«Τι θα πει ο κόσμος»

Συγνώμη, ίσως το παράκανα στις αναβολές, αλλά και πάλι δεν θα βάλω το «σεντόνι» (μακρινάρι κείμενο για όσους είναι καινούργιοι εδώ)  για τον γάμο, παρόλο που προηγήθηκε σχετική εισαγωγή. Δυο, όμως, από σας, ένα κορίτσι και ένα αγόρι, η Έλλη και ο Γιάννης, με προβλημάτισαν με τα ερωτήματά τους, κι αποφάσισα να βάλω εδώ όσα σκέφτηκα.
Η  Έλλη ρώτησε πρώτη: «Μου είναι πολύ δύσκολο να μην επηρεάζομαι από τους άλλους. Μακάρι να μπορούσα να τους έγραφα και εγώ όλους!» Και μετά ο Γιάννης είπε:  «Μου λες το μυστικό για το πώς δε σε επηρεάζει η γνώμη των άλλων;» Η αυθόρμητη απάντηση  που μου ήρθε μέσα μου είναι: «Ξέρω κι εγώ! Έτσι γεννήθηκα: grapsarhidis…»  Αλλά, μετά άρχισα να σκέφτομαι: σήμερα στα 67 μου, πώς θα έλεγα ότι μπορεί  να έχει κανείς συνειδητά κι αυθόρμητα αυτή τη στάση; Και να κάποιες σκέψεις που έκανα. Σας παρακαλώ μέσα από την καρδιά μου, μην θεωρήσετε ότι υπονοώ  πως κάτι από όλα αυτά το έχω καταφέρει εγώ, κρατήστε για μένα, σας παρακαλώ, ότι απλώς γεννήθηκα  grapsarhidis — όπως άλλοι γεννιόνται ψηλοί, κοντοί, ξανθοί, μελαχρινοί, βλάκες ή έξυπνοι κ.λπ.

