή του πεζοδρομίου καθόταν μια νέα γυναίκα με ένα μωρό.Δεν απαίτησε χρήματα,δεν τα ζήτησε,δεν σήκωσε καν το χέρι της.Ήταν απο τους πιο ήρεμους και απελπισμένους ανθρώπους που έχω δεί.Ένιωσα τότε αυτό που έγραψε ο παραμυθάς.Να θέλω να της δώσω ο,τι έχω πάνω μου.Της έδωσα ο,τι έπιασε το χέρι μου και λίγα βήματα πιο κάτω,βούρκωσα.Γιατι περνώντας δίπλα της,ένιωσα την δυστυχία της.
      Και υπάρχουν και όλοι αυτοί ,που είναι περισσότεροι,που έχουν την ζητιανιά επάγγελμα,που σκαρφίζονται χιλιάδες κόλπα,και απαιτούν συχνά άκομψα,μια βοήθεια.Αλήθεια,πόσο με εκνευρίζουν αυτοί που προσπαθούν να ακουμπήσουν στο συναίσθημά μου!
      Δεν είναι όμως όλοι ίδιοι.Και νομίζω πως όταν έχουμε την καρδιά μας ανοιχτή,νιώθουμε την αλήθεια του καθενός.Όχι,δεν δίνω σε όλους.Μόνο σε λίγους.Και τα δίνω όταν νιώθω πως το θέλω.Όχι γιατι πρέπει.
      Σε μια εποχή όμως που τόσοι θέλουν να σε εκμεταλλευτούν,κάποιες φορές αναγκαζόμαστε να πετρώνουμε την καρδιά μας μεσα στην τόση ψευτιά.
      Όσο για μένα,απλά προσπαθώ να την κρατάω ζωντανή και να ανοίγω κάθε τόσο τα παράθυρα να αναπνέει!

      ΥΓ Ειλικρινείς ευχές για καλή ανάρρωση,papiera.

      Mika
      15 Ιουνίου 09 στις 14:12

      «Και νομίζω πως όταν έχουμε την καρδιά μας ανοιχτή,νιώθουμε την αλήθεια του καθενός.»

      και για να μην επαναλαμβανόμαστε, συμφωνώ με την amalia.

      athinovio
      15 Ιουνίου 09 στις 14:12

      Ο άντρας μου πριν από καιρό βρήκε στο πλάι του δρόμου που είναι το στέκι των αλλοδαπών έναν αλβανό και τον πλήρωσε για να ξεχορταριάσει έναν κήπο. Διάλεξε αυτόν γιατί φαινόταν καλό παιδι σε αντίθεση με πολλούς άλλους που έχουν όψη αρπακτικού. Δεν έχει σημασία. Ο άνθρωπος αυτός, ο Φλαμούρ, έκανε εξαιρετική δουλειά και όταν τον ξαναχρειαστήκαμε τον ξαναπροσλάβαμε. Έχει περάσει ένας χρόνος περίπου και τώρα ο Φλαμούρ έχει στήσει την «επιχείρησή» του, έχει τυπώσει επαγγελματικές κάρτες και τελικά μάθαμε ότι έχει σπουδάσει το επάγγελμα του μηχανικού κήπων, ή κάτι τέτοιο.

      Παπαστρατής Ιωάννης
      15 Ιουνίου 09 στις 18:12

      Μπράβο papiera στο πατέρα σου και στους γιατρούς του.Και άμα βρεθεί στο οικείο περριβάλον του σπιτιού του θα αναρρώσει πιο γρήγορα.Υπομονή χρειάζεται είμαι παθών και ξέρω…

      Φιλιά σε όλους. 🙂

      Μαρία
      15 Ιουνίου 09 στις 18:42

      Μπραβο παπιερίτσα καλή και γρήγορη αναρωση στον πατέρα σου δεν τα καταφερε μόνος του τα καταφερε με την αγάπη σου πολλές φορές η ιδέα πως έχεις κάποιον δίπλα σου είναι σημαντικότερη από τα φαρμακα!
      φιλια πολλά!

      Παναγιώτης
      15 Ιουνίου 09 στις 20:20

      Ευτυχισμένος είναι κανείς όταν καταφέρνει να βλέπει τον εαυτό του σαν κομμάτι του κόσμου γύρω του και όχι τον κόσμο γύρω του σαν κομμάτι του εαυτού του.

