Το πιο πολύτιμο πράγμα

Λέω σήμερα, πρωτομηνιά, να ανεβάσω εδώ ένα από τα τελευταία παραμύθια που έχουν απομείνει, από τη σειρά με βιβλία και κασέτες  που – απ’ ό,τι έχω καταλάβει – μεγάλωσαν ακούγοντάς τες πολλές και πολλοί από σας. Θα μπορούσε να πει κανείς, «αφού αυτό το blog … ε, δεν είναι και τόσο για παιδιά, τι τα θες τα παραμύθια;»  Κατ’ αρχάς πρέπει να ομολογήσω ότι αυτό το blog δεν φτιάχτηκε για παιδιά, αλλά για… πρώην παιδιά που δεν έχουν «σκοτώσει» το παιδί μέσα τους, που δεν σημαίνει, βέβαια, και ότι παλιμπαιδίζουν.  Όπως ξέρετε, «παλιμπαιδισμός», όπως λέει και το ΛΕΞΙΚΟ είναι: «το να συμπεριφέρεται ενήλικο άτομο και ιδίως  ηλικιωμένο, παιδιάστικα — ξαναμώραμα». Ή αλλιώς, «άλλο πράκτωρ κι άλλο εισπράκτωρ». Το έχω ξαναπεί κι άλλες φορές στα τρία σχεδόν χρόνια που υπάρχει αυτό το blog, ότι είναι για τα παιδιά που έβλεπαν ΠΑΡΑΜΥΘΑ και ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ, από το 1978 έως το 1987 και εξακολουθούν μέσα στους να είναι παιδιά. Εγώ πάντως –όπως και τότε- εξακολουθώ να είμαι μπαμπάς κι έτσι σας αντιμετωπίζω. Γι’ αυτό σήμερα έχει, παραμύθι. Και έχει παραμύθι, γιατί υπάρχει και κάτι άλλο:  ότι τα παραμύθια είναι για να κοιμούνται τα παιδιά και να ξυπνάνε οι μεγάλοι.
Αφού, λοιπόν, διάλεξα το παραμύθι «Το πιο πολύτιμο πράγμα», ανεβάζοντάς το, αναρωτήθηκα: Δηλαδή, εσύ που το λες αυτό, για ποιο πράγμα «ξυπνάει» ένα μεγάλο; Τι δηλαδή, θα μπορούσε να θεωρηθεί κάπως ως δίδαγμα; Χα, χα, χα… Μην περιμένετε να σας πω εδώ. Ε, να μην «παίξουμε» και λίγο. Θα σας το γράψω μετά το link του παραμυθιού, αλλά μην κοιτάξετε πριν ακούσετε το παραμύθι και προσπαθήσετε να ανακαλύψετε εκείνο που είναι για να ξυπνάνε οι μεγάλοι».  Για να σας βοηθήσω λίγο, να σας πω να προσέξετε ότι το παραμύθι έχει πέντε άντρες και μία γυναίκα… Χα, χα, χα… Για να δω…
Καλό μήνα.
Σας φιλώ
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/par2/2.4-To-pio-politimo-pragma.mp3]

Να τι νομίζω ότι λέει το παραμύθι στους μεγάλους και κυρίως στους άντρες. Οι γυναίκες είναι πιο ξύπνιες (άλλο έξυπνος, άλλο ξύπνιος) και είναι  αληθινά άμεσες, πρακτικές  και με βαθιά αίσθηση του τι σημαίνει φροντίδα.  Ίσως αυτό να έχει σχέση με τη φύση τους, τη γέννηση και τη φροντίδα παιδιών και με την κοινωνική τους θέση εδώ και αιώνες  δουλειάς που κάνουν στο σπίτι τους – συν οποιαδήποτε άλλη επαγγελματική απασχόληση  που έχουν στη σημερινή εποχή.  Είδατε, λοιπόν, τι έγινε στο παραμύθι; Της φέρνουν της κοπέλλας μαγικό χαλί που πετάει, μαγικά κιάλια που βλέπουν τι γίνεται στον κόσμο  κι ένα μήλο που μυρίζοντάς το γίνεσαι καλά. Κι εκείνη, άρρωστη, διαλέγει το πιο χρήσιμο πρακτικά: «το μήλο που τη γιάτρεψε». (Έχει πλάκα που και πάλι υπάρχει μήλο στην ιστορία)
Θυμήθηκα το ανέκδοτο, που ένα ζευγάρι δίνει συνέντευξη στην τηλεόραση και ο παρουσιαστής ρωτάει: «Ποιος κάνει κουμάντο στο σπίτι σας»; «Εγώ φυσικά», απαντάει ο σύζυγος. «Και με ποια πράγματα ασχολείστε εσείς», τον ρωτάει ο παρουσιαστής. «Ασχολούμαι με την παγκόσμια οικονομική κρίση, με την κατάσταση στο Αφγανιστάν, με τους πυρηνικούς εξοπλισμούς του Ιράν, με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Ολυμπιακός κι ένα σωρό άλλα….». «Μάλιστα», απαντάει ο παρουσιαστής και γυρνάει στη σύζυγο: «Κι εσείς  κυρία, που δεν κάνετε κουμάντο στο σπίτι, με τι ασχολείστε;» Και η γυναίκα απαντάει: «Με το τι θα φάμε, με το διάβασμα των παιδιών, με τα ψώνια, με το πλύσιμο των ρούχων μας, με τα οικονομικά του σπιτιού, με το πού θα πάμε εξοχή, με το σε ποιο σινεμά θα πάμε, με το τι ώρα θα πάνε τα παιδιά για ύπνο, και τέτοια…».
Aυτά για τ’ αγόρια. Κι εσείς κορίτσια, προσέξατε ποιον διάλεξε η ξύπνια κοπέλα;  Ούτε αυτόν με το ιπτάμενο χαλί, ούτε τον άλλον με τα μαγικά κιάλια και τέτοια, αλλά εκείνον με το απλό μήλο που την έκανε καλά. Πρακτικά πράγματα, δηλαδή.