Λοιπόοοον… Νομίζω ότι, για να έχει κανείς αυτή τη στάση, πρώτ’ απ’ όλα δεν θα πρέπει να φοβάται να μείνει μόνος του στη ζωή.  Δεν θα πρέπει να έχει κανενός είδους ψυχολογικό φόβο. Τώρα, αυτό δεν σημαίνει βέβαια,  ότι γυρίζεις ένα κουμπί και τελειώνει  ο φόβος, αλλά ότι δεν…  φοβάσαι να φοβάσαι. Αφήνεις το φόβο  να έρχεται και κάθεσαι μαζί του σαν φιλαράκι και τον αφήνεις να σου πει εκείνος τι είναι, χωρίς να του βάζεις εσύ ταμπέλες. Κι όταν τον αφήσεις το φόβο ήσυχο, εκεί κάπου μέσα σου να απλωθεί και να σου αποκαλυφθεί όλος, τότε τελειώνει από μόνος του χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. Και τότε βλέπεις – για παράδειγμα – ότι όταν φοβάσαι κάποιον, η αλήθεια είναι ότι  δεν τον αγαπάς, γιατί η αγάπη δεν ξέρει από φόβο. Επίσης – κάτι πιο ύπουλο – όταν θαυμάζεις κάποιον ή τον έχεις ήρωα – επίσης δεν τον αγαπάς. Γιατί ο θαυμασμός κρύβει σύγκριση: σύγκριση ανάμεσα σε αυτό που είσαι  κι εκείνο που θα ‘θελες να είσαι, αλλά η αγάπη δεν συγκρίνει ποτέ, γιατί η σύγκριση, (μιλάμε για την ψυχολογική σύγκριση)  στο βάθος της κρύβει φόβο, ενώ αντίθετα, ο σεβασμός, ας πούμε, δεν έχει φόβο και κρύβει μέσα του αγάπη.
Ένα άλλο για να μην επηρεάζεται κανείς από τη γνώμη των άλλων και να μην ενδιαφέρεται «τι θα πει ο κόσμος» είναι ότι θα πρέπει, νομίζω, να μην έχει κανένα είδος καθωσπρεπισμού, δηλαδή κάτι που δεν έχει καμιά σχέση με την αληθινή αξιοπρέπεια. Κι ακόμα, θα έλεγα ότι κανείς θα πρέπει να έχει πάθος γι’ αυτό που θέλει να κάνει η καρδιά του. Οπότε, αν σου κάνει «κλικ» και κάτι από τη γνώμη των άλλων, μπορείς να κάτσεις να το σκεφτείς και να το κρατήσεις ή να το πετάξεις, αλλά όχι από φόβο «τι θα πει ο κόσμος» αν δεν το κάνεις ή τι θα σκεφτούν οι άλλοι για σένα. Πράγμα που σημαίνει ότι ενώ ζεις μέσα στον κόσμο δεν του «ανήκεις» κιόλας.  Που σημαίνει ότι δεν φοβάσαι μήπως στο τέλος δεν σ’ αγαπάει κανείς.
Και αναρωτιέμαι τώρα, έτσι που τα λέμε εδώ: γιατί θέλουμε να μας αγαπούν; Από μικρά παιδιά θέλουμε  να μας αγαπούν οι γονείς μας, οι δάσκαλοί μας, οι φίλοι μας; Και ίσως τότε, ως μικρά παιδιά να είναι κανονικό. Αλλά γιατί όταν μεγαλώνουμε, αποζητάμε  να μας αγαπάει η γυναίκα μας ή ο άνδρας μας·  τα παιδιά μας, το αφεντικό μας, οι φίλοι μας ή ξέρω εγώ ποιος που θαυμάζουμε ή έχουμε ψυχολογική εξάρτηση από εκείνον; Γιατί υπάρχει αυτή η αδιάκοπη λαχτάρα για αγάπη; Έχω αρχίσει ξέρετε, να υποψιάζομαι, ότι θέλουμε να μας αγαπάνε γιατί εμείς δεν αγαπάμε. Είναι όπως κανείς είναι καχύποπτος για τα πράγματα που ο ίδιος θα μπορούσε να κάνει στους άλλους, αλλιώς δεν του περνάνε από το μυαλό ότι ο άλλοι μπορεί να τα κάνουν.  Έχω αρχίσει, ξέρετε, να υποψιάζομαι ότι από τη στιγμή που αγαπάς  εσύ, παύεις  πια να αναρωτιέσαι αν κάποιος σ’ αγαπά ή όχι. Φαίνεται ότι, όσο ζητάς να σ’ αγαπούν, δεν υπάρχει αγάπη μέσα σου, ενώ αν η καρδιά σου είναι γεμάτη αγάπη, τότε θα πρέπει να μην ζητάς ποτέ να σ’ αγαπούν· να μην απλώνεις ποτέ το χέρι σου σαν ζητιάνος  για να σου δώσουν οι άλλοι αυτό που εσύ δεν έχεις.
Συγνώμη αν το παράκανα κι αυτό το «σεντόνι» μοιάζει σαν κήρυγμα. Αν το νοιώσετε έτσι σας παρακαλώ γράψτε το στα τέτοια σας και…  μην σας νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι. Χα, χα, χα…
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

10 Σχόλια στο “«Τι θα πει ο κόσμος»”

      να-τασσσάκι
      12 Δεκεμβρίου 09 στις 12:50

      Έχω αρχίσει, ξέρετε, να υποψιάζομαι ότι από τη στιγμή που αγαπάς εσύ, παύεις πια να αναρωτιέσαι αν κάποιος σ’ αγαπά ή όχι.

      έχω, καιρό, την ίδια υποψία
      κι η αλήθεια είναι ότι -σοβαρά- με έχουν «κατηγορήσει» από πολύ μικρή για αυτό που λες grapsarhidismo, ακόμα και με λογοπαίγνια με το όνομά μου 😉

      νομίζω πως ξεκίνησε σαν άμυνα -δεν ξέρω δλδ αν γεννήθηκα έτσι, ή αν έγινα στην πορεία. Αλλά τελικά αυτή η στάση ζωής -κάνω ό,τι θεωρώ εγώ σωστό ή ό,τι μου αρέσει πολύ, χωρίς να σκέφτομαι τι θα πει ο κόσμος, αλλά χωρίς κι εγώ να προσπαθώ να «επιβάλω» (με ευθύ ή πλάγιο ή ύπουλο τρόπο) τη δική μου άποψη ή διαφορετικότητα, χωρίς να συγκρίνω ή να συγκρίνομαι, χωρίς να θέλω με το ζόρι να ξεχωρίζω- νομίζω μου ταιριάζει. Ο φόβος ότι «δεν ανήκεις» κάπου, ξέρεις, είναι πολύ ύπουλος… αλλά αν καταφέρεις να τον «δεις» κατάματα, να τον αφήσεις να σου πει όσα έχει να σου «πει», είναι όλα καλύτερα.

