Η τίγρη

corbetts-tiger

Μεταφράζοντας ένα κεφάλαιο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που κάνω τώρα, «Η μόνη επανάσταση», έφτασα σε ένα κομμάτι που μου έδωσε μια αίσθηση αυτού που ήταν ο ίδιος ο Κρισναμούρτι. Έτσι θυμήθηκα, ότι σε κάποια συζήτηση λίγα χρόνια πριν πεθάνει, είχε πει στους ανθρώπους που ήταν κοντά του, ότι όταν πεθάνει, θα έπρεπε, όσοι τον έχουν συναντήσει προσωπικά, να μπορούν να μεταδώσουν το άρωμα εκείνου που ήταν αυτός, σε όσους δεν τον είχαν γνωρίσει και ίσως τους το ζητούσαν. Τότε, σκέφτηκα, ότι και ο ίδιος, πέρα από τις συζητήσεις και τις ομιλίες του,  έχει αφήσει και κάποια κείμενα που δείχνουν έμμεσα ποιος ήταν, και με κάποιο τρόπο δίνουν μία προσωπική αίσθησή του, «the perfume of that man» (το «άρωμα αυτού του ανθρώπου»), όπως έλεγε ο ίδιος. Τέτοια κείμενα υπάρχουν βέβαια, στα τρία  του ημερολόγια («Σημειώσεις», «Ημερολόγιο», «Εις εαυτόν») και στα λίγα βιβλία που έχει γράψει ο ίδιος, γιατί τα περισσότερα είναι απομαγνητοφωνήσεις ομιλιών του και συζητήσεων. Ένα τέτοιο κείμενο, λοιπόν, είναι κι αυτό που μετέφραζα χθες και σκέφτηκα να το βάλω εδώ. Ίσως να έχει γενικότερο ενδιαφέρον, κι όχι μόνο για όσους ενδιαφέρονται ειδικά για τη δουλειά του Κρισναμούρτι.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

«Ο φίλος, είπε ότι μια τίγρη είχε σκοτώσει ένα βουβάλι την προηγούμενη μέρα και ότι οπωσδήποτε θα ξαναγύριζε αργότερα το βράδυ σ’ αυτό και ρώτησε αν θα ήθελα να δούμε όλοι μαζί την τίγρη; Είπα ότι θα μου άρεσε πολύ κι απάντησε: «Τότε θα πάω και θα ετοιμάσω ένα καταφύγιο σ’ ένα δένδρο κοντά στο κουφάρι του βουβαλιού  και θα δέσω μια ζωντανή κατσίκα στο δένδρο. Η τίγρη, πριν ξαναγυρίσει στο προηγούμενο θύμα της, θα έρθει πρώτα στην ζωντανή κατσίκα». Απάντησα ότι θα προτιμούσα να μην δω την τίγρη, παρά να το πληρώσει  αυτό η κατσίκα. Σύντομα, μετά από λίγη κουβέντα ο φίλος έφυγε και το απόγευμα ξαναγύρισε και είπε: «Ας πάρουμε το αυτοκίνητο να πάμε στο δάσος και ίσως να συναντήσουμε εκείνη την τίγρη». Έτσι, κατά το ηλιοβασίλεμα, προχωρήσαμε μέσα στο δάσος για πέντε ή έξη μίλια και φυσικά δεν υπήρχε τίγρη. Τότε γυρίσαμε πίσω, φωτίζοντας πια το δρόμο με τα μεγάλα φώτα. Είχαμε εγκαταλείψει κάθε ελπίδα ότι θα δούμε την τίγρη και προχωρούσαμε χωρίς να την σκεφτόμαστε, όταν παίρνοντας μια στροφή, νάτη στη μέση του δρόμου, τεράστια, με τα μάτια της λαμπερά και καρφωμένα επάνω μας. Το αυτοκίνητο σταμάτησε και το ζώο, μεγαλόσωμο και απειλητικό, ήρθε προς το μέρος μας γρυλίζοντας. Ήταν πολύ κοντά μας πια, ακριβώς μπροστά από το καπό. Μετά γύρισε και ήρθε δίπλα στο αυτοκίνητο. Καθώς περνούσε, άπλωσα το χέρι μου για να την αγγίξω, αλλά ο φίλος,  αμέσως μού άρπαξε το χέρι και το τράβηξε μέσα απότομα, γιατί κάτι ήξερε από τίγρεις. Ήταν πολύ μεγάλη και καθώς τα παράθυρα ήταν ανοιχτά μπορούσες να την μυρίσεις και η μυρωδιά της δεν ήταν απωθητική. Υπήρχε γύρω της μια δυναμική αγριότητα και μεγάλη δύναμη και ομορφιά. Εξακολουθώντας να γρυλίζει, χάθηκε μέσα στο δάσος κι εμείς συνεχίσαμε τον δρόμο μας, πίσω για το σπίτι».

