Το φτάρνισμα

Χα, χα, χα… Ξέρω, βλέποντας τον τίτλο σκεφτήκατε ότι για άλλη μια φορά θα αναβάλλω το τρίτο και τελευταίο μέρος του «γάμο-post». Όχι. Απλώς, διαβάζοντας  σε ένα e-mail που μου έστειλαν ότι, «είναι αδύνατον να φταρνιστείς με τα μάτια ανοιχτά», αυτομάτως σκέφτηκα: «και να παντρευτείς, επίσης», οπότε αποφάσισα ο τίτλος αυτού του post να είναι , «το φτάρνισμα».
Όπως  στο φτάρνισμα δεν μπορείς να μην κλείσεις τα μάτια, έτσι και στο γάμο δεν μπορείς να παντρευτείς αν «δεν κρατήσεις τα μάτια σου κλειστά » για να μη δεις όλα όσα δεν θες να δεις, όλα όσα η κοινωνία, η εκπαίδευση, η οικογένεια, η θρησκεία, σε έμαθαν να μην βλέπεις, θεωρώντας ως δεδομένο –για παράδειγμα- αυτό που έλεγε η κοινωνία, μέχρι το 1975, με το νομικό καθεστώς για τη γυναίκα, στον Μεταξικό Αστικό Κώδικα του 1940,  ότι «ο άνδρας είναι η κεφαλή της οικογενείας» και ότι «επί διαφωνίας, υπερισχύει η γνώμη του ανδρός».  Το διαβάζανε αυτό οι άντρες κι ήταν ευτυχισμένοι κρατώντας κλειστά τα μάτια τους για να νομίζουν ότι αυτοί κάνουν ό,τι θέλουν στο σπίτι τους. Την ξέρετε την ιστορία με τη συνέντευξη του παντρεμένου ζευγαριού σε talk show στην τηλεόραση στη δεκαετία του ’70;  Αν υποθέσουμε ότι γινόταν σήμερα, ήταν περίπου έτσι: «Και ποιος κάνει κουμάντο στο σπίτι σας», ρωτάει ο παρουσιαστής. «Μα εγώ, φυσικά», απαντάει με αυτοπεποίθηση ο σύζυγος. «Και με ποια θέματα ασχολείστε ακριβώς», επιμένει ο παρουσιαστής. «Να σας πω», συνεχίζει ο σύζυγος παίρνοντας πολύ σοβαρό ύφος τύπου άντρα που «γ@/\/\{ί  και δέρνει»: «Ενημερώνομαι για την κατάσταση στη Λιβύη, παρακολουθώ πώς κινείται το ραδιενεργό νέφος από την Ιαπωνία,  διαβάζω καθημερινά πώς πάει το Χρηματιστήριο,  έχω προσωπική αντίληψη των ενεργειών του Δ.Ν.Τ. κ.λπ.» «Κατάλαβα, κατάλαβα…» λέει  ο παρουσιαστής και γυρνώντας στη σύζυγο την ρωτάει: «Κι εσείς κυρία μου με τι ασχολείστε»; «Εγώ», αρχίζει να λέει εκείνη με σεμνό ύφος αλλά με πονηρό βλέμμα, «εγώ δουλεύω 8 με 4 στην Τράπεζα, μετά ασχολούμαι με τα ψώνια, μαγειρεύω για να φάνε όλοι, πλένω και σιδερώνω τα ρούχα, διαβάζω τα παιδιά για το σχολείο, πληρώνω τους λογαριασμούς  και κρατάω τα οικονομικά του σπιτιού, μιλάω με τους δασκάλους των παιδιών, φροντίζω να φτιαχτούν τα υδραυλικά ή τα ηλεκτρικά άμα γίνει καμιά βλάβη και τέτοια…».
Μετά είναι εκείνο το «ους ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος μη χωριζέτω», λες κι όταν κάποια ώρα μετά από κάποια χρόνια γάμου, αν ένας από τους δύο ερωτευτεί κάποιον ή κάποια άλλη, θα του πει «α, δεν μπορώ γιατί δεν μ’ αφήνει ο Θεός».
Υπάρχουν και οι γάμοι που έχουν τελειώσει και κρατιούνται για να μην στενοχωρηθούν οι γονείς ή για να μην πληγωθούν τα παιδιά, κάτι που καμιά φορά είναι προτιμότερο από το να μεγαλώσουν μέσα στο ψέμα και στη βία στο σπίτι.
Ακόμα, ένας λόγος για να συνεχίζεται ένας νεκρός γάμος, είναι η συνήθεια, το βόλεμα (κυρίως των αντρών) και ο φόβος της μοναξιάς και των γηρατειών.