      έχω (σχεδόν) καταλήξει στο συμπέρασμα πως οι άνθρωποι που αποζητούν (σχεδόν «απελπισμένα») να τους αγαπούν ή να τους ξεχωρίζουν ή να τους θαυμάζουν, είναι εκείνοι που δεν ξέρουν να αγαπούν. Νομίζουν πως αγαπούν, νομίζουν πως αυτό που νιώθουν είναι αγάπη -μα η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, είναι κατάσταση που ζεις μέσα σ’ αυτή. Και, αφού στην αρχή με θυμώσουν, μετά τους λυπάμαι μέσα από την καρδιά μου. Μια και δεν μπορώ να φανταστώ κάτι χειρότερο από το να μην αγαπάς.

      Φιλί
      καλό Σαββατοκύριακο
      (και άντε μ’ αυτό το σεντόνι πια, θα χιονίσει σε λίγο λέμε! :p)

      Παναγιώτης
      12 Δεκεμβρίου 09 στις 14:51

      Εδώ κολλάει αυτό που είχα ακούσει από κάπου (δεν θυμαμαι που)

      Οι γνώμες και οι κριτικές είναι σαν τους κ(beep)ώλους. Όλοι έχουν από μία (τουλάχιστον) !

      dimitrisp
      12 Δεκεμβρίου 09 στις 17:05

      για να φτάσεις στο σημείο να δεις, να κατανοήσεις όλα αυτά που αναφέρεις στο κείμενο, χρειάζεται να έχει κανείς μεγάλη ευαισθησία . Πώς αλλιώς μπορείς να κατανοήσεις ολοκληρωτικά και όχι μόνο λεκτικά, όταν η καρδιά σου είναι κουκουλωμένη από τις στάχτες της εσωτερικής σύγκρουσης, όταν έχεις μάθει να ζεις με μόνη παρέα ένα μυαλό που από νωρίς έμαθε να μιλάει ασταμάτητα, να κρίνει και να βολεύεται, να διαιρεί και να βασιλεύει, να έχει μια εικόνα για όλα… αλλά η πραγματικότητα, η αλήθεια είναι μπροστά μας και το μυαλό δε μας αφήνει να δούμε, δε μας αφήνει να ζήσουμε απλά, όμορφα με τις «μικρές χαρές» μας!
      όλοι είδαμε την ταινία του Κωνσταντίνου και το αν μας άρεσε ή δε μας άρεσε δεν έχει καμιά ουσιαστική σημασία. Πόσοι όμως καταλάβαμε το μυστικό που αποκαλύφθηκε στον τυφλό; όχι μόνο λεκτικά…
      θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου που έτυχε έστω και διαδυκτιακά να γνωρίσει αυτούς που γνώρισε και να κοινωνήσει μαζί τους… αλλά στην ουσία είμαστε άνθρωποι μονάχοι…
      να κλείσω ευχόμενος καλό σαββατοκύριακο κι αν πούμε λοιπόν και καμιά μαλακία… καλή καρδιά βρε αδερφέ! να θυμόμαστε πάντα πως «ο ομιλητής είναι εντελώς ασήμαντος- είναι σαν ένα οποιοδήποτε εργαλείο, σαν ένα τηλέφωνο»!

