Τι να πει κανείς!…

Έχω, βέβαια,  πει αρκετές φορές ότι αυτό το blog είναι προσωπικής λογικής, ετούτη τη φορά, όμως, μπορεί και να το παρακάνω. Αλλά θα μου επιτρέψετε σήμερα να ανεβάσω κάτι που είναι κυρίως για ενδοοικογενειακή κατανάλωση.
Μερικές – μερικές (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε χα, χα, χα…) ανεβάζουν posts για πουλάκια, γατάκια, σκυλάκια κ.λπ. που υπονοούν αναζήτηση τρυφερότητας και φροντίδας, από γονείς, συζύγους, φίλους ή δεν ξέρω κι εγώ από τι άλλους. (Αυτό είναι το νόημα του post βέβαια και όχι η ζωοφιλία.) Αλλά, αυτές οι ίδιες, που βάζουν τέτοια posts, αφήνουν σε άδεια δωμάτια του σπιτιού τους, φωτογραφίες περασμένων χρόνων, χωρίς φροντίδα και τρυφερότητα, να αραχνιάζουν. Ορίστε και η απόδειξη σε δύο φωτογραφίες βγαλμένες πριν λίγο.  Τι να πει κανείς!…

Με την ευκαιρία, θα ήθελα να αφιερώσω στη γυναίκα μου ένα τραγούδι και να ευχηθώ σε όλα τα κορίτσια της συντροφιάς να τους χαρίσει ο άντρας τους κάποτε  κάτι ανάλογο, μετά από 27 χρόνια γάμου, και στα αγόρια να κάνουν κάποτε  κάτι τέτοιο για τη γυναίκα τους.
Και  πριν κλείσω, να εξηγήσω περισσότερο γιατί στο προηγούμενο post είπα ότι προτιμώ να λέω, «η γυναίκα μου» κι εκείνη να λέει «ο άντρας μου», παρά διάφορα άλλα προοδευτικολογοτεχνικά. Συνήθως όταν υπάρχει άρνηση χρησιμοποίησης των εκφράσεων, «γυναίκα μου»  και «άντρας μου», είναι γιατί δίνεται ένα περιεχόμενο ιδιοκτησίας. Η αλλαγή της λέξης, όμως, δεν έχει καμία σημασία, γιατί το ΜΟΥ παραμένει –«σύντροφός μου», «άνθρωπός μου» κ.λπ. Όλο αυτό μου θύμισε ότι κάποτε, το 1984, όταν είχα πρωταρχίσει να μεταφράζω βιβλία του Κρισναμούρτι, είδα ότι τη λέξη meditation την μετέφραζαν με τη λέξη στοχασμός και όχι με τη λέξη διαλογισμός που είναι το σωστό και που χρησιμοποιούσα εγώ. Όταν ρώτησα τον τότε μεταφραστή γιατί το κάνει αυτό, μου είπε για να δείξει ότι ο Κρισναμούρτι δεν λέει το ίδιο πράγμα που λένε όλες οι σχολές βουδιστικού, ινδουιστικού ή ζεν διαλογισμού και Ανατολικών θρησκειών και φιλοσοφιών, αλλά κάτι διαφορετικό. Δεν συμφώνησα και μερικούς μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του 1984, συζητώντας με τον ίδιο τον Κρισναμούρτι το θέμα, μου είπε ότι έκανα σωστά, γιατί δεν πρέπει να χρησιμοποιείται άλλη λέξη από εκείνη που είναι ακριβής  μεταφραστικά και καθιερωμένη ως μετάφραση του meditation, γιατί το θέμα δεν είναι να δειχτεί ότι λέει κάτι διαφορετικό, αλλά ότι  δίνει στη λέξη ένα διαφορετικό περιεχόμενο από τους άλλους κι ο καθένας ας κρίνει μόνος του. Έτσι είναι και με το «γυναίκα μου» και το «άντρας μου»: αν το περιεχόμενο που δίνεται στο «μου» είναι απλώς προσδιοριστικό για ποιον μιλάμε κι όχι μία επιβεβαίωση ψυχολογικής ιδιοκτησίας, δηλαδή μία επιβεβαίωση του «εγώ», τότε είναι η σωστή λέξη. Αυτά…
Να και το τραγούδι, λοιπόν, που αφιερώνω με όλη μου την καρδιά -στίχους και μουσική- στη γυναίκα μου.
Καλό μήνα
Φιλιά.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339//DidimaFeggaria-Mitropanos_Kanelidou.mp3]

12 Σχόλια στο “Τι να πει κανείς!…”

      να-τασσσάκι
      2 Οκτωβρίου 10 στις 19:14

      Αυτές τις «μερικές μερικές», όμως, εμείς τις αγαπάμε -και δε μας νοιάζει που αφήνουν να αραχνιάζουν τα άδεια δωμάτια του σπιτιού τους! (άλλωστε, κι οι αραχνούλες έχουν ψυχή :p)

      Και… είσαι απίστευτος, το ξέρεις -δεν το ξαναλέω! 😉

      Φιλί
      και στους δυο σας

      Καλό Μήνα

      Παπαστρατής Ιωάννης
      2 Οκτωβρίου 10 στις 19:15

      Νομίζω ότι μετά από τέτοιο τραγούδι τα λόγια είναι περιττά.

      Χαίρομαι που μία γνωριμία,που ξεκίνησε από ένα παράθυρο,κατέληξε τόσο όμορφα.

      Έτσι αγαπημένοι να είστε πάντα.

      Φιλιά και καλό μήνα.

      ainafets
      2 Οκτωβρίου 10 στις 19:46

      Στις «δύσκολες» εποχές που ζουν πλέον οι άνδρες…έχουν εφεύρει διάφορους πλάγιους τρόπους να σου πουν: Καλή και η φροντίδα της ψυχής…αλλά δεν ξεσκονίζεις και λιγάκι !!!

      Ναι…ωραία που τα λες…αλλά…τα λόγια σου σαν μάγισσα ΚΜΝΒ…τα ξόρκισα!

      «Χρειάζεται μεγάλη νοημοσύνη σ’ έναν άνδρα και μια γυναίκα για να ξεχάσουν τους εαυτούς τους και να ζήσουν μαζί, χωρίς να παραδοθεί ο ένας στον άλλο, χωρίς να κυριαρχηθεί ο ένας από τον άλλο. Οι σχέσεις είναι το πιο δύσκολο πράγμα στη ζωή»

      Κρισναμούρτι.

      Καραπιπέρης Γιάννης
      2 Οκτωβρίου 10 στις 20:10

      χάχαχα !!! Έτσι είναι ο καλλιτέχνης Άιναφετς, αντί να πάρει ξεσκονόπανο και να ξαραχνιάσει, τραβάει φωτογραφίες, αφιερώνει τραγουδάκια όμορφα και γράφει λόγια τρυφερά !
      Να είστε πάντα καλά μαζί, παραδομένοι ή μη ο ένας στον άλλον !!!

      Υ.Γ. Α, και ραντεβού σε μια βδομάδα, ε;!!

      Παναγιώτης
      3 Οκτωβρίου 10 στις 9:15

      Καλά βρε παραμυθά κι εσύ μόλις είδες τις αράχνες αντί να πιάσεις το ξεσκονόπανο έπιασες τη φωτογραφική μηχανή !!! Μα τι είμαστε εμείς οι άντρες ώρες ώρες

      ΥΓ.Με την ευκαιρία πρέπει να ρίξω κι εγώ ένα ξεσκόνισμα στο δωμάτιό μου

      maria
      3 Οκτωβρίου 10 στις 12:44

      There is no love in their hearts

      Most people are unhappy; and they are unhappy because there is no love in their hearts. Love will arise in your heart when you have no barrier between yourself and another, when you meet and observe people without judging them, when you just see the sailboat on the river and enjoy the beauty of it. Don’t let your prejudices cloud your observation of things as they are; just observe, and you will discover that out of this simple observation, out of this awareness of trees, of birds, of people walking, working, smiling, something happens to you inside. Without this extraordinary thing happening to you, without the arising of love in your heart, life has very little meaning; and that is why it is so important that the educator should be educated to help you understand the significance of all these things.
      This Matter of Culture, J. Krishnamurti

      Καραπιπέρης Γιάννης
      3 Οκτωβρίου 10 στις 15:32

      «Love is a temporary madness. It erupts like an earthquake and then subsides. And when it subsides you have to make a decision. You have to work out whether your roots have become so entwined together that it is inconceivable that you should ever part. Because this is what love is. Love is not breathlessness, it is not excitement, it is not the promulgation of promises of eternal passion. That is just being «in love» which any of us can convince ourselves we are. Love itself is what is left over when being in love has burned away, and this is both an art and a fortunate accident. Your mother and I had it, we had roots that grew towards each other underground, and when all the pretty blossoms had fallen from our branches we found that we were one tree and not two.»
      -St. Augustine

      ζαχαρούλα
      3 Οκτωβρίου 10 στις 18:18

      στην προσπάθειά μου να ανοίξω την πόρτα έπεσαν στα πόδια μου μερικά ψίχουλα από ένα κομμάτι κέικ που κρατούσα… ήρθε ένα πουλάκι να τα μαζέψει… έφυγα πριν μπω καν μέσα… από το να σκαλίζω φωτογραφίες μέσα από το παράθυρο, προτίμησα να μοιραστώ το κέικ μου με τα πουλάκια αφήνοντας πια πίσω μου το τζάμι που που σου επιτρέπει να παρακολουθείς τα πάντα αλλά όχι να τα ζεις… η ζωή η αλήθινη δεν είναι τηλεόραση, ούτε φωτογραφία, ούτε ποίηση… η αλήθεια είναι μόνο δυό μάτια… κι ένα αφράτο κομμάτι κέικ…

      Μαρία
      4 Οκτωβρίου 10 στις 9:29

      οπως τα λες ζαχαρόύλα ετσι είναι

      Αιναφετς δεν το βλέπεις σωστα εχεις εναν αντρα που ακόμα και την ακαταστασία την βλέπει για εικαστική παρέμβαση μακάρι να καναν αυτό όλοι οι άντρες μετα από τόσα χρονια γάμου!!!

      Παραμυθούληηη….. ε όχι λοιπόν δε ζηλευω!!!!!

      ainafets
      4 Οκτωβρίου 10 στις 11:56

      Καλόοοοοοοοοοο! Μπράβο Μαρία…σωστή όπως πάντα η εικαστική σου παρέμβαση! 🙂

      Τώρα ως ΦΕΜ…το να σου αφιερώνει ο άνδρας σου μέσα από την καρδιά του ΤΟ ερωτικό αυτό τραγούδι μετά από 27 χρόνια γάμου… αυτό δεν είναι αξιοζήλευτο;
      Μου είπε πως μέρες σκεφτόταν να το κάνει και όταν «βρήκαμε» μαζί την αραχνιασμένη φωτό στο υπόγειο…του ήρθε έμπνευση…(φυσικά και την ΑΦΉΣΑΜΕ έτσι μέσα στις αράχνες…χαχα!

      Τώρα και εγώ με την σειρά μου…εύχομαι μέσα από την καρδιά μου σε όλα τα αγόρια και τα κορίτσια εδώ (όπως λέει και ο Π)….κάποτε να νιώσετε και να κάνετε και εσείς κάτι τέτοιο !!!

      ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκια σε όλους! 🙂

      dimitrisp
      4 Οκτωβρίου 10 στις 15:16

      χα!χα!χα! … είσαι μοναδικός και ανεξάντλητος, εσύ μας οδηγείς 🙂
      τα μπλογκ των παντρεμένων θα βγάζουν στον «τάκο» του διαδικτύου κάθε σύζυγο που αμελεί τα του οίκου. Ηδη έχω φωτογραφίες με άπλυτα πιάτα και μια στοιβα ασιδέρωτα και διαπραγματεύομαι με τη γυναίκα μου (με την καλή ένοια) για να μη την εκθέσω σε γνωστούς και άγνωστους 🙂
      στα σοβαρά τώρα το θέμα που θίγεις για τη σημασία και το περιεχόμενο των λέξεων είναι πολύ σημαντικό… να παραπάνω η Ζαχαρούλα λέει πως «η αλήθεια είναι δυο μάτια κι ένα αφράτο κεικ» και με αφήνει να τα φαντάζομαι μελάτα και το κεικ με σοκολάτα… δεν είναι ξεκάθαρη 🙂
      Φιλιά πολλά.Καλή εβδομάδα σε όλους μας.

      ζαχαρούλα
      4 Οκτωβρίου 10 στις 16:20

      αν μας κάνει να γελάμε…
      ας τ’ αφήσουμε α(ξε)καθάριστο!…
      να το φαντάζεται ο καθένας όπως θέλει…
      χαχαααααααααααχαχαχαχα!
      (εμπνευσμένο, Δημήτρη…)

Σχολιάστε