ένα σχόλιο στο “Η τίγρη”

      δημήτρης
      10 Νοεμβρίου 13 στις 11:00

      Το κείμενο νόμιζα ότι ήταν από το βιβλίο του Κ «Εις εαυτόν». Δεν είναι αλλά αναφέρεται στο ίδιο περιστατικό. Αυτό που κάνει εντύπωση και μου μεταφέρει κάτι από την αίσθηση της τίγρης είναι η φράση «ήταν μια μεγάλη γεννήτρια ενέργειας»:

      «Έτσι προς το σούρουπο μπήκαμε σε ένα ανοιχτό αυτοκίνητο με οδηγό, που μας πήγε κάμποσα χιλιόμετρα βαθιά μέσα στο δάσος. Φυσικά δεν είδαμε τίποτα. Είχε σκοτεινιάσει
      αρκετά κι ήταν αναμμένα τα μπροστινά φώτα και καθώς πήραμε μια στροφή να τη, καθισμένη ακριβώς στη μέση του δρόμου, περιμένοντας να μας υποδεχτεί. Ήταν πάρα πολύ μεγάλο ζώο με υπέροχες κηλίδες και τα μάτια του, καθώς έπεσαν πάνω τους τα φώτα, ήταν λαμπερά και άστραφταν. Ήρθε γρυλίζοντας προς το αυτοκίνητο και καθώς πέρασε μόλις μερικά εκατοστά μακριά από το χέρι που απλωνόταν να την αγγίξει, ο οικοδεσπότης είπε: «Μην την αγγίζεις, είναι πάρα πολύ επικίνδυνη• μην αργείς γιατί είναι πιο γρήγορη από το χέρι σου». Αλλά μπορούσες να νιώσεις την ενέργεια εκείνου του ζώου, τη ζωτικότητά του- ήταν μια μεγάλη γεννήτρια ενέργειας. Και καθώς πέρασε δίπλα του, εκείνος ένιωσε μια απίστευτη έλξη γι’ αυτό το ζώο που εξαφανίστηκε μέσα στο δάσος.»

      Έτυχε χθες να δω μια άθλια φωτογραφία στο διαδίκτυο όπου ένας «άνθρωπος» έβγαλε με καμάρι φωτογραφία με ένα γεράκι που κτύπησε με το όπλο του.
      Και να τη γράφει ο Κ στην αρχή του ίδιου κειμένου(που μιλάει για την τίγρη):
      Τρίτη 26 Απριλίου 1983
      «Είδε ένα πουλί να πεθαίνει χτυπημένο από ανθρώπινο χέρι. Πετούσε με ένα ρυθμικό και πανέμορφο χτύπημα των φτερών του, με μια μεγάλη ελευθερία και χωρίς φόβο. Και το όπλο το πυροβόλησε, το έριξε στο έδαφος κι όλη η ζωή έφυγε από μέσα του. Ένας σκύλος πήγε και το ’φερε στον άνθρωπο, που το ’βαλε μαζί με άλλα νεκρά πουλιά. Φλυαρούσε με τους φίλους κι έμοιαζε πέρα για πέρα αδιάφορος. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να ρίξει όσα πιο πολλά πουλιά μπορούσε και δεν τον αφορούσε τίποτα παραπάνω. Σκοτώνουν σε ολόκληρο τον κόσμο. Εκείνα τα υπέροχα μεγάλα ζώα της θάλασσας, τις φάλαινες, τις σκοτώνουν κατά εκατομμύρια και οι τίγρεις, όπως και τόσα πολλά άλλα ζώα, είναι πια είδη που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν. Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που πρέπει να προκαλεί φόβο.»

Σχολιάστε