      Κυρία Παραμυθά
      12 Δεκεμβρίου 09 στις 18:46

      Χμ…επειδή τα του γάμου αργούν, θα πω κάτι σχετικό και με γάμο και με τον ζαμανφουτισμό, στα Γαλλικά το σχετικό, «στα παπάρια μου»…για μας τις γυναίκες… που δεν έχουμε! χι χι χι…
      ‘Οταν σπούδαζα στο Παρίσι γνώρισα ένα ταλαντούχο νεαρό συνομήλικο μου γύρω στα 22 και αποφασίσαμε να συζήσουμε, η σχέση μας από την αρχή, είχε τριγμούς και τώρα μετά από πολλά χρόνια, ξέρω ότι δεν είχαμε καμιά σχέση. Κάποια στιγμή, η μητέρα μου (Γαλλίδα) ανακάλυψε ότι συζούσαμε, θεώρησε «απρεπές» μια κοπέλα να συζεί…τι θα πει ο κόσμος και Μου έβαλε το εξής ερώτημα: Αν Σε αγαπά γιατί δεν Σε παντρεύεται! Ο άμοιρος προφανώς, προκειμένου να χωρίσουμε, αποφάσισε να Με παντρευτεί…λες και η ίδια ήμουν στο έρμαιο μιας αντρικής απόφασης και του τι θα πει ο κόσμος! Αυτός ο καθώς πρέπει γάμος κράτησε ένα χρόνο, ευτυχώς πρόλαβε να γεννηθεί ο Φρεντ, ο μεγάλος μου γιος! Η απίστευτη ελαφρότητα του είναι (και τρομερή ταινία)!
      Υπάρχει πάντα μια δικαιολογία στα αδικαιολόγητα…είμασταν πολύ νέοι!
      Δεν είμαι σίγουρη, αν γεννιέσαι κανείς έτσι ή ίδια η ζωή σου μαθαίνει να μη φοβάσαι να φοβηθείς, πολλές φορές αναρωτιέμαι και αν αυτά που γράφω παρεξηγηθούν, αλλά τα γράφω χωρίς φόβο…πω πω φλυαρία! ΑΦιλάκια….

      John Karapiperis
      13 Δεκεμβρίου 09 στις 4:30

      Δε 8α σχολιάσω πολύ, καθότι τα λεγόμενα (γραφόμενα) του Νίκου με αντιπροσωπεύουν και τα θεωρώ de facto στη ζωή μου. Αρκεί να μη μπερδεύουμε τον ΄σταρχιδισμό’ με τον ‘ωχαδελφισμό’
      @Κυρία Παραμυθά : 1: Δυστυχώς ή ευτυχώς υπάρχουν πολλές γυναίκες που ‘έχουν π@π@ρι@ και μάλιστα μεγάλα, και υπάρχουν και ‘άντρες’ που δεν έχουν καθόλου.
      2: Προφανώς αναφέρεστε στην ‘αβάσταχτη – και όχι απίστευτη- ελαφρότητα του είναι !!!
      Εγώ θα προτιμήσω το βιβλίο του Κούντερα, γιατί η ταινία ΄πάσχει ‘ αρκετά από σενάριο…
      Και μην απαντήσετε με ένα απλό: ‘Je m’en fous’ !!!

      saintfevrier
      14 Δεκεμβρίου 09 στις 8:46

      παραμυθά, πολύ ωραία στη θεωρία όλα αυτά που γράφεις, αλλά στην πράξη χωλαίνουν…
      Για να μην κατεβάσω ένα σεντόνι από επιχειρήματα, παραδείγματα κλπ. κλπ. κλπ., σου αναφέρω μόνο τη σκηνή μιας ταινίας: είναι η σύντροφος μιας ζωής και χαροπαλεύει στο κρεβάτι του θανάτου, όλοι γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει πια ελπίδα… Ο σύντροφος από πάνω της, καταρακωμένος, την κοιτάζει με λύπη και ψιθυρίζει «σ’αγαπώ». Εκείνη μαζεύει ότι δυνάμεις έχει και του λέει «τωρα; τη κουβέντα αυτή αποφάσισες να μου τη πεις πρώτη φορά ΤΩΡΑ; του δίνει ένα χαστούκι, και μετά ξεψυχάει…

      athinovio
      14 Δεκεμβρίου 09 στις 9:48

      Είναι φορές που απλά ξέρεις. Πολλές φορές που ερχόμαστε στα όρια μας και λέμε: «Ε, όχι! Φτάνει πια. Ως εδώ και μη παρέκει!» Το ως εδώ είναι αυτό που δεν θέλουμε στα σίγουρα και το παρέκει είναι αυτό που θέλουμε.