      ΥΓ.»Σε τι διαφέρει ένας που γίνεται ζητιάνος από τεμπελιά, από έναν άλλο που γίνεται δημόσιος υπάλληλος επίσης από τεμπελιά;»

      Ο πρώτος προσεύχεται να περνάνε από μπροστά του όσοι περισσότεροι γίνεται και να αφήνουν και κάτι ενώ ο δεύτερος προσεύχεται για το ακριβώς αντίθετο ! Πάντως ώρες ώρες κι οι δύο δεν έχουν τον θεό τους !

      Helda
      15 Ιουνίου 09 στις 21:13

      Μας βάζεις δύσκολα βρε παραμυθά μου , που να βρεις σκαντζόχοιρο να περπατά στο δρόμο …( απλά πράγματα δηλαδή)…

      Συμφωνώ με όλα τα παιδιά ,ιδιαίτερα με την amalia .Papiera περαστικά στον μπαμπά σου , η αγάπη που ένιωσε και η αίσθηση ότι τον χρειάζεσαι φαίνεται του έδωσαν δύναμη .

      Η πραγματική αγάπη αρχίζει εκεί που παύεις να ζητάς την ανταπόδωση.Τίποτα σε αυτή την ζωή δεν αξίζει αν δεν γίνεται με αγάπη , αλλά λέω να δώσω άλλη φορά τις εξετάσεις μου…

      Αγάπη είναι η γέννηση του καλού μέσα στο ωραίο .

      kelly alamanou
      15 Ιουνίου 09 στις 23:48

      Γειά σας

      Με αφορμή αυτό που διάβασα θάθελα να γράψω πως στην Ινδία όταν δίνεις κάτι σε ένα ζητιάνο,δεν θεωρείται ότι εσύ κάνεις καλό στο ζητιάνο που του δίνεις,αλλά ότι εκείνος κάνει΄καλό σε σένα που σου δίνει την ευκαιρία να δώσεις.

      καλή εβδομάδα σε όλους.

      giorgos
      16 Ιουνίου 09 στις 2:50

      popo sentoni!!!!oloi ston tako!!!!!!sinfono oti oloi mas i sxedon oloi mas

      polles fores eimaste psichologika tsigounides me tous giro mas!!(koinos skatopsixoi)poso kanei sto kato kato ena xamogelo?!!! pali kala pou iparxoyn kai kapioi pou anidiotelos mas to ipenthimizoyn!!

      athinovio
      16 Ιουνίου 09 στις 11:04

      Ως η επισήμως κακιά της παρέας έχω να πω το εξής.

      Δεν μπορείς να τους σώσεις όλους. Εκτός από το γεγονός ότι πολλοί πρέπει πρώτα να πεισθούν ότι θέλουν να σωθούν, είσαι άνθρωπος και ο χρόνος σου περιορισμένος. Η αγάπη πρέπει να είναι στοχευμένη για να έχει αποτέλεσμα, και δεν εννοώ σε μόνο ένα πρόσωπο αλλά και σε έναν σκοπό ή σε έναν τρόπο ζωής.

      Ας υποθέσουμε ότι η αγάπη είναι μία μανικα με δροσερό νερό. Βγαίνεις και ρίχνεις όπου να’ναι. Το νερό πάει χαμένο. Αν όμως βάλεις το μυαλό σου να σκεφτεί τότε ποτίζεις τα δέντρα στην άκρη του δρόμου και αυτά θεριεύουν και γίνονται σπίτι για τα σπουργίτια. Υπάρχει σκιά για τα αυτοκίνητα όσων μένουν στο δρόμο αυτό (και το δικό σου) και μία ομορφιά για όλους.

      Για αυτό πιστεύω ότι η αγάπη πρέπει να περνάει στον κόσμο μέσα από τη δουλειά μας. Να την κάνουμε με έγνοια για τον συνάνθρωπο. Να είμαστε καλοί γιατροι και καλοι γονείς και ότι ξέρει ο καθένας να το κάνει όχι επειδή πληρώνεται αλλά γιατί πιστεύει ότι έτσι θα γίνει ο κόσμος λιγουλάκι καλύτερος.

