What the fuck do we know?

Ο τίτλος του post είναι ο τίτλος μίας εξαιρετικής ταινίας, της κατηγορίας «δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, για την κβαντομηχανική. Ο πιο γνωστός τίτλος είναι, «What the… bleep do we know?». Στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον τίτλο «Τι στο… μπιιιμπ ξέρουμε;» και με τον ίδιο τίτλο κυκλοφορεί σε DVD. Σας συνιστώ με όλη μου την καρδιά να δείτε αυτή την ταινία. Όσοι ξέρετε καλά αγγλικά, πηγαίνετε εδώ για να την δείτε ή να την κατεβάσετε. Όσοι χρειάζεστε υπότιτλους, την έχουν στα video-clubs και γενικώς, πηγαίνετε εδώ και θα διαβάσετε για την ταινία.
Και βέβαια, θα έχετε ήδη αναρωτηθεί τι σχέση αυτή η ταινία με την αστρολογία για την οποία σας έγραφα στο τελευταίο post ότι στενοχωρήθηκα με κάποια σχόλιά σας και σημείωνα με αφορμή ένα σχόλιο του «ΓΙΑΝΝΗ ΑΠΟ Ν.Υ.» ότι : «Μ’ αυτό το σχόλιο όμως, σιγουρεύτηκα ότι πρέπει να σας γράψω δυο λόγια για το γιατί και πώς στενοχωρήθηκα με κάποια από τα σχόλιά σας περί αστρολογίας. Όπως ο Γιάννης όταν διαβάζει ‘ταράτσα’ βλέπει κλειδωμένη πόρτα, έτσι και σεις διαβάζοντας ‘αστρολογία’ και ‘ωροσκόπιο’, βλέπατε αυτό που είχατε από πριν στο κεφάλι σας κι όχι αυτό που έγραφα, κι έτσι ‘you missed the point’, που λένε κι οι Νεοϋορκέζοι (έ, Γιάννη;) δηλαδή, “χάσατε την ουσία».
Στην ταινία για την κβαντομηχανική που σας λέω, εξηγείται κάποια στιγμή ότι δεν βλέπουμε με τα μάτια, αλλά με αυτά που έχουν καταγραφεί στον εγκέφαλο, παρομοιάζοντας τα μάτια με το φακό της φωτογραφικής μηχανής και τον εγκέφαλο με το φιλμ που εκεί καταγράφεται η εικόνα που στέλνει ο φακός. Και ένας από τους επιστήμονες που μιλάνε στην ταινία, αφηγείται μια ιστορία που μου άρεσε πολύ: Λένε ότι τα καράβια του Κολόμβου, πλησίασαν τις ακτές της Αμερικής χωρίς να συναντήσουν καμιά σοβαρή αντίσταση, επειδή οι ιθαγενείς της Αμερικής δεν είχαν ξαναδεί καράβια, κι έτσι «δεν έβλεπαν» το στόλο του Κολόμβου, νομίζοντας ότι ερχόταν κάποιο τεράστιο κύμα – αυτό δηλαδή που ήταν καταγραμμένο στον εγκέφαλό τους. Όταν καταγράφηκε η εικόνα των καραβιών στον εγκέφαλο του μάγου της φυλής και την μετέδωσε στους άλλους, ήταν πια αργά.
Όλο αυτό το θυμήθηκα όταν – διαβάζοντας τα σχόλιά σας για την αστρολογία – είδα ότι δεν διαβάζατε αυτό που βλέπατε γραμμένο, αλλά αυτό που έχει καταγραφεί στον εγκέφαλό σας – ποιος ξέρει από πότε. Κοιτάξτε μερικά παραδείγματα, αν δεν ήταν στενάχωρο θα είχε πλάκα:
Γράφει, για τους αστρολογικούς χάρτες στο post: «Κάποτε, ξέρετε, τη χρησιμοποιούσαν αντί για δακτυλικά αποτυπώματα. Τόσο πολύ δεν υπάρχουν δύο ίδια ωροσκόπια.» Και λέει ένα από τα σχόλια: «Δηλαδή θέλετε να μου πείτε ότι δύο παιδιά που γεννήθηκαν στο ίδιο μαιευτήριο, την ίδια ώρα, θα έχουν ακριβώς τις ίδιες ζωές; Αυτό είναι αδύνατο. Πέρα από αδύνατο, είναι και παράλογο.» Ακριβώς: «είναι αδύνατο και παράλογο». Αυτό δε σημαίνει και η παραπάνω φράση από το post; Κι όπως φαίνεται, ούτε το παρακάτω σχόλιο την έλαβε υπόψη του: «Το ότι μπορεί ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου να επηρεάζεται από την εποχή που γεννιέται δεν το βρίσκω πολύ απίθανο, αλλά δεν νομίζω ότι ταιριάζω με όλους όσους γεννήθηκαν την ίδια περίοδο ακόμα κι αν γεννηθήκαμε την ίδια ώρα και στο ίδιο μέρος». Προφανώς και δεν ταιριάζεις με όλους!