      Μπορεί για αυτό να λέμε ότι με τις δυσκολίες χτίζουμε χαρακτήρα. Τότε καταλαβαίνουμε μερικοί από εμάς τι θέλει να κάνει η καρδιά μας, και τότε είναι που δεν μας νοιάζει τι λέει ο άλλος.

      Mika
      14 Δεκεμβρίου 09 στις 10:32

      Γιά μένα που μεγάλωσα σε ένα χωριό ενός νησιού το «τι θα πει ο κόσμος» ήταν μια απο τα πρώτες κουβέντες που άκουσα και μετά μεγάλωσα με αυτό και μετά έκλαψα για αυτό και μετά ασφυκτιούσα μέσα σε αυτό…άστα είναι μέγαλο κεφάλαιο αυτό.
      Πολλές φορές αναρωτήθηκα πόσο με διαμόρφωσε αυτό και πως θα ήμουν αν δεν μεγάλωνα μέσα σε μια τέτοια κοινωνία. Επρέπε να φύγω και να περάσω απο πολλά για να καταφέρω να βγάζω φλούδα-φλούδα απο πάνω μου αυτό το φόβο! Ακόμα στην προσπάθεια είμαι…είναι καλά κολλημένο στο πετσί μου το άτιμο!

      Αλλά πιστεύω ακράδαντα γιατί το έχω δει να συμβαίνει ότι με τη δίψα της ελευθερίας σε όλα τα επίπεδα γεννιέσαι…και αυτή βρίσκεται πάντα μέσα σου και σε παροτρύνει να απαλλαγείς απο τα δεσμά που σου επιβάλλούν οι άλλοι αλλά και εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου…
      καλή μας μέρα!

      marilia
      14 Δεκεμβρίου 09 στις 14:23

      Ναι, ωραία. Τα διάβασα όλα. Αλλά δε βοηθήθηκα και πολύ. Ακόμα με καταδυναστεύει το «τι θα πει ο κόσμος» που:
      *κυκλοφορώ αμακιγιάριστη
      *φιλοξενώ το φίλο μου ο οποίος δε θέλει να με παντρευτεί!!! (εγώ θέλω άραγε; )
      *φωνάζω όταν εκνευρίζομαι
      *δε φοράω παλτό το Χειμώνα!
      *κ.ά. ΠΟΛΛΑ!

      Εδώ… κούτσαινα μια βδομάδα επειδή ο… κόσμος θα «έλεγε κάτι» αν περπατούσα χωρίς τα %$#^$% παπούτσια και αποχωρούσα από παραθαλάσσια ταβέρνα!

      Ναι, κατανοώ τη γελοιότητα του πράγματος. Αλλά δεν μπορώ να τσακώνομαι συνέχεια και να σφίγγονται δόντια, στομάχι, χέρια… Απλά υπομένω, για όσο αντέξω, και ελπίζω να μην το συνεχίσω ως δασκάλα ή ως γονιός, αργότερα.

      Βάσσια
      14 Δεκεμβρίου 09 στις 21:38

      Στο υπέροχο βιβλίο του Έριχ Φρομ «Αγάπη» ο Κρισναμούρτι λέει:

      «Γιατί υπάρχει αυτή η αιώνια λαχτάρα να αγαπιέται κανείς; Ακούστε προσεκτικά: Θέλετε να σας αγαπούν επειδή δεν αγαπάτε, αλλά τη στιγμή που αγαπάτε, όλα τέλειωσαν, δεν ρωτάτε πια αν σας αγαπούν ή όχι οι άλλοι».

      Αυτό σημαίνει αγάπη – ανιδιοτέλεια, καθαρότητα, αγνότητα, προσφορά.

      Υ.Γ.
      Ο φόβος όπως πιστεύω, είναι δημιουργικό συναίσθημα. Δεν πρέπει να τον αποφεύγουμε, αλλά να τον γνωρίζουμε. Μπορεί να αντιμετωπιστεί και ως φίλος…..

      Καλή εβδομάδα
      🙂

Σχολιάστε