Το θέλημα του Θεού

Καλησπέραααα… Γύρισα. Τόσες μέρες  που έλειπα κατάφερνα να σας βάζω ιστορίες, αλλά δεν διάβαζα τα σχόλια σας. Και σήμερα τα διάβασα όλα μαζί! Σαρανταπέντε σχόλια σαν κι αυτά που γράφετε, μέσα σ ένα απόγευμα είναι πολύ δυνατή συγκίνηση για την ηλικία μου!!! Ας μην πούμε τίποτ’ άλλο καλύτερα. Να μια ιστορία του Χότζα που με διασκεδάζει πολύ, κυρίως τα τελευταία χρόνια, που έχω πήξει από τις δυσκολίες.
xotzas-07.jpgΈνας θεοφοβούμενος γείτονας του Νασρεντίν, κάθε τόσο και με κάθε ευκαιρία, έστρεφε τας μάτια του στον ουρανό κι έλεγε μ’ ένα γλυκανάλατο ύφος: «Ας γίνει το θέλημα του Θεού».
Ώσπου μια μέρα ο Νασρεντίν, δεν άντεξε και του λέει: «Το θέλημα του Θεού γίνεται έτσι κι αλλιώς πάντα, οπότε τζάμπα το  λες και το ξαναλές».
«Και πώς είσαι τόσο σίγουρος γι’ αυτό Χότζα μου», ρωτάει ο γείτονας, «πώς μπορείς να τ’ αποδείξεις»; «Πολύ απλό», απαντάει ο Χότζας: «Αν δεν γινόταν πάντα το δικό του θέλημα, δεν θα είχε γίνει τόσο χρόνια, κάποτε και το δικό μου»;

Καληνύχτα και καλή εβδομάδα.
Φιλιά
Π. 

9 Σχόλια στο “Το θέλημα του Θεού”

      natassaki
      9 Ιουλίου 07 στις 0:05

      Καλώς όρισες, παππού-Παραμυθά μου!
      Χα! Λες να περάσουν τα χρόνια, και να μη γίνει ποτέ το δικό μας;;;
      (μόλις γύρισα από τη συγκέντρωση στη Βουλή,κι έχω ακόμα «επαναστατική» διάθεση.Αλλά….θα μου περάσει, φαντάζομαι!) 🙂

      Καληνύχτα.

      Σεμέλη
      9 Ιουλίου 07 στις 0:14

      Καλησπέρααα!!

      Αμ έλα που ο «Θεός’ κάνει πάντα αυτό που εμείς θέλουμε αλλά ούτε εμείς δεν το ξέρουμε!!! (ότι το θέλουμε εννοώ!!! 🙂 )

      Καλώς μας ήρθες!!!
      🙂

      Manos S.
      9 Ιουλίου 07 στις 1:26

      Νομίζω πως σχεδόν πάντα γίνεται αυτό που «πρεπει» να γίνει. Τώρα ποιος καθορίζει αυτο το «πρέπει»…
      Καλώς όρισες παππουλοπατέρα!

      tsaperdona
      9 Ιουλίου 07 στις 14:01

      παραμυθά μου, κάνε λίγο κράτι με τις συγκινήσεις!

      υγ ανησυχώ που ανησυχώ για τους δικούς μου, μην έχω και άλλα στο μυαλό μου!

      Θεοδώρα
      9 Ιουλίου 07 στις 14:12

      Καλωσόρισες καλέ μου Παραμυθά.
      Ξεκουράστηκες καθόλου ή πετούσες διαρκώς για να προλάβεις να δεις όλα τα αξιοθέατα;
      Ηθελα να σου πω ότι μου αρέσει που σε πιάνει το συγκινησιακό σου…Αλλωστε δεν είσαι ο μόνος. Από τη στιγμή που ανακάλυψα το blog αυτό, νιώθω ότι βρήκα μόνη μου το θησαυρό της Βαγίας!!!! Η συγκίνηση λοιπόν, είναι Αμοιβαία και Εντονότατη. Λοιπόν, καλή ξεκουραση (φαντάζομαι ότι ένα ταξίδι, όσο όμορφο και αν είναι, κουράζει λιγάκι) και ανυπομονώ να διαβάσω νέες ιστορίες αλλά -κυρίως- να δω βίντεο.
      Σαν να μην πέρασε μιά μέρα…
      Πολλά φιλιά Παραμυθά μας!

      Ανατολη
      9 Ιουλίου 07 στις 14:36

      Παντα χαιρομαστε οταν επιστρεφουμε ειδικα με φορτισμενες μπαταριες!!!!!!!
      Αυτος ο χοτζας εχει απολυτο δικιο……….
      Καλως ορισες και περιμενω σεντονι !!!!!!!
      Πολλα φιλια και στην οικογενεια σου ……..

      Holden
      9 Ιουλίου 07 στις 15:22

      Παραμυθά μας το πιο ωραίο που μου συμβαίνει μαζί σου είναι ότι καθώς διαβάζω τα παραμύθια σου εδώ πιάνω τον εαυτό μου να τα διαβάζω με τη δική σου φωνή, τη δική συ χροιά και το δικό σου ακριβώς ύφος. Όπως τότε. Είσαι πραγματικά κομμάτι του εαυτού μας.

      Ευχαριστώ

      Lenio
      9 Ιουλίου 07 στις 19:29

      Αγαπημένε μου Παραμυθά! Δεν μπορείς να φανταστείς τη χαρά μου όταν διάβασα σε ένα περιοδικό (νομίζω ήταν από μια κυριακάτικη εφημερίδα) για το blog σου. «Μπήκα» αμέσως και μάλιστα το πρότεινα (από μια στήλη που έχουμε στην εφημερίδα που εργάζομαι) και σε άλλους!
      Άσχετο, αλλά σήμερα το πρωί, καθώς ετοιμαζόμουν για τη δουλειά, στην ΕΤ1 πέτυχα ένα επεισόδιο της θρυλικής Φρουτοπίας. Μήπως ξέρεις αν θα τη μεταδίδουν τα πρωινά του καλοκαιριού; Το καλό που τους θέλω, γιατί τα σημερινά παιδιά δεν ξέρουν τι θα πει καλή (και ποιοτική και κυρίως ελληνική) παιδική σειρά!

      Σε φιλώ

      Θεοδώρα
      10 Ιουλίου 07 στις 11:56

      Σήμερα είμαι τρομερά ευτυχισμένη και θα ήθελα να το αναφέρω έδω, στο blog του Παραμυθά μας (που αλλού;) .
      Μόλις σήμερα το πρωί συνέβη ένα θαύμα, τις λεπτομέρειες του οποίου θα τις κρατήσω σα θησαυρό στην καρδιά μου (my precious…που έλεγε και το Γκόλουμ στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών). Έναν άλλο «Θησαυρό της Βαγίας»…
      Ηταν μήπως «Το Θέλημα Του Θεού» ή/και το θέλημα της ψυχής μου; Όπως έχει γίνει αντιληπτό δεν μπορώ να δουλέψω σήμερα! Αχ, Παραμυθά μου και «αδέλφια» σας εύχομαι ολόψυχα, να βιώνετε χαρά και ευτυχία πάντα, όπως εγώ σήμερα. Ειδικά εσύ παραμυθά μου, σίγουρα θα με βρεις σε κάποιο σύννεφο. Πραγματικά ΠΕΤΑΩ!!!!!!

      Πολλά φιλιά- η Ευτυχισμένη Ν.Ζ.

Σχολιάστε