Τρεις φωτογραφίες

Την Πέμπτη χρειάστηκε να κατέβω στο κέντρο της Αθήνας και πήρα μετρό. Απ’ αυτό το… «ταξίδι», είναι οι δύο φωτογραφίες που έβγαλα με το κινητό και  είπα να τις ανεβάσω σήμερα εδώ. Η πρώτη είναι βγαλμένη μέσα στο μετρό και η δεύτερη έξω από το σταθμό του Πανεπιστήμιου όπου κατέβηκα. Και να η πρώτη.
metro
Ξέρω, δεν καταλαβαίνετε τι νόημα έχει αυτή φωτογραφία, γιατί είναι φλου. Είναι έτσι γιατί προσπάθησα να την βγάλω χωρίς να με πάρουν χαμπάρι. Άντε να εξηγήσω στις δύο κυρίες απέναντί μου και στους συνοδούς τους, ότι δεν έβγαζα αυτές.  Εδώ βέβαια τις έχω κόψει και δεν φαίνονται, αλλά εκεί δεν θα με πίστευαν ότι ήθελα να βγάλω μόνο αυτό που βλέπετε εδώ. Έτσι, έκλεισα τον ήχο, απενεργοποίησα το φλας κι έκανα ότι τάχα διαβάζω κάποιο μήνυμα που μου στείλανε κι ότι γέλαγα μ’ αυτό. Η αλήθεια είναι ότι γέλαγα με αυτό που έβλεπα και είμαι σίγουρος ότι σε κανένα άλλο μετρό του κόσμου –όπου έχουν- δεν μπορεί να υπάρχει κάτι τέτοιο: Σε όλα τα βαγόνια, υπάρχει δίπλα στις εσωτερικές πόρτες, κάτω, δίπλα στο κάθισμα,  για την ενδοεπικοινωνία των βαγονιών, ένας πυροσβεστήρας. Από πάνω, λίγο ψηλότερα, υπάρχει ένα κόκκινο τετράγωνο με το μικρό σχέδιο ενός  πυροσβεστήρα και ένα βέλος που δείχνει κάτω. Κάτω, όμως, σε αυτό το βαγόνι, δεν υπήρχε κανένας πυροσβεστήρας, αλλά μόνο ένα άδειο κουτάκι κόκα κόλα! Χα, χα, χα…
Και η δεύτερη φωτογραφία τώρα:
Lykavytos
Αυτή  την έβγαλα γιατί είναι μία θέα στην Αθήνα, (με την Θεά Αθηνά, χα, χα, χα…) που τη βρίσκω απίστευτα όμορφη και 100% ελληνική και τη βλέπω κάθε τόσο, από μικρό παιδί έως σήμερα: Το άγαλμα της Θεάς Αθηνάς, μπροστά από το Πανεπιστήμιο και πίσω ο Λυκαβηττός! Αυτό βλέπει κανείς μόλις βγαίνει από την έξοδο του Σταθμού στην  Κοραή! Αυτή τη θέα τη βλέπω από μικρό παιδί, γιατί στην Κοραή ακριβώς, ήταν οι Εκδόσεις Πεχλιβανίδη που έβγαζαν τα ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ και το ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ και δούλευε εκεί γραφίστας ο θείος μου ο Όμηρος, όπου σχεδόν κάθε εβδομάδα πήγαινα –από τα Εξάρχεια που ήταν το σπίτι μας- και μου έδινε κάποιο τεύχος απ’ αυτά τα περιοδικά.  Στ’ αριστερά όπως κοιτάμε προς το Πανεπιστήμιο, στην οδό Ιπποκράτους είναι ακόμα το θέατρο Ακροπόλ, που στη δεκαετία του ’50 ήταν μόνο καλοκαιρινό, κι εκεί δούλευε τότε στο ταμείο ο πατέρας μου, όλα τα καλοκαίρια, μέχρι το ‘60.  Στα δεξιά, όπως κοιτάμε από την πλατεία Κοραή, στην οδό Σίνα, ήταν το θέατρο ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΠΑ, όπου το είχαν φίλοι μου από παιδί, ο Διονύσης Παγουλάτος και η Ελεάνα Απέργη κι έβλεπα όλες τις παραστάσεις που ανέβαζαν από το ’60 και μετά ενώ στην περίοδο ’60 – ’61 έπαιξα κι εγώ εκεί σε δύο έργα, στο «ΕΝΑΣ ΑΠΡΟΣΚΛΗΤΟΣ ΜΟΥΣΑΦΙΡΗΣ»  και στο «Ο ΕΜΠΟΡΟΣ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ», του Σαίξπηρ. Και πηγαίνω ακόμα και σήμερα εκεί, γιατί και για τους δύο Εκδοτικούς που συνεργάζομαι, του Καστανιώτη και του Ψυχογιού, επειδή είναι στην περιοχή, με βολεύει να πηγαίνω με μετρό και να κατεβαίνω στη στάση, «Πανεπιστήμιο».
Κοιτώντας αυτή τη θέα της φωτογραφίας, σκεφτόμουν ότι αντίθετα με τον τίτλο κάποιας παλιάς εκπομπής της τηλεόρασης, «ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΘΗΝΑ», για μένα μέσα μου, «Ελλάδα είναι η Αθήνα». Κι όταν λέω, Αθήνα, εννοώ αυτό το κομμάτι ανάμεσα στον Λυκαβηττό και στην Ακρόπολη, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Τελικά, μάλλον γι’ αυτό στην «επιφάνεια εργασίας» του κομπιούτερ μου έχω για φόντο τη φωτογραφία αυτής της θέας. Ε, ας κλείσω, λοιπόν το ποστ  με αυτή φωτογραφία, παρόλο που τη θέα την ασχημαίνουν οι στριμωγμένες πολυκατοικίες. Την ομορφαίνει η θάλασσα του Σαρωνικού με την Αίγινα στο βάθος.
Καλό Σαββατοκύριακο
Σας φιλώ πολύ
Π.

Athens view

ένα σχόλιο στο “Τρεις φωτογραφίες”

      marilia
      15 Σεπτεμβρίου 13 στις 8:08

      Εικόνα 1: Θεωρώ ότι και κάποιος άλλος επιβάτης παρατήρησε ότι ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να υπάρχει εκεί πυροσβεστήρας, αλλά… δεν υπήρχε και, με αρκετή δόση χιούμορ, προσπάθησε να… διορθώσει τη ζημιά. (Οποιαδήποτε άλλη εξήγηση φαντάζει επιεικώς… τραγική!)

      Εικόνα 2: χιχιχι! Ω, Αθηνά Παλλάδα! Το Πανεπιστήμιο έχει για στέγη το Λυκαβηττό!!!!! χιχιχι! Και βγήκε, η έεεεεεεερμη πάνοπλη να μιλήσει στους θνητούς, αλλά… μάταια. Κανείς δεν ακούει πια. Όλοι κινούνται άσκοπα από… κεκτημένη ταχύτητα.

      Εικόνα 3: Τα αρχεία που ψάχνεις και δε βρίσκεις, σ’ έχουν βαρεθεί κι έχουν κρυφτεί μέσα στις πολυκατοικίες… Αδίκως επικαλείσαι την Αθηνά. 😛

      Φιλάκι σβουριχτό κι εξαφανίζομαι

Σχολιάστε