Τι να πω!!!…

Είχα σκοπό να ανεβάσω ένα post σήμερα, συμπληρωματικό στο προηγούμενο, αλλά –κλασσικά- άλλαξα γνώμη γιατί αυτό που έγινε χθες μ’ έχει «ξεσκίσει» ως πατέρα, ως άνθρωπο, ως εκείνον  που έγραφε, σκηνοθετούσε και έπαιζε τον «Παραμυθά» 32 χρόνια πριν.  Τι να πω, ρε γαμώτο!…  Τελικά έχω καταλήξει ότι δεν θα νοιώσω -όχι δεν θα καταλάβω, δεν θα νοιώσω–  ποτέ, τι ακριβώς έκανε στην ψυχή σας αυτή η εκπομπή! Πιστέψτε με, αυτό που λέω δεν είναι ούτε μετριοφροσύνη (ήταν η καλύτερη εκπομπή που υπήρχε τότε), ούτε στυλ, ούτε πόζα.  Δεν το χωράει το μυαλό μου! Τόσο πολύ σας άγγιξε αυτό πράμα!!! Κάθε φορά που κάποια ή κάποιος από σας έρχεται να με συναντήσει, κάνω ερωτήσεις για να καταφέρω να νοιώσω τι ήταν αυτό που έγινε. Δεν γίνεται, γιατί εσείς το εννοείτε ως κάτι φυσικό και αυτονόητο.Ας πούμε, συναντάς μια γυναίκα  στα σαράντα της κι εκεί που δεν το περιμένεις  βλέπεις ξαφνικά  σ’ εκείνα τα γυναικεία μάτια ένα βλέμμα σαν να σε κοιτάζει ένα κοριτσάκι  έξι χρονών, με όλη τη γλύκα, την τρυφερότητα, την καλοσύνη, την αθωότητα, τον θαυμασμό, την αγάπη, την παιδικότητα που έχει ένα παιδί σε αυτή την ηλικία!  Κι εκεί ίσως  κάτι πιάνω, αλλά και πάλι…
Συγνώμη που σας πρήζω μ’ αυτά, αλλά αν δεν τα πω σε σας, σε ποιον θα τα πω; Τώρα: η αφορμή που το κάνω αυτό, είναι ότι το Σάββατο ανέβασε ο «μάστορας» στο paramithas.tv κι εγώ στη σελίδα μου και στη σελίδα του ΠΑΡΑΜΥΘΑ στο Face Book, την είδηση ότι αρχίζουν να παίζονται τα 26 καινούργια επεισόδια του «Παραμυθά», στο ψηφιακό κανάλι  PRISMA PLUS της Ε.Ρ.Τ. το Σάββατο 9 και Κυριακή 10 Οκτωβρίου, στις έξι παρά τέταρτο το απόγευμα και θα συνεχίσουν να παίζονται κάθε Σάββατο και κάθε Κυριακή. Κάποια στιγμή, όταν τελειώσει η προβολή τους PRISMA θα παιχτούν από την ΝΕΤ. Τώρα, αν δεν έχετε ψηφιακή τηλεόραση ε… τι να κάνουμε… (πονηρό κλείσιμο ματιού με νόημα, εδώ)…. Εεε….  paramithas.tv.  Με το που μπήκαν αυτά, λοιπόν, στο δίκτυο, πέσανε βροχή τα μηνύματα με ευχές, τα αιτήματα φιλίας και τα προσωπικά e-mail!!! Δεν το περίμενα, βρε παιδί μου! Και καπάκι σ’ αυτήν την κατάσταση, έρχεται κι ένα σχόλιο ενός (τότε) κοριτσιού, της Άννας, στα ΣΧΕΤΙΚΑ του blog μου, που μόλις το είχε ανακαλύψει και μ’ αποτελειώνει! Της το ζήτησα και μου επέτρεψε (ευχαριστώ πολύ) να ανεβάσω εδώ αυτό το σχόλιό της και με το όνομά της, έτσι, για να σας τιμήσω όλους σας. Όχι, εμένα… Έχει ακριβώς όλα αυτά τα γνωρίσματα του βλέμματος ενός παιδιού που είπα πιο πάνω. Δείτε:
