Η Γιορτή των Παραμυθιών

Στο προηγούμενο post για την …  πατέντα μου  σας είχα βάλει ένα  link  για την Γιορτή Παραμυθιών, που οργάνωσε για 10η χρονιά το Κέντρο Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών  στη Τζια, από 26 έως 29 Ιουλίου. Στη φετινή γιορτή θέλησαν να αφιερώσουν, την τελευταία μέρα, μία τιμητική εκδήλωση για τον «ΠΑΡΑΜΥΘΑ». Πρέπει να σας ομολογήσω ότι από την πρώτη στιγμή που μου είπαν την πρόθεσή τους, είχα ανάμικτα συναισθήματα -αμηχανίας, άρνησης, χαράς και συγκίνησης- και μία ήθελα να πάω, μία όχι. Τελικά, επικράτησε η πρακτική λογική του ότι κάνω που μπορεί να βοηθάει την προβολή των βιβλίων μου και να συμπληρώνω έτσι τη σύνταξή μου καλό είναι.  Έτσι, βρεθήκαμε με τη Στεφανία (τη «συνεργάτιδά» μου, όπως έλεγε τη γυναίκα του που -επίσης δουλεύουν μαζί- ένας καινούργιος φίλος που κάναμε εκεί) το Σαββατοκύριακο.  Είχα αποφασίσει ότι δεν πρόκειται να ανεβάσω post με τιμητική εκδήλωση για μένα, αλλά  τα παιδιά και αυτή τη  φορά -όπως πάντα σχεδόν- με έκαναν να αλλάξω γνώμη, πράγμα που θα καταλάβετε καλύτερα βλέποντας το βίντεο στο τέλος του post. Στις αρχικές συζητήσεις που κάναμε με τον υπεύθυνο της εκδήλωσης, μου ειπώθηκε ότι θα υπάρχουν από ελάχιστα έως καθόλου παιδιά, ότι δεν θα δείξω βίντεο με εκπομπή του»ΠΑΡΑΜΥΘΑ» κι ότι θα πρέπει να κάνω κάποια αφήγηση όπως κάνουν όλοι σε αυτή τη γιορτή, πράγμα που δεν μου κάνει κέφι γενικώς. Αλλά τελικά, άλλαξαν όλα σχεδόν. Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή.
Από την πρώτη στιγμή που φτάσαμε, μου έφτιαξε η διάθεση από τον Ξενώνα που θα μέναμε και που θύμισε τα Ξενοδοχεία «Ξενία» όπου υπήρχαν σχεδόν σε όλη την Ελλάδα όταν ήμουν στα νιάτα μου.

Ακριβώς μπροστά στο Ξενοδοχείο, είχε μια υπέροχη παραλία, όπου με το που φτάσαμε πήγαμε για μπάνιο.

Και να μια σεμνή φωτογραφία και της «συνεργάτιδάς» μου που λογάριαζε να τη βάλει στο  post που ανέβασε στο blog της, αλλά επειδή τελικά της βγήκε «Κρισναμούρτικο» δεν κολλάει.

Ένα άλλο πράγμα που μου έφτιαξε το κέφι, ήταν το Βιβλιοπωλείο του νησιού που είχε αναλάβει την πώληση των βιβλίων μου και που βρισκόταν απέναντι από τον Ξενώνα που μέναμε.

Ναι, καλά βλέπετε. Το όνομα αυτού του υπέροχου Βιβλιοπωλείου -το ωραιότερο που πήγα φέτος-  είναι, «Βιβλιόγατος». Αλλά επειδή ιδιοκτήτης δεν είναι άντρας, αλλά γυναίκα, θα έπρεπε  να λέγεται «Βιβλιογάτα» – που άλλωστε είναι κιόλας γάτα στη δουλειά της. Κι εκτός απ” αυτό έχει και δύο βιβλιογατούλες  κόρες, που δεν θα μπορούσα να μη βγω φωτογραφία μαζί τους.

Έχετε ξαναδεί «γατούλα» με πιπίλα; Χα, χα, χα…
Το Σάββατο από το απόγευμα παρακολουθήσαμε κάποιες εκδηλώσεις αφήγησης και φτάσαμε στην Κυριακή το βράδυ όπου ήταν προγραμματισμένη  η τελετή λήξης της 10ης Γιορτής Παραμυθιών, που την αφίσα της με διάφορους ήρωες παραμυθιών, είχε φτιάξει ένας εξαιρετικός ζωγράφος και εικονογράφος παιδικών βιβλίων, ο Βασίλης Σολιδάκης.

Αυτή η αφίσα έχει κάποια σχέση με αυτό που είχαν ετοιμάσει να μου δώσουν αντί για μια συνηθισμένη τιμητική πλακέτα, πράγμα που ήταν κι αυτό ένα από εκείνα που έβγαλαν του δισταγμούς μου για όλη την ιστορία. Το βασικό, όμως, ήταν άλλο. Απ” ό,τι είχα καταλάβει, η τελετή λήξης θα γινόταν στις δέκα κι επειδή ήταν κάτι επίσημο, λογικά δεν έρχονταν παιδιά. Έτσι, είχαμε καταλήξει ότι θα δείχναμε ένα επεισόδιο του ΠΑΡΑΜΥΘΑ για να το θυμηθούν οι μεγάλοι, μετά θα του έλεγα διάφορα για το πώς έγινε η εκπομπή, και είχα ετοιμάσει και κάποια ποιο ειδικά για την τέχνη του να λες και να γράφεις παραμύθια και την τέχνη της αφήγησης. Αλλά, όχι μόνο ήρθαν παιδιά, αλλά -κατά τη γνώμη μου- ήταν και περισσότερα από τους μεγάλους, αφού έρχονταν δύο και τρία παιδιά με ένα γονιό αρκετά απ” αυτά! Έτσι, βρέθηκα στα νερά μου και μαζί με τα παιδιά, πήγαμε το πράγμα αλλού και την καταβρήκαμε – αλλά και οι μεγάλοι μαζί μας νομίζω. Δείτε το και μόνοι σας. Το βίντεο που γύρισε η «συνεργάτιδά μου», κρατάει δεκάμιση λεπτά. Αρχίζω με ένα κομμάτι από το τέλος, όπου έπαιξαν μουσική και τραγούδησαν τα παιδιά!
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ
Π.

6 σχόλια στο “Η Γιορτή των Παραμυθιών”

      ainafets
      31 Ιουλίου 12 στις 9:43

      Χαχα! Μπορεί η «συνεργάτιδα» να έκανε καλή δουλειά, αλλά την καλύτερη την έκανε ο «συνεργάτης-μοντέρ-Παραμυθάς-σύζυγος» της!!! ;-)

      ΑΦιλάκια σε όλα τα μωρά και τα μωράκια! :)

      δημήτρης
      31 Ιουλίου 12 στις 17:58

      αυτό το «πρέπει να κάνω κάποια αφήγηση όπως κάνουν όλοι,πράγμα που δεν μου κάνει κέφι γενικώς» ,σηκώνει επεξηγηματικό ποστ :)
      Ο πιο αγαπημένος Παραμυθάς… αλλά και ο πιο άτακτος και σκανταλιάρης ever :)

      να-τασσσάκι
      1 Αυγούστου 12 στις 7:49

      Αν δεν κάνεις αταξία δεν αντέχεις, ε;
      ;-)

      [Και δεν μπορώ να μην το γράψω, με τρώνε τα δάχτυλά μου: ο ζωγράφος Βασίλης Σολιδάκης είναι αγαπημένος φίλος μου και μακρινός μου ξάδερφος. Κι έχει ζωγραφίσει κι ένα πολύ όμορφο παραμύθι που έχει γράψει η γυναίκα του, να θυμηθώ να στο φέρω!]

      Καλό Μήνα σε Παραμυθάδες, Μάγισσες και παρέα :-)
      Σμουτς!

      βιολεττα
      2 Αυγούστου 12 στις 16:41

      Χιλια ευχαριστω για τις φωτο και τα τοσο ζεστα σχολια
      για τον ΒΙΒΛΙΟΓΑΤΟ
      για μενα και τις βιβλιογατουλες μου
      Μεγαλη μου τιμη που σας γνωρισα
      και ειπαμε εχουμε και αλλη συναντηση μπροστα μας!!!!!!!

Σχολιάστε