«Οι τρελλοί πειρατές…»

Χα, χα, χα… Τελικά, μου βγήκε κάπως… τρελλό αυτό το post, αλλά δεν πειράζει, γιατί από μόνο του κατέληξε να ταιριάζει με τον τίτλο που τον πήρα από ένα τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, αλλά για ένα τελείως διαφορετικό λόγο, όπως θα δείτε. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Αύριο πρωί πρωί, και έως τη Δευτέρα, φεύγω για το Brockwood Park, στην Αγγλία, όπου βρίσκεται το ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ  που βλέπετε στη φωτογραφία.

Εκεί, κάθε τρία χρόνια, γίνεται συνάντηση αντιπροσώπων των Επιτροπών που έχουν ευθύνη για τη δουλειά τού Κρισναμούρτι σε όλο τον κόσμο – μεταφράσεις, βιβλίων, υποτιτλισμό DVD, επίσημες σελίδες στο internet και λοιπά.
Σήμερα το μεσημέρι, λοιπόν, τρώγοντας, βλέπαμε την εκπομπή που είχε η ΕΡΤ, -συγνώμη η  ΔΤ – το όνομα δεν έχει κάτι από Δ.Ν.Τ. ;  Ήταν μία παλιά συναυλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου κι εκεί άκουσα για πρώτη φορά το τραγούδι του, «Ένα Καράβι». Ε, ξέρετε τι συνειρμούς κάνει καμιά φορά ο νους. Έτσι κι εγώ, καθώς σκεφτόμουν ότι αύριο πάω στο ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ, ακούω για τους «τρελλούς πειρατές» που λέει το τραγούδι που σε καλεί να πας μαζί τους, και θυμήθηκα την ερώτηση που είχα κάνει πριν πολύ καιρό, στο φίλο μου τον Σπύρο, που έχει φύγει από τη ζωή εδώ και χρόνια. Ήταν από τους πρώτος που ασχολήθηκαν με τη δουλειά του Κρισναμούρτι στην Ελλάδα. Πριν σας πω την ερώτηση, θα σας αντιγράψω τη φράση από μία συζήτηση που είχε κάνει ο Κρισναμούρτι τον Ιούλιο του  1969 (χα, χα, χα… ακριβώς 44 χρόνια πριν από σήμερα) και μου γέννησε το ερώτημα που έκανα στον Σπύρο, έχοντας έρθει μόλις πριν τρία χρόνια σε επαφή με τη δουλειά του Κρισναμούρτι και τον ίδιο. Λέει το κείμενο:
«Όπως είπαμε και προχθές, κύριε, πολύ λίγοι άνθρωποι ενδιαφέρονται γι΄ αυτά που συζητάμε εδώ – το ενενήντα πέντε τοις εκατό των ανθρώπων, δεν ενδιαφέρεται για όλα αυτά που λέει ο ομιλητής, για όσα συζητάμε εδώ».
Και η ερώτηση που έκανα στον Σπύρο ήταν:   «Βρε Σπύρο, μήπως τελικά είμαστε τρελλοί εμείς, κι όλο το άλλο 95%  γνωστικοί;». Και μου απάντησε: «Και γιατί; Επειδή είναι οι πολλοί, αυτό σημαίνει και ότι είναι γνωστικοί;»  Και τότε του είπα: «Έχεις δίκιο. Και στα Τρελλοκομεία, οι τρελλοί είναι οι περισσότεροι, όχι οι γνωστικοί… Και δεν ακούμε και συχνά να λένε, ‘ο κόσμος μας είναι ένα μεγάλο τρελλοκομείο; ‘ »
Και μετά απ΄ αυτό, καθώς συνέχισα να ακούω το τραγούδι, σκέφτηκα  ότι 44 χρόνια μετά, ο κόσμος είναι ένα τρελλοκομείο και το ποσοστό του 95%  δεν μοιάζει να έχει αλλάξει – ίσως να είναι μικρότερο στους πολύ νέους ανθρώπους και στα μικρά παιδιά, που καμιά φορά μου δίνουν την εντύπωση ότι χωρίς να έχουν ακούσει καν για τον Κρισναμούρτι, έχουν γεννηθεί ξέροντας αυτά που λέει από μόνα τους!!!
Θα τελειώσω ετούτο το post με το τραγούδι του Παπακωνσταντίνου, και σκέφτηκα αντί να σας πω, «σας αγαπώ πολύ» και «σας  φιλώ», να σας βάλω κάτι φωτογραφίες που έχω βγάλει με το κινητό. Είναι
 δύο τρομερά φύλλα που έφερα από τη Σκιάθο. Το πρώτο σας το είχα ξαναδείξει εδώ και πέρσι, αλλλά  το δεύτερο, το πρόσεξα πρώτη φορά φέτος, καθώς από όρθιο που ήταν, το γύρισα πλαγιαστό, ε…  και με λίγη φαντασία… δείτε τα.

Πρώτα το φύλλο-καρδιά

Και μετά το φύλλο-φιλί

Και το βίντεο με το τραγούδι του Παπακωνσταντίνου.
Π.

3 Σχόλια στο “«Οι τρελλοί πειρατές…»”

      marilia
      18 Ιουλίου 13 στις 20:52

      Αυτό που ακούς διάφορα «πρώτη φορά»… εξακολουθεί να μ’ εντυπωσιάζει! Στο στίχο «υπάρχουν θέσεις, αν θέλεις, κενές» θα πατήσω για να ρωτήσω: προλαβαίνω να ‘ρθω;;;;;;;;;

      Καλά, για το καρδουλοφυλλαράκι ξέρω, τα ‘χουμε ξαναπεί. Αλλά το άλλο είναι καθαρά… χαμογελοφυλλάκι γλυκό. 😉

      δημήτρης
      19 Ιουλίου 13 στις 17:49

      «Ξεγέλασες τους ουρανούς με ξόρκια μαύρη φλόγα
      Πως η ζωή χαρίζεται χωρίς ν’ ανατραπεί
      Κι όλα τα λόγια των τρελών που ήταν δικά μας λόγια
      Τα μάγευες με φάρμακα στην άσωτη σιωπή»
      https://www.youtube.com/watch?v=Eds_ME_Ww6I
      Καλό ταξίδι και με το καλό να επιστρέψεις.
      Μια καρδιά κι ένα φιλί από όλους μας θα σ’ ακολουθεί…

Σχολιάστε