Ο πιο συνηθισμένος λόγος που δυο άνθρωποι παντρεύονται, είναι ο έρωτας. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι γάμοι που γίνονται από ιδιοτέλεια  και συμφέρον, χωμένοι από την αρχή στο ψέμα, όπως γίνονται και γάμοι από συνοικέσιο που έχω δει ότι είναι και πιο ισορροπημένοι, σε μεγάλο ποσοστό. Στους γάμους από έρωτα, ένα από τα πιο σοβαρά πράγματα που δεν θέλει συνήθως κανείς να δει, είναι ότι ο έρωτας κάποια στιγμή τελειώνει, άσχετα αν η ουρά του έρωτα μπορεί να κρατάει πιο πολύ από τον ίδιο τον έρωτα, και από φόβο να δεχτούν οι άνθρωποι ότι έχει τελειώσει η ιστορία,  τρέχουν πίσω από «τον γάιδαρο» κρατώντας την ουρά του, και κοροϊδεύοντας τον εαυτό τους ότι είναι ακόμα «καβάλα στο γάιδαρο και πηγαίνουν βόλτα».
Τώρα: το θέμα δεν είναι αν θα παντρευτεί κανείς στην εκκλησία με τις ευλογίες της θρησκείας ή στο Δημαρχείο με τη υπογραφή του Αντιδήμαρχου ή ακόμα, δύο άνθρωποι αποφασίζοντας να ζήσουν μαζί όντας είτε άθρησκοι είτε αντικομφορμιστές, απλώς υπογράφουν ένα σύμφωνο συμβίωσης. Σε όλες τις περιπτώσεις, αν ο οποιοσδήποτε είδους γάμος γίνει συνειδητά για πρακτικούς λόγους –φορολογικούς και κληρονομικούς- τότε τα πράγματα είναι πιο κοντά στην αλήθεια. Κάποτε –ίσως κι ακόμα- ένας λόγος που παντρεύονταν τα κορίτσια ήταν για να γλυτώσουν την καταπίεση του σπιτιού τους. Σε όλες όμως τις περιπτώσεις, αν η νομιμοποίηση της σχέσης κρύβει αισθήματα ιδιοκτησίας του άλλου ανθρώπου, τότε καιροφυλακτούν: η ζήλια, ο φόβος, η ανασφάλεια και κάποιες φορές το γύρισμα του έρωτα σε μίσος, σε εκδικητικότητα.
Είναι, λοιπόν, δυνατόν να «φταρνιστεί κανείς με ανοιχτά μάτια»; Η ερώτηση μοιάζει τρελή, μια και είμαστε πεισμένοι ότι δεν γίνεται. Ναι, αλλά κάποτε θωρούσαν τρελή την ερώτηση, «μπορούμε να πάμε στο φεγγάρι»; Κι όμως πήγαμε. Έτσι, λοιπόν, είναι δυνατόν να παντρευτεί κανείς «με ανοιχτά μάτια»; Που σημαίνει, να ξέρει ειλικρινά και έντιμα μέσα του γιατί παντρεύεται — και όχι μόνο ο ένας, αλλά και οι δύο. Που σημαίνει  ότι και οι δύο πρέπει να ξέρουν ότι κάποια στιγμή ο έρωτας θα τελειώσει, αλλιώς αν το ξέρει και το έχει δεχτεί μόνο ο ένας, η ζωή και των δύο θα γίνει κόλαση. Που σημαίνει ότι και οι δύο, ξέροντας ότι ο έρωτας θα τελειώσει, έχουν σκεφτεί αν το άλλο πρόσωπο είναι εκείνο που τους ταιριάζει και δεν του έχουν φορέσει καπέλο που όταν σβήσει το ερωτικό, το καπέλο θα πέσει.
Έτσι, νομίζω ότι όταν παντρεύεται κανείς, είτε είναι γυναίκα είτε είναι άντρας, πρέπει να έχει μέσα του το αίσθημα της φροντίδας. Να έχει τη διάθεση να φροντίζεις –τον ή την σύζυγο, τα παιδιά, το σπίτι – και να σου αρέσει αληθινά να μοιράζεσαι. Όχι να παίρνεις ή να δίνεις, αλλά να μοιράζεσαι. Να μην υπάρχει ούτε υλική τσιγκουνιά ούτε ψυχολογική. Να μοιράζεσαι γενναιόδωρα με τον ή την σύντροφό σου τα πάντα, που, όμως, δεν σημαίνει παράδοση του ενός στον άλλον, αλλά ενώ μοιράζεσαι, υλικά και