11 Σχόλια στο “Το πιο πολύτιμο πράγμα”

      να-τασσσάκι
      2 Δεκεμβρίου 10 στις 0:04

      Οι γυναίκες είναι πιο ξύπνιες -κι εσύ που το ξέρεις, μπορείς επιτέλους να τους «κάνεις μαθήματα» μπας και ξυπνήσουν κι αυτοί; Ε; (άντε, γιατί… πόσο να τους αντέξουμε ακόμα;)
      😉
      Καλό μήνα
      Φιλί

      ζαχαρούλα
      2 Δεκεμβρίου 10 στις 0:24

      εγώ πάλι…
      βρίσκομαι στον αντίποδα…
      δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι πιο μαγικό και θαυμαστό στον κόσμο από τον άνδρα…
      οι γυναίκες είναι ξύπνιες…
      οι άνδρες είναι άνδρες…

      Mika
      2 Δεκεμβρίου 10 στις 14:03

      Συμφωνώ με την ζαχαρούλα! Πάντα ήμουνα λάτρης του αντρικού γένους…και ειδικά εκείνων που αγαπούσαν πραγματικά το θυλυκό γένος!!

      να-τασσσάκι
      2 Δεκεμβρίου 10 στις 16:35

      Προσέξατε όμως κορίτσια την «απουσία» των ανδρών σήμερα;;
      😛

      (εμ βέβαια, ένας στους τρεις είναι της προκοπής -δεν είναι κι εύκολο να βρεθεί… 😉 )
      😆 😆 😆

      Καραπιπέρης Γιάννης
      2 Δεκεμβρίου 10 στις 21:46

      Λοιπόν, καιρό έχω να γράψω κατεβατό, όποιος-α θέλει ας το διαβάσει:

      Γιώργος Χειμωνάς: Η αβοήθητη μοναξιά του άντρα

      «…Κι αφού η γυναίκα τον άντρα μονάχα να τον αγαπάει μπορεί και τίποτε άλλο, θα κάνω εγώ, ένας άντρας, το εγκώμιο γι’ αυτό το αυτοδημιούργητο θαύμα που είναι ο άντρας. Χαριστικά θα βάλω πρώτη στη σειρά τη συμβολή της γυναίκας, που σίγουρα βοηθάει να συντελεσθεί, κυρίως με το ανεκτίμητο (και κατ’ εξοχήν γυναικείο) χάρισμά της, που είναι ο αλάθητος ρεαλισμός της. Χωρίς αυτόν ο άντρας θα παράπαιε, ακόμα θα περιπλανιόταν, θα είχε χαθεί μέσα στις ομίχλες των επικών του φαντασιώσεων -ένα χάρισμα που η γυναίκα, αν το θελήσει, μπορεί να το μεταποιήσει σε θανάσιμο ανδροκτόνο εργαλείο – αν θελήσει να υπονομεύσει, χρησιμοποιώντας το, όλες τις ευσυγκίνητες μυθολογίες, που χάρη σ’ αυτές και αποκλειστικά μ’ αυτές ο άντρας επιβιώνει.

