Νεκροταφείο με θέα!

Χα, χα, χα… «Πάγωσαν τα βυζιά σας», με τον τίτλο του post ή βάλατε τα γέλια;… Χα, χα, χα…  Είναι κουφό, αλλά όσο κι αν δεν βλέπετε τη σχέση είναι ένα post-επίλογος στο προηγούμενο για την Τζια και την 10η Γιορτή Παραμυθιών. Και μάλιστα είναι ένα αστείο post γιατί βασικά είναι ένα ανέκδοτο! Αλλά ας πάω σ’ αυτό και πώς μου προέκυψε.

Καθώς το προηγούμενο Σάββατο, το καράβι έμπαινε στο λιμάνι της Τζια, είδαμε μπροστά μας, πάνω από το μώλο σε μια υπέροχη θέση στην άκρη του βράχου, ένα νεκροταφείο!

«Αυτό θα πει νεκροταφείο με θέα», λέω στη γυναίκα μου. «Σίγουρα το σκέφτηκαν κάποιοι που πίστευαν ότι θα μπορούν να βλέπουν τη θέα! Χα, χα, χα… Έχει και μια ομορφιά, όμως, ε;…»

Ήταν και φοβερή μέρα! Και πραγματικά, το νεκροταφείο δέσποζε στο λιμάνι!

Κι  εκεί που το χάζευα, θυμήθηκα ένα ανέκδοτο που μου είπε κάποτε ο πατέρας μου, όταν ήμουν μικρός, καθώς περνούσαμε δίπλα από το νεκροταφείο του Μπογιατιού ( Άγιου Στέφανου, σήμερα) για να πάμε στο σπίτι που παραθερίζαμε εκείνο το καλοκαίρι. Αυτό το ανέκδοτο με αυτές τις φωτογραφίες, σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι ένας καλός επίλογος για το post της Τζια, με την τιμητική εκδήλωση  για τον «Παραμυθά», που δυστυχώς δεν θα έχει την ευκαιρία να έχει τέτοια θέα όταν πεθάνει γιατί θα τον κάψουνε. Χα, χα, χα…
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Είναι μεσάνυχτα κι ένας τύπος για να πάει στο σπίτι του από την Ταβέρνα του χωριού όπου τα ‘πινε, πρέπει να περάσει από το νεκροταφείο, αλλά φοβάται πολύ να περάσει μόνος του. Σε όσους ρώτησε αν πηγαίνουν προς  τα ‘κει του απάντησαν «όχι», κι έτσι αναγκαστικά ξεκινάει μόνος του. Καθώς πλησιάζει το νεκροταφείο έχει αρχίσει να τρέμει από το φόβο του, αλλά καθώς φτάνει στην πόρτα βλέπει κάποιον με μαύρο κοστούμι, γραβάτα και πολύ καθώς πρέπει, να προχωράει προς τα ‘κει που πάει κι αυτός. Τον πλησιάζει γρήγορα και τον ρωτάει:
«Μήπως πάτε προς την άλλη πλευρά του χωριού, κύριε»;
«Μάλιστα», του απαντάει εκείνος.
«Θα σας πείραζε να έρθω μαζί σας;» ξαναρωτάει ο δικός μας.
«Καθόλου», απαντάει καλοσυνάτα ο καλοντυμένος κύριος.
Έτσι, περνάνε και οι δύο μαζί  μπροστά από το νεκροταφείο, συζητώντας διάφορα κουτσομπολιά του χωριού. Μόλις τελειώνει η μάντρα του νεκροταφείου, σταματάει ο άνθρωπός μας και λέει στον καλοντυμένο κύριο: «Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την παρέα. Με σώσατε. Δεν ξέρετε πώς φοβάμαι όταν περνάω νύχτα από το νεκροταφείο».
  Κι ο καλοντυμένος κύριος, ξεσπάει σε τρανταχτά γέλια και του λέει: «Α, δεν είναι τίποτα. Τζάμπα φοβάστε. Κι εγώ μέχρι πριν δέκα μέρες που ήμουν ζωντανός, έτσι φοβόμουνα όταν περνούσα από ‘δω. Χα, χα, χα…» Κι εξαφανίστηκε…

5 Σχόλια στο “Νεκροταφείο με θέα!”

      δημήτρης
      4 Αυγούστου 12 στις 21:04

      χαα!χα!χα! το ανέκδοτο με έκανε να «πεθάνω» από τα γέλια αφού δεν έχω πεθάνει ακόμη από την κούραση του βαψίματος χαα!χα!
      άσχετο: αυτές τις μέρες που βάφω ακούω στο ράδιο να παίζει 4-5 φορές την ημέρα ένα καινούριο τραγούδι.Έχει ωραίο στίχο και κάπου λέει «για της χαράς το πινέλο ό,τι θέλεις να βάψεις» χαα!χα! το δικό μου πινέλο είναι του μπελά …αλλά και της ψυχοθεραπείας 🙂
      http://www.youtube.com/watch?v=qolmRxLjnBg
      Φιλιά

      ζαχαρούλα
      4 Αυγούστου 12 στις 21:58

      πάντως, και από τη θέα και από το ανέκδοτο, ένα μένει σίγουρο:
      ο θάνατος διευρύνει τους ορίζοντες…

      😉

      marilia
      4 Αυγούστου 12 στις 22:23

      Πώς κάνεις έτσι, καλέ; Σύντομα, σύντομα: Όταν έφτασα, αξημέρωτα, πρώτη φορά στους Αυλιώτες Κέρκυρας, περιπλανήθηκα λιγάκι στο χωριό όταν όλοι κοιμούνταν. Είδα μια ανηφόρα, βρήκα το σχολείο και πίσω απ’ το σχολείο είδα μια εκκλησία. Ανέβηκα να θαυμάσω την ανατολή του ήλιου, βρέθηκα μπορστά σε μια απίστευτη θέα και συνειδητοποίησα ότι ήταν το νεκροταφείο του χωριού (και η θέα της τάξης μου!)!!! Μια χαρά!

      Μαρία
      5 Αυγούστου 12 στις 13:11

      η αληθεια ανατριχιασα αλλα παρεπιπτόντως όταν εμενα στην μυτιλήνη ειχα νοικιασει ενα σπιτακι ακριβως κατω από ενα παρομοιο μερος οταν το διαπίστωσα αφου είχα νοικιασει το σπίτι λογω της εκπληκτικης θεας πο είχε το ανεφερα τρομοκρατημενη στο σπιτονοικοκύρη μου τι φοβάσαι μου είπε θα έχεις τους πιο ήσυχους γειτόνους….!

Σχολιάστε