«Αγαπημένε μου Παραμυθά, είμαι ένα παιδί (ακόμα) του 1971, παιδί που έγινε βρεφονηπιοκόμος και μάνα, με ατέλειωτα αποθέματα ευαισθησίας και αγάπης για τον κόσμο όλο και την ζωή την ίδια,  χάρη σε σένα. Με έμαθες να πιστεύω και να ψάχνω την ομορφιά πίσω από κάθε ασχήμια της ζωής και να τη βρίσκω όπως γίνεται και στα παραμύθια·  με έμαθες να αγαπώ παραμύθια σαν τα δικά σου, και να τα αναζητώ πάντοτε. Με έμαθες να φυλάω την όποια παιδικότητα έχω ακόμα  και να την προσφέρω όπου την έχουν ανάγκη. Ο γιός μου τώρα πια είναι 18 χρονών και ελπίζω να κατάφερα να περάσω στην ψυχούλα του κάτι από τη μαγεία των όμορφων κόσμων  στους οποίους μας ταξίδεψες εσύ. Αν δεν το κατάφερα ελπίζω να το κάνω καλύτερα στα εγγόνια μου και στα παιδάκια με τα οποία θα βρεθούμε σε κάποιο Παιδικό Σταθμό ή στα παιδάκια που απασχολώ εθελοντικά στο ΠΙΚΠΑ και στο ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ.
Σε αγαπώ και θα σε αγαπώ πάντοτε. Κατάφερες να με ατσαλώσεις και να με γεμίσεις με μια αισιοδοξία για τη ζωή, η οποία πολλές φορές μου φάνηκε χρήσιμη και με στήριξε. Κατάγομαι από μια πολύ ευτυχισμένη και αγαπημένη οικογένεια, λάτρευα και λατρεύω τους γονείς μου και τον αδερφό μου(1969). Τον πατέρα μου τον έχασα στα 15 μου χρόνια, ανήμερα στη γιορτή μου το1986, και με πόνεσε πολύ αυτή η εμπειρία. Η ύπαρξη σου όμως για μένα είναι συνδεδεμένη με την ευτυχία εκείνων των χρόνων γιατί με σύσσωμη την οικογένειά μου σε παρακολουθούσαμε ανελλιπώς, καθώς και με την εικόνα του πατέρα μου, γιατί σε παρακολουθούσαμε αγκαλιασμένοι στον καναπέ του καθιστικού μας, επειδή ο πατέρας μου ήταν φανατικός θαυμαστής σου. Είσαι εν ολίγοις κάτι από εκείνα τα υπέροχα χρόνια για μένα, συνεπώς κάτι πολύτιμο και τρυφερό. Σε ευχαριστώ για τα συναισθήματα, την ποιότητα και τα πολύτιμα διδάγματα που στάλαξες τότε στις ψυχές μας, αποτέλεσαν τη βάση της προσωπικότητας μας».

