Βαθιά… επίσκεψη στα Εξάρχεια.

Ίσως  να θυμάστε ότι πριν κάμποσο καιρό, τον Φεβρουάριο του 2011, είχα ανεβάσει ένα post από μία επίσκεψή μου στα Εξάρχεια, στο σπίτι όπου γεννήθηκα κι έζησα έως τα 18 μου. Ήθελα τότε να γυρίσω ένα βίντεο από το σπίτι μας, αλλά δεν υπήρχε κανείς να  μου ανοίξει  την πόρτα του σπιτιού κι έτσι έκανα μόνο ένα βίντεο της διαδρομής  προς την αυλή της πολυκατοικίας, όπου κι εκεί η πόρτα ήταν κλειδωμένη και δεν μπόρεσα να βγω στην αυλή. Αυτό το post μπορείτε, αν θέλετε, να το δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ.  Καθώς τον τελευταίο καιρό, όπως σας έχω ξαναπεί, μαζεύω διάφορα στοιχεία για να γράψω -αν τη γράψω τελικά- μία βιογραφία μου που θέλουν οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ, με τίτλο, «Μια ζωή σαν παραμύθι», σκέφτηκα να ξανακάνω μια επίσκεψη στα Εξάρχεια και να δοκιμάσω να μπω στο σπίτι μου, πράγμα που αυτή τη φορά το κατάφερα. Κι έτσι τράβηξα ένα βίντεο μπαίνοντας και μέσα στο σπίτι μου (δυστυχώς δεν υπήρχε φως κι είναι κάπως σκοτεινό), αλλά και βγαίνοντας έξω στην αυλή όπου έπαιζα ως παιδί. Ομολογώ ότι δεν ένοιωσα καμιά συγκίνηση που βρισκόμουνα εκεί , 53 χρόνια μετά από τότε που έφυγα, αλλά μου άρεσε πολύ που το έβλεπα, παρόλο που δεν είναι και ό,τι το καλύτερο για να μένει κανείς. Όμως, είδα κάτι που έχει ενδιαφέρον. Διαβάστε πρώτα αυτό που είχα γράψει στο ημερολόγιό μου το 1965. Το έγραψα μόλις είχα τελειώσει το βιβλίο του Ζαν Πωλ Σαρτρ, «Οι Λέξεις». Έχει πλάκα γιατί είναι γραμμένο στο ημερολόγιό μου  ακριβώς 49 χρόνια πριν, αφού στο σπίτι  πήγα την προηγούμενη εβδομάδα, στις 17 Δεκεμβρίου!

20 Δεκεμβρίου 1965
Από τις «Λέξεις» του  Σαρτρ: «Κάθε άνθρωπος έχει τo φυσικό του χώρο: ούτε η περηφάνια, ούτε η αξία καθορίζουν τo υψόμετρο: αυτό τo αποφασίζει η παιδική ηλικία. O δικός μου φυσικός χώρος είναι ένα παριζιάνικο έκτο πάτωμα, με θέα πάνω από τις στέγες τωv σπιτιών

Eμένα o φυσικός μoυ χώρος είναι ένα δυάρι υπόγειο στα Εξάρχεια, με θέα τα πόδια των περαστικών μέχρι τoν αστράγαλο.

Καθώς γύριζα το βίντεο που θα δείτε μέσα στο σπίτι, θυμήθηκα αυτό που είχα γράψει στο ημερολόγιό μου! Έψαξα και το βρήκα. Είδα ότι αυτό που εννοούσα, είναι  ότι η παιδική ηλικία καθορίζει εκείνο που θα γίνει κανείς. Κι εδώ λέγοντας  παιδική ηλικία, εννοώ  μέχρι τα έξι, άντε επτά. Και δεν έχει καμία σημασία αν έχεις μεγαλώσει σε ένα υπόγειο ή σε ένα ρετιρέ. Σημασία έχει κυρίως, αν όχι μόνο, η αγάπη και η φροντίδα που έχεις εισπράξει από τους γονείς σου. Καθώς τριγύριζα με τη βιντεοκάμερα μέσα στο σπίτι των παιδικών μου χρόνων, όπου έζησα από τη μέρα που γεννήθηκα έως τα 18 μου, ήρθαν δύο εικόνες στο κεφάλι μου: Η μία της μητέρας μου, στα πέντε μου, να καθόμαστε σε ένα τραπεζάκι κάτω από το μεγάλο παράθυρο που θα δείτε, να μου δίνει με ένα κουταλάκι ψωμάκια βουτηγμένα σ’ ένα φλιτζάνι με γάλα και κακάο, να μου διαβάζει το κόμικ με τις περιπέτειες του Ταρζάν, που είχε σε συνέχειες κάθε μέρα η εφημερίδα «Ακρόπολις». Και η άλλη, η εικόνα του πατέρα μου, στα έξι μου, να μ’ αγκαλιάζει  με δάκρυα στα μάτια, λέγοντας, «ο Νικάκης, ο γιος μου», όταν η μητέρα μου με έφερε με ταξί  από το Νοσοκομείο που είχα πάει για να μου ράψουν το πόδι, που το είχα κόψει με κάποιο τσίγκο που πάτησα ένα καλοκαίρι, φορώντας πέδιλα.
Όλα αυτά δεν τα γράφω για μένα, αλλά για όσους από σας που διαβάζετε αυτό το post, είστε γονείς και έχετε μικρά παιδιά. Να έχετε συνέχεια στο νου σας και στην καρδιά σας, πως  ό,τι κάνετε γράφεται βαθιά στη ψυχή των παιδιών σας για πάντα.
Δείτε και το βίντεο τώρα, αν δεν βαριέστε. (Στην αρχή δεν έχει ήχο και μετά χαμηλώνει και δυναμώνει, μην σας απασχολεί)
Καλή εβδομάδα
Π.

 

 

 

ένα σχόλιο στο “Βαθιά… επίσκεψη στα Εξάρχεια.”

Σχολιάστε