ψυχολογικά πράγματα, διατηρείς κι ένα προσωπικό, μοναχικό κομμάτι στη ψυχή σου που δεν αφορά κανέναν,  και δεν και κανένα αίσθημα ιδιοκτησίας του άλλου προσώπου, «εξαγοράς» του. Επίσης, νομίζω ότι κανείς πριν παντρευτεί, πρέπει να έχεις μία κοινή οπτική γωνία για τη ζωή –για παράδειγμα: μία υλιστική, ωφελιμιστική οπτική γωνία ζωής, δεν μπορεί να συνυπάρξει με μία ανιδιοτελή, πνευματική ή μεταφυσική οπτική γωνία. Ακόμα, νομίζω ότι θα πρέπει να υπάρχουν κοινά καθημερινά ενδιαφέροντα και μια ψυχολογική γενναιοδωρία. Να μην τσιγκουνεύεσαι να ζητήσεις συγνώμη για κάτι που δεν έπρεπε να έχεις κάνει· να μοιράζεσαι τη χαρά, την καλοτυχία, τις ανακαλύψεις μέσα σου, τον πόνο σου, τις ενοχές σου, ακόμα και τις γνωριμίες που σου αλλάζουν τη ζωή –είτε είναι κάποιος άνθρωπος που συνάντησες και λέγοντάς σου κάποια σωστά και βαθιά αληθινά πράγματα σου άλλαξε τη ζωή και δεν θες να το κρατήσεις τσιγκούνικα μόνο για σένα. Ίσως ακόμα, αν όλα στη σχέση –τα ερωτικά, η φροντίδα,  το σεξουαλικό κ.λ.π.- είναι στη θέσης τους, ίσως τότε και να μπορείς να γνωρίσεις στον ή στη σύντροφό σου, ακόμα κι ένα πρόσωπο που έχεις ερωτευτεί μετά από χρόνια γάμου και σου δίνει χαρά, που ακόμα κι αυτήν θέλεις να μοιραστείς με τον άνθρωπό σου. Γιατί ένα είναι βέβαιο: ο έρωτας είναι υπέροχος, αλλά πάντα έχει τέλος και κανένας δεν μπορεί να θεωρηθεί τελευταίος. Τα Νοσοκομεία είναι γεμάτα από γυναίκες και άντρες, με καρκίνους, εγκεφαλικά, εμφράγματα και άλλα, που συνέθλιψαν μέσα τους αυτό που τους έλεγε να κάνει η καρδιά τους. Και πάντα πρέπει να ξέρουμε πως ό,τι επιτρέπουμε στον εαυτό μας, πρέπει να το επιτρέπουμε και στον άλλον, ακόμα κι αν αυτό μας πονάει. Ίσως όλα αυτά ακούγονται σαν θεωρίες ή σαν να έρχονται από άλλο πλανήτη, αλλά δεν είναι. Είναι απλώς μέρος  της απάντησης σε ένα απίθανο ερώτημα, όπως το αν μπορείς να φταρνιστείς χωρίς να κλείσεις τα μάτια. Κι εδώ αρχίζει μια βαθιά αναζήτηση, που χρειάζεται μία άγρυπνη και ουδέτερη επίγνωση καθώς κοιτάζεις μέσα σου την κάθε στιγμή, χωρίς να φοβάσαι τι θα δεις, με εντιμότητα και ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό σου, αλλά χωρίς να δικαιολογείς ή να επικρίνεις  αυτά που βλέπεις, χωρίς να διαλέγεις ότι σ’ αρέσει και να πετάς ό,τι σε «τσούζει», χωρίς να προσπαθείς να γίνεις κάτι άλλο απ’ αυτό που είσαι. Ξέρετε, έχω την εντύπωση ότι οι άνθρωποι  που λένε ότι ακολουθούν κάποιο δρόμο «αυτογνωσίας», θεωρούν ότι αγωνίζονται για να γίνουν καλύτεροι. Τότε δεν θα λεγόταν «αυτογνωσία», αλλά «αυτοβελτίωση». Το εξαιρετικό Λεξικό του Μπαμπινιώτη σημειώνει για την λέξη: Αυτογνωσία: η εις βάθος γνώση του εαυτού μας, η επίγνωση των προτερημάτων και των αδυναμιών μας. ΣΥΝΩΝΥΜΟ: γνώθι σαυτόν. Κι όπως ξέρετε, το «γνώθι» δεν σημαίνει «γνώρισε», αλλά «γνώριζε». Και το να μάθεις τον εαυτό σου είναι κάτι που δεν τελειώνει ποτέ, αφού ο εαυτός μας δεν είναι κάτι στατικό, αλλά κάτι ζωντανό.