      Χειρώνακτας του πολιτισμού αλλά και εγκέφαλός του, έκτισε από την αρχή τον κόσμο με μέτρο τον άνθρωπο. Κι αν αυτός ο κόσμος φαίνεται να είναι ανδροπρεπής, εκεί που χρειάζεται γίνεται θηλυκός, πολύ τελειότερα απ’ ό,τι θα τον έπλαθε η ίδια η γυναίκα: χάρη στον άντρα η τέχνη κατοικήθηκε από εξαίσιες (αν και ανύπαρκτες) γυναίκες και πήραν γυναικείο όνομα οι πιο αυστηρές εξουσίες της ζωής, ενώ κράτησε για τον εαυτό του τον δυστυχισμένο ρόλο του ηττημένου, δηλαδή αυτός επωμίστηκε με αυταπάρνηση τη μεταφυσική μοίρα της ήττας που βαραίνει το ανθρώπινο γένος.

      Δεν δέχθηκε χαρμόσυνους αγγέλους όπως η Θεοτόκος, δεν έπεσε σε ερωτική έκσταση όπως η Αγία Θηρεσία, ταπεινά κι αγόγγυστα υπηρέτησε τη θητεία του στα τάγματα του Θεού. Δεν είχε μεγαλομανιακές ακουστικές ψευδαισθήσεις όπως η Ιωάννα της Λορραίνης – ανώνυμος αφανίσθηκε σε ατέλειωτους και άδικους πολέμους (και καμιά δεν έχει σημασία ότι ο ίδιος τους ξεκίνησε), εξοντώθηκε σε ισόβιες δουλείες. Ανιδιοτελής, αθώος αλλά ευφυής, εύπιστος με τη θέλησή του, εύθραυστος και χωρίς – σε αντίθεση με τη γυναίκα – να επιζεί του θρυμματισμού του, ασκημένος από ένστικτο να επινοεί τεχνάσματα του κυνηγιού για την τροφή της ομάδας, να αγρυπνάει για τους κινδύνους, από γεννήσεως ανυπεράσπιστος, γιατί η φύση τού πήρε πίσω όλα τα όπλα του, έμεινε πάντα πολεμιστής, άοπλος και με χίλιους τρόμους γενναίος.

      Εκπνευμάτωσε τη φυσική του ρώμη και την έκανε δύναμη, κυρίως τόλμη, μυαλού και κραδασμό ιδεών. Αυτός είδε τα όνειρα όταν ήρθαν οι μεγάλες νύχτες ¬ κι όλα αυτά από το τίποτα, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από κανέναν. Έχοντάς τα όλα αντίξοα, και πιο πολύ αντίξοη τη γυναίκα που τον αγάπησε.

      Και λυπηθείτε τον, με την πιο ευγενικιά, την πιο τρυφερή λύπη, γι’ αυτή την απέραντη, την ως το τέλος αβοήθητη μοναξιά του. Δείτε τον, παραμερίζοντας τις αγορίστικες κομπορρημοσύνες του, τα απελπισμένα χάδια της μάνας του -παραμερίστε τα όλα: τα αφηρημένα αγγίγματα της γυναίκας του, τα αρπαχτικά και φιλημένα χεράκια των παιδιών του και δείτε τον σε όλη του την ανέχεια. Και μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει. Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην τον ρωτήσετε γιατί..»

      dimitrisp
      2 Δεκεμβρίου 10 στις 22:14

      Εντάξει Παραμυθά το λάβαμε το μήνυμα 🙂
      …αν δεν βάλουμε πρώτα τάξη στο σπίτι μας τίποτα δε γίνεται…και καλά όλα τ’ άλλα αλλά τα προβλήματα του Ολυμπιακού μας τρώνε χρόνο να τα λύσουμε 🙂
      @ Νατασσσάκι (Πράκτωρ)
      για τις γυναίκες δε μας είπες πόσες είναι της προκοπής… 🙂
      @ Ζαχαρούλα
      έχει μπάσκετ απόψε… αλλά ο Γιάννης έβαλε γκολ 😉

      …άκους εκεί …»απουσία»!!!

      να-τασσσάκι
      3 Δεκεμβρίου 10 στις 7:56

      Μαααα, @Δημήτρη μου, δεν το λέω εγώ -το παραμύθι!!!
      (τρεις άντρες -τέσσερις αν βάλεις και το μπαμπά της κοπέλας– και μόνο ένας με μυαλό!!!)
      😉

      (κι αν θες τη γνώμη μου, ο Γιάννης έβαλε αυτο-γκολ -εκείνο το λυπηθείτε τον, με την πιο ευγενικιά, την πιο τρυφερή λύπη. Σχέση «λύπης»? Μπρρρρρ!)

      ζαχαρούλα
      3 Δεκεμβρίου 10 στις 12:15

      ναι, το σχέση λύπης καλύτερα να λείπει…

      αλλά υπάρχει και μια άλλη λύπη…

      μια φράση θα γράψω… και όποιος θέλει ας την ψάξει…

      mono no aware…

      γι’ αυτό μ’ αρέσουν οι άνδρες…

Σχολιάστε