      Ο ζητιάνος θα περιμένει.

      dimitrisp
      16 Ιουνίου 09 στις 11:37

      καλημερα στην παρεα μας,
      αθηνοβιο επιτρεψε μου να διαφωνησω σε δυο πραγματα
      1)σε καμια περιπτωση μη θεωρεις κακο εναν ανθρωπο και πολυ περισσοτερο τον εαυτο σου.δεν ειναι κακο να εκφραζει καποιος αυτο που πιστευει και να το υποστηριζει με παθος.και οπως λεει και μια σοφη «επωνυμη» ουδεις ασφαλτος…
      2)η αληθινη αγαπη κατα την αποψη μου δε μπορει να στοχευει καπου γιατι τοτε αστοχει.πιστευω οτι η αγαπη μονο με τον ηλιο η τη βροχη μπορει να παρομοιαστει η οτι αλλο μπορει να γεμισει τη ζωη μας ,χωρις ομως να σημαδευει καλους η κακους.
      εγω αυτο που εισεπραξα απο τον καλο μας παραμυθα δεν ειναι το να δινουμε διαρκως ελεημοσυνη αλλα το να μην αγνοουμε κανεναν σε αυτην την εποχη οπου μαθαινουμε απο μικροι να κανουμε τον αλλο αορατο και να ψεκαζουμε τον ανθρωπινο πονο με το εντομοκτονο τυπου life style.
      να’μαστε ολοι καλα να τα λεμε με αγαπη .

      athinovio
      16 Ιουνίου 09 στις 12:34

      κανείς δε μίλησε για Life style και πίστεψέ με δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία, ούτε με σφαίρες.

      σαν δασκάλα όμως αυτό που έχω δει είναι ότι δεν θέλουν όλοι την αγάπη. Έχοντας φάει τα μούτρα μου πολλές φορές, έχω δει ότι όποιος δεν θέλει να προσπαθήσει, θα σε κοροιδέψει, θα σε εκμεταλλευτεί, ή στη καλλύτερη περίπτωση θα σε αγνοήσει, αν δεν καταλήξεις στα δικαστήρια επειδή είχες τη φαεινή ιδέα να κάνεις το σωστό και να βοηθήσεις κάποιον.

      Αυτό που λέω είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που λες εσύ. Δεν είμαστε ήλιοι ούτε βροχή γιατί η ζωή μας κρατά λίγο και το εύρος των εμπειριών μας περιορισμένο σε ότι εφάπτεται της καθημερινότητάς μας. Κάποιοι συναντουν 100 άτομα στη ζωή τους, άλλοι συναντούν 10000 και ενώ καμμια΄100 έχουν επιρροή στις ζωές όλων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο καλός πολιτικός (λεμε τώρα…) αν κάνει καλά τη δουλειά του θα κάνει καλό στους πολίτες. Στοχεύοντας στη δουλειά του. Ένας καλός γιατρός ( και υπάρχουν αρκετοι) θα φροντίσει με την ίδια έγνοια τον ζάμπλουτο και τον τσιγγάνο. Ένας καλός μανάβης θα πουλήσει καλά φρούτα σε όποιον μπει στο μαγαζί του, όποιος κι αν είναι.

      dimitrisp
      16 Ιουνίου 09 στις 14:11

      εχω λογους να πιστευω οτι αυτο που μας εμποδιζει να γινουμε ηλιοι ειναι μια φωνη που συνεχεια φωναζει:»προσεχε, θα φας τα μουτρα σου,θα πονεσεις,θα πληγωθεις…».
      δεν θα ηταν φρονιμο να την αγνοησουμε αλλα να καταλαβουμε γιατι φωναζει…
      ισως παλι να σου λεω εκ του ασφαλους ρομαντικες θεωριες…δεν εχω πληγωθει απο ανθρωπους τοσο οσο απο τον ιδιο μου τον εαυτο .εσυ παλι φαινεται να εχεις πονεσει πολλες φορες,σου ευχομαι να εισαι ευτυχισμενη απο ‘δω και περα…

      athinovio
      16 Ιουνίου 09 στις 15:32

      μάλλον μιλάμε για άλλο πράγμα.
      το να είσαι καλός και να αγαπάς τον κόσμο δεν αποκλείει το να έχεις ανοιχτά τα μάτια σου και να έχεις το νου σου. Και όταν βλέπεις ότι κάποιος σε κοροιδεύει ή σε εκμεταλλεύεται, να έχεις την κρίση να το διακρίνεις και να στρέψεις τη θετική σου ενέργεια σε κάποιον που το χρειάζεται πραγματικά.

