Το βάρβαρο παιχνίδι της κοινωνίας

Σήμερα έμαθα ότι το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο Κοσμος Μέσα μας» -που τον τελευταίο καιρό σας ανεβάζω αποσπάσματα απ’ αυτό- θα κυκλοφορήσει τελικά, τέλος Μαΐου. Έτσι μου ήρθε η ιδέα σήμερα το post να είναι ένα κεφάλαιο απ’ αυτό.  Το κεφάλαιο αυτό είναι και το μικρότερο του βιβλίου.
Καλό βράδυ
Π.

Η επισκέπτρια, η κυρία Μ. που ήταν δασκάλα, είπε ότι τα παιδιά –όχι στις ώρες του σχολείου- παίζανε τους στρατιώτες με ξύλινα όπλα, με σπαθιά, τανκς και λοιπά και ρώτησε, πώς μπορεί κανείς να αποτρέψει τα παιδιά απ’ αυτό;
«Όταν όλη η κοινωνία έχει εμπλακεί σ’ αυτό το βάρβαρο παιχνίδι, το να το σταματήσουν μερικά παιδιά -που θα ενθαρρυνθούν να το ξανακάνουν από τους μεγάλους-  έχει πολύ μικρή σημασία, εκτός αν ο δάσκαλος είναι διαρκώς μαζί τους και τα βοηθάει με άλλους τρόπους ψυχαγωγίας, λογικούς και άκακους».
Η δασκάλα είπε ότι πιθανόν να μπορούσε να προσέχει διαρκώς ένα ή δύο παιδιά, αλλά αν τα παιδιά δεν βοηθιόνταν με συνετές οδηγίες και ορθή καθοδήγηση, να αντιληφθούν  τις συμφορές που ακολουθούν με το ξύπνημα της βαρβαρότητάς τους, σύντομα η κοινωνία θα τα απορροφήσει.
Η κοινωνία, σε τελευταία ανάλυση, είναι το άτομο, είναι ένα σύνολο ατόμων και αν το κάθε άτομο δεν βγάλει από μέσα του τις αιτίες που θρέφουν τον πόλεμο και λοιπά, τα εξωτερικά μπαλώματα, που αναμορφώνουν τις ίδιες αιτίες με διαφορετική αξιολόγηση, έχουν πολύ μικρή σημασία. Γι’ αυτό κι εκείνη θα έπρεπε ν’ αρχίσει με τον εαυτό της· θα έπρεπε πρώτα να κατανοήσει τον εαυτό της, γιατί με την αυτογνωσία έρχεται σωστή σκέψη.

 

2 Σχόλια στο “Το βάρβαρο παιχνίδι της κοινωνίας”

      Χριστίνα
      15 Μαρτίου 17 στις 18:06

      Πρώτα ο γονιός και ύστερα ο δάσκαλος, κάποιες φορές ταυτόχρονα, βάζουν τα θεμέλια μιας ζωής που δεν θα περιορίζεται μόνο στην ατομική ευτυχία, αλλά θα συμβάλλει και στην πρόοδο της κοινότητας. Από εκεί και έπειτα καθένας χτίζει πάνω σε αυτά με τις επιλογές του.

      tulpoeid
      17 Μαρτίου 17 στις 16:29

      Όταν κάποιος κατανοεί τα ζητήματα μέσα από τον ίδιο τον εαυτό του και τα λύβνει εσωτερικά, τελειώνει η ευθύνη του;

      (Αφορμή για τη σκέψη είναι ότι αρκετά κείμενα, ειδικά τα τελευταία χρόνια που η «αυτοβοήθεια» έχει εξαπλωθεί, δείχνουν να προβάλλουν την αυτογνωσία και την αυτοβελτίωση ως προσχήματα για την αποφυγή δράσης στην κοινωνία, έξω από τους εαυτούς μας.)

Σχολιάστε