Στο βουνό


Τη φωτογραφία που βλέπετε,  την έβγαλα πριν λίγο με το κινητό. Φρέσκο πράγμα! Πηγαίνοντας από το σπίτι μας κάτω στο χωριό για να ψωνίσω διάφορα που χρειαζόμαστε, έπεσα στην ώρα που τα πρόβατα πάνε για το μαντρί. Μου ‘ρθε, λοιπόν, η ιδέα να βάλω  άλλο ένα post συμπληρωματικό με το προηγούμενο: εκείνο είναι από τη θάλασσα, αποχαιρετισμός στο καλοκαίρι, κι αυτό είναι από το βουνό, χαιρετισμός του χειμώνα που έρχεται. Και βλέποντας τ’ αρνάκια μπροστά μου, θυμήθηκα κι ένα παλιότερο post που έχω ανεβάσει λίγο μετά που άνοιξα αυτό το blog, με τίτλο: « Αρνάκια και πράσινα άλογα«.  Ως συνήθως πήγα να αντιγράψω τη διεύθυνση για να τη βάλω εδώ, LINK  για όσους δεν είχαν δει τότε αυτό το POST-ούτε τον περασμένο Ιούλιο που ξαναέβαλα  LINK- και θα ήθελαν να το δουν ή να το ξαναδούν τώρα. Αυτή τη φορά μου ‘ρθε και το ξαναδιάβασα. Γραμμένο τον Απρίλιο του 2007, εξακολουθεί να είναι για μένα ένα από τα πιο σοβαρά κείμενα που έχω ανεβάσει εδώ, και σας το συστήνω με όλη μου την καρδιά.
Καλή εβδομάδα
Π.

8 Σχόλια στο “Στο βουνό”

      dimitrisp
      26 Σεπτεμβρίου 10 στις 21:27

      Να πούμε καλό χειμώνα δηλ;…εσύ απ’ το βουνό και εμείς απ’ το λεκανοπέδιο.
      το ποστ με «αρνάκια και πράσινα άλογα» «τα σπάει»…απ΄τα πρώτα που διάβασα όταν γνώρισα το μπλογκ του Π.
      ο διάλογος μου θύμισε τη γνωστή ιστορία με τον δάσκαλο που μάθαινε γράμματα στο λύκο:
      -Α,β,γ…έλεγε ο δάσκαλος
      -Αρνί, βόδι, γουρούνι…επαναλάμβανε ο λύκος.
      Φιλιά

      Καραπιπέρης Γιάννης
      27 Σεπτεμβρίου 10 στις 20:27

      Στα αρνάκια και τα προβατάκια οφείλουν την ύπαρξή τους οι κάθε λογής λύκοι… κι οι αρκούδες που παραμονεύουν.
      Και όχι δεν ήταν καθόλου «αστείος» ο διάλογος σου με τον κυριούλη. Τραγικός θα έλεγα…
      Και ξέρεις πόσοι τέτοιοι λαμβάνουν χώρα καθημερινά;
      Oύουυυυυυυυυυυ!!! (φωνή λύκου)

      Παναγιώτης
      29 Σεπτεμβρίου 10 στις 9:57

      Κι εμένα μου αρέσουν τα αρνάκια να τα βλέπω…αλλά και να τα τρώω. Βέβαια αν με έβαζαν να τα σκοτώσω για να τα φάω δεν θα το έκανα ποτέ. Οπότε δεν ξέρω κατά πόσο κοροιδεύω τον εαυτό μου αφού έχω μεταθέσει την πράξη της σφαγής σε άλλον και απλώς εγώ παίρνω το προιόν από το super market.

      ( Αν και το θέμα δεν είναι εδώ το αν τρώμε ή όχι αρνάκια αλλά αν δεν κάνω λάθος το ότι άλλα έλεγε ο Π. στον κύριο και άλλα καταλάβαινε αυτός ο κύριος )

Σχολιάστε