Στον Μύλο των Ξωτικών και στα Μετέωρα

30112013137

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, με είχαν καλέσει να κάνω μία εκδήλωση για τον «Παραμυθά», στο «Μύλο των Ξωτικών« στα Τρίκαλα, απ΄όπου και η φωτογραφία που βλέπετε. Όσοι δεν τον έχετε ξανακούσει, μπορείτε να πάτε τα δείτε όλα με το λινκ που έβαλα. Φοβερό μέρος και εξαιρετικές εκδηλώσεις! Μου άρεσε πάρα πολύ! Το μόνο που μας τα χάλασε, είναι ότι κάποιο λάθος έγινε και δεν έκανα την εκδήλωση στο κλειστό μικρό θέατρο που υπάρχει στο χώρο και ήταν άδειο, αλλά έξω, στην πλατεία του Μύλου και κάτω από δυνατή βροχή! Χα, χα, χα… Δεν μου έχει ξανατύχει να κάνω παρουσίαση με βροχή, μπροστά σε ομπρέλες! Οι «παραμυθομεγαλωμένοι» γονείς που ήρθαν με τα παιδάκια τους ήταν ήρωες και τους ευχαριστώ πολύ κι από εδώ. Όπως ευχαριστώ και το γιόκα μου που δεν πτοήθηκε από τη βροχή και τράβαγε βίντεο, όπως μπορούσε. Από αυτό το βίντεο πήρα μερικά κομμάτια για να τα δείτε και να πάρετε μια ιδέα του πώς ήταν. Πρώτα, λοιπόν, δείτε πώς ήταν η εκδήλωση στον Μύλο των Ξωτικών.

Η εκδήλωση αυτή έγινε το απόγευμα του Σαββάτου. Αλλά η φιλοξενία, σε ένα υπέροχο ξενοδοχείο το ANANTI  -κατά το  «αγνάντι» μάλλον αφού ήταν ψηλά με φοβερή θέα τα Τρίκαλα και τον Θεσσαλικό κάμπο-  ήταν για τρεις μέρες. Έτσι, το πρωί της Κυριακής, παρόλο που είχε ομίχλη και έβρεχε, αποφασίσαμε με τον Κωνσταντίνο να πάμε βόλτα με το αυτοκίνητο στα  Μετέωρα, που δεν τα είχα δει ποτέ. Παρόλο που δεν κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο επειδή έβρεχε συνέχεια, όλοι αυτοί οι φοβεροί βράχοι -που πρώτη φορά έμαθα ότι βγήκαν από τη θάλασσα πριν εκατομμύρια χρόνια- είχαν την ομορφιά κάτι ιερού. Όχι επειδή είναι γεμάτοι μοναστήρια κι εκκλησάκια, αντίθετα, επειδή οι βράχοι έχουν αυτή την ομορφιά μιας ιερότητας, πήγαν οι άνθρωποι εκεί και έχτισαν τα μοναστήρια.

DSC00043

Κοιτάζοντάς  κανείς τους βράχους, νιώθει ότι αυτό είναι ένα μέρος όπου – όπως του περνάει καμιά φορά από το νου- θα μπορούσε να ζήσει εκεί σαν ασκητής, έξω από κάθε θρησκεία.  Και κάνοντας αυτή τη βόλτα, θυμήθηκα το ποίημα του Κρισναμούρτι, «Η φωτιά που καίει»  από το βιβλίο του «ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ»  που το έχω μεταφράσει. Αυτό το ποίημα είναι ένα από εκείνα που τα έχει μελοποιήσει ο Γιώργος ο Στεφανάκης, αλλά δυστυχώς δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμα στα ελληνικά. Περισσότερα για τη δουλειά του Γιώργου μπορείτε να μάθετε κάνοντας κλικ πάνω στο όνομά του.
Όλο αυτό, λοιπόν, μου έβαλε την ιδέα να κάνω ένα μικρό βίντεο με εικόνα από ό,τι μπόρεσα  να τραβήξω από τη βόλτα στα Μετέωρα μέσα στην ομίχλη, και με ήχο ένα μέρος από το τραγούδι του Γιώργου. Και να πρώτα, ολόκληρο το ποίημα του Κρισναμούρτι, και πιστεύω ότι θα καταλάβετε πού «κολλάει» στα Μετέωρα.

Η ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ
Όπως ένα πήλινο αγγείο σπάει σε κομμάτια,
έτσι θα κομματιαστούν κι εκείνοι που ζητάνε καταφύγιο,
γιατί αυτό γεννάει θλίψη
και γεννάει το ένα μπέρδεμα μετά το άλλο.
Εκείνοι που επιθυμούν παρηγοριά
έρημο θα βρούνε.
Και δάκρυα καρτερούν εκείνους
που βάσισαν την παρηγοριά τους
στην υπεροψία του σκοπού τους.

Συνάντησα κάποιον άνθρωπο στη σκιά ενός ναού
κι είδα το πρόσωπο μου μέσα στα δάκρυα του.
Κανείς δεν πρόκειται να σε ξυπνήσει από το λήθαργο σου
κι ο ήλιος θα ΄χει ανατείλει και θα μεσουρανεί
πριν κάνεις ένα βήμα.
Η πέτρινη καρδιά σου
θα τυφλώνει τα μάτια σου τις ώρες της οδύνης,
κι όπως χάνεται κανείς μέσα στο σκοτεινό το δάσος,
έτσι θα γίνει και μ΄ εσένα
αν μείνεις στο ναό που λάξεψε η σκέψη.

Αχ, φίλε,
πρέπει να ΄ναι δυνατή η φωτιά που καίει
για να κατακάψει το σπίτι της παρηγοριάς,
και να μεγαλώσει την ανελέητη αμφιβολλία·
για να γεννηθεί,μέσα απ’ αυτή τη σύγχυση,
η τέλεια κατανόηση.

Στρέψε το βλέμμα σου στο όλο
γιατί στο μερικό υπάρχει μαρασμός.

Και θα κλείσουμε με το βίντεο από τη  βόλτα με το αυτοκίνητο στα Μετέωρα και ένα μέρος από το τραγούδι του Γιώργου του Στεφανάκη που έγραψε πάνω σ΄αυτό.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

3 Σχόλια στο “Στον Μύλο των Ξωτικών και στα Μετέωρα”

      mariakonj
      9 Δεκεμβρίου 13 στις 11:09

      ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΟΥ ΚΑΛΕ ΜΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΑ!!!!
      ΝΑ ΠΕΡΝΑΣ ΠΑΝΤΑ ΟΜΟΡΦΑ!!!!!!!!!!!!!

      fwtinoasteraki
      9 Δεκεμβρίου 13 στις 13:36

      Υπέροχα όλααααα αν και πρέπει να φάγατε πολύυυυυυυυ κρύοοοοο!
      Όσο για τα Μετέωρα όσες φορές και να πας το ίδιο δέος νιώθεις… και καθένα είναι διαφορετικό… πολλααααααα σκαλιά όμως 😛

      Του χρόνου με το καλό να το οργανώσουμε καλύτερα! 🙂

Σχολιάστε