«Τζιβαέρι μου»

ΝΠ 008

Αυτή η … «Χριστουγεννιάτικη» φωτογραφία, είναι από την πρώτη φορά που έχω παίξει στο θέατρο, στα 8 μου, το 1951. Και θα μου πείτε, τι σχέση έχει με το τραγούδι, «Τζιβαέρι μου» που είναι ο τίτλος του post; Να σας πω. Μία εκπομπή στην τηλεόραση που μου άρεσε πολύ τη χρονιά που πέρασε, ήταν το «Music School» στο MEGA. Ο βασικός λόγος που μου άρεσε ήταν ότι πρωταγωνιστές σ΄ αυτή τη μουσική εκπομπή, ήταν παιδιά, από οχτώ έως δεκατριών χρονών. Αν δεν την έχετε δει την εκπομπή και θέλετε να μάθετε περισσότερα,  στο internet υπάρχουν τα πάντα.  Βλέποντας την εκπομπή, πέρα από όλα τ΄ άλλα που ένοιωθα, είχα και μια γλυκιά γεύση από την παιδική μου ηλικία, που -όπως σας έχω πει εδώ–  έπαιζα στο θέατρο από τα 8 μου έως τα 15. Έτσι, όταν τέλειωσε  η εκπομπή, σκέφτηκα να κάνω ένα post, με το τραγούδι που θυμάμαι να με συγκίνησε πιο πολύ και να βάλω και μια φωτογραφία από το πέρασμά μου από το θέατρο ως παιδί. Το τραγούδι, ήταν το «Τζιβαέρι μου», που μπορείτε να δείτε την Μαρίνα να το τραγουδάει. Η Μαρίνα είναι ένα κορίτσι 10 χρονών, που τραγουδάει -έχοντας μία εξαιρετική φωνή-  με ένα απίστευτα βαθύ αίσθημα και μια ωριμότητα μεγάλης γυναίκας. Όταν την άκουγα να το λέει, θυμήθηκα ότι η πρώτη φορά που το είχα ακούσει, ήταν από την Δόμνα Σαμίου, σε μια εκπομπή μου παλιά στην τηλεόραση, στο παιδικό πρόγραμμα. Και με είχε συγκινήσει πολύ. Αυτή τη φορά, όμως, ήταν το κάτι άλλο το πώς μ’ έκανε να νοιώσω αυτό το κορίτσι. Κι αν κρίνω από τα σχόλια που είδα στο UTUBE, που πήγα για να πάρω το βίντεό της, όλοι όσοι την είδαν και την άκουσαν ένοιωσαν τα ίδια και παρόμοια πράγματα. Τώρα, πώς διάλεξα τη φωτογραφία. Στη φάση που έψαχνα τις παλιές φωτογραφίες μου, ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή στο face book, απίστευτη σύμπτωση(!!!), με δύο ανθρώπους που είχαν σχέση με την πρώτη παράσταση που έχω παίξει, την «Νεράιδα του Χιονιού» του Άντερσεν: Ένα συγγενή του παππού που βλέπετε στο κέντρο της φωτογραφίας, του Ζώρα Τσάπελη, και την κόρη τής ποιήτριας Καίτης Γώγου, που δεν είναι στη φωτογραφία και που τότε ήταν μικρό κοριτσάκι. Έτσι έγινε κι αποφάσισα να βάλω αυτή τη φωτογραφία που βλέπετε. Αρκετά, όμως. Δείτε κι ακούστε το «Τζιβαέρι μου», με την Μαρίνα, που και σήμερα με ξανασυγκίνησε το ίδιο, όπως την πρώτη φορά που την άκουσα.
Για άλλη μια φορά, καλή χρονιά, μια και στην ουσία αυτό είναι το πρώτο post του χρόνου.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

 

 

 

 

 

 

Σχολιάστε