Γράφει στο post για το πώς θα πρέπει να δει κανείς την αστρολογία: «Και είναι κάπως σαν το μετεωρολογικό δελτίο: σου λέει ότι θα βρέξει και το πιο πιθανό (δηλαδή, όχι απολύτως σίγουρο) είναι ότι θα βρέξει. Τώρα εσύ, αν θέλεις πάρε ομπρέλα, φόρα καμπαρντίνα ή μη βγεις από το σπίτι».
Και γράφει το σχόλιο: «Σαν φιλοσοφία, η αστρολογία υποτίθεται ότι προβλέπει πράγματα που θα γίνουν». Πού «μετεωρολογικό δελτίο» και πού «φιλοσοφία»; Επίσης έχει σημασία η λέξη του post, «πιθανό».
Ξαναπαίρνω την ίδια φράση: «σου λέει ότι θα βρέξει και το πιο πιθανό είναι ότι θα βρέξει. Τώρα εσύ, αν θέλεις πάρε ομπρέλα, φόρα καμπαρντίνα ή μη βγεις από το σπίτι». Και λέει σε κάποιο σχόλιο: «η αστρολογία (…) κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους και τις καταστάσεις, ξεχνώντας τη μοναδικότητα τους και την επιρροή που έχουν οι ανθρώπινες επιλογές στη μοίρα». Αυτό που λέει η φράση του post δεν μιλάει – έστω χιουμοριστικά – για «την επιρροή που έχουν οι ανθρώπινες επιλογές στη μοίρα»;
Σημειώνω στο post : «Αλήθεια, έχετε σκεφτεί ποτέ ότι μεγαλώνοντας, συνηθίζουμε όλο και περισσότερο στο να επαναλαμβάνουμε αυτά που άλλοι έχουν πει χωρίς να τα ψάχνουμε; Έχετε προσέξει ότι, όλο και λιγότερο, όσα λέμε ή κάνουμε δεν είναι πράγματα που έχουμε από μόνοι μας, οι ίδιοι ανακαλύψει; Ότι, όλο και περισσότερο – χωρίς ν’ αναρωτιόμαστε, χωρίς ν’ αμφιβάλλουμε – γεμίζουμε το κεφάλι μας με έτοιμες ιδέες, πίστεις, φιλοσοφίες και τέτοια και κανονίζουμε τη δράση μας σύμφωνα με αυτές»; Ε, είναι ρε σεις να μην στενοχωρηθώ όταν διαβάζω: «Επίσης θυμάμαι το βιβλίο της αστρονομίας της 2ας Λυκείου που ανέφερε με ιδιαίτερη έμφαση ότι η αστρολογία δεν θεωρείται επιστήμη από κανέναν έγκριτο αστρονόμο στον κόσμο». Πόσων χρόνων πρέπει να πάτε για να αναρωτηθείτε μήπως στο σχολείο – εκτός από τα καθαρά πρακτικά μαθήματα – τα περισσότερα που μάθατε ήταν συνειδητές και επίτηδες λάθος πληροφορίες για εξυπηρέτηση διαφόρων κοινωνικοπολιτικοεκκλησιαστικών σκοπιμοτήτων αποκοίμισης των παιδιών και των νέων. Να –ας πούμε- από το Δημοτικό μας έχουν πείσει, όπως είπα και σε προηγούμενο post, ότι ο Δούρειος Ίππος είναι ευφυής ηρωική πράξη, ενώ στην πραγματικά είναι ευφυής άνανδρη πράξη, αφού έσφαξαν τους ανθρώπους στον ύπνο τους κι όχι πολεμώντας αντρίκια. Και τον Γαλιλαίο; Οι «έγκριτοι αστρονόμοι» συνάδελφοί του δεν ήταν εκείνοι που θέλανε να τον κάψουνε;
Και βέβαια, σχεδόν κανείς σας δεν πρόσεξε τη φράση: «…τα άστρα κυβερνούν τους ανθρώπους και οι άνθρωποι που αναζητούν την Αλήθεια, τ’ άστρα.», θα είσαστε τουλάχιστον διστακτικοί να πείτε πράγματα, όπως:
«ο λόγος για τον οποίο εγώ προσωπικά την απορρίπτω είναι ότι όταν ο άνθρωπος πιστεύει στο πεπρωμένο και στις προβλέψεις τότε κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους και τις καταστάσεις, ξεχνώντας τη μοναδικότητα τους και την επιρροή που έχουν οι ανθρώπινες επιλογές στη μοίρα»