Ουφ! Εδώ τελειώνουν τα posts για το γάμο. Ξέρω, έχει πολύ πράγμα ακόμα για το γάμο, αλλά τώρα σας έχω πετάξει το μπαλάκι στη μεριά σας ή αλλιώς,  «η μπάλα είναι στην αυλή σας»…
Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.

 

12 Σχόλια στο “Το φτάρνισμα”

      ευαγγελια
      10 Απριλίου 11 στις 8:30

      Πόσο δίκιο έχεις…Αν όλοι πριν πάρουν την απόφαση να παντρευτούν, σκέφτονταν έτσι τότε θα είχαμε περισσότερους ευτυχισμένους ενήλικες, λιγότερα παιδιά δυστυχισμένα και
      μια ζωή που, σίγουρα, θα κυλούσε ομαλότερα…
      Να είσαι καλά!

      dimitrisp
      10 Απριλίου 11 στις 11:56

      κοίτα να δεις…απίστευτο μου φαίνεται…ο έρωτας και το φτάρνισμα ίσως να έχουν ακόμη πιο στενή σχέση μεταξύ τους :
      http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathciv_1_22/12/2008_261164

      Αυτό που σίγουρα θα μου μείνει απο τα γαμοποστ είναι αυτό (γιατί το είδα και με τα μάτια μου):
      χρειάζεται μία άγρυπνη και ουδέτερη επίγνωση καθώς κοιτάζεις μέσα σου την κάθε στιγμή, χωρίς να φοβάσαι τι θα δεις, με εντιμότητα και ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό σου, αλλά χωρίς να δικαιολογείς ή να επικρίνεις αυτά που βλέπεις, χωρίς να διαλέγεις ότι σ’ αρέσει και να πετάς ό,τι σε «τσούζει», χωρίς να προσπαθείς να γίνεις κάτι άλλο απ’ αυτό που είσαι. Ξέρετε, έχω την εντύπωση ότι οι άνθρωποι που λένε ότι ακολουθούν κάποιο δρόμο «αυτογνωσίας», θεωρούν ότι αγωνίζονται για να γίνουν καλύτεροι. Τότε δεν θα λεγόταν «αυτογνωσία», αλλά «αυτοβελτίωση».
      Κατα τ’ άλλα, ναι! η μπάλα είναι στην αυλή μας …την κλωτσάμε συνέχεια με δύναμη και αυτή επιστρέφει στα μούτρα μας 🙂
      Φιλιά

      MAKIS
      10 Απριλίου 11 στις 12:09

      Καλημέρα Φίλε Παραμυθά, έχεις δίκαιο σε πολλά από αυτά που λες…….
      Εγώ θα συμπληρώσω ο Γάμος είναι ΧΑΟΣ…….είναι το θέμα της ανάρτησης της Αιναφετς……..
      Και για να το δικαιολογήσω, οι απόψεις των ανθρώπων είναι διαφορετικές και ποίκιλες….. πάνω στο θέμα του γάμου……

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      10 Απριλίου 11 στις 13:52

      Τώρα που τελείωσε το γαμό-ποστ τι θα έχουμε να περιμένουμε;Τα καλύτερα βέβαια!!!