… Μην μιλάτε για λίγο… Ουφ!!!…

Λοιπόοοον… Τελικά, φαίνεται, ότι εκείνο που γινόταν είναι ότι πιάνατε κάτι που υπήρχε πίσω από τα παραμύθια του «Παραμυθά», κάτι σαν κρυμμένο μήνυμα που ήταν μόνο για σας και όχι για τους μεγάλους. Ναι… Όταν το σκέφτομαι, όλες οι ιστορίες που έχω γράψει έχουν διάφορα επίπεδα. Κάποια ολοφάνερα, κάποια πιο κρυμμένα και κάποια τόσο κρυμμένα  που ίσως να μην τα ξέρω  ούτε κι εγώ. Κι εσείς, φαίνεται, ότι τα πιάνατε όλα, όχι βέβαια με το μυαλό, αλλά με την καρδιά. Σκεφτόμουν, ότι ίσως επειδή πια έχετε μεγαλώσει και δουλεύει πιο πολύ το μυαλό, δεν έπιασε κανείς, το κρυμμένο μήνυμα του τελευταίου POST, «Τι να πει κανείς». Ε, ας το φανερώσω αυτή τη φορά. Εκεί, λοιπόν, όπου και πάλι έστησα ένα παραμύθι, γιατί υπήρχε μια αράχνη στον τοίχο κι εγώ ανέβασα τη φωτογραφία πίσω της κι έφερα κι άλλες αράχνες για ντεκόρ από μπροστά, το μήνυμα βρίσκεται στο τραγούδι. Όχι σε όλο το τραγούδι, αλλά στη λέξη «Δίδυμα». Όταν ένας γάμος έχει πάει καλά -κι αυτό δεν σημαίνει ότι ζευγάρι χόρευε για 27 χρόνια τσάμικα και τσιφτετέλια, αλλά είχε τα προβλήματα, τις συγκρούσεις και τις χαρούμενες στιγμές του- αυτό το ζευγάρι είναι σαν δύο δίδυμα. Δηλαδή. Τους έφερε η ζωή μαζί χωρίς να το κυνηγήσουν και να το διαλέξουν οι ίδιοι, εκεί που δεν το περίμεναν· για πάντα υπάρχει ανάμεσά τους μία εσωτερική σύνδεση που δεν μπορεί να κοπεί· ο καθένας μπορεί να είναι τελείως διαφορετικός, αλλά καθώς έχουν βγει από την ίδια μήτρα, η σύνδεσή τους δεν αλλάζει και ο καθένας μπορεί να έχει τον τρόπο ζωής που ταιριάζει στον χαρακτήρα του. Έτσι, το σχόλιο που είναι πιο «μέσα»  απ’ όλα είναι της «Άιναφετς» – τυχαίο; Δεν νομίζω. Γιατί σε αυτού του είδους τη σχέση, γίνεται εκείνο που λέει η φράση από το απόσπασμα που διάλεξε να βάλει: «…να ζήσουν μαζί, χωρίς να παραδοθεί ο ένας στον άλλο, χωρίς να κυριαρχηθεί ο ένας από τον άλλο…».
Και ας κλείσουμε αυτό post, με μία φωτογραφία από τα γυρίσματα των καινούργιων επεισοδίων του «Παραμυθά»
Σας φιλώ πολύ
Π.

14 Σχόλια στο “Τι να πω!!!…”

      να-τασσσάκι
      4 Οκτωβρίου 10 στις 19:58

      (Στο έχω πει πολλές φορές, κι από εδώ κι από κοντά: δεν γίνεται ούτε να το νιώσεις ούτε να το καταλάβεις -αρκέσου στο ότι το νιώθουμε και το καταλαβαίνουμε εμείς)

      Επιτέλους, με ένα χρόνο καθυστέρηση, θα αρχίσουν το Σάββατο 😀

      Θα τα πούμε ξανά, πετώντας 😉

      Φιλί
      κι ένα στην Άιναφετς 🙂

      Παπαστρατής "Το Θηρίο" Ιωάννης
      4 Οκτωβρίου 10 στις 21:02

      Εγώ τι περιμένεις να πω τώρα φίλε μου.Που είμαι από τους μικρότερους,ηλικιακά,εδώ μέσα. Που μεγάλωσα με τον καθάριο,γλυκό,ήχο της φωνής σου.Μέχρι τώρα μπορούσα μόνο να φανταστώ το πεταγμα σου.Χαίρομαι που επιτέλους θα το δώ.

      Τελικά το 13 είναι πολύ τυχερός αριθμός.Γιατί μας περιμένουν 13 παραμυθένια Σαββατοκύριακα.