Ή
«από τη στιγμή που δε μπορώ να αποτρέψω ένα κακό μελλοντικό ‘γεγονός’, ποιος ο λόγος να το ξέρω;»
κ. λπ. Τέλος, θα πρέπει να παρατηρήσω ότι τα περισσότερα σχόλια δείχνουν πως ό,τι ξέρετε από αστρολογία, είναι από σελίδες με ωροσκόπια περιοδικών και εφημερίδων ή πρωινάδικα της τηλεόρασης. Αλλιώς δεν θα λέγατε σχόλια, όπως: «οι βαρυτικές και μαγνητικές δυνάμεις των υπόλοιπων πλανητών, είναι τόσο απειροελάχιστες σε σχέση με αυτή του ήλιου ή άλλων αστεριών», όταν είναι γνωστή βασική αρχή ότι το ζώδιο έχει σχέση με τη θέση ακριβώς του ήλιου την ώρα της γέννησης, καθώς και λίγων «άλλων αστεριών» ή ότι «οι προβλέψεις είναι τόσο γενικόλογες που θα μπορούσαν να ταιριάξουν σε οποιονδήποτε» και το «μια γνωστή μου που ασχολείται ερασιτεχνικά με την αστρολογία» ή την κλασσική επιστημονικοφανή, αλλά αφελή αστρολογικά ερώτηση: «Η ερώτησή μου σε όσους πιστεύουν στα όσα πρεσβεύει η Αστρολογία είναι η εξής: Ο χρόνος που κάνει να έρθει το φως από ένα άστρο τις περισσότερες φορές είναι κάτι χρόνια. Οπότε πολλά από αυτά που βλέπουμε αυτή τη στιγμή στον ουρανό πιθανότατα μπορούν να μην υπάρχουν πια αλλά και να είναι σε διαφορετικό σημείο από αυτό που βλέπουμε εμείς».
Πριν περάσω στο τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να σχολιάσω, θα ήθελα να σας ξεκαθαρίσω το εξής: Θεωρώ την αστρολογία, τη σοβαρή από μελετημένους ανθρώπους, ως ένα καλό εργαλείο για να μαθαίνει κανείς για τον εαυτό του. Δεν διαβάζω σχεδόν ποτέ, μόνο σπάνια, το ωροσκόπιό μου, για λόγους που αν διαβάσει κανείς προσεχτικά το κείμενο που είχα γράψει είναι φανεροί. Έχω, όμως μιλήσει πολύ παλιότερα με δύο ή τρεις σοβαρούς αστρολόγους για τον αστρολογικό μου χάρτη και των παιδιών μου. Επίσης, έχω ανακαλύψει ένα πρόγραμμα αστρολογίας στο ιντερνέτ που είναι πολύ καλό, κι όταν μου το ζητάνε ή μου το επιτρέπουν βγάζω τον αστρολογικό χάρτη με όλες τις σχετικές προσωπικές πληροφορίες. Δεν έχει πέσει ποτέ έξω, εκτός από τις περιπτώσεις κάποιων που είχαν άλλη εικόνα για τον εαυτό τους. Και είναι δύσκολο να εγκαταλείψει κανείς την εικόνα που έχει για τον εαυτό του.
Θα ήθελα να κλείσω αυτό το post απαντώντας ειδικά σε κάποια σχόλιο που διακινδυνεύει να βγάλει συμπεράσματα για λογαριασμό μου. Λέει το σχόλιο: «Από τη στιγμή που δε μπορώ να αποτρέψω ένα κακό μελλοντικό «γεγονός», ποιος ο λόγος να το ξέρω; Και μη μου πείτε πως θα μπορέσω να το δεχτώ πιο εύκολα ή πως θα είμαι προετοιμασμένη για το χτύπημα, διότι το μόνο που θα καταφέρω θα είναι να μην μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια και να ζω μέσα στην αγωνία και το άγχος γι αυτό που θα μου συμβεί. Κι αν τελικά αυτό το «γεγονός» δεν συμβεί, τότε θα έχω χάσει μέρες από τη ζωή μου, που θα μπορούσα να τις είχα αξιοποιήσει διαφορετικά. Άλλωστε αυτό δεν συνέβη και στο Παραμυθά; Έζησε 5 χρόνια με την αγωνία για το μέλλον του παιδιού του και τελικά δεν έγινε αυτό που περίμενε (ευτυχώς)!»
