Η φίλη μου η χελώνα

Ξέρετε την ιστορία του Αίσωπου με τον λαγό και την χελώνα; Ε, λοιπόν, δεν θα το πιστέψετε, αλλά τις προάλλες, έζησα μια ιστορία που μοιάζει μ’ αυτήν. Διαβάστε και θα δείτε.
Προχθές, λοιπόν, με το που ανέτειλε ο ήλιος βγήκα στα χωράφια. Εκεί που έτρεχα, μου φάνηκε πως πήρε το μάτι μου μια χελώνα και γύρισα πίσω για να δω.
«Καλημέρα», της λέω, «για πού το ‘βαλες»;
«Ποιος είσαι εσύ και πώς μπορείς να μιλάς τη γλώσσα μου;»
«Είμαι ο Παραμυθάς και μπορώ να μιλάω με όλα τα ζώα, τα φυτα και τα πράγματα. Γιατί τρέχεις, λοιπόν;»
«Τρέχω, γιατί κάποιος με κυνηγάει να με πιάσει».
«Αχα, χούχα… έτσι αργά που πας», της λέω, «σίγουρα θα σε πιάσουν. Κρύψου εδώ για λίγο και πάω εγώ να δω».
Δεν είχα προχωρήσει ούτε 100 μέτρα, κι είδα κάποιον που κοιμόταν. Μου φάνηκε ύποπτος και τον ρώτησα:
«Ε, κύριος, τι κάνεις εδώ»;
Εκείνος άνοιξε τα μάτια του και μου λέει:
«Δεν βλέπεις; Κυνηγάω χελώνες».
«Αν τις κυνηγάς έτσι, τότε η φίλη μου δεν έχει να φοβηθεί τίποτα», είπα μέσα μου κι έφυγα, λέγοντάς του: «Καλό κυνήγι».
«Ε, κυρά χελώνα, βγες. Αυτός που σε κυνηγάει το’ χει ρίξει στον ύπνο».
«Αχ, σ’ ευχαριστώ πολύ, Παραμυθά. Τι κρίμα να μην είσαι μικρός να σε πάω μια βόλτα».
«Χα, χα, και γι’ αυτό σκας, και δε γίνομαι αμέσως. Δεν ξέρω μόνο τη γλώσσα σου, αλλά μπορώ να γίνομαι κι όσο μικρός ή τεράστιος θέλω». Και … τσουπ, γίνομαι μικρός και καβαλλάω στην πλάτη της. Κι έτσι ξεκινήσαμε αργά-αργά να πάμε βόλτα. Ύστερα από πολύ ώρα, γιατί η χελώνα πήγαινε τόσο σιγά που ήταν σαν να στεκόμαστε, βγήκαμε από το δάσος και φτάσαμε στην άκρη της πόλης, που ήταν γεμάτη σπίτια κι αυτοκίνητα.
«Τι είναι αυτό», με ρωτάει.
«Πολυκατοικία», της απάντησα.
«Και τι είναι πολυκατοικία», με ξαναρώτησε.
«Πολυκατοικία», της απάντησα, «είναι ένα σπίτι με πολλά πατώματα για να μένουν πολλοί άνθρωποι μαζί». «Τσ,τσ,τσ…», έκανε η χελώνα. «Για σκέψου να υπήρχαν πολυκατοικίες και για χελώνες. Θα μας ερχόταν τρέλα.» «Και σε μάς έρχεται τρέλα, αλλά κάνουμε πως δεν μας έρχεται», είπα.
Η βόλτα κράτησε πολύ και μας βρήκε η νύχτα.
«Την άλλη φορά θα σε πάω εγώ βόλτα πετώντας».
«Μπα! Πετάς κι όλας;» με ρώτησε.
«Αμέ. Τι με πέρασες; Θες να σε πάω τώρα ένα γύρο πάνω από την πόλη;»
«Μπα, νύσταξα», μου λέει η χελώνα.
«Να σου πω την αλήθεια, κι εγώ νύσταξα», της είπα. «Κι επειδή είναι ωραία βραδιά, θα κοιμηθώ, εδώ μαζί σου».
«Θα σε φιλοξενήσω, έλα μπες», είπε η χελώνα και χώθηκε στο καβούκι της. Κι εγώ έγινα πάρα, πάρα, πάρα, μα πάρα πολύ μικρός και μπήκα μέσα στο καβούκι της. Ξάπλωσα δίπλα της και γρήγορα με πήρε ο ύπνος.
Από τότε, γίναμε για πάντα φίλοι. Όταν έχει κέφια, την κάνω βόλτες πετώντας. Κι όταν με βρει η νύχτα στο δάσος, μένω για ύπνο εκεί. Γίνομαι πολύ μικρός και η φίλη μου η χελώνα με φιλοξενεί στο καβούκι της.
Καληνύχτα. Σας φιλώ πολύ.
Π.

10 Σχόλια στο “Η φίλη μου η χελώνα”

      Γιώργος
      23 Φεβρουαρίου 07 στις 0:22

      Παραμυθά μου καλησπέρα…διαβάζοντας την ιστορία σου μου ήρθε στο μυαλό μια εικόνα ξενοιασιάς και γαλήνης. Ένα τζάκι αναμμένο,έξω χιόνι να πέφτει και εσύ δίπλα να κάθεσαι σε μια αρχοντική παραδοσιακή καρέκλα και να μας λες ιστορίες…Απέναντι καθισμένα τα παιδιά σου διάσπαρτα και απόλυτη ησυχία.Το μόνο που ακούγεται είναι η φωνή σου και ο ήχος του ξύλου που καίγεται στο αναμμένο τζάκι,τίποτα άλλο..Αυτό για εμένα είναι ποιότητα,και οι ιστορίες σου είναι ποιότητα…Θα μου επιτρέψεις παραμυθά μου να κρατάω τα παραμύθια σου στον υπολογιστή μου γιατί τα θεωρώ ανεκτίμητο πνευματικό θησαυρό.:)

      Δημητρης
      23 Φεβρουαρίου 07 στις 10:00

      και εγω τα κραταω….
      ειμαι απο αυτους που πετυχαν τη σειρα σε επαναληψη….αλλα και παλι τη δουλεια της μεσα μου την εκανε….

