«Τζάμπα ήρθαμε»;

Πρέπει να πω ότι, όπως ξέρετε, επειδή δεν πολυλέω εδώ για παρουσιάσεις των βιβλίων μου, δεν είχα κανένα σκοπό να ανεβάσω post για μία παρουσίαση του καινούργιου βιβλίου του ΠΑΡΑΜΥΘΑ,  «Πετώντας ψηλά», για το οποίο σας μίλησα και πριν λίγο καιρό. Σ’ αυτή την παρουσίαση, όμως, έγιναν κάνα δυο πράγματα που με τσίγκλησαν να σας τα πω. Όπως και για να ζητήσω από ‘δω συγνώμη για μια πατατιά που έκανα και που όταν την ανακάλυψα ήταν αργά. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.
Χτες, Σάββατο, στις 12 το μεσημέρι, οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ,  μού είχαν κανονίσει παρουσίαση του καινούργιου μου βιβλίου, σε έναν πολύ ωραίο χώρο που υπάρχει στο σούπερ-μάρκετ Σκλαβενίτη στην Καλλιθέα. Φύγαμε από το Καπανδρίτι στις 11.10’  περίπου, υπολογίζοντας ότι από Εθνική Οδό έως εκεί θέλω κάνα  μισάωρο. Πράγματι, δεν είχε πολλά αυτοκίνητα μέχρι τη μέση περίπου της διαδρομής, οπότε άρχισε ξαφνικά να ζορίζει το πράμα. Κοίταξα το ρολόι μου κι έδειχνε 11.20’  και, για καλό και για κακό, πήρα τηλέφωνο να πω ότι θα καθυστερήσω γιατί – όπως είδα εκείνη τη στιγμή –υπήρχε κάποιο ατύχημα. «Μην ανησυχείτε» μου απάντησε ευγενικά η κυρία που ήταν υπεύθυνη «θα καθησυχάσουμε τους γονείς και τα παιδιά που περιμένουν». «Μπράβο», σκέφτηκα, «από τώρα έχει κόσμο και ανησυχούν κι όλας! Συνήθως πάω στην ώρα μου και περιμένω μετά μέχρι να μαζευτούν»!
Τέλος πάντων, η κυκλοφορία άνοιξε πιο κάτω  και στις 12 παρά 20 είχα φτάσει, είχα παρκάρει και ήμουν μέσα στην αίθουσα. Η αίθουσα ήταν γεμάτη, και μου έκανε εντύπωση ότι υπήρχαν τόσα παιδιά όσο και μεγάλοι, ηλικίας μεταξύ 35 και 45 χρονών.

Έκανα μια γρήγορη εισαγωγή για το βιβλίο και το τι θα έβλεπαν στο  DVD που είχα φέρει. Όπως πάντα, με γέμιζε τρυφερότητα αυτό το φωτεινό κι αθώο βλέμμα των παιδιών, αλλά για άλλη μια φορά, εντυπωσιάστηκα από τη συγκίνηση που υπήρχε στα μάτια των «μεγάλων», προφανώς θεατών της εκπομπής όταν παιζόταν από το 1978 έως το 1987 και που τους έκανε να βγάζουν κι εκείνοι μια ίδια αθωότητα όπως τα παιδιά. Μόλις τέλειωσα αυτά που είχα να πω, έδωσα το DVD στον υπεύθυνο για την προβολή που ήταν εκεί, το έβαλε στο κομπιούτερ που θα το έπαιζε και… τζίφος!  Ο Κωνσταντίνος, ο γιος μου, είχε κάνει για άλλη μια φορά το λάθος να μου δώσει αντίγραφο σε DVD τύπο «+R» και όχι «-R». Όσο κι αν παιδεύτηκε ο τεχνικός δεν γινόταν τίποτα. «Άγνωστο  DVD», έλεγε το μήνυμα των windows. «Δεν παίζει τα +R»,  μου είπε ο τεχνικός. Και τότε, ακούστηκε ένα πεντάχρονο κοριτσάκι, με αυτή την υπέροχη έλλειψη «καθωσπρεπισμού» να ρωτάει δυνατά: «Τζάμπα, ήρθαμε, μαμά»; Χα, χα, χα… Την κοίταξα συνωμοτικά,  της έκανα νόημα, «όχι» και έδωσα στον τεχνικό ένα άλλο DVD, που πάντα έχω μαζί μου, για καλό και για κακό. Αυτό δούλεψε. Κλείσανε τα φώτα και είδαμε για 15 λεπτά το επεισόδιο όπου ο Παραμυθάς διηγείται πώς απόκτησε το μαγικό γιλέκο του.

