«Αυτό που για χρυσάφι σήμερα μαζεύεις…»

Θα ήθελα σήμερα να μου επιτρέψετε να συνεχίσω για άλλη μια μέρα τα κείμενα που έχουν σχέση με το post μου, ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ, “ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ”. Διαβάζοντάς τα όλα από την αρχή, ξαφνικά θυμήθηκα τον φίλο μου τον Άλκη. Σκέφτηκα πως τελικά κι αυτός ήταν ένας από τους ανθρώπους που μου έμαθαν πράγματα για μένα – εκεί ανάμεσα στα 20 με 28 μου – όσο και όλοι οι άλλοι με τα μεγάλα ονόματα που σας είπα. Ένας άνθρωπος που από τα δώδεκά του, ξέρει ότι το πιθανότερο είναι να πεθάνει έως τα 30 (πέθανε στα 29), και ζει με κορτιζόνη που του θρυμμάτισε όλες τις αρθρώσεις και που στα 26 του αντικαταστάθηκαν με λάμες, κι ωστόσο ως την τελευταία στιγμή έκανε πλάκα ακόμα και με την αρρώστια του, σίγουρα μπορεί να σου δείξει πράγματα για σένα. Έτσι ο Άλκης, είτε – πάντα χωρίς κακία – μου έκανε σχόλια του τύπου, «εντάξει, ρε Νίκο, είσαι μαλάκας, αλλά μην το δείχνεις και τόσο πολύ…» ή μου έγραφε κάποιο ποίημα, κατάφερνε να μου πει κάτι που μου έκανε «κλικ» όπως κι όλοι οι άλλοι που σας έβαλα κείμενά τους τις προηγούμενες μέρες. Το ποίημα που θα διαβάσετε μου το’ χε γράψει ύστερα από μια συζήτηση περί κομμουνισμού που είχαμε κάνει στα χρόνια της Δικτατορίας. Νομίζω ότι είναι το ωραιότερο «χέσιμο» που μου έχει κάνει ποτέ κανείς.
Καλό βράδυ.
Π.
Υ.Γ. Φαντάζομαι ότι κι εσείς θα παρατηρήσετε την ομοιότητα της άποψης των στίχων του τέλους, με τη φράση του Κρισναμούρτι από το τελευταίο post, «ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα».

alkis-01.jpg

ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΦΙΛΟΥ
Αγέρωχος πάντοτε περνάς,
νομίζοντας πως περπατάς
πάνω στο ξυραφιού την κόψη,
ενώ τη Σόλωνος μονάχα κατεβαίνεις
για να ‘βγεις Ιπποκράτους.
Απ’ το πρωί
περνάς στο κόσκινο την άμμο,
κι αυτό που για χρυσάφι σήμερα μαζεύεις,
δεν θα ‘ χεις αύριο τι να το κάνεις.

5 Σχόλια στο “«Αυτό που για χρυσάφι σήμερα μαζεύεις…»”

      nellinezi
      26 Φεβρουαρίου 08 στις 21:03

      Όταν κάποιος μπορεί ακόμη και το θάνατό του ( το θάρρος δηλαδή που δείχνει απέναντι σε κάτι που φοβίζει τόσο τους περισσότερους ανθρώπους) να αποτελέσει έμπνευση ζωής για κάποιον άλλον, είναι στ αλήθεια από τους πιο σημαντικούς δασκάλους μας. Με αυτό που είπατε, με κάνατε να συνειδητοποιήσω ότι κι ο ξάδερφός μου , ήταν για μένα δάσκαλος .

      Είναι κρίμα που πέθαναν τόσο νέοι. Κι ο φίλος σας κι ο ξάδερφός μου. Και τόσα άλλα νέα παιδιά. Είναι απίστευτα όμως παρήγορο να ξέρει κανείς , αυτό που είχα διαβάσει κάπου , ότι δηλαδή ο κάθε άνθρωπος πεθαίνει για κάποιο σκοπό. Κανείς δεν πεθαίνει έτσι…

      Τι πιο σπουδαίο, από το να γίνεις δάσκαλος ακόμη και λίγο πριν το θάνατό σου; Τι πιο παρήγορο από το να ξέρεις ότι υπάρχει σκοπός για το θάνατο των αγαπημένων σου ή το δικό σου;

      Καλησπέρα παραμυθούλη μας.

      selenia
      26 Φεβρουαρίου 08 στις 22:48

      Περίεργο που διάβασα σήμερα όσα έχετε γράψει τον τελευταίο καιρό για τους δασκάλους… από την άλλη βέβαια τίποτε δεν γίνεται στην τύχη.
      Οι δάσκαλοι είναι ευλογία στη ζωή του καθένα μας, δεν είναι όμως πάντα τόσο γλυκά, ξεκάθαρα και «αναίμακτα» τα πράγματα.

      Δάσκαλοι δεν είναι μόνον όσοι φωτίζουν θετικά το δρόμο μας και στηρίζουν τα βήματά μας με την διαύγεια του πνεύματος και το παράδειγμα ζωής τους.
      Δάσκαλοι είναι και αυτοί που φέρνουν στη ζωή μας σκοτάδι – με μικρές αναλαμπές ή και χωρίς αναλαμπές – και μας αναγκάζουν να ψάξουμε για το φως και να αγωνιστούμε να κρατηθούμε εκεί για να γλιτώσουμε και να επιβιώσουμε.
      Ψυχωφελής αλλά ελάχιστα ευχάριστη η διδασκαλία αυτού του τύπου. Όταν μάλιστα με αυτούς τους δασκάλους υπάρχει και έντονη συναισθηματική εμπλοκή (συγγενείς, φίλοι κτλ) η διαδικασία μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά οδυνηρή και συνήθως μακροχρόνια.

      Είπαμε όμως «η ζωή είναι μια περίεργη ιστορία» και αν πρέπει να αγωνιστούμε για κάτι ας είναι για να μάθουμε «να την αφήνουμε να κυλάει ελευθερα χωρίς να μένει πίσω της κανένα κατακάθι.. »
      Αφού είμαστε εδώ ας κάνουμε το καλύτερό μας.

      Υ.Γ περιμένω εναγωνίως το κείμενο για ο τσιγάρο, ελπίζω ότι θα λειτουργήσει ως έναυσμα για να ξεκινήσω την απεξάρτηση από τη νικοτίνη

      unamama
      28 Φεβρουαρίου 08 στις 11:06

      αυτο που βιωνε ο αλκης τον εκανε σιγουρα να ξερει κατι παραπανω…

      θυμαμαι και την παλιοτερη αναρτηση για τον αλκη…

      ειναι ιδιαιτερα συγκινητικη η ιστορια του…προκαλει αναμεικτα συναισθηματα και πολλες σκεψεις!

      nellinezi
      1 Μαρτίου 08 στις 13:08

      Να υποθέσουμε ότι το ποστ για το τσιγάρο έρχεται ε; Προφανώς το δουλεύετε- γράφετε τώρα. Αλλιώς δεν εξηγείται ότι τόσες μέρες μείναμε στο ίδιο ποστ !! 😀

      Αnyway , όπως και να χει , εμείς περιμένουμε! Γενικώς! Περιμένουμε το καινουργιο ποστ! 🙂

      Kαλό μήνα!

Σχολιάστε