Η Γιούλη

Καλά! Σήμερα έχω κάτι που θα αρέσει πολύ στα πρωτάκια. Σίγουρα στ’ αγόρια και ίσως και στα κορίτσια. Είχα σκοπό να ανεβάσω ένα post  για σας… τα μεγάλα παιδιά -και βαρετό για τα μικρά- αλλά έκανα μια ανακάλυψη που μ’ ενθουσίασε! Ενώ νόμιζα ότι τα «ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ» έχουν τελειώσει, τυχαία ανακάλυψα ότι υπάρχουν άλλα δύο! Και σήμερα θα ανεβάσω το ένα απ’ αυτά, που είναι και έκπληξη! Έως τώρα, είχαμε γνωρίσει μόνο ένα παχουλό αγοράκι, τον Αντώνη Καπερώνη, που του άρεσε το πολύ φαί, τόσο πολύ που μια μέρα, «έμεινε χωρίς βρακί». Ε, σήμερα, θα γνωρίσουμε και ένα παχουλό κοριτσάκι, τη Γιούλη. Και θα ήθελα, να το αφιερώσω σε όλες τις παχουλές φίλες που έχω -μεταξύ  20 και 40 χρονών- κι ελπίζω να μην μου κακιώσουν, γιατί το ΜΗΝΥΜΑ αυτό, είναι αισιόδοξο στο τέλος.
Καλή εβδομάδα.
Πολλά φιλιά
Π.
  

11 Σχόλια στο “Η Γιούλη”

      να-τασσσάκι
      19 Φεβρουαρίου 12 στις 20:15

      «σε όλες τις παχουλές φίλες που έχω -μεταξύ 20 και 40 χρονών»

      Είμαι πολλά κιλά πιο αδύνατη, πια -κι έχω περάσει τα 40. Άρα, δεν είναι για μένα 😛

      😆 😆 😆

      Σμουτς, όμως -είναι πολύ καλό!

      xromatisti
      20 Φεβρουαρίου 12 στις 17:23

      Γεια σου Παραμυθά.
      Συγγνώμη αλλά δεν νομίζω ότι είναι μήνυμα κοινωνικής συμπεριφοράς. Θα ήταν αν έλεγε ότι δεν πρέπει να κοροϊδεύουμε τη Γιούλη επειδή δεν είναι λεπτή σαν ένα γιούλι. Το βιντεάκι απλά μας λέει τί αντιμετωπίζει επειδή είναι χοντρή.
      Πάντα μ’αρέσουν τα μηνύματα που μας μεταφέρεις και ο εικόνες που δημιουργείς στη φαντασία μας όμως το συγκεκριμένο δεν μ’άρεσε πολύ.
      Συγγνώμη κιόλας.

      dimitris
      20 Φεβρουαρίου 12 στις 19:22

      χμ! με προβλημάτισε το σχόλιο της φίλης χρωματιστής! σκέφτηκα πως έχει δίκιο…δεν είναι σαφές το μήνυμα! αλλά για μια στιγμή είπα στον εαυτό μου: τί είναι ωφέλιμο και χρήσιμο;να λέμε στα παιδιά ή και στους μεγάλους κάνε αυτό ή μην κάνεις εκείνο ή να τους βοηθήσουμε να δουν πως νιώθει η Γιούλη; και έπειτα στα κορίτσια που μοιάζουν με την Γιούλη τί να πούμε; εντάξει !δε θα σας κοροιδέψει κανείς ή μη σταματάτε να ονειρεύεστε δεν είστε και οι μόνες που έχουν τέτοια προβλήματα σ’ αυτόν τον κόσμο.Μη χαλιέστε με την εικόνα σας όπως δεν αρρωσταίνουν μα την εικόνα τους τα φυτά και τα ζώα…χμ! ακόμα αναρρωτιέμαι…να ‘σαι καλά χρωματιστή!
      Καλό βράδυ.

      δασκάλα
      20 Φεβρουαρίου 12 στις 20:23

      Κι εγώ προβληματίστηκα όταν είδα το βίντεο, αλλά είναι έτσι όπως τα δείχνει. Η παιδική ηλικία χαρακτηρίζεται από έναν σκληρό αυθορμητισμό. Το θέμα δεν είναι να πούμε στα παιδιά τι να κάνουν ή τι να μην κάνουν, όπως ωραία περιγράφει ο dimitris στο σχόλιό του, αλλά να τα βοηθήσουμε να νιώσουν και να καταλάβουν σιγά σιγά τον εαυτό τους και τους άλλους.
      Τα παιδιά στην τάξη βλέποντας το βίντεο αναρωτήθηκαν γιατί η Γιούλη τρώει τόσα παγωτά, και γιατί δεν κάνει κάτι για τον εαυτό της, μπήκαν στη διαδικασία δηλαδή μέσα από το βίντεο να προσπαθήσουν να καταλάβουν τι της συμβαίνει, και στο τέλος που την είδαν αλλαγμένη, χάρηκαν και φώναξαν »Μπράβο, Γιούλη! »
      Καλό βράδυ σε όλους!

      Παραμυθάς
      20 Φεβρουαρίου 12 στις 21:04

      Κατ’ αρχήν, μη ζητάτε συγνώμη σας παρακαλώ ό,τι σχόλιο κι αν κάνετε. Με όλη αυτή τη συζήτηση εδώ θυμήθηκα τις συζητήσεις όταν έπεσε η ιδέα να γίνει αυτό το βίντεο τότε, στην ΕΡΤ. Η ομάδα είχε μια παιδοψυχολόγο και μία παιδαγωγό. Η ιδέα να γίνει ήταν της παιδοψυχολόγου και ξεκίνησε λέγοντας ότι δεν είναι σωστό να έχουμε κάνει ταινία για χοντρό αγόρι (τον Αντώνη Καπερώνη που λέω και στο ποστ) και να μην έχουμε κάνει και για κορίτσι. Συμφωνήσαμε όλοι και είπαμε ότι δεν πρέπει, όμως, να γίνεται πλάκα όπως για το αγόρι που του πέφτει το βρακί από το πάχος αλλά να κρατήσουμε το κλάμμα. Τώρα ότι είναι μήνυμα, είναι και μάλιστα… χοντρό: Μην τρώτε τόσο πολύ -όπως η Γιούλη τρία παγωτά τη φορά- για να μην χοντρύνετε. Επίσης, να πω ότι έχοντας μεγαλώσει τρία παιδιά, εκείνο που έχω να πω είναι ότι αυτό που θεωρούμε σκληρότητα στα παιδιά δεν είναι παρά ο συνδυασμός αυθορμητισμού, αθωότητας και απουσία καθωσπρεπισμού, οπότε λένε αυτό που νοιώθουν και σκέφτονται. Τέλος, να συμπληρώσω ότι δεν ανέφερα την ύπαρξη της παιδοψυχολόγου για να πω ότι δεν έχω ευθύνη γιατί έχω, αφού η τελική έγκριση ήταν πάντα δική μου. Αλλά δεν μπορώ να μη σας πω το σχόλιο της κόρης μου, που ήταν τότε 13 χρονών και το θυμάμαι σαν να την ακούω τώρα να το λέει: «Καλέ μπαμπά, αντί να κλαίει γιατί δεν τρώει ένα παγωτό αντί τρία»; Εδώ βέβαια μπορείτε να πείτε ότι το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει. Σωστό κι αυτό. Χα, χα, χα…
      Υ.Γ. Μόλις συνειδητοποίησα ότι τόσο μεγάλο σχόλιο μπορεί και να μην έχω κάνει ποτέ!!

      marilia
      20 Φεβρουαρίου 12 στις 22:05

      Καλέ, εγώ τώρα είδα το λινκ του ποστ! Ήμουν εντελώς σίγουρη ότι αναφερόσουν τον Αντώνη της… Αφρατούλας, που την υπεραγαπάω κιόλας!!! Αλλά εκείνος ήταν… Μπουμπούκης, όχι Καπερώνης! 😆 Είσαι προκατειλημμένος με το συγκεκριμένο όνομα ή μου φαίνεται; Λοιπόν, επειδή ούτε κι εμένα μ’ άρεσε το παραπάνω και στο είπα, σκέψου το επόμενο βιντεάκιον ή παραμύθι περί του θέματος να ‘χει μια «Μπουλίτσα» για να μ’ αρέσει και να το δείξω και στα παιδιά! Διαφορετικά… τς! 😆 (Ε, αν μη τι άλλο, θα το εκτιμήσω εγώ και η πιτσιρίκα μου που μου ‘πε: «Κυρία, είσαι πολύ… μπουλίτσα!» και τώρα λέμε έτσι η μία την άλλη και ψοφάω στο γέλιο γιατί εκείνη… ενοχλείται! χαχαχαχαχαχα)

      πιάσε κι ένα… χοντρό φιλί 😛

      mrm
      22 Φεβρουαρίου 12 στις 10:47

      νομιζω απο εδω και περα θα ειναι λιγα παχουλα παιδια στην πατριδα μας—-εγω στεναχωριεμαι που θα βλεπουμε ολο και περισσοτερα να ειναιπολυ αδυνατα-πως αλλαξανε ετσι τα πραγματα???????????

Σχολιάστε