      Δεν εχει σχέση με πληγές. Κοινή λογική το βλέπω περισσότερο.

      dimitrisp
      16 Ιουνίου 09 στις 16:38

      το να μην καταλαβαινει ο ενας τον αλλο το βρισκω φυσικο… αλλα το να μπαινουμε στον κηπο του Παραμυθα μαζι με την «κοινη» λογικη ε αυτο παραπαει. πρεπει να τιμωρηθεις παραδειγματικα.
      Ως πολιτης της παραμυθοπαρεας ζητω να αποφασισει ο λαος το ειδος της ποινης και να ληφθουν τα αναγκαια μετρα για την προληψη παρομοιων «τρομοκρατικων» ενεργειων.

      Παπαστρατής Ιωάννης
      16 Ιουνίου 09 στις 17:27

      Για να μάθεις όμως τι εστί Αγάπη δε πρέπει να φας τα μούτρα σου;Δε πρέπει να πληγωθείς;Δε πρέπει να είσαι απρόσεχτος;Όχι ότι θα μάθεις ποτέ τι εστί αγάπη(αν μαθευτεί,εξάλλου,χάνεται και η μαγεία της).Όταν αγαπάς πραγματικά όλα τα άλλα περνάνε σε δεύτερη μοίρα.Για λίγο καιρό βέβαια.Μέχρι να σιγουρευτείς για τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου.Μετά ηρεμείς κατασταλάζεις και απλά το ζεις.

      Άμα όμως ακούς,μέσα σου,μια φωνίτσα να σου λέει πρόσεχε τότε ηχούν καμπανάκια κινδύνου.Στην Αγάπη πολλές φορές λειτουργείς με το ένστικτο.Δε μπορείς να αιτιολογήσεις γιατι αγαπάς κάποιον και ούτε γιατί ξυπνας ένα πρωί και δε θέλεις να δεις τον άλλο ούτε ζωγραφιστό.

      Φιλιά… 8)

      Παπαστρατής Ιωάννης
      16 Ιουνίου 09 στις 17:35

      Athinovio δε πρόκειται να σου ρίξει κανείς τίποτα.Αυτή η παιδική χαρά δημιουργήθηκε για να ανταλλάσουμε ελεύθερα απόψεις,σκέψεις ιδέες βάσει των κειμένων του Παραμυθά μας.Και από που και ως που είσαι η
      επίσημη κακιά της παρέας;Δεν υπάρχουν καλοίκαι κακοί.Μόνο διαφορετικές απόψεις που σε,δημομοκρατκά πλαίσια,είναι αποδεκτές από όλους.

      νατασσσάκι
      16 Ιουνίου 09 στις 19:30

      Γιάννη, αυτό που λες εσύ δεν είναι αγάπη. Είναι συναίσθημα, είναι έρωτας, είναι πόθος, είναι διάφορα -αλλά Αγάπη δεν είναι. Η αγάπη δεν πονάει, δεν πληγώνει, δεν κάνει τους ανθρώπους δυστυχισμένους. Και φυσικά δεν είναι επιλεκτική, δεν πέφτει «σαν νερό από σωλήνα» στοχευμένη κάπου, δεν υπακούει σε «κοινή λογική». Υπάρχει, ζεις μέσα σ’ αυτήν, είναι τρόπος ζωής, είναι κατάσταση. Και είναι σαν ποτάμι ορμητικό, παρασύρει τα πάντα μέσα της, τα καθαρίζει, τα ξεπλένει. Γι’ αυτή μιλάει ο Παραμυθάς -και είμαι σίγουρη ότι κι ο dimitrisp αυτό εννοεί 🙂

      Είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς, ακόμα πιο δύσκολο να το βιώσει. Αλλά υπάρχει. Και υπάρχουν και άνθρωποι που ζουν έτσι, ευτυχώς. Όταν θα φτάσουν όλοι να ζουν έτσι, θα αλλάξει σίγουρα ο κόσμος.

