Το αγοράκι χορτοφάγος!


Μου έστειλαν ένα βίντεο που μ΄ενθουσίασε και με συγκίνησε πολύ, με ένα αγοράκι, στα τρία του περίπου, που είναι χορτοφάγος!!!  Είναι αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία. Ο Λουίζ Αντόνιο από τη Βραζιλία. Δεν ξέρω πόσο καιρό υπάρχει το βίντεο αυτό στο internet και πόσοι από σας το έχετε δει, αλλά – μια και το βρήκα και με ελληνικούς υπότιτλους – μου φάνηκε να είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσα να ανεβάσω για Σαββατοκύριακο.
Όσο, λοιπόν, κατεβαίνει κανείς στις ηλικίες, συναντάει όλο και μεγαλύτερο αριθμό παιδιών, που έρχονται έχοντας μέσα τους μια αληθινή κι αυθόρμητη ωριμότητα, γνώση και ευαισθησία  απέναντι στην ομορφιά, στη φύση, στην ίδια τη ζωή – κάτι που οι παλαιότερες γενιές, το αποκτούσαμε σε μεγαλύτερες ηλικίες κι ύστερα, ίσως,  από κάποια εσωτερική δουλειά. Καθώς τα τελευταία πέντε χρόνια, έρχομαι σε συχνή επαφή με πολλά παιδιά, των τριών πρώτων τάξεων του Δημοτικού, έχω σιγουρευτεί πια γι΄ αυτό. Έρχονται άλλου είδους γενιές ανθρώπων… Ίσως γι΄ αυτό εκείνο που αντιπροσωπεύει πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο το σκοτάδι και το κακό στον κόσμο, το χρήμα μαζί με το φόβο που το συνοδεύει, μοιάζει να αντιστέκεται όλο και περισσότερο.
Κοίταζα τον Λουίζ, αυτό το τρίχρονο αγοράκι να λέει απλά, λογικά και ευαίσθητα στη μαμά του -που σίγουρα ξέρει τι παιδί έχει- γιατί δεν θέλει να φάει το χταπόδι του, αλλά και κανένα άλλο ζώο, και κάποια στιγμή που μιλάει για ένα κοτόπουλο, μου ξύπνησε μια εικόνα βαθιά ξεχασμένη μέσα μου, εκεί στα πέντε μου, στο Μπογιάτι, τον σημερινό Άγιο Στέφανο: Τη θεία μου τη Χρυσοθέα, να βγάζει μία κότα από το κοτέτσι της, να την κρατάει από το κεφάλι και να της κόβει το λαιμό, κι εκείνη -δεν ξέρω πώς- να της ξεφεύγει και να τριγυρνάει σαν τρελή με το κεφάλι της να κρέμεται κομμένο στο λαιμό της, πιτσιλώντας αίματα τριγύρω, μέχρι που έπεσε σπαρταρώντας στο χώμα, για να την αρπάξει η θεία μου και να την αποτελειώσει. Μετά δεν ήθελα να αγγίξω το κοτόπουλο, αλλά έφαγα ξύλο για να τελειώσω το φαγητό μου, όπως και κάποιες άλλες φορές αργότερα, όταν δεν ήθελα να φάω κρέας. Δεν είχα, βλέπετε, τη δύναμη του Λουίζ Αντόνιο, κι έτσι έφτασα στα 43 μου για να μην ξαναφάω κρέας.
Δείτε αυτό το μικρό αγόρι που συζητάει πολύ σοβαρά με τη μαμά του και σε κάνει  και να χαμογελάς και να δακρύζεις, κάνοντας ένα κλικ  
ΕΔΩ
Καλό Σαββατοκύριακο
Π. 

 

ένα σχόλιο στο “Το αγοράκι χορτοφάγος!”

      δημήτρης
      7 Ιουνίου 13 στις 21:29

      Το είδα κι έπαθα πλάκα…
      «΄Μαλαματένια λόγια» που έρχονται από την νέα γενιά…μπορούμε να τα ακούσουμε;
      Είπαμε: το καλό αντέχει…
      Φιλιά

Σχολιάστε