Ένα βιβλίο ειδικό – γενικά, αλλά και για μένα ειδικά.

Το βιβλίο που εδώ βλέπετε το εξώφυλλό του, είναι αποτέλεσμα μίας πολύχρονης και  εξαιρετικής μελέτης και έρευνας,  550 σελίδων, για το θέμα που έχει και ως τίτλο του, του φίλου Θανάση Καραγιάννη,  Διδάκτορα Επιστημών Αγωγής  και Παιδικής Λογοτεχνίας. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τον ίδιο κάντε «κλίκ» πάνω στο όνομά του και για το βιβλίο αυτό, κάντε «κλικ» ΕΔΩ. Θα ήθελα να το συστήσω ανεπιφύλακτα σε όσους ενδιαφέρει το θέμα του -επαγγελματικά ή και γενικότερα. Οπότε το «ειδικό γενικά» του τίτλου, το καταλαβαίνετε, και μένει να σας εξηγήσω το, «για μένα ειδικά». Λοιπόοοον…
Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο, μόλις έφτασε στα χέρια μου, πάω πρώτα στον πίνακα με τα περιεχόμενα κι εκεί το μάτι μου πέφτει στη σειρά που βλέπετε εδώ.

Στην αρχή, δεν κατάλαβα και επειδή το βιβλίο αναφέρεται μεταξύ των άλλων και στα  επαγγελματικά Παιδικά Θέατρα, νόμισα ότι έχει γίνει λάθος και με γράφει Κωνσταντίνο, μια και έχω δώσει και πολύ υλικό για μένα από την περίοδο που έπαιζα στο παιδικό θέατρο (1951-1958). Μετά σκέφτηκα, όμως, ότι αυτό το υλικό θα μπει στον δεύτερο τόμο που πρόκειται να εκδοθεί και σκέφτηκα, εντελώς παράλογα, ότι λέει για το γιο μου!  «Αλλά αυτό αποκλείεται», σκέφτηκα και έχοντας πια υποψιαστεί για ποιον λέει, χωρίς να έχω καταλάβει γιατί, πήγα στη σελίδα 323. Κι εκεί, ανάμεσα σε όσους είχαν κάνει επαγγελματικά επιχειρήσεις  Παιδικού Θεάτρου, είδα αυτό:

Μετά τη θέση 12, όπου αναφερόταν ο Παιδικός Θίασος όπου πρωτάρχισα να παίζω στο θέατρο, και μετά στο 13, ο θίασος για παιδιά που έκαναν για ένα διάστημα η Λαμπέτη με τον Χορν, στη θέση 14, αναφερόταν το όνομα του Παιδικού Θιάσου που έπαιζα από το 1953 έως το 1958, και δίπλα το όνομα του επιχειρηματία που ήταν ο πατέρας μου, με τους καλλιτεχνικούς διευθυντές που είχε χρησιμοποιήσει εκείνος και τους θυμάμαι! Ξαφνιάστηκα και ομολογώ συγκινήθηκα. Για πρώτη φορά, έβλεπα κάπου επίσημα γραμμένο το όνομά του, 31 χρόνια μετά το θάνατό του! Και για πρώτη φορά συνειδητοποίησα, ότι η βασική ασχολία που είχε ο πατέρας μου στη ζωή του για ένα διάστημα, εκτός από το βιοποριστικό του επάγγελμα, είχε γίνει για χάρη μου, και είχε να κάνει με το θέαμα και τα παιδιά – ό,τι κάνω έδω και 38 χρόνια!!!  «Τυχαίο; Δεν νομίζω», που λέι κι η διαφήμιση. Η πρώτη φορά που έπαιξα στο θέατρο, στα οχτώ μου, ήταν στο θίασο της Κατερίνας που υπάρχει στη θέση 12. Όταν μετά έκαναν Παιδικό Θίασο η Λαμπέτη και ο Χορν στο ίδιο θέατρο, το «ΚΥΒΕΛΗΣ» και έπαιζαν οι ίδιοι, ο πατέρας μου που στενοχωρήθηκε γιατί δεν έπαιζα εγώ, επειδή ενθουσιαζόταν ως χαζομπαμπάς να με βλέπει να παίζω κι επειδή πίστευε ότι έπρεπε να γίνω ηθοποιός, παρόλο που η μάνα μου ήταν εντελώς αντίθετη, την «έγραψε» κανονικά κι έφτιαξε ένα θίασο για μένα. Χα, χα, χα… κακομαθημένος από μικρός! Όλα αυτά, πέρασαν σαν αστραπή από το μυαλό μου μόλις είδα το όνομά του, κι αποφάσισα ότι θα κάνω ένα post για το βιβλίο, ξέροντας ότι θα κάνω έκπληξη στις αδελφές μου και θα χαρούν που θα το μάθουν όλο αυτό. Συγνώμη, λοιπόν, αν το post είναι στενού οικογενειακού ενδιαφέροντας. Και να κλείσω, με ένα «φεϊγ-βολάν» όπως έλεγαν τότε τα flyers ή ελληνικά  διαφημιστικά φυλλάδια, από αυτή την πρώτη παράσταση της επιχείρησης του πατέρα μου, που άρχισε το καλοκαίρι του 1953 στο καλοκαιρινό «Θέατρο ΒΕΜΠΟ», στην οδό Καρόλου, στο Μεταξουργείο, που υπάρχει ακόμα. Το φυλλάδιο, όμως, που βλέπετε εδώ, ήταν για την τελευταία από τις παραστάσεις που συνεχίστηκαν και το χειμώνα, στο θέατρο ΚΥΒΕΛΗΣ, στο Σύνταγμα, που δεν υπάρχει πια. Δεν πολυβγαίνουν τα γράμματα από τα ονόματα που είχα γράψει, αλλά εγώ είμαι πάνω πάνω αριστερά, ενώ το κοριτσάκι, δεύτερη φωτογραφία από κάτω στα δεξιά, είναι η μεγάλη μου αδελφή που έπαιζε κι αυτή, αλλά τη γλύτωσε τελικά από το θέατρο. Κι όπως θα διαβάσετε στο κείμενο, εγώ ήμουν «ο ορφανός Νίκος που ζητούσα από την κοινωνία να μην γίνω αλήτης και κλέφτης’  σε αυτό έργο που ήταν «ένας ύμνος στη φτωχολογιά που με την αγνή της ψυχή αντιμετωπίζει τις τρικυμίες της ζωής».  Χα, χα, χα… Εντελώς σαν δακρύβρεκτη ελληνική ταινία, ε; Γι΄ αυτό, φαίνεται,  είχε επιτυχία και παιζόταν επί ενάμιση χρόνο !
Καλή εβδομάδα
Σας φιλώ πολύ,
Εγώ ο Νίκος που δεν ήταν ορφανό παιδί, αλλά είχε έναν εξαιρετικό πατέρα και μία πολύ καλή μάνα.
Και για την «αντιγραφή», που λένε,
Π. 

 

 

Σχολιάστε