      Παπαστρατής Ιωάννης
      16 Ιουνίου 09 στις 21:55

      ΝατασσσΆκι η γνώμη μου είναι ότι μόνο αν βιώσεις το εκ διαμέτρου αντίθετο της αγάπης μπορείς να απολαύσεις και να κατανοήσεις το βαθύτερο νόημα της πραγματικής αγάπης.Δε λέω καλό είναι να σε αγάπανε και να σε παραδέχονται όλοι εξ αρχής.Προσωπικά πιστεύω ότι κάποιος βιώνει απολαυστικότερα την αποδοχή του από τον άλλον/άλλην αφού πρώτα έχει «φάει» τά μούτρα του.Αυτό σημαίνει ότι διδάχθηκε από τα λάθη που διέπραξε στη προήγουμενη σχέση του και αφού έκατσε και τα σκέφτηκε,και βρήκε τι λάθη έκανε,προχώρησε σε αναζήτηση της επόμενης πιο σοφός και αισιόδοξος.

      Δεν εννοώ απαραίτητα ερωτική σχέση.Υπάρχουν πολλά είδη σχέσεων.Η αγάπη δεν είναι μόνο ερωτική.

      Φιλιά και καληνύχτες…

      νατασσσάκι
      16 Ιουνίου 09 στις 22:48

      Αλλά τι εννοούμε όταν λέμε αγάπη; Αν αγαπάς κάποιο πρόσωπο επειδή αυτό ανταποκρίνεται στην αγάπη σου, σίγουρα αυτό δεν είναι αγάπη. Αγάπη, είναι να υπάρχει μέσα σου εκείνη η μοναδική αίσθηση στοργής που δεν ζητάει τίποτα σε αντάλλαγμα. Μπορεί να είσαι πολύ έξυπνος από παιδί, να περνάς όλες σου τις εξετάσεις, να παίρνεις διπλώματα και να φτάνεις σε υψηλά αξιώματα, αλλά αν δεν έχεις αυτή την ευαισθησία, αυτή την αίσθηση της στοργής, αυτή την αίσθηση της απλής αγάπης, τότε η καρδιά σου θα είναι άδεια και θα είσαι κρυφά δυστυχισμένος για το υπόλοιπο της ζωής σου. Είναι πολύ σημαντικό για την ίδια την καρδιά να είναι γεμάτη απ’ αυτή την αίσθηση στοργής, γιατί τότε δεν θα καταστρέφαμε ποτέ τίποτα, δεν θα είμαστε άσπλαχνοι και δεν θα υπήρχαν πια πόλεμοι. Τότε δεν θα αρρωσταίναμε. Τότε θα είμαστε ευτυχισμένα ανθρώπινα πλάσματα· και επειδή θα είμαστε ευτυχισμένοι, δεν θα γινόμαστε ψυχολογικοί ζητιάνοι υποκατάστατων της απλής -και γι’ αυτό αληθινής- αγάπης.

      Γιάννη μου, ξαναδιάβασε τούτο το κομμάτι, πιο προσεκτικά -κι αν θες, θα σου βρω κι άλλα 🙂

      Φιλιά πολλά κι από μένα

      Παραμυθάς
      16 Ιουνίου 09 στις 23:57

      Με συγχωρίτε που ανακατεύομαι στη συζήτηση, αν και δεν το συνηθίζω, αλλά θα ήθελα να πω δυο λόγια σαν συμπλήρωμα στο ποστ. Εκείνο που νοιώθω είναι ότι η αγάπη δεν υπάρχει σε σχέση με κάποιου είδους… σχέση. Υπάρχει έτσι κι αλλιώς – ή δεν υπάρχει. Οι κάθε είδους σχέσεις φωτίζονται από αυτήν αν υπάρχει, ή δεν φωτίζονται αν δεν υπάρχει. Επίσης η αγάπη δεν έχει κάτι αντίθετο από το οποίο μπορείς να περάσεις σ’ αυτήν. Είναι κάτι «άλλο». Και δεν είναι συναίσθημα για να του δώσεις όνομα. Τι είναι; Είναι εκείνο που μένει όταν αφαιρέσεις όλα όσα δεν είναι – ακόμα κι εκείνα που της μοιάζουν όπως ο έρωτας. Κυρίως αυτόν.
      Συγνώμη για την παρέμβαση.
      Σας έχω όλους μέσα στην καρδιά μου και χαίρομαι που επιτέλους – έστω κι από δω μέσα – μετά από τόσα χρόνια μετά την εκπομπή μου, σας «συνάντησα», μωρά μου της δεκαετίας ’77 – ’87.