      Πάντως δεν είχα συνιδητοποιήσει μέχρι τώρα τί άβυσσος υπάρχει μεταξύ του «γνώριζε» και του «γνώρισε».

      Πολύ καλό και το τρίτο μέρος.Βάλε ως εισαγωγή στην επανέκδοση του «Τώρα που τα παιδία κοιμούνται».Το είχε προτείνει ο Δημήτρης παλιότερα και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

      Καλή σου εβδομάδα Νίκο!!!!

      Παραμυθάς
      10 Απριλίου 11 στις 16:15

      Μμμμ… Ενδιαφέρον αυτό με το φτάρνισμα… Δηλαδή εγώ που έχω τρελαθεί στο φτάρνισμα από την Παρασκευή και κρατάει ακόμα, απόγευμα Κυριακής, με ρυθμό 10 φταρνίσματα μέσο όρο κάθε τέταρτο, κι έχω τελειώσει δύο μπουκαλάκια RONAL και μισό PHYSIOMERE, στο ερωτικό είναι η αιτία; Για να χρησιμοποιήσω λίγη «άγρυπνη, ουδέτερη επίγνωση» που γράφω στο post για να δω τι γίνεται στο κεφάλι μου. Η γυναίκα μου να τ’ ακούει αυτά, που προσπαθεί να με πείσει ότι φταίει για το φτάρνισμά μου η γύρη από τα δέντρα. Εμ… 28 χρόνια γάμου είναι αυτά… Χα, χα, χα…

      ΔΕΣΠΟΙΝΑ
      10 Απριλίου 11 στις 18:58

      Διαβάζοντας προσεχτικά αυτά τα post με τίτλο το «γάμο» σού έρχεται αυτόματα στο νου κι ένας πλαγιότιτλος «Πως είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος;»
      Ένα ερώτημα που έχει απασχολήσει έντονα χιλιάδες ανθρώπους αλλά και πολλές ιατρικές κοινότητες.
      Ποια είναι τα κριτήρια(τα μη υποκειμενικά κριτήρια) ενός φυσιολογικού ανθρώπου;
      Μέσα απ’ αυτά τα post, ο Νίκος, μας δίνει το κλειδί να ανακαλύψουμε, ας μη πούμε τον ιδανικό άνθρωπο, αλλά τον ισορροπημένο ανθρώπινο τύπο, αυτόν που δεν επηρεάζεται ιδιαίτερα από το φαινόμενο της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας του.
      Με δυο λόγια, αυτόν που τείνει να κινείται αντίθετα από τους «κοινωνικούς νόμους» γιατί η ζωή του βαδίζει σύμφωνα με τους συμπαντικούς νόμους.
      Αυτό το σχόλιο το παραθέτω στη μνήμη των εκατοντάδων «φυσιολογικών» ανθρώπων που πέθαναν έγκλειστοι στα ψυχιατρεία από την έλλειψη διάκρισης κάποιων «επιστημόνων», ανάμεσα στη φυσιολογική και στη μη φυσιολογική συμπεριφορά.
      Κάποιων «επιστημόνων» που φτιάχνουν το πορτρέτο των ασθενών τους κάτω από τη σκέπη των πιο μεγάλων τους ελλείψεων και φοβερών προκαταλήψεων.

      Mika
      11 Απριλίου 11 στις 9:48

      Τι να πω τώρα εγώ…που είμαι και παντρεμένη και φταρνίζομαι συχνά και προσπαθώ να κρατάω και τα ματάκια μου ανοιχτά!!!!!!!
      Στον γαμο ως τώρα αλλά που θα παει θα τα καταφέρω και στο φτάρνισμα…!!!χαχαχα!

