Το φως

Το post για το τσιγάρο κοντεύει να τελειώσει. Χα, χα, χα… Ένας φίλος που μπαίνει σ’ αυτό το blog, μου είπε προχτές που μιλάγαμε στο τηλέφωνο: «Ρε συ, γιατί δεν βάζεις εκείνο το κείμενο για το πώς κόβεται το τσιγάρο; Μπας και το ξανάρχισες και κάνεις την πάπια»; Όχι, δεν το ξανάρχισα. Πρέπει να ομολογήσω ότι όταν σας πρωτόπα γι’ αυτό είχα στο νου μου να σας πω την ιστορία πώς έγινε: πώς άρχισα, πώς, πότε και γιατί το σταμάτησα και να σας πω και κάνα δυο πρακτικά κόλπα που με βοήθησαν. Καθώς τα έγραφα αυτά, άρχισα να ανακαλύπτω πράγματα που είχα δει εκείνη την περίοδο και που τα είχα ξεχάσει ή δεν τα είχα συνειδητοποιήσει. Αυτά ακριβώς, νομίζω, ότι έχουν μεγαλύτερη σημασία και γενικότερο ενδιαφέρον από το κόψιμο του τσιγάρου, γιατί αφορούν κάθε είδους συνήθεια και γι’ αυτό αποφάσισα να τα γράψω. Κι επειδή είχα σταματήσει το κάπνισμα την Καθαρή Δευτέρα του 1986, δηλαδή φέτος συμπληρώνονται 22 χρόνια, σας υπόσχομαι να βάλω αυτό το κείμενο εδώ την Καθαρή Δευτέρα που μας έρχεται.
Για σήμερα, λοιπόν, μια γερή ιστορία του Χότζα. Γερή γι’ αυτό που υπονοείται στο δεύτερο επίπεδό της, πέρα από το πρώτο που είναι η αστεία πλευρά της ιστορίας. Υπονοεί την ανοησία των ανθρώπων που πιστεύουν ότι θα πάρουν την Αλήθεια έτοιμη από κάποια εξωτερική αυθεντία και δεν την αναζητούν οι ίδιοι, μόνοι τους μέσα τους και μέσα στις σχέσεις τους.
Καλό ξημέρωμα.
Π.

nasrudin-108.jpg Κάποτε ένας γείτονας του Νασρεντίν, τον βρήκε γονατισμένο έξω από το σπίτι του να ψάχνει κάτω στο δρόμο για κάτι.
«Τι έχασες, Χότζα μου», τον ρωτάει.
«Το κλειδί μου», απαντάει ο Νασρεντίν.
Αφού τον παρακολούθησε ο γείτονας για λίγα λεπτά να ψάχνει, τον ρωτάει:
«Και πού σου έπεσε το κλειδί σου, Χότζα μου;»
«Μέσα στο σπίτι μου», απαντάει εκείνος.
«Και γιατί τότε, το ψάχνεις εδώ έξω;»
«Γιατί, εδώ έχει περισσότερο φως», απάντησε ο Χότζας.

8 Σχόλια στο “Το φως”

      nellinezi
      5 Μαρτίου 08 στις 15:15

      Εεεεεεε Παραμυθάααααα!! Φτάνει! Όλα θα τα φας ;;
      Θέλουμε κι εμείς!

      σλουρπ! ….με ρίγανη είναι Μαριλάκι;;σλουρπ!

      Αχαχαχα ! Οι λιχουδιάρες ξαναχτυπούν!!

      Παραμυθάς
      5 Μαρτίου 08 στις 17:01

      Χα, χα, χα… Επιτέλους αυτό το blog βρήκε τον προορισμό του: έγινε παιδική χαρά! «Κοριτσάκια, θέλετε καραμελίτσες»; Χα, χα, χα…

      nellinezi
      5 Μαρτίου 08 στις 17:38

      Ναι! Ναι!

      Πόσο μ αρέσουν οι καραμελίτσες
      θα θελα να χα δέκα σακουλίτσες…….

      ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΛΙΜΠΑΙΔΙΣΜΟ!!

      Καραμελίτσες πολύχρωμες ! Ζελεδάκια ! Βουτύρου! Πορτοκάλι! Λεμόνι! Μανταρίνι! γιαμ γιαμ γιαμ!! Λιχουδοφιλενάααααδεεεεςςςς! Ο παραμυθάς μοιράζει καραμέλες! Χα χα χα ! Μπήκα πρώτη! Θα διαλέξω τις καλύτερες!! 😀 😀 😀

      Ευχαριστούμε Παραμυθάααα!!
      Φιλιά!

      νατασσάκι
      5 Μαρτίου 08 στις 21:03

      Καλά, τρώτε καραμέλες και πατατάκια, και δεν φωνάζετε; Ε;
      Έφερα κι εγώ τη σοκολάτα μου – θέλει καμιά σας;

      (παραμυθά, παραμυθά, για σένα θα φτιάξουμε τηγανιτές πατάτες! 😉 )

      Φιλιά

      nellinezi
      6 Μαρτίου 08 στις 13:28

      Ε όχι και δεν φωνάξαμε νατασσάκι! Ε όχι και δεν φωνάξαμε!!! Όταν εγώ φώναζα » Λιχουδοφιλενάααααδεεεεςςςς! Ο παραμυθάς μοιράζει καραμέλες! Χα χα χα ! Μπήκα πρώτη! Θα διαλέξω τις καλύτερες!!» …..σε ποιες λιχουδοφιλενάδες νομίζεις ότι απευθυνόμουν;; 😀 😀

      δωσ μου κι ένα κομματάκι σοκολάτα τώρα! ! 😛

      Μαρία
      11 Σεπτεμβρίου 10 στις 2:31

      Δεν πιστεύω αυτό που βλέπω! Πόσο χαίρομαι! Θυμάμαι αμυδρά τις εκπομπές του «παραμυθά» … Πόσα χρόνια πίσω… Και να που μου δίνετε η ευκαιρία να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ αλλά πολύ πολύ μεγάλο για τις υπέροχες στιγμές και αναμνήσεις που μου έχεις χαρίσει!
      Μαρία

Σχολιάστε