      Γιαννης απο ΝΥ
      17 Ιουνίου 09 στις 3:37

      Αυτο το να τιμωρηθει παραδειγματικα η athinovio με εκανε και γελασα γιατι ειχα καιρο να το ακουσω σαν εκφραση, αλλα απο την αλλη γιατι της την σπατε? Ολα αυτα περι αγαπης που ειπωθηκαν μου φαινοντε σωστα αλλα σιγουρα ολοι δεν τα πιστευετε με τοση σιγουρια. Παρολο που εχω κι εγω «αντιληφθει» οτι η αγαπη ειναι οπως λεει ο Παραμυθας , αν καταλαβα καλα, ενα ειδος ή μορφη ενεργειας παρα συναισθημα, υπαρχουν μερες που ο μαλακο-κοσμος στην σκορπαει και ειναι πολυ φυσικο να θελεις να την «στοχευεις» για να «πιανει τοπο». Ειναι πολυ ανθρωπινες οι σκεψεις της athinovio. Τα χρηματα ομως δεν ειναι μορφη αγαπης και δεν χρειαζεται να «στοχευεις» που τα δινεις. Βλεπεις εναν δυστυχο? Δωσ’ του κατι να παει στην ευχη της Παναγιας. Αυτο το λεω γιατι υπαρχουν ανθρωποι στον κοσμο αυτον που οσο και να προσπαθουν δεν πανε και δεν προκειται να πανε πουθενα. Τιποτα δεν υπαρχει για αυτους. Ακομη και η ιδια η προσπαθεια τους τυρραναει σαν καταρα. Κατι τετοιοι μου θυμιζουν αυτο το τραγουδι. -> http://www.youtube.com/watch?v=ZXq0eKNKXvU

      Αυτο το συναισθημα ή ενεργεια της αγαπης για το οποιο μιλατε μου φαινεται περιγραφεται ωραια εδω -> http://www.youtube.com/watch?v=YIytdfQic1E

      Μπραβο οι Τρυπες, ολα τα ξερουν. Μημπως ειναι κι αυτοι σαν τον Θεο, παντογνωστες?

      Γιαννης απο ΝΥ
      17 Ιουνίου 09 στις 3:41

      «Σας έχω όλους μέσα στην καρδιά μου και χαίρομαι που επιτέλους – έστω κι από δω μέσα – μετά από τόσα χρόνια μετά την εκπομπή μου, σας “συνάντησα”, μωρά μου της δεκαετίας ‘77 – ‘87.» Ναι εχει μαζευτει καμποσος λαος. Να μπαινετε ρε αλανια να λεμε και καμια κουβεντα της προκοπης.

      athinovio
      17 Ιουνίου 09 στις 9:05

      μπορούμε να καθόμαστε και να συζητάμε για χίλια χρόνια τι είναι αγάπη και να παιζουμε με τις λέξεις.

      για αυτούς που αγαπάμε όμως ανησυχούμε και έχουμε την έγνοια τους, αν θα είναι καλά κι αν χρειαστούν κάτι. Δεν μπορούμε να τους «δώσουμε κάτι να πάνε στην ευχή» αν πραγματικά νοιαζόμαστε για το τί είναι καλύτερο.

      Γιατί αν δε νοιαστούμε εμείς, τότε ποιός θα νοιαστεί?
      Το κράτος?

      papiera
      17 Ιουνίου 09 στις 9:28

      Κύριε παραμυθά, εγώ γεννήθηκα το 74, αλλά και το 77 μου κάνει 😉
      Να μη σε προσβάλλω….
      …. και …Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές!!!!!

      Γιαννης απο ΝΥ
      17 Ιουνίου 09 στις 15:49

      Ωραιο Μαρια.