      Να είσαι πάντα καλά Ν.Π.Π. μας

      Φιλιά.

      dimitrisp
      4 Οκτωβρίου 10 στις 21:11

      έχουν και τα δικά μας σχόλια κάποια κρυμμένα μηνύματα…και επειδή έχεις μικρύνει πολύ και δε σκέφτεσαι τόσο με το μυαλό να στο πούμε να το καταλάβεις:
      Πετάμε αληθινά με τον Παραμυθά…
      Φιλιά…δίδυμα
      🙂

      Αννα Κυπραίου
      4 Οκτωβρίου 10 στις 22:50

      Δεν ξέρω ποιες καλές μάγισσες συνεργάστηκαν και τι ματζούνια έφαγαν οι μεγαλοσχήμονες καρεκλοκένταυροι στα κανάλια που επέμεναν εως τώρα να μας ναρκώνουν μικρούς κ μεγάλους με κονσέρβες-επαναλήψεις-επαναλήψεων σήριαλ ελληνικά, κακόγουστες αμερικανιές και αχαρακτήριστα reality, μα απο τη χαρά μου που θα καθηλώνομαι και πάλι στα 39 μου (το 40 χτυπάει αλλιώς) στην οθόνη παρέα με τον παραμυθά μας, θαρρώ πως φόρεσα κ γω ένα ίδιο με το δικό του μαγικό γιλεκάκι κ πετάω ψηλά, πολύ ψηλά!!! (Ηταν το τελευταίο γιλέκο κορίτσια κ αγόρια χαχαχα!!!!)

      Παραμυθά μας είμαι σίγουρη ότι πάλι θα σκίσεις σε πείσμα…, Τόχεις, Τόχεις!!! Εμείς θα είμαστε εκεί κ θα σε περιμένουμε πιστοί στο ραντεβού μας. Πάλι θα ξελογιάσεις μικρούς κ μεγάλους… Προχώρα,
      Είσαι αστέρι,
      Σε αγαπάμε

      Φιλιά

      Margo
      5 Οκτωβρίου 10 στις 12:40

      Καλή αρχή! Εμείς θα περιμένουμε την ΝΕΤ που ευτυχώς είναι από τα λίγα κανάλια που βλέπουμε στο νησί μας.
      Εγώ δεν παρακολούθησα παραμυθά, ίσως ήμουν λίγο πιο μεγάλη τότε, όμως παρακολουθώ τώρα με τα παιδιά μου τις παλιές εκπομπές στο youtube και πράγματι έχεις κάτι που μας παρασύρει.. χωρίς υπερβολές ακόμη και χωρίς την τεχνική αρτιότητα των σημερινών εκπομπών. Πάντως μέσα στο σπίτι ακούω τουλάχιστον δέκα φορές την λέξη παραμυθάς, μαγικό μολύβι, μάγος απατεωνάκιας και άλλα παρόμοια:)
      Να είσαι καλά παραμυθά!

      υ.γ. που να ήξεραν ότι στέλνω μήνυμα στον παραμυθά θα γινόταν χαμός:)

      desperado
      12 Οκτωβρίου 10 στις 22:21

      λενε οτι τα «μπραβο»του κοινου ειναι η καλυτερη για τον καλιτεχνη πληρωμη,,,,,λεω οτι αν καταφερω σαν ψιλοκαλιτεχνης να εχω τα μ π ρ α β ο ενος «μεγαλου παιδιου»να το εχω αναθρεψει κ γαλουχησει σ αυτο π εγω λεω σωστες βασεις ζωης,,,τοτε αυτη ειναι η μεγαλυτερη του καλιτεχνη πληρωμη,,,,δεν ξερω τι να σου γραψω αλλο απο αυτο,,,,μονο με την καρδια βλεπεις καλα,την αληθεια δεν την βλεπουν τα ματια,,,,:)αυτο το λεγε ενας αλλος παραμυθας και για μενανε,,,,,τον εχεις ξεπερασει κατα πολυ,ειναι πολυ κ το ξερεις σημαντικο το τι ευθηνη εχεις κ εχω κ εχουνε ολοι οι «καλιτεχνες»ειδικα στο τι θα πουνε και θα δειξουνε στα π α ι δ ι α!αυτα τα λιγα κai ενα απλo σε ευχαριστω,

      Mika
      22 Οκτωβρίου 10 στις 11:49

      καλή αρχή!! καλή επιτυχία!! θα τα δούμε είτε στην ψηφιακή είτε στην ΝΕΤ! πάντως θα το δούμε!
      πολλά φιλιά

Σχολιάστε