      ο καθενας μας εχει τη χελωνα του και το καβουκι οπου διαφευγει απο την τρελα της πολης. το γελοιο της υποθεσης ειναι οτι οταν απομακρυνθεις λιγακι απο την τρελα τοτε καποιος σε δειχνει και φωναζει «τρελος!»
      τα πραγματικα προβληματα ομως ερχονται οταν λησμονουμε αυτο το καβουκι για να κυνηγησουμε το χρημα.
      και το χειροτερο ειναι οτι πλεον οπως εγινε η πολη και για να απολαμβανεις αυτο το καβουκι χρειαζεσαι χρημα….τι εφευρεση και αυτο το χρημα….πππφφφφ……

      MARY R
      23 Φεβρουαρίου 07 στις 11:32

      πολύ θα θελα κι εγώ να μιλούσα με τα ζώα, σίγουρα θα είχαν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα να μας πουν…
      φοβάμαι πως στα μάτια τους φαινόμαστε πολύ περίεργοι έως και αστείοι τρέχοντας με τ αυτοκίνητα μας, τραβώντας καροτσάκια με ψώνια , συνδεδεμένοι με τα hands free να μιλάμε μόνοι μας.. όπως της χελώνας σου της φάνηκε παράξενη η πολυκατοικία.

      SilentSoul
      23 Φεβρουαρίου 07 στις 12:13

      Μεγάλωσα με τις ιστορίες σας.Τυχαία σας ανακάλυψα σήμερα και ένιωσα όπως τότε.Θα σας «διαβάζω».
      Θερμούς χαιρετισμούς από τα Χανιά.

      eρωτας
      23 Φεβρουαρίου 07 στις 16:35

      Αγαπημένε μου Παραμυθά,

      Σε ξαναβρήκαμε ηλεκτρονικά, και είναι σαν να αποκτήσαμε ξανά το αγαπημένο μέλος της οικογένειάς μας. Όταν ήμουν μικρή, καθόμασταν με τον αδελφό μου και βλέπαμε τηλεόραση μόνο για να δούμε εσένα και τις μαγικές σου εκπομπές. Μαζί μας, σε παρακολουθούσαν και οι γονείς μας 🙂 Η φωνή σου αντηχεί πάντα στο μυαλό μου και έχω ακόμη κρατήσει μία μεγάλη, γαλάζια πλαστική κασετίνα (με σχέδια πολλών ζώων απ’έξω) με κασέτες όπου αφηγούσουν παραμύθια με τον δικό σου, μοναδικό τρόπο. Είμαι στα 28 και δεν ντρέπομαι να πω πως τις έχω χιλιοακούσει ακόμη και μετά την ενηλικίωση. Θεωρώ εαυτόν τυχερή που μεγάλωσα μέσα στη μαγεία των παραμυθιών σου, και λυπάμαι τα σημερινά παιδιά που δεν έχουν κάτι αξιόλογο να παρακολουθούν παρά βία, όπλα και ασχήμια. Και πάλι σε διαβάζω τώρα μέσω της νέας σου σελίδας, και νιώθω τυχερή, που σ’αυτόν τον «άσχημο» κόσμο, μου φέρνεις δάκρυα χαράς (στην πρώτη μου, τυχαία επίσκεψη στο ηλεκτρονικό σου «σπιτάκι») και νοσταλγίας στα μάτια, με κάνεις να αναστενάζω από τα φυλλοκάρδια μου, με κάνεις να ονειρεύομαι, με κάνεις να νιώθω και πάλι μικρούλα, με τον αδελφό μου στο πατρικό μας να σε βλέπουμε και να περνάμε τις ωραιότερές μας στιγμές, μαθαίνοντας τη ζωή με τρόπο μαγικό, ξεχωριστό ανεπανάληπτο.
      Όσα ευχαριστώ και αν σου πούμε, ποτέ δεν θα είναι αρκετά. Θα ήθελα να σε γνώριζα και από κοντά, όπως πιστεύω και όλα τα παιδιά που μεγάλωσαν με τις ιστορίες σου.
      Η σημερινή σου ιστορία με τη χελώνα, διδακτικότατη και επίκαιρη… Με ταξίδεψε και με ξεκούρασε στο τέλος μιας δύσκολης ημέρας στη δουλειά.

      Καλό σαββατοκύριακο, Παραμυθά μου.
      Ένα από τα παιδιά σου 🙂

      Σπύρος Σεραφείμ
      23 Φεβρουαρίου 07 στις 16:59

      Σήμερα, ανοίγοντας την τηλεόραση, έπεσα πάνω σε μια συζήτηση, κατ’ ευφημισμό, πολιτική. Διαπίστωσα ότι υπάρχουν, επίσης, πολλές χελώνες της πολιτικής και γιαλατζί παραμυθάδες. Πόσο θα ‘θελα να μπορούσαμε να τους «καβαλήσουμε», όπως έκανες εσύ…
      Καλό Σαββατοκύριακο
      Ένα από τα πολλά παιδιά σου

Σχολιάστε