      Εγω δεν ειπα «να πανε στην ευχη», δηλαδη να τους δωσουμε κατι να φυγουν απο τα ποδια μας. Να πανε στην ευχη της Παναγιας ειπα που σημαινει ¨δωσ’τους τουλαχιστων να παρουν κατι να φανε, για να μπορεσουν να ξημερωθουν και την επομενη μερα. Δεν «παιρνουν» ολοι οι ανθρωποι απο κινητρα και τετοια πραγματα. Αυτου του ειδους η βοηθεια, κατα την γνωμη μου ειναι απανθρωπη οταν εχεις να κανεις με εξαθλιωμενους ανθρωπους. Εδω στην Αμερικη που μενω συνηθιζεται απο πολλους οταν βλεπουν αμοιρους ανθρωπους στον δρομο να τους λενε το γνωστο «go get a job». Εδω αγριευουν κι ολας. Αμα πεις τιποτα σου παραπονιουνται οτι οι φτωχοι παιρνουν οικονομικη βοηθεια απο διαφορα προγραμματα που εχει το κρατος κι οτι το επιβαρυνουν ενω αυτοι πληρωνουν για αυτα μεσα απο τους φορους τους. Το 1976, το καθαρμα, Ronald Reagan, σε μια προεκλογικη του εκστρατεια ασχοληθηκε, υποτιθεται, με το θεμα οτι υπαρχουν ανθρωποι οι οποιοι κοροιδευουν το συστημα κι οτι λαμβανουν οικονομικη βοηθεια ενω δεν την χρειαζοντε επιβαρυνοντας το κρατος. Συγκεκριμενα ασχοληθηκε με μητερες που υποτιθεται με διαφορα τεχνασματα ξεγελουσαν το συστημα αυτο που βοηθουσε τους φτωχους και τις αποκαλεσε «welfare queens» που σημαινει κατι σαν βασσιλισες αυτων των κοινωνικων οργανισμων.Βασσιλισες, για φανταστητε.. Μαζι με αυτον ακολουθησε κι ο καθε πικραμενος ρατσιστης αμερικανος κι αυτα τα προγραμματα λιγο λιγο εξαφανιστηκαν. Ε, απο τοτε μεχρι σημερα το εγκλημα, η βια και η εξαθλιωση σε ολα αυτα τα φτωχα μερη, ghetto, slums, της ΝΥ ειδικοτερα αλλα και αλλων μεγαλων πολεων, πολαπλασιατηκε. Αυτη η εννοια η οποια λεει οτι ο ανθρωπος χρειαζετε ενα κινητρο, μια σπρωξια, κλωτσια, για να αρχισει να ζει δεν υπαρχει. Νομιζω οτι ο καλυτερος τροπος για να καταφερει καποιος να ελεγχει την κουλτουρα και νοοτροπια ενος τοπου ειναι να ξεγελασει και να πεισει ανθρωπους μεσα σε αυτην την κοινωνια να ελεγχουν αυτοι τον συνανθρωπο τους.
      http://www.youtube.com/watch?v=FeMKM-eQPB4
      Μαρια Tupac ακους?

      Συγχωρεστε τα διαφορα ορθογραφικα λαθη μου. Οπου να’ναι ερχεται λεξικο απο Ελλαδα, χαχαχα

      Μαρία
      17 Ιουνίου 09 στις 16:06

      Αχ βρε Γιαννακη μόνο ελληνικά ακούω όχι για άλλο λόγο αλλά να από αυτα εχω τα περισσότερα βιώματα! όπως προχθες που πήγα στη συναυλία του Θαναση του Παπακωνσταντίνου και ήταν υπέροχα!
      Νατασσακι έχασες που δεν ήρθες! και να σου στείλω και ένα τραγουδακι που σου πάει!
      http://www.youtube.com/watch?v=dC1RxzeQXls&feature=related

      Υ.Γ. Ποιο λεξικό; έχω ένα 13τομο μπαμπινιώτη να στο πακετάρω;
      😆

      Γιαννης απο ΝΥ
      17 Ιουνίου 09 στις 16:48

      Να τα ακους ολα Μαρια, με την μουσικη μπορεις να βιωνεις πραγματα χωρις να χρειαζεται να κοβεις εισητηριο για να γνωρισεις εναν αλλο λαο.
      Αυτους τους 13 τομους τους εχεις σε cd?