Όταν τέλειωσε, τους ρώτησα αν θέλουν να δούμε κι άλλο ένα επεισόδιο. Όλα τα παιδιά φώναξαν ενθουσιασμένα, «ναιαιαιαιαι…», αλλά οι γονείς μού έκαναν νόημα με το κεφάλι, «όχι, όχι» και μόνο ένας μπαμπάς είπε, «πρέπει να πάμε σπίτι για φαγητό». Κοίταξα το ρολόι μου κι απόρησα γιατί έδειχνε μόλις 1 παρά 20. Αλλά επειδή η κυρία που ήταν υπεύθυνη για την εκδήλωση μου είπε ότι θα έπρεπε να υπογράψω τα βιβλία σε όποιον ήθελε, βρήκα ότι αυτός ήταν ο λόγος της άρνησης. Κι άρχισα να υπογράφω…

Δύο πράγματα με συγκίνησαν όσο υπέγραφα. Πρώτα, ένα κοριτσάκι δυόμιση χρονών που ήταν μελαγχολικό και δίσταζε να με πλησιάσει που του είπα όταν υπόγραψα το βιβλίο του να του δώσω κι ένα φιλί, επειδή το είδα έτσι μελαγχολικό. Όπως μου εξήγησε η μαμά του, ενώ από την προηγούμενη μέρα είχε ενθουσιαστεί που θα έβλεπε την άλλη μέρα τον Παραμυθά και ανυπομονούσε, τώρα δεν πίστευε ότι ήμουν εγώ γιατί δεν είχα άσπρα μαλλιά! Τέλος πάντων, πες… πες… την έπεισα ότι ήμουν εγώ και μ’ άφησε να της δώσω ένα φιλάκι στο μάγουλο και μου ‘δωσε κι εκείνη άλλο ένα.  Το άλλο που με συγκίνησε, είναι ότι μια μαμά, αφού μου έδωσε κι υπόγραψα το βιβλίο του μικρού γιου της, μετά λέγοντας, «θα μου κάνετε τη χάρη να μου υπογράψετε κι αυτό», μου έδωσε ένα αντίτυπο του πρώτου βιβλίου μου που είχε βγει το 1982! Φυσικά τη ρώτησα πώς τη λένε, και στην αφιέρωση έβαλα το όνομά της…
Λίγο αργότερα, καθώς οδηγούσα στην επιστροφή, θυμήθηκα το κοριτσάκι που φώναξε, «τζάμπα ήρθαμε, μαμά»; Καθώς σκεφτόμουν ότι αυτή δεν είναι έκφραση πεντάχρονου παιδιού, αλλά κάτι που έχει ακούσει από μεγάλο, για άλλη μια φορά συνειδητοποίησα πόσο προσεκτικοί πρέπει να είναι οι γονείς που έχουν μικρά παιδιά, καθώς μια απρόσεκτη κουβέντα ή μια απρόσεκτη χειρονομία, μπορούν να γραφτούν για πάντα στην ψυχή του παιδιού. Και βέβαια, μια έκφραση τύπου «τζάμπα είναι» δεν σημαίνει και τίποτα, αλλά μπορεί κάποια στιγμή στα σαράντα σου, ας πούμε, να ανακαλύψεις ότι έχεις μια στάση ζωής – ή μια συμπεριφορά – που κατά βάθος δεν θέλεις, επειδή έβλεπες όταν ήσουν παιδί, έως τα 7, ένα από τους γονείς σου να την έχει! Και βέβαια, ποτέ δεν είναι αργά να δεις κάτι μέσα σου και να το τελειώσεις , αλλά γιατί κανείς να περνάει μια ζωή χωρίς να είναι ο εαυτός του και να μιμείται ένα γονιό που αγαπούσε, επειδή φοβόταν μήπως ο πατέρας του ή η μάνα του πάψει να τον αγαπάει, αν κάνει κάτι διαφορετικό.
Πάνω εκεί, άκουσα τη Στεφανία να μου λέει δίπλα μου, ότι δεν θα προλάβουμε να φάμε με τους γονείς της γιατί εκείνοι τρώνε στη μιάμιση. Κοίταξα το ρολόι μου κι έλεγε μία και τέταρτο. «Και γιατί; Αφού σε ένα τέταρτο θα είμαστε εκεί», είπα. «Ναι», μου απάντησε, «αλλά τώρα είναι δύο και τέταρτο». «Όχι…» πήγα να πω και τότε κάτι πέρασε από το νου μου και κοίταξα την ώρα στο κινητό. Ήταν δύο και τέταρτο! Κατάλαβα: Βγάζοντας από το συρτάρι ένα ρολόι που είχα καιρό να το φορέσω, το έβαλα μια ώρα πίσω για να δείχνει τη χειμερινή ώρα, ξεχνώντας ότι το είχα κάνει την ίδια  μέρα που άλλαξε η ώρα! Έτσι μου εξηγήθηκε ή φράση της κυρίας, ότι θα καθησυχάσει τους γονείς και τα παιδιά. Δεν ήταν 11 και 20 όταν μου το είπε, ήταν 12 και 20 και η εκδήλωση θα άρχιζε στις 12!!! Κι επίσης, οι γονείς αρνήθηκαν να τους δείξω κι άλλο επεισόδιο επειδή ήταν πια όντως ώρα για φαγητό! Και καταντράπηκα.
Έτσι, θα ήθελα να κλείσω αυτό το post, ζητώντας συγνώμη γι’ αυτή την τρομερή καθυστέρηση που έκανα και να παρακαλέσω όσους από εκείνους που θα διαβάσουν αυτό το post  ήταν χθες εκεί, να τη μεταφέρουν και στους υπόλοιπους.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