Όχι: δεν έχασα μέρες από τη ζωή μου που θα μπορούσα να τις αξιοποιήσω διαφορετικά. Όχι: δεν έζησα 5 χρόνια με την αγωνία για το μέλλον του παιδιού μου, αλλά με αφορμή αυτό που μου είχαν πει μάθαινα. Μάθαινα για μένα, για τη ζωή για το πώς μεγαλώνουν με αληθινή φροντίδα τα παιδιά – που δεν είναι το: να φάνε, να κοιμηθούν, να ντυθούν για να μην κρυώσουν και να διαβάσουν. Κι αν σας ενδιαφέρει, διαβάστε τα τρία από τα πιο σημαντικά πράγματα που έμαθα:
1. Δεν αγαπάμε αληθινά – δηλαδή χωρίς τίποτα το προσωπικό – τα παιδιά μας, καθώς εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι εμείς να είμαστε ήσυχοι, εμείς να μην πονέσουμε, εμείς να επιβεβαιωθούμε, εμείς να έχουμε δίκιο, εμείς να ξέρουμε το σωστό κι ένα σωρό άλλα που έχουν σχέση με το εγώ μας και όχι με τα παιδιά μας.
2. Το μόνο που δεν κάνουμε είναι ζούμε στο παρόν. Το παρόν χρησιμοποιείται για να γίνονται σκέψεις και σχεδιασμοί για το αύριο που έχουν σχέση με φόβους και ελπίδες που γεννήθηκαν χθες. Μακάρι – όπως λέει ένα από τα σχόλια – να ήταν «η αστρολογία (που) εστιάζοντας στο μέλλον σε εμποδίζει να ζεις το παρόν». Οι φόβοι κι οι ελπίδες μας είναι που μας κρατάνε σκλαβωμένους στο παρελθόν και στο μέλλον, (να κι ο Καζαντζάκης, για όσους τον έχουν διαβάσει) και δεν είμαστε ελεύθεροι να ζούμε στο παρόν. Κι αυτό συμβαίνει είτε πιστεύουμε στην αστρολογία είτε όχι.
3. Φοβόμαστε το θάνατο, επειδή φοβόμαστε να αφήσουμε να πεθάνουν ψυχολογικά πράγματα στο τέλος της ημέρας. Κι έτσι κουβαλάμε ένα κάρο σκουπίδια από νεκρές σχέσεις, νεκρές στιγμές, νεκρά όνειρα, γιατί όλα αυτά τα σκουπίδια είναι ένα μεγάλο κομμάτι του «εγώ», ίσως το μεγαλύτερο, ίσως όλο, που φοβόμαστε να το αφήσουμε να πεθάνει κι επινοούμε θεωρίες όπως της μετενσάρκωσης ή της ανάστασης ή της μετεμψύχωσης και τέτοια.
Επιτρέψετε μου να κλείσω αυτό το σημείωμα μπαμπαδίστικα – ή παππουδίστικα, ανάλογα με την ηλικίας σας: Σβήστε τις προκάτ έννοιες, απόψεις, φοβίες, πίστεις και αυστηρά προδιαγεγραμμένες κατευθύνσεις , για να μπορείτε να κάνετε αληθινές και δημιουργικές συζητήσεις για να έχετε αληθινές και έντιμες σχέσεις. Βλέπετε, οι περισσότεροι από δεν συζητάμε, όπως και δεν κάνουμε αληθινά έρωτα. Όταν συζητάμε, ακούμε σκόρπιες φράσεις του άλλου και σκεφτόμαστε τι θα πούμε εμείς μετά κι όχι τι λέει ο άλλος, κι έτσι ο καθένας λέει το μονόλογό του. Στο σεξ ο καθένας ασχολείται με τον δικό του ερεθισμό κι όχι του αλλουνού κι έτσι η ερωτική πράξη γίνεται αυνανιστική. Στις σχέσεις ο καθένας μας έχει μια εικόνα για τον εαυτό του και μια για τον άνθρωπο με τον οποίο ζει κι έτσι στο τέλος έχουν σχέση οι εικόνες μας κι όχι εμείς οι ίδιοι. Και κάποιες φορές τα φέρνει έτσι η ζωή που η εικόνα διαλύεται και τότε βρίσκεσαι να ζεις με κάποιον που δεν τον ξέρεις, δεν τον ήξερες ποτέ. Έτσι η σχέση δύο ανθρώπων μοιάζει με τη σχέση των δύο γραμμών του τραίνου, που πάνε πάντα παράλληλα και δεν συναντώνται ποτέ. Ελπίζω κάποιοι από μας, να μην έχουμε σχέση γραμμών τραίνου, αλλά σαν φίλοι να περπατάμε πλάι – πλάι, κολλητά στο ίδιο μονοπάτι, πιασμένοι χέρι – χέρι.
Καλό ξημέρωμα παιδιά πήγε 2 η ώρα – κι αν κάτι σας στενοχώρησε γράφτε το εκεί που ξέρετε.
Σας φιλώ μέσα από την καρδιά μου.
Π.