      Μαρία
      17 Ιουνίου 09 στις 18:04

      ναι το τραγουδαει ο Μαλαμας του Θαναση είναι
      όχι τους τόμους του έχω σε παραδοσιακή έντυπη και σκληρόδετη μορφή
      πάνω από το κεφάλι μου στο γραφείο να ξέρετε αν γίνει κανένας σεισμός από κει κάτω θα με βρείτε! 😆
      όσο γι αυτο που λες είναι όπως λέει ο Νιονιος τραγουδάκια μου καταμονα αν σας αντάμωνα θα πεφτα χαμου…
      http://www.youtube.com/watch?v=nwDdwjMyLOU

      Παπαστρατής Ιωάννης
      17 Ιουνίου 09 στις 18:06

      ΝατασσσΆκι ωραίο συνέχισε το ψάξιμο. 🙂 Ακόμα αναμένω για εύρεση τρόπου να παραλάβω και τα άλλα που λέγαμε φίλτατη.Φιλιά.

      Papiera όταν ο Παραμυθάς λέει 77-87 εννοεί τη 10 που παιζόταν ο Παραμυθάς στη Τηλεόραση.Ελπίζω ο πατέρας σου να καλυτερεύει συνεχώς.

      Παραμυθά μας.Άκου συγγνώμη για τη παρέμβαση!!!Αν δε παρέμβεις ΕΣΥ ποιος θα παρέμβει;Αν ξαναπείς κάτι τέτοιο θα έρθω από κει (η καλύτερή μου!!!! 🙂 )

      Φιλιά και καλησπέρες και στους υπόλοιπους.

      Κυρία Παραμυθά είστε εδώ::::

      Fwtino_Asteraki
      11 Αυγούστου 09 στις 21:02

      Παλι ειδα φως και μπηκα χιχιχι! Ποσα πραγματα μπορει να γεννησει ενα περιστατικο στο «δρομο» και ποσο μαλλον ενα τετοιο περιστατικο!!!
      Διαβασα στα «τρεχατα» και 49 σχολιακια σας με αυτο τα κανω 50 αντε ελατε να φτασουμε τα 100 χιχι!
      Λοιπον απ οτι ειδα λετε για την αγαπη..Η αγαπη ειναι συναισθημα,αισθημα,»πραγμα»,κατι?τι??Η αγαπη για μενα δεν μπορει να αποτελεσει ουτε μεταφορικα μανικα με νερο οπως διαβασα παραπανω,απλα και μονο επειδη ειναι ηδη παντου!Αγαπη ειναι εξω,αγαπη ειναι μεσα,αγαπη ειναι ο ηλιος,η βροχη,τα πουλακια που κελαιδανε,τα λουλουδια,οι ανθρωποι,ολοι η πλαση,αγαπη ειναι εσυ εγω αυτος ολοι!Αγαπη ειναι να κοιτας τον αλλον στα ματια και να εισαι καθαρος,να τον κοιτας και να τον καταλαβαινεις η να προσπαθεις να τον καταλαβεις,ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ/ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΔΩ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚ μην το ξεχνατε!
      Γιαννη ΝΥ απ οτι μαθαινω εκει στα «περιξ» δινουν ναι επιδωματα στους ζητιανους-αστεργους και δεν σημαζευεται ισως γιατι κοντευουν να ξεπερασουν και αυτους που εχουν σπιτια..-χιχι- λιγακι σαν ανεκδοτο ακουγεται αυτο αλλα νομιζω ειναι πραγματικοτητα..καθως και αν ριξεις μια ματια-βρεις καποιον που εχει παρει σπιτι απ το κρατος εκει νομιζω θα εκλπαγεις ποσα δινει το κρατος εκει ενα και μονο σπιτι τετοιο…Εκτος αυτου ακριβια ακριβια αλλα το νομισμα δεν πεφτει λιγακι-αλλα ειναι αλλο θεμα αυτο-
      Ευαισθητη λες παραμυθοΦιλαρακι μας ε?χμμ ευαισθητος συνηθως σημερα το να εισαι μαλλον βγαινει λιγακι «μειον» γιατι πολλοι το καταλαβαινουν αυτο και χτυπανε εκει και ξερω πως ποναει περισσοτερο απ μια «σφαλιαρα»….Ευαισθητη γινομαστε ισως οταν χασουν κατι και τοτε καταλαβαινουν τι εχασαν δυστηχως και «γινονται ευαισθητη» χτυποντας σου διαφορα…-μεγαλο κομματι των σχεσεων πιστευω αυτο-
      Γενικοτερα νομιζω καλυψα το θεμα στο προηγουμενο ποστ

Σχολιάστε