      Είναι πράγματι τοσο δύσκολο και τόσο ευκολο μαζί να κρατάς τα ματια σου και την καρδια σου ανοιχτή οταν αποφασίζεις να παντρευτείς. Και όλα ξεκινάνε απο σένα, αν εσύ δεν έχεις μάθει να συμπεριφέρεσαι ετσι στον εαυτό σου πως μπορείς να το κάνεις σε εναν άλλο???

      Καταλήγουμε λοιπόν πάλι οτι θα πρεπει να δουλεψουμε με τον εαυτό μας και μετά να δουλέψουμε και τον γαμο μας. Και αν το κάνουν αυτο και οι δύο, τοτε πιστεψτε με μετά είναι πολύ πιο ευκολο! Πιστέψτε με!

      Πολυ καλό το γαμο-ποστ τελικά!!! Και γαμώ τα ποστ!!!!

      Φιλιά και καλή βδομάδα!

      Hengeo
      11 Απριλίου 11 στις 17:35

      Εγώ πιο συγκεκριμένα έχω ακούσει ότι αν φταρνιστείς με ανοιχτά μάτια υπάρχει κίνδυνος να σου πεταχτούν έξω από την ταχύτητα του εξερχόμενου αέρα.

      Φαντάζομαι όμως ότι στην περίπτωση του γάμου με ανοιχτά μάτια, το πολύ πολύ να το πάθεις με την καλή έννοια χεχεχε!

      Καλό απόγευμα 🙂

      tulpoeid
      14 Απριλίου 11 στις 0:52

      Αγαπημένε μου μπλόγκερ (και παραμυθά:)), εκεί που είπα να κάνω τη βόλτα μου κι από’δώ (που έχω αποφασίσει να την κάνω αραιά για να «δουλεύονται» αυτά που έχω διαβάσει) είχα τη χαρά να πέσω σ’αυτό το ποστ. Το λέω γιατί πέρα απ’την προφανή χαρά του να διαβάζεις τόσο δυνατό κομμάτι, τις τελευταίες μέρες έκανα κάποιες σκέψεις πάνω σε προηγούμενο γαμοπόστ και δε θα κολλούσε να τις μοιραστώ εκεί, τόσο καιρό μετά! Ας μου επιτραπεί λοιπόν:

      Έχεις πει ότι «βλέπεις» το τέλος του θεσμού του γάμου με την έλευση των εύκολων τεστ πατρότητας – εξηγώντας ότι η αρχή του ήρθε με την επιθυμία των αντρών, όταν τελείωσε η νομαδική ζωή, να ξέρουν ποιος είναι ο γιος τους προκειμένου να του αφήσουν την περιουσία τους, ουσιαστικά το χωράφι τους. Σκέψη μου λοιπόν είναι ότι τα τεστ πατρότητας δε θα φέρουν το τέλος του γάμου γιατί δεν αφορούν την ουσία του σαν θεσμού, δηλαδή δεν αφορούν εκείνο το χαρακτηριστικό του που τον ξεχωρίζει απ’την προηγούμενη κατάσταση που περιέγραψες: το ότι τα παιδιά θρέφονταν και μεγάλωναν με ευθύνη όλης της κοινότητας.

      Σε ένα εφιαλτικό σενάριο μπορώ να φανταστώ πολλούς ανθρώπους να δυστυχούν αν το μόνο που θα αλλάξει ως προς το γάμο θα είναι η αναγνώριση των παιδιών απ’τον πατέρα τους. Δε θα φέρει κάτι περισσότερο απ’την τόνωση εγωιστικών χαρακτηριστικών, πόσο μάλλον μακριά θα βρίσκεται απ’την αλλαγή νοοτροπίας που χρειάζεται για μια αλλαγή θεσμού: άντι για την ανάπτυξη συλλογικής ευθύνης, θα κολακέψει εκείνα τα συναισθήματα που κάνουν κάποιους ανθρώπους να φυλακίζουν άλλους μες στο ίδιο τους το κοινό σπίτι.

      Αμπελοφιλοσοφίες… (ελπίζω!)

Σχολιάστε