Επίσκεψη στη Ζάκυνθο

Δεν ανέβασα καινούργιο post την Τετάρτη, όπως κάνω συνήθως , γιατί από Δευτέρα απόγευμα έως Τετάρτη βράδυ ήμουν στη Ζάκυνθο. Επίσης περίμενα μέχρι σήμερα το πρωί, μπας και μου στείλουν καμιά φωτογραφία ή βίντεο από όσα τράβηξαν οι δάσκαλοι τις δύο μέρες των εκδηλώσεων, όπως μου υποσχέθηκαν αλλά τίποτα! Είναι αυτό που είπα σε μια κυρία, στην Ξενοπούλειο Βιβλιοθήκη,  κάποια στιγμή, ότι πρώτη φορά σε επίσκεψη σε σχολεία είδα τόση έλλειψη οργάνωσης ώστε να χρησιμοποιώ το δικό μου κομπιούτερ, να το χειρίζομαι ο ίδιος στην εκδήλωση και να τρέχουν να βρούνε κανένα προτζέκτορα από φίλους και μετά να ψάχνω να δω πώς δουλεύει! Μου απάντησε: «Εδώ είμαστε πολύ χαλαροί, γιατί είμαστε τόπος διακοπών». Και της απάντησα κάτι που είχα ακούσει στο «Ράδιο Αρβύλα: «Ναι, αλλά είστε στο τέρμα χαλαροί, γιατί πιο χαλαρός πεθαίνεις». Χα, χα, χα… Όμως, πρέπει να ομολογήσω ότι παρόλο που σε δύο μέρες έκανα τρεις εκδηλώσεις  (πάντα κάνω μία), πέρασα εξαιρετικά! Σαν να ήμουν σε διακοπές! Τόσο φιλόξενα και χαλαρά, γίνονταν όλα! Χα, χα, χα…
Όλο το ποστ σήμερα είναι σαν τηλεπεριοδικό, γιατί βασικά έχει τρία βίντεο, απ’ ό,τι υλικό μάζεψα μόνος μου. Και θέλω ν’ αρχίσω με την πτήση προς τη Ζάκυνθο, που μου άρεσε πολύ, γιατί το αεροπλάνο ήταν ένα μικρό ελικοφόρο, κι επειδή δεν πήγε πολύ ψηλά, μέχρι και χιονισμένες βουνοκορφές είδα! Το βίντεο τελειώνει με τη θέα από το Ξενοδοχείο όπου έμεινα και ήταν εξαιρετική! Να σας πω μόνο ότι και στα τρία βίντεο να έχετε υπομονή γιατί αργεί να φύγει το μαύρο της αρχής και να μπουν οι τίτλοι.

Το δεύτερο βίντεο που ετοίμασα είναι από την επίσκεψή μου την πρώτη μέρα, την Τρίτη, στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Ζακύνθου. Δυστυχώς δεν είχα το υλικό που θα ήθελα, αλλά το έφτιαξα με ό,τι είχα σαν ευχαριστώ στα παιδιά και στους Δάσκαλους, για την υπέροχη υποδοχή που μου είχαν ετοιμάσει.  Κι επειδή, δεν έχω καμιά φωτογραφία του Σχολείου απ’ έξω, ανεβάζω εδώ τη ζωγραφιά που είχαν ετοιμάσει και μου χάρισαν τα παιδιά, με τον Παραμυθά και το μαγικό μολύβι του, μπροστά στο Σχολείο.

Και τώρα το βίντεο από την εκδήλωση της πρώτης ημέρας, που ήταν και η βασική της επίσκεψής μου. Δείτε το.

Η οργάνωση του φαγητού, όχι μόνο δεν ήταν χαλαρή, αλλά ήταν άψογη! Κάθε μεσημέρι και βράδυ, ερχόταν ο Παύλος με το αυτοκίνητό του, Δάσκαλος του 4ου Δημοτικού Σχολείου και πηγαίναμε σε μια φοβερή Ταβέρνα,  όπου συναντούσαμε τον Διευθυντή του Σχολείου. Το τι ανέκδοτα είπαμε δεν λέγεται!  Το καταευχαριστηθήκαμε. Η ταβέρνα, που μου θύμισε ταβέρνα της Αθήνας του ’50, με το ίδιο εξαιρετικό μαγειρευτό φαγητό (πήρα ενάμιση κιλο σε δύο μέρες) λεγόταν το «Αντέτι». Στα Ζακυνθινά ,  «Αντέτι» θα πει, «συνήθεια». Σας έχω εδώ μία πολύ ωραία λαϊκή  τοιχογραφία που ήταν σ’ ένα τοίχο της ταβέρνας, που τελικά μου έγινε… συνήθεια!

Και θα κλείσουμε με το τρίτο βίντεο που είναι από τις δύο εκδηλώσεις της δεύτερης μέρας και την πτήση για Αθήνα. Δυστυχώς εδώ το υλικό μου είναι ακόμα πιο φτωχό, αλλά έφτιαξα ό,τι μπορούσα. Η πρωινή εκδήλωση εκείνης της ημέρας είχε  την επίσκεψη στο Δημοτικό Σχολείο Βολιμών, στο χωριό Βολίμες της Ζακύνθου, που όπως θα δείτε από ένα απόσπασμα από τη διαδρομή, ήταν ψηλά στο βουνό. Από την εκδήλωση έχω λίγα δευτερόλεπτα από το πίσω μέρος της τάξης, καθώς τα παιδιά παρακολουθούν το βίντεο και μία φωτογραφία, όπου έχει το κεφάλι του και με κοιτάζει  ο φίλος μου ο Αντρέας, που είναι παλληκάρι (ξέρει αυτός γιατί)  και του στέλνω χαιρετίσματα και πολλά φιλιά, όπως και σ’ όλα τα παιδιά.
Η απογευματινή εκδήλωση ήταν στην «Ξενοπούλειο Βιβλιοθήκη» , όπου ενώ ήταν να γίνει κάτω, στο χώρο της Δανειστικής Βιβλιοθήκης, που φωτογραφία της είναι στην αρχή αυτής της εκδήλωσης, επειδή μαζεύτηκε πολύς κόσμος -γιατί μαζί με τα παιδιά ήρθαν και «παραμυθομεγαλωμένοι» γονείς – έγινε στον Δεύτερο όροφο, στο χώρο του Μουσείου.  Σ’ αυτό το χώρο έχει ζήσει ο Γρηγόρης Ξενόπουλος και η οικογένειά του. Κι εκεί θυμήθηκα τη μάνα μου, που μου έλεγε, «εσύ παιδάκι μου δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο», γιατί σ’ ένα σημείο της αίθουσας, είχε το κρεβάτι του Ξενόπουλου με ακουμπισμένο επάνω το μαύρο καπέλο του. Ε, κι εγώ άνετος, πήγα κι έβαλα πάνω στο κρεβάτι τη τσάντα μου!

Αυτό, το είδε κάποια κυρία, και διακριτικά ήρθε και την κατέβασε κάτω, δίπλα στην καρέκλα που καθόμουνα. Γι’ αυτό και στο βίντεο που θα δείτε και που είναι ένα πλάνο 360 μοιρών της αίθουσας, καθώς τα παιδιά και οι γονείς παρακολουθούν το βίντεο, η τσάντα δεν υπάρχει.  Και το τρίτο βίντεο, αλλά και η επίσκεψη στη Ζάκυνθο, τελειώνει με την πτήση για Αθήνα και με ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα που είδα από ψηλά.
Να τελειώσω λέγοντας ένα ευχαριστώ στα παιδιά, στους Δασκάλους και σε όσους οργάνωσαν αυτή την υπέροχα χαλαρή επίσκεψη στη Ζάκυνθο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π. 

 

 

6 Σχόλια στο “Επίσκεψη στη Ζάκυνθο”

      marilia
      13 Απριλίου 13 στις 14:43

      13 βρήκες να ανεβάσεις ποστ; Για… ξαναδές τα βίντεο, μήπως και κάνω εγώ λάθος.
      Μπα;; Δεν πήγε καλά εκδήλωση; Ε, σου ‘χει ξανασυμβεί… Ελπίζω αυτή τη φορά να μην αγχώθηκε κανείς. Ακόμα και όταν δεν πάνε τα πράγματα όπως τα ‘χουμε στο νου μας, ΠΑΝΤΑ τα παιδιά το θυμούνται με ιδιαίτερη χαρά και αγάπη.

      Φιλί

      ainafets
      13 Απριλίου 13 στις 17:48

      Μπράβο Παραμυθοσύντροφε, κατάφερες και μας πήρες στη κυριολεξία μαζί σου…
      πρώτα με τη ατμοσφαιρική βροχερή πτήση προς Ζάκυνθο, στην συνέχεια χωρταστική, απ’ όλες τις απόψεις η πρώτη μέρα με όλα τα παιδάκια (κι ας έκαναν φασαρία!) και η δεύτερη με τη τσάντα σου στο κρεββάτι του Ξενόπουλου…
      Χαχα, τι να σου πω, παιδί μου, πόσο δίκιο είχε η πεθερά μου! 😉
      🙂 🙂 🙂

      Παραμυθάς
      13 Απριλίου 13 στις 18:03

      Μαριλία, μάλλον κάτι δεν κάνεις καλά εσύ. Το τσέκαρα σε άλλους 5 φίλους εκτός από μένα και τα βλέπουν μια χαρά τα βίντεο. Το 13 εμένα μου είναι ο τυχερός μου αριθμός. Επίσης και οι 3 εκδηλώσεις πήγαν εξαιρετικά, δεν είπα ότι δεν πήγαν καλά, είπαν ότι δεν ήταν καλά οργανωμένα τα τεχνικά. Αλλά το φαί και ο ύπνος!!!…

      marilia
      13 Απριλίου 13 στις 20:23

      Εντάξει, δική μου το πρόβλημα. Στην επίσκεψή μου την πρώτη, στη θέση των βίντεο από την επίσκεψη φαινόταν τα βίντεο με τους γάτους. Μπορείς να διαγράψεις το σχόλιό μου ώστε να μην μπερδεύει τους επόμενους. 🙂

      Πέτρος
      17 Απριλίου 13 στις 16:52

      Πολύ ωραίο το ταξίδι και τα βίντεο. Έχω μια απορία, Πώς σε άφησαν παραμυθά να έχεις την κάμερα ανοιχτή στην απογείωση και προσγείωση; Μήπως ο πιλότος ήταν κι αυτός ένας από τα «παιδιά» σου;

Σχολιάστε