6 Σχόλια στο “«Τζάμπα ήρθαμε»;”

      marilia
      6 Νοεμβρίου 11 στις 20:25

      χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα! Το μυρίστηκα απ’ την πρώτη στιγμή, με την απάντηση της κυρίας! Ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιχιχιχιχιχιχιχιχιιχιχχι! Τώρα… να μην ξαναπώ ότι ζήλεψα, ε; Γιατί μπορεί, κάνα… κακό παιδάκι, να κάνει συνειρμό ότι κι άλλη φορά είχα ζηλέψει και έχασες το τρένο… οπότε… δεν θα πω τίποτα! Σιγά, καλέ! Μμμ! 😛

      Σβουριχτοφιλί

      Υ.Γ. Πού να ακούσεις τι γίνεται στην τάξη μου, όταν τα ρωτάω «θέλετε άλλο ένα επεισόδιο;» 😀

      να-τασσσάκι
      6 Νοεμβρίου 11 στις 22:21

      Τι να σου πω, τώρα -να κρύψω το ότι γέλασα με τη «γκάφα»;
      🙂

      Αλλά για μια ακόμα φορά… «…συνειδητοποίησα πόσο προσεκτικοί πρέπει να είναι οι γονείς που έχουν μικρά παιδιά, καθώς μια απρόσεκτη κουβέντα ή μια απρόσεκτη χειρονομία, μπορούν να γραφτούν για πάντα στην ψυχή του παιδιού. Και βέβαια, μια έκφραση τύπου «τζάμπα είναι» δεν σημαίνει και τίποτα, αλλά μπορεί κάποια στιγμή στα σαράντα σου, ας πούμε, να ανακαλύψεις ότι έχεις μια στάση ζωής – ή μια συμπεριφορά – που κατά βάθος δεν θέλεις, επειδή έβλεπες όταν ήσουν παιδί, έως τα 7, ένα από τους γονείς σου να την έχει! Και βέβαια, ποτέ δεν είναι αργά να δεις κάτι μέσα σου και να το τελειώσεις , αλλά γιατί κανείς να περνάει μια ζωή χωρίς να είναι ο εαυτός του και να μιμείται ένα γονιό που αγαπούσε, επειδή φοβόταν μήπως ο πατέρας του ή η μάνα του πάψει να τον αγαπάει, αν κάνει κάτι διαφορετικό.»

      Σ’ ευχαριστούμε. Πολύ.
      :*

      Μάγισσα Κίρκη
      6 Νοεμβρίου 11 στις 23:23

      Ε όχι ρε γμτ κοίτα τί παθαίνει κανείς όταν λείπει (και ομολογω λείπω τουλάχιστον δύο μήνες από τα μπλογκίστικα οπότε δεν πήρα είδηση). Διότι αν έπαιρνα θα έκανα τα πάντα να ερχόμουν με τον μικρό ή χωρίς.Καλή επιτυχία στο βιβλίο σου (που επίσης δεν πήρα είδηση, όπως κατάλαβες είμαι στον κόσμο του milko), να ναι καλοτάξιδο και καλοπούλητο

      Υ.Γ. Σε σκέφτομαι πολύ συχνά ειδικά όταν διαβάζω στον μικρό τα παραμύθια σου.Δυστυχώς είναι τόσο αυξημένες οι απαιτήσεις σ’ αυτή τη φάση, που το μόνο που προλαβαίνω είναι ένα γυμναστήριο κι αυτό με το στανιό.Θα σου τα γράψω αναλυτικά και εύχομαι να είστε όλοι καλά, μου λείπετε 🙁

      B.
      7 Νοεμβρίου 11 στις 7:24

      Σκέψου δηλαδή να έλεγε και «τζάμπα καίει η λάμπα»… 😉
      Συμφωνώ, με την εννοια ότι η σταση ζωής είναι αυτή που περναει στα παιδια εν τέλει κι οχι τα λογια.
      Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρεπει πάντα να μιλάμε στα παιδιά μας.
      Κι οτι κάποια στιγμή στην ζωή τους δεν θα ξεσκαρτάρουν, θα μας «σκοτωσουν» και θα τραβήξουν μπροστά.

Σχολιάστε