14 Σχόλια στο “What the fuck do we know?”

      Γιαννης απο ΝΥ
      20 Αυγούστου 08 στις 7:45

      Πρωτος οπως παντα, (ζηλια σου Νελιτσα), θα ηθελα να πω παλι «Και γαμω τα σεντονια».
      Η ιστορια που ειχες πει Παραμυθακο σε αλλο ποστ, οπου ενω εισουν με μια κοπελα μονοι σας την αφησες για να χαζεψεις την θεα περα απο τον χωρο που βρισκοσουν μου θυμισε μια φορα που ειμουν κι εγω με μια κοπελα και γυριζαμε απο την Παρο. Ενω ταξιδευαμε με το πλοιο, ειχα κατσει εξω και χαζευα ενα φανταστικο ηλιοβασιλευμα. Θυμαμε πως το χαζευα μεχρι που σχεδον χαθηκε. Αυτη την φαση δεν θα την ξεχασω ποτε καθως μου «θυμισε» πραγματα μεσα μου που δεν τα γνωριζα και κατα συνεπεια με «αλλαξε».
      Αργοτερα καταλαβα πως αυτο κι αλλα τετοια περιστατικα με εφερναν ολο και πιο κοντα σε μια ανθρωπινη φυση μου οπου αλλοι, «κοινωνικοπολιτικοεκκλησιαστικοι» οπως λες κι εσυ Παραμυθα, παραγοντες με απομακρυναν.
      Επρεπε στο προηγουμενο ποστ περι αστρολογιας να πω κατι, το οποιο δεν το εκανα. Ε, θα το πω τωρα.
      Λογω μιας καταθλιψης που με κρατησε αιχμαλωτο για πολλα χρονια εψαχνα να βρω λυσεις για εμενα και τον εαυτο μου. Αρχησα κι εγω να ανακατευομαι με yoga chackras ασκησεις «κουνταλινι» και αλλα τετοια.
      Η ζωη μου δυσκολεψε ολο και πιο πολυ αλλα αρχισε μα αποκτει νοημα. Αρχησε παλι αυτη η σχεση με την ανθρωπινη φυση μου να υπαρχει, ενω μετα την παιδικη ηλικια και την εφηβια μου ειχε σβησει. Εφοσων διαβασα τον Αλχημιστη του Paulo Coelho καταλαβα πως υπαρχει ενα συμπαν γυρω μας που μας περικλειει και οπου εμεις δεν εχουμε ιδεα για αυτο. Βεβαια υπαρχουν ανθρωποι που τα γνωριζουν ολα αυτα.
      Στο εστιατοριο που δουλευα, οπου απολυθηκα πριν δυο εβδομαδες για την δεκατη μαλλον φορα, ειχαν κατι σαν οθονη μεγαλη στον τειχο που εδειχνε διαφημιστικα και τετοια. Περα απο τις διαφημησεις λοιπον που εδειχνε, ελεγε και το ωροσκοπιο. 9 στις 10 φορες επεφτε διανα και παντα για συγκεκριμενα πραγματα!!! Το διαβαζα καθε μερα σαν πιστος. Αυτο που εκανε δεν ηταν προβλεψη, παρα μου εδειχνε, και πολλες φορες υπενθμιζε, πραγματα σημασιας τα οποια μου ειχαν «ξεφυγει» η οπου δεν ειχα παρατηρησει. Ηταν κατι σαν βοηθος μου. Οχι πως ειμουν βλακας και πως ηθελα εξηγηση, αυτη επρεπε να την κανω μονος μου. Περισσοτερο μου εδειχνε ενα μονοπατι για της ημερας μου τις εμπειριες, η οποια ημερα γινοταν ταυτοχρονα αμετρητες φορες πιο ενδιαφερων και ζωντανη.
      Προχθες πηγα παλι στο μαγαζι για να πληρωθω και να τους πω ποσο με ειχαν πρηξει οσο καιρο δουλευα για αυτους, χαχαχχαχα. Εχω ταυτοχρονα ξεκινησει κατι καινουριο επαγγελματικα. Ενω με πληρωναν και μαλωνα με τα αφεντικα θυμηθηκα την οθονη. Κοιταξα πανω μου και διαβασα κατι σαν » Το μυαλο σου τωρα ειναι ανοιχτο για καινουρια πραγματα. Aκολουθησε το»
      Μου θυμησε ενα αγαπημενο μου quote απο την ταινια «Braveheart»,οπου το πνευμα του νεκρου πατερα Wallace ειπε στον μικρο γιο του » Your heart is free. Have the courage to follow it».
      Μπορειτε να το δειτε εδω http://www.youtube.com/watch?v=OX1ckFrDgVc.Προχωρηστε τον δεικτη στο βιντεο του youtube στο 7.20».
      Μετα απο αυτο το μυνημα για το ζωδιο του σκορπιου που διαβασα επαψα να μαλωνω με το αφεντικο μου διοτι δεν ειχε πια νοημα, πηρα τα χρηματα κι εφυγα.
      Αυτο δεν σημαινει οτι ολα τωρα θα πανε κατευχην. Ουτε περιμενω να πανε. Αυτη ειναι η μαγεια. Πηρα ομως ενα μυνημα που εκεινη την στιγμη η ψυχη μου το ακουσε.
      Εχω κι αλλες τετοιες ιστοριες για την σχεση μου με την οθονη αυτη, αλλα για εμας εδω εγραψα για την πιο προσφατη και τελευταια.
      Θα προσθεσω δυο ακομα λινκς.
      Αυτο ειναι ενα βιντεο που ειδα και που μου αρεσε. Το βρηκα πολυ ενδιαφερων. Λεγετε Esoteric Agenda.
      http://video.google.com/videoplay?docid=-6030443037963555139

      Αυτο το λινκ εδω http://www.vpalmas.com/artmine5000/II_2D.htm
      ειναι η σελιδα ενως κυριου ο οποιος ζωγραφιζει πραγματα τα οποια βλεπει κανοντας οπω και ο ιδιος λεει «Αστρικα Ταξιδια»
      Τελειωνοντας θα ηθελα να παρακαλεσω τον Παραμυθα μας να κανει ποστ την διευθυνση της ιστιοσελιδας οπου βρισκετε αυτο το προγραμμα αστρολογιας που ανεφερε.
      Σας ζαλισα?
      Τα λεμε, Γιαννης

      Vanda
      20 Αυγούστου 08 στις 13:06

      «Θεωρώ την αστρολογία, τη σοβαρή από μελετημένους ανθρώπους, ως ένα καλό εργαλείο για να μαθαίνει κανείς για τον εαυτό του»

      Θα ήθελα να ξέρω όμως, ποιος είναι ο λόγος που θέλουμε να μάθουμε τον εαυτό μας?

      Αν είναι απλά για να δούμε τα υπέρ και τα κατά του χαρακτήρα μας και να συμφιλιωθούμε με αυτά, πάω πάσο. Τότε και τα άστρα μπορούμε να διαβάσουμε και σε ψυχολόγο να πάμε και βιβλία να διαβάσουμε αρκεί να μην μπούμε στην διαδικασία να τα αντιμετωπίσουμε και χρειαστεί να «ανοίξει κάποια μύτη» .

      Αν όμως θέλουμε πραγματικά να διορθώσουμε τα ελαττώματα αυτά και να προσπαθήσουμε να τα αποβάλουμε για να καλυτερέψουμε τις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας, γιατί δεν κάνουμε μια ουσιαστική συζήτηση με τους ανθρώπους του περιβάλλοντός μας (γονείς, παιδιά, σύζυγο, φίλους, συναδέλφους) για το ποια πράγματα πιστεύουν αυτοί ότι πρέπει να προσέξουμε στο χαρακτήρα μας, ποια είναι αυτά που θεωρούν αρνητικά και ενοχλητικά σε εμάς.
      Μήπως επειδή αυτή η προσέγγιση του εαυτού μας είναι πιο άμεση, πιο δύσκολη, πιο επίπονη και προσβάλει/μειώνει το «εγώ» μας?

      «Δεν έχει πέσει ποτέ έξω, εκτός από τις περιπτώσεις κάποιων που είχαν άλλη εικόνα για τον εαυτό τους.»

      Πιστεύω πως όλοι μας λίγο ή πολύ ξέρουμε τα ελαττώματα και τα προτερήματά μας, τα κόμπλεξ και τις ανησυχίες μας, τα πράγματα που μας φτιάχνουν κι αυτά που μας χαλάνε. Ίσως να μην τα παραδεχόμαστε, δημόσια, για να μην χρειαστεί να μπούμε στη διαδικασία να τα αλλάξουμε, αλλά κατά βάθος ξέρουμε ότι υπάρχουν.

      «Και είναι δύσκολο να εγκαταλείψει κανείς την εικόνα που έχει για τον εαυτό του.»

      Μιλάμε για υγιώς σκεπτόμενα άτομα ή για άτομα που την έχουν δει «θεοί» και πιστεύουν πως δεν χρειάζονται καμία αλλαγή?

      «στενοχωρήθηκα με κάποια σχόλιά σας»

      Μα δεν είναι υποχρεωτικό, ούτε απαραίτητο να συμφωνούν όλοι με όλους για να μην στενοχωριόμαστε. Αν ήταν έτσι θα μας έβαζες μόνο παραμυθάκια για να περνάει ευχάριστα η ώρα μας!

      Πολλά μάκια

      Υ.Γ. έχω αλλάξει καμιά 5 – 6 φορές το σχόλιο μου, για να μπορέσει να γίνει έστω και λίγο κατανοητό, εεε δεν μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο 😀

      νατασσάκι
      20 Αυγούστου 08 στις 14:24

      Λοιπόν…

      είμαι ακόμα σσε διακοπές -πάει να πει, το «μυαλό» δουλεύει λίίίίίγο πιο «αργά», και αποφεύγω να κάνω τόσες μέρες σοβαρά σχόλια 🙂

      Αλλά μια και μάλλον ήμουν η μόνη που από την αρχή της ιστορίας κατάλαβα ότι ήταν προσωπική (με την ευκαιρία, χρόνια Πολλά και καλά στη Μαρία 🙂 ), και μια και συμφωνώ σ’ αυτά που λες -έχοντας ψάξει λίγο παραπάνω, όχι μόνο τα της αστρολογίας άλλα όλα αυτά που μαθαίνω και μάθαινα, αφού από το δημοτικό ακόμα ήμουν μόνιμα στην αντίρρηση και την αμφισβήτηση όσων μου σέρβιραν -υπόσχομαι να τα ξαναδιαβάσω από Δευτέρα που θα γυρίσω, μαζί με όλα τα σχόλια.

      καλημέρες, φιλιά πολλά

      aa-duck
      20 Αυγούστου 08 στις 15:25

      Εξαιρετικό ποστ, αγαπημένε μου Παραμυθά!

      Όχι τόσο γι’ αυτά που γράφεις περί Αστρολογίας (με τα οποία συμφωνώ απολύτως – έχω ασχοληθεί τόσο ώστε να ξέρω πολύ καλά πια ότι όταν λέμε, για παράδειγμα, είμαι Υδροχόος, αυτό είναι ένα μικρούλι στοιχείο μπροστά σε ολόκληρο τον αστρολογικό χάρτη) όσο γι’ αυτήν εδώ τη φρασούλα σου:
      βλέπατε αυτό που είχατε από πριν στο κεφάλι σας κι όχι αυτό που έγραφα

      Με έχεις αφήσει στον τόπο με την ήρεμη ανάλυσή σου επί του θέματος… 🙂

      Αν στην εξω-ιντερνετική (λέξη κι αυτή, ε; ) ζωή μας αυτό συμβαίνει μία φορά, εγώ προσωπικά μέσα στα μπλογκάκια και στις ανταλλαγές απόψεων το έχω συναντήσει να συμβαίνει στο πολλαπλάσιο.

      Ο χρόνος είναι «συμπυκνωμένος» και είτε η επιθυμία να επισκεφτείς όσα περισσότερα μπλογκ αγαπημένων φίλων μπορείς, είτε το γνωστό PR (σου γράφω-μου γράφεις-με βλέπουν-γίνομαι ποπ(χ)ιουλαρ), στην ουσία κλειδώνει ακόμη περισσότερο την ήδη κλειστή και περιορισμένη μόνο σε όσα γνωρίζω ματιά. Και όπως κάνεις τον παραλληλισμό με το σεξ, θα κάνω κι εγώ άλλον έναν: μερικές φορές ρίχνουμε ένα διαβασματάκι τύπου one night stand και όχι make love to the one I love.

      Γμτ, δεν ξέρω πώς να κλείσω αυτό μου το σχόλιο… Ήθελα να σου πω μόνο να μη στενοχωριέσαι, γιατί έτσι είμαστε, γεμάτοι αδυναμίες, και καλό κάνει να συζητάμε για όλα και να προβληματιζόμαστε και να μοιραζόμαστε, μόνο να μη στενοχωριέσαι… Και ήθελα πάλι να σου πω τι όμορφα και ήρεμα που τα ανάλυσες όλα… :’)

      athinovio
      20 Αυγούστου 08 στις 16:37

      η αστρολογια ειναι ακομα ένα στηριγμα που χρειαζεται ο νους για να αντιμετωπισει τη χαοτικη φυση της ζωης.

      όπως και η θρησκεια, προσφερει εξηγησεις στα ανεξηγητα, δινει την ψευδαίσθηση ότι ελεγχουμε το περιβαλλον και το μελλον μας, αναιρει την προσωπικη ευθύνη άρα και το άγχος της λήψης αποφάσεων και υποσχεται φανταστικές ανταμοιβές και ικανοποιήσεις.

      μπορει και να είναι ακριβείς οι προβλέψεις. όσοι το’χουν ψάξει ορκίζονται ότι είναι.

      όμως είναι ακόμα άλλη μια μπιζνα στημένη πάνω στην ανάγκη του ανθρώπου να νιώθει ασφαλής.

      ο μονος τρόπος να ελαφρύνει κανεις το μυαλό του από το φόβο του μέλλοντος και τις τύψεις του παρελθόντος είναι να κάνει το σωστό, αυτό που όλοι ξέρουμε ότι είναι σωστό, και να ζει με αγαπη.

      στο μονο που πιστεύω είναι στο συνάνθρωπό μου γιατί μόνον αυτός υπάρχει στ’αλήθεια και μόνον αυτός αν είναι καλός μπορεί να με βοηθήσει.

      με αγάπη,
      η bitch της παρέας

      Μαρία
      21 Αυγούστου 08 στις 7:51

      στο μονο που πιστεύω είναι στο συνάνθρωπό μου πολύ καλό αθηνόβιο αν και σηκώνει δέκα τόμους ανάλυση…

      Ευχαριστώ πολύ Νατασσάκι!

      μη με παρεξηγείται και παραμυθούλη μη με πεις πως είμαι εκτός θέματός μπορεί και να ναι έτσι. Αλλά ως υπουργός πολιτισμού της παραμυθοχώρας (να δω πότε θα με πείτε ψώνιο) έχω να δηλώσω το εξής:

      Μικρόκοσμος

      Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
      Μες στις Ινδίες μέσα στην πόλη της Καλκούτας,
      φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο.
      Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε.
      Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
      να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα.
      Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά
      κι η γη μας τόση δα μικρή.

      Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα,
      εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
      Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
      πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
      είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει.
      είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

      Ναζίμ Χικμέτ

      cghera
      23 Αυγούστου 08 στις 9:49

      Αφελής η ερωτησή μου για τα άστρα και την αστρολογία αλλά δεν βλέπω να την απαντά και κανείς.

      cghera
      26 Αυγούστου 08 στις 18:45

      @ Γιάννης από ΝΥ : Η ερώτησή μου είναι στο θέμα της Αστρολογίας και εδώ αναφέρεται και ως αστρολογικά (;) αφελής. Αφορά το χρόνο που κάνει το φως να έρθει στα μάτια μας και το οτι η εικόνα που έχουμε αυτή τη στιγμή είναι